အခန်း ၁၄၃
Vol. 15 Ch. 143
အခန်း (၁၄၃)
ဟင်နရီက ဘာစကားမှမပြောဘဲ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ကားပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မောင်းသူနေရာမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး စက်နှိုးလိုက်တယ်။
အယ်လီက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ လှမ်းကြည့်လာပြီး ပြောတယ်။
“အလုပ်မလုပ်ဘူးလား”
“ငါမရှိလည်း ကုမ္ပဏီက အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်နေတာပဲလေ”
ကျွန်တော် လှမ်းပြီး အယ်လီ့နဖူးကို အသာအယာ စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ပူကျစ်မနေပေမဲ့ နွေးနေတာတော့ သေချာပါတယ်။
“နေမကောင်းရင် နားလိုက်ပါတော့လား။ ဘာလို့ ဇွတ်လာရတာလဲ”
“သက်သာသွားပြီ ထင်လို့ပါ”
“ဘယ်တုန်းကစပြီး ဖြစ်နေတာလဲ”
“ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက Squashဆော့ပြီးကတည်းက တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲနေတာ”
အဲဒီအချိန်တုန်းက ချမ်းစိမ့်စိမ့် နွေဦးရာသီရဲ့ ရာသီဥတုက အဆိုးဆုံးအချိန်ပါပဲ။
“အဲဒါကို ဆက်ပြီး ကစားနေသေးတယ်ပေါ့လေ”
အယ်လီက သူ့ကိုသူ နေမကောင်းမှန်းမသိဘဲ ဇွတ်ကစားမိလို့ ရှက်သွားပုံရပြီး မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ရဲတက်လာတယ်။
“ခဏတဖြုတ် အကြောညပ်တာပဲ ထင်လို့”
နားရင် အသေကောင်လို လှဲနေတတ်တဲ့ ကျွန်တော်နဲ့မတူဘဲ အယ်လီက အားကစားလုပ်ရတာကို သဘောကျပါတယ်။ တစ်နေ့ကို ငါးကီလိုမီတာ ပြေးတာက သူ အတွက်တော့ ပုံမှန်ပါပဲ။
ဒီလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မျိုး ရဖို့က မလွယ်ဘူးလေ။
“အဟွတ်။ ကိုရီးယားက တကယ်အေးတာပဲ”
“ဟောင်ကောင်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့”
ဒီနှစ်ဆောင်းရာသီက ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုကြောင့်လားမသိဘူး။ ပိုပြီးအေးစိမ့်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့်မလို့လည်း အင်္ကျီအရှည်ကြီးတွေ ခေတ်စားလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
“လောလောဆယ် ဆေးရုံ အရင်သွားရအောင်”
အယ်လီက ခေါင်းခါပြပြီး ပြောတယ်။
“ဟိုတယ်ပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ။ ဆေးသောက်လိုက်ရင် ချက်ချင်းသက်သာသွားမှာပါ”
ကျွန်တော်က နောက်ပြောင်တဲ့သဘောနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာလို့လဲ။ ဆေးထိုးခံရမှာ ကြောက်လို့လား”
အယ်လီက ပြန်မဖြေဘဲ မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။
“ဟာ။ တကယ်ကြီးကြောက်တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ဆေးထိုးဖူးတာ သိပ်မရှိလို့ပါ”
အားကစားလုပ်ရတာ ဝါသနာပါပြီး ကျန်းမာရေး လိုက်စားတဲ့သူဆိုတော့ ဆေးရုံသွားရမယ့်အကြောင်း သိပ်မရှိတာလည်း မဆန်းပါဘူး။
ကျွန်တော်က ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့လည်း ဆေးရုံတော့ သွားရမယ်”
“အင်းပါ”
ကျွန်တော် နီးနီးနားနားက ဆေးရုံတစ်ရုံဆီ ကားမောင်းလာခဲ့တယ်။ အယ်လီက ခဏတဖြုတ် ငြိမ်နေပါတယ်။
အိပ်ပျော်သွားပြီအောက်မေ့ပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ သူ အသံထွက်လာပြီး ပြောတယ်။
“အဲဒီအမျိုးသမီးက တကယ်လှတာပဲ”
“ဘယ်သူလဲ”
“ကန်ဂျင်ဟူ ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းလေ။ ကျောင်းမှာ တွေ့ခဲ့တယ်မလား”
“ဩော်၊ ယွန်ဆွန်းအာ လား”
အယ်လီက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မေးလာတယ်။
“သူ့ကို အများကြီး သဘောကျခဲ့တာလား”
“အဲဒီတုန်းကတော့ ဟုတ်တာပေါ့”
အခုပြန်တွေးကြည့်ရင်တော့ ရယ်ချင်စရာပဲ။ ဘွဲ့ရပြီးရင် လက်ထပ်ဖို့အထိ စဉ်းစားခဲ့တာပါ။
“……”
အင်း။ အခုပြန်တွေးရင် တကယ်ရယ်ရတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ရှင်ယူရီ က ချစ်စရာကောင်းပါတယ်။ ကန်ဂျင်ဟူ ဘာလို့ သဘောကျလဲဆိုတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်လေ”
