အခန်း ၉၅

အခန်း - ၉၅

ရှီလဲ့သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကြောင်စီစီဖြင့် ရပ်နေမိသည်။ အိုးရန်ရှန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး အကြည့်များမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေ၏။

“မင်း... ပြန်လာပြီလား” အိုးရန်ရှန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အင်း၊ အိုးရန်... ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ” ရှီလဲ့သည် ရင်ထဲက မချိတင်ကဲဖြစ်မှုကို အောင့်အီးထားရင်း နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်မှ လွင့်ပျံ့လာသော ဟင်းနံ့ကို ဝဝလင်လင် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားတော့သည်။

‘အိုးရန်... နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်ဗျာ... နောက်နောင် မင်းရဲ့လက်ရာကို မြည်းစမ်းခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါရဲ့ မင်းရဲ့ အချစ်ကို ရရှိမယ့် ကံကောင်းတဲ့သူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာ တကယ်ကို သိချင်မိတယ်၊ အဲဒီလူကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မနာလိုဖြစ်မိတယ်’

ရှီလဲ့သည် အတွေးများ နယ်ချဲ့နေရင်း အခန်းထဲရှိ ဆာဗာနှစ်လုံးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကြိုးအမျိုးမျိုးကို စနစ်တကျ ပြန်ဖြုတ်ကာ ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

အိုးရန်ရှန်း၏ အိမ်တွင် ရှီလဲ့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဆာဗာနှစ်လုံးနှင့် လဲလှယ်ရန် အဝတ်အစား တစ်စုံသာ ဖြစ်သည်။ ဆာဗာနှစ်လုံးတွင် စက်အိမ်နှစ်ခု၊ မော်နီတာ နှစ်လုံးအပြင် ကီးဘုတ်၊ မောက်စ်နှင့် ဝက်ဘ်ကမ်များ ပါဝင်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ရှီလဲ့သည် စက်များဝယ်စဉ်က ပါလာသည့် ကတ်ထူသေတ္တာများကို မလွှင့်ပစ်ခဲ့ခြင်းပင်။ ယခုအခါ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ထုပ်ပိုးရန် အသုံးတည့်သွားသည်။

အရာအားလုံးကို ကတ်ထူသေတ္တာကြီး လေးလုံးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားတစ်စုံကိုမူ မော်နီတာထည့်ထားသည့် သေတ္တာထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သေတ္တာအားလုံးကို ပလတ်စတစ် တိပ်ပြားအကြီးဖြင့် သေချာ ပတ်လိုက်သည်။ သို့မှသာ သယ်ယူရ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

သူ့ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် လက်တစ်ဖက်၌ သေတ္တာနှစ်လုံးစီသယ်ရန်မှာ လုံးဝ မခဲယဉ်းပေ။ ထို့အပြင် အဆောက်အဦး (၇) နှင့် အဆောက်အဦး (၁၀) မှာလည်း အလွန်နီးကပ်သဖြင့် သယ်ယူရသည်မှာ အဆင်မပြေလှလျှင်ပင် ကြီးမားသည့် ပြဿနာ မဟုတ်ချေ။

ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အိုးရန်ရှန်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နှုတ်ဆက်ရန် သူ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ အိုးရန်ရှန်းမှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူမက ရှီလဲ့ကို ရှောင်ဖယ်နေပုံရသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အိုးရန်ရှန်းမှာ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ဟင်းချက်နေသည်။ သူမ သတိမထားမိဘဲ ဟင်းထဲသို့ ဆားသုံးဇွန်း ဆက်တိုက် ထည့်မိသွားလေသည်။

‘ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ရမလား ဒါပေမဲ့ သူက လွန်လွန်းတယ် ဒီတစ်ခါ သူက သူ့ရဲ့ အတန်းဖော်ကိုတောင် မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲပြီး ထောင်ကျအောင် လုပ်ခဲ့တာ နောက်ဆိုရင် သူ ဘာတွေ ထပ်လုပ်ဦးမလဲ မသိဘူး’ ဟု အိုးရန်ရှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးနေမိသည်။

‘ဒါဆို သူ့ကို မခွင့်လွှတ်ဘဲ နေရမလား ဒါပေမဲ့ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ပဲ လုပ်ခဲ့တာလေ သူ့ကို အပြစ်တင်ဖို့ ငါ့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ’ အိုးရန်ရှန်း စိတ်ထဲတွင် လွန်ဆွဲနေမိသည်။