ကျွန်တော် အဲဒီစကားကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာကိုပြောတာလဲ။ ငါက ရှင်ယူရီ ကို သဘောကျလို့လား”
အယ်လီက ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်ကြည့်လာပြီးပြောတယ်။
“ဒါဆို သဘောမကျဘူးလား”
“သဘောမကျတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ဩော်။ အဲဒါကြောင့် နင်က ငါ့ဆီ အဆက်အသွယ်မလုပ်ဘဲ နေနေတာလား”
အရင်တစ်ခေါက်က ရှင်ယူရီ ကို ကုမ္ပဏီဆီ ခေါ်လာတုန်းက အယ်လီနဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံခဲ့ကြသေးတယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ဟိုဆောင်း ငွေစုဘဏ်အရေးကြောင့် အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ သူ ဆီ အဆက်အသွယ် မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူကလည်း အရင် စကားမစခဲ့ဘူးလေ။
ဒီအခြေအနေက အထင်လွဲစရာ ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မရိပ်မိဘဲ အယ်လီနဲ့ ဝေးကွာနေခဲ့တာလား။
အနာဂတ်ကို မြင်ရတာက အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့အရာဆိုတာ ငြင်းစရာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော့်ဘဝကို အဆုံးအဖြတ်ပေးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေက ရလဒ်တွေကနေတစ်ဆင့် အားလုံးကို ဖော်ပြပေးနိုင်ပေမဲ့ ဘဝကတော့ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူးလေ။
ဘဝဆိုတာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခုမှာ ထွက်လာတဲ့ ရလဒ်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းရတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ စုစည်းမှုပါ။
အနာဂတ်အမြင်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေစက်ပါတဲ့အဖော်ကို ပြသပေးခဲ့ရင်တောင် အဲဒါက ရွေးချယ်စရာ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သွားမှာလား။ ခံစားချက်တွေ ထပ်တူမကျရင် ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။
တက်ဂယူ ပြောသလိုပဲ၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တွေးတောပြီး ရွေးချယ်ရမယ့်အရာတွေအတွက် အနာဂတ်အမြင်အပေါ် မှီခိုနေမိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ခဏလောက် အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားလိုက်တယ်။
သေချာတာကတော့ ရှင်ယူရီ က ချစ်စရာကောင်းပြီး လှပါတယ်။ သူနဲ့အတူရှိရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ရေးအမြင်နဲ့ သဘောကျတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။
“ရှင်ယူရီ က ဂျူနီယာတစ်ယောက်သက်သက်ပါ”
အယ်လီက မယုံကြည်တဲ့ပုံစံနဲ့ မေးတယ်။
“တကယ်လား”
ကျွန်တော် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိပဲ ပြောလိုက်တယ်။
“ငါ အယ်လီ ကို သဘောကျတယ်”
ခဏလောက်တော့ အယ်လီက အံ့ဩသွားပြီး မျက်တောင်လေး ခတ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ခဏအကြာမှာ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာတော့တယ်။
ကျွန်တော် တစ်ခုခု ပြောဖို့လုပ်တုန်း အနောက်ကနေ ကားဟွန်းသံ အကျယ်ကြီး ထွက်လာတယ်။
တီ တီ။
မော့ကြည့်လိုက်တော့ မီးပွိုင့်စိမ်းသွားတာ တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ကမန်းကတန်း ကားမောင်းထွက်လိုက်ရတယ်။
အယ်လီက အခြားတစ်ဖက်ကို မျက်နှာလွှဲပြီး တိုးတိုးလေး မေးလာတယ်။
“ဘယ်တုန်းကစပြီး သဘောကျတာလဲ”
“ပထမဆုံး စတွေ့ကတည်းကပဲ ထင်တယ်”
“ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလောက်အကြာကြီး ဘာမှမပြောခဲ့တာလဲ”
“အဲဒါကတော့…”
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်မပြတ်သားလို့ပါ။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ စောစောစီးစီး ပြောခဲ့သင့်တာ။ နင့်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိသလို ဖြစ်သွားတယ်မလား”
“အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုပဲ ပြောပြလို့ ရပါပြီ….”