ရှီလဲ့သည်လည်း ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း စိတ်မပြတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ— “အိုးရန်... ကျွန်တော် ပြောစရာ ရှိတယ်”

အိုးရန်ရှန်းလက်ထဲမှ ယောက်မလေးသည် တုန်ခါသွားပြီး လက်ထဲမှ လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ စိတ်ကို အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး “ဘာလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်...” ရှီလဲ့ တွေဝေနေပြီး စကားလုံးများက ထွက်မလာပေ။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်— “အိုးရန်... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”

“ဂလောင်” ယောက်မသည် အိုးထဲသို့ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။ အိုးရန်ရှန်းသည် ဂတ်စ်မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခါးစည်းဝတ်စုံကြီးဖြင့် ထွက်လာကာ ရှီလဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှီလဲ့ကို တည်ငြိမ်ယောင်ဆောင်ထားသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အတင်းမာဆုံး အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်— “ရှီလဲ့... ကျောင်းမပြန်ခင် ညစာလေးတောင် မစားတော့ဘူးလား”

ရှီလဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “အိုးရန်... မစားတော့ပါဘူး ဒီအရသာကို စွဲလမ်းသွားရင် နောက်နောင် မစားရတော့တဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဪ... ဒါနဲ့ ကျွန်တော် အိမ်ပြောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ် ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပြီ”

“မင်း... မင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား” အိုးရန်ရှန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရှီလဲ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်” ရှီလဲ့က အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ အိုးရန်ရှန်းကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ “အိုးရန်... မင်းမှာ မင်းရဲ့ မူဝါဒတွေ၊ မင်းရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေနဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေ ရှိတယ် ကျွန်တော့်မှာလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်နည်းကိုင်နည်းနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတယ် လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူရှိနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး... မင်းက ငါ့အတွက်နဲ့ ရဲတစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ ငါကလည်း မင်းအတွက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တာ”

အိုးရန်ရှန်း၏ နှာခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ထုံကျဉ်လာပြီး နှလုံးသားထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲဖြတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဒါဆို... မင်း ပြန်လာဦးမှာလား”

“ကျွန်တော် မသိဘူး တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော် အိပ်မက်တွေ ပြည့်ဝသွားတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်နေ့နေ့မှာ မင်း မင်းရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံချင် ဆုံကြမှာပေါ့ အနာဂတ်ရဲ့ လမ်းစကို ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ” ရှီလဲ့သည် ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို အောင့်အီးထားလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်ကာ ကတ်ထူသေတ္တာကြီး လေးလုံးကို မယူပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှတစ်ဆင့် တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာသည်။

ထမင်းစားပွဲနား အရောက်တွင် ရှီလဲ့ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ အိတ်ထဲမှ လုံခြုံရေးတံခါးသော့ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ အသာအယာ တင်ထားခဲ့သည်။ လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာ ရှိနေသော်လည်း ကမ္ဘာခြားနေသလို ခံစားရသည့် အိုးရန်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်မကျမိစေရန် မျက်တောင်ကို ခပ်သွက်သွက် ခတ်လိုက်သည်။

“အိုးရန်... ကျွန်တော့် အခန်းထဲမှာ ပိုးသတ်ဆေးဘူး တစ်ဘူး ရှိတယ် အညွှန်းအတိုင်း သုံးဖို့ မမေ့နဲ့နော်..ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ရသလောက်တော့ အဲဒီဆေးက ပိုးဟပ်တွေအတွက် တကယ် ထိရောက်တယ်” ထိုအချိန်တွင် ရှီလဲ့၏ နှာခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ပိတ်လာသည်။ ယင်းမှာ သူ ငိုတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။ “ဒါဆို... နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ အိုးရန်ရှန်း”

ရှီလဲ့သည် သေတ္တာကြီးလေးလုံးကို မကာ ထွက်သွားတော့သည်။ လုံခြုံရေးတံခါးသည် “ဂလစ်” ခနဲ မြည်ကာ ပြန်ပိတ်သွားသည်။

အိုးရန်ရှန်းသည် ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အားမရှိသလို ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါတွင် အားကိုးရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တန်ဖိုးရှိသော တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။

အိုးရန်ရှန်းသည် ရှိုက်ကြီးတငင် စတင်ငိုကြွေးတော့သည်။ မျက်ရည်များသည် ဆိုဖာပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး စိုစွတ်ကာ အစွန်းအထင်းများ ဖြစ်ကျန်ရစ်သည်။ “မင်းက ဒီလိုပဲ ထွက်သွားတော့မှာလား တကယ်ပဲ ဒီလိုပဲ ထွက်သွားတာလား”

“ရှီလဲ့... ငါ မင်းကို မုန်းတယ် ငါ့ကို ဒီလိုကြီး ပစ်သွားရလား” အိုးရန်ရှန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အိုးရန်ရှန်းသည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်များကို ကွေးကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်လိုက်သည်။ ခေါင်းကို ဒူးပေါ်တင်ကာ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေမိသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှမ်းဟူရှိ ICBC ဘဏ်တွင် ရှီလဲ့က ရဲရင့်စွာ ရှေ့ထွက်ပြီး ယဲ့ဖုန်း၏ ဓားစာခံအဖြစ် သူမကိုယ်စား အစားထိုးခံခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုစဉ်က ရှီလဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်နေစဉ် သူမ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသည့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ဝန်ကြီးဌာနက အလိုရှိနေသည့် ရာဇဝတ်ကောင် သုံးယောက် အနီးအနားမှာ ရှိနေသော်လည်း သူမ အလွန်အမင်း လုံခြုံသည်ဟု ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

“ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ...” အိုးရန်ရှန်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်နေမိသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှီလဲ့က စခန်းသို့ ထမင်းချိုင့်နှင့် စက္ကူအိတ်ကို ကိုင်ကာ ညစာ လာပို့ပေးသည့် နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းက သူမကို ပို၍ ဝမ်းနည်းစေသည်။ “နှုတ်ဆက်ပါတယ် ရှီလဲ့ ငါတို့ တကယ် ပြန်ဆုံနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ဓာတ်လှေကားထဲတွင်မူ ရှီလဲ့၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။ အိုးရန်ရှန်းနှင့် သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ထိုပြတ်သားပြီး ရဲရင့်သည့် ပုံရိပ်မှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်မရသော အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းဟူ ဘဏ်ဓားပြတိုက်မှုတွင် အခင်းဖြစ်နေရာ၌ ရဲအရာရှိ နှစ်ရာကျော် ရှိခဲ့သည်။ အိုးရန်ရှန်းကလွဲ၍ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ တာဝန်ကို ပုခုံးထမ်းဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ကြချေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှီလဲ့သည် အိုးရန်ရှန်း၏ ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် ပုံရိပ်ကြောင့် များစွာ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။

‘ငါသာ မင်းလို ရဲရင့်မယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ခွဲခွာသွားမှာ မဟုတ်ဘူး’ ရှီလဲ့၏ နှာခေါင်းမှာ ပိတ်နေပြီး မျက်ရည်များ တောက်တောက် ကျနေသည်။ ‘အိုးရန်... ငါတို့ ပြန်ဆုံကြမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်’

ဓာတ်လှေကားသည် ပထမထပ်တွင် ရပ်သွားပြီး ရှီလဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှီလဲ့ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှီလဲ့မှာ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ သေတ္တာကြီးလေးလုံးကို သယ်ကာ အဆောက်အဦး (၁၀) ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဓာတ်လှေကားအတွင်းရှိ နံပါတ် ‘၇’ ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဓာတ်လှေကားသည် သတ္တမထပ်တွင် ရပ်သွားပြီး သူမသည် အခန်းအမှတ် ၇၀၂ ရှေ့သို့ ရောက်ကာ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကို နှိပ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံ ကြားလိုက်ရသောအခါ အိုးရန်ရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ “ရှီလဲ့... မင်း ပြန်လာတာလား”

အိုးရန်ရှန်းသည် စားပွဲပေါ်မှ တစ်ရှူးကို အမြန်ဆွဲယူကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီနေခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ ထိုအမျိုးသမီးသည် လူခေါ်ခေါင်းလောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်နှိပ်သည်။ ထူးခြားမှု မရှိသည့်နောက် သူမ ဖုန်းထုတ်ကာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဖုန်းဝင်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးက မူနွဲ့နွဲ့အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ မြန်မြန် တံခါးလာဖွင့်ပေးပါဦး” ထိုအမျိုးသမီးမှာ အိုးရန်ရှန်း၏ ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ ‘လုချန်’ ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးတံခါး ပွင့်လာသောအခါ အိုးရန်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ လုချန်မှာ ဖိနပ်လဲရန် ငုံ့နေသဖြင့် အိုးရန်ရှန်း၏ ထူးခြားသော အခြေအနေကို သတိမထားမိဘဲ ပြောလိုက်သည် “မမဝမ်းကွဲ၊ ညီမ ခုနက ဓာတ်လှေကားထဲမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်”

“ဟင်” အိုးရန်ရှန်းက အသံတိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်သည်။

လုချန်က ဆက်ပြောသည် “ကတ်ထူသေတ္တာ အကြီးကြီး လေးလုံးသယ်ပြီး ဓာတ်လှေကားထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လေ..သူ ရည်းစားနဲ့ ပြတ်လာတာလား မသိပါဘူး”

အိုးရန်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး သူမ ခုနကမှ သုတ်ထားသည့် မျက်ရည်များမှာ ပြန်လည် ဝဲတက်လာပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုမျက်ရည်များသည် ပျော်ရွှင်မှု မျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။

‘ရှီလဲ့... မင်းလည်း ငိုခဲ့တာလား..မင်းလည်း မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲလား’

လုချန်သည် ဖိနပ်လဲပြီးသွားသောအခါမှ အိုးရန်ရှန်း၏ ထူးခြားမှုကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည် “ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”

အိုးရန်ရှန်းက လက်ဖြင့် မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ကာ— “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး လိမ္မော်သီးလေး... ဘာကိစ္စရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ”

“ဟင်” လုချန်က ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှီလဲ့ ထားခဲ့သည့် ဖိနပ်ကို မြင်သွားသည်။ ထို့နောက် ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်ပြီး ရှီလဲ့၏ အခန်းဟောင်းထဲသို့ အမြန်ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးစမ်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

အိုးရန်ရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး လုချန်ကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

“ဝါး ဝမ်းကွဲအစ်မ... မဟုတ်မှလွဲရော... ခုနက ငိုကြီးချက်မနဲ့ ထွက်သွားတဲ့လူက မမရဲ့ ရည်းစားလား..မမတို့ ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား” လုချန်သည် အိုးရန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး” အိုးရန်ရှန်းက တိုးတိုးလေး ငြင်းလိုက်သည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်မကလည်း မဟုတ်ဘူးပဲ ပြောနေတာပဲ မမတို့ အတူတောင် နေနေကြတာကို” လုချန်က လွယ်လွယ်နှင့် လက်မလျှော့ဘဲ မေးခွန်းများ တရစပ် မေးတော့သည်။

ဂျင်းယာဥယျာဉ်၊ အဆောက်အဦး (၁၀)၊ အခန်း (၂၀၀၃) တွင် ရှီလဲ့သည် ဆာဗာနှစ်လုံးကို ဘေးကင်းစွာ သယ်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဆာဗာနှစ်လုံးကို သူ၏ အိပ်ခန်းထဲရှိ ကွန်ပျူတာစားပွဲပေါ်တွင် နေရာချလိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းဆုန့်က ကွန်ပျူတာစားပွဲကို ဒီဇိုင်းထုတ်စဉ်က ခပ်ကြီးကြီး ပြုလုပ်ပေးထားသဖြင့် လုပ်ငန်းသုံး ဆာဗာနှစ်လုံးကို ကောင်းကောင်း ဆံ့သွားခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ရှီလဲ့အနေဖြင့် နောက်ထပ် ကွန်ပျူတာစားပွဲ တစ်လုံး ထပ်ဝယ်ရပေလိမ့်မည်။

ကြိုးအားလုံး ချိတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှီလဲ့သည် ဆာဗာနှစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အေးမြသော ပန်ကာများ၏ အသံနှင့်အတူ ဆာဗာနှစ်လုံး အလုပ်လုပ်လာသည်။

ဆာဗာများ စတင်လည်ပတ်ချိန်တွင် ရှီလဲ့ ဘာမှ ထပ်မလုပ်တော့ပေ။ သတင်းအချို့ကို ခေတ္တဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်သွားသည်။ သူသည် ညစာတောင် မစားတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

ထိုညတွင် ရှီလဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု မက်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ့အနားတွင် အမြဲရှိနေပြီး ဘယ်တော့မှ မခွဲမခွာဘဲ နေထိုင်သွားကြောင်း ဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ခဏခဏ ပြောင်းလဲနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လင်းယွီမော့တစ်ခါတစ်ရံ အိုးရန်ရှန်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ လီကျင်းယွဲ့ နှင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မုရွှမ်း ဖြစ်သွားတတ်သည်။

ညတာကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဘာမှ အဖတ်မတင်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ချိုမြိန်သော အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။