အယ်လီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“အခုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားသလို ခံစားရတယ်”
ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြုံးပြပြီးပြောလိုက်တယ်။
“ပြောစရာရှိတာတော့ ပြောပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံသွားပြီး ဆေးတော့ ထိုးရဦးမယ်”
“အာ…”
ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ပြင်းထန်တဲ့ အအေးမိတာမဟုတ်လို့ ဆေးခန်းက ဆေးတစ်ခွက်နဲ့ ဆေးညွှန်းပဲ ပေးခဲ့တယ်။
ဆေးခန်းပြပြီးနောက် အယ်လီ တည်းခိုတဲ့ ဟိုတယ်ဆီ သွားခဲ့ကြတယ်။ သူက အိတ်ကပ်ထဲက ဟိုတယ်သော့ကတ်ကို ထုတ်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်။
“ဝင်ခဲ့လေ”
အခန်းက ဧည့်ခန်းနဲ့ အိပ်ခန်း သီးသန့်စီ ရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။ ဒီနေ့မှ ချက်ကင်ဝင်ထားသလိုပဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေပါတယ်။ ဟိုတယ်ကတော့ သန့်ရှင်းရေး သေချာလုပ်ပေးထားတာပေါ့။
“ဟိုတယ်မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ဘာမှ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ အဆင်ပြေတယ်။ အထဲမှာ ရေကူးကန်နဲ့ အားကစားခန်းမလည်း ရှိတယ်။ COEX နဲ့လည်း ဆက်နေတော့ တစ်ခါတလေ ဂျက်စီကာ၊ ဟင်နရီ တို့နဲ့ တွေ့ပြီး ထမင်းစားတာတို့ ကော်ဖီသောက်တာတို့ လုပ်ဖြစ်တယ်”
“အဲဒီလိုလား”
ဟင်နရီလည်း ဒီဟိုတယ်မှာပဲ တည်းနေတာဆိုတော့ သူတို့ မကြာမကြာ ဆုံဖြစ်ကြမှာ သဘာဝပဲ။
အယ်လီက အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ထိုင်ခုံမှာ ချိတ်လိုက်တယ်။
“ငါ ရေသွားချိုးလိုက်ဦးမယ်၊ ခဏထိုင်စောင့်ဦး။ ချွေးတွေအများကြီးထွက်ပြီး စေးကပ်နေလို့လေ”
“အိုကေ”
သူ ရေချိုးနေတုန်း ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်မှာ စောင့်နေခဲ့တယ်။ ရေချိုးခန်းနဲ့ အကွာအဝေးက သိပ်မဝေးတော့ ရေချိုးသံကို ကြားနေရတယ်။
“…”
ခဏလေး။ စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒါက တကယ် ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေပဲ။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက် တစ်ယောက်ထဲ တည်းခိုနေတဲ့ ဟိုတယ်ခန်းထဲ ဝင်လာတာတင်မကဘူး၊ အခု သူ ရေချိုးတာကိုပါ စောင့်နေရတာ။
စိတ်တည်ငြိမ်အောင် တီဗီဖွင့်လိုက်တော့ CNN လိုင်း ပြနေပါတယ်။ အမေရိကန်မှာ မနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အထက်တန်းကျောင်း ပစ်ခတ်မှုအကြောင်းက ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်နေတာပါ။
နေ့တိုင်းလိုလို သေနတ်ပစ်ခတ်မှုတွေ ဖြစ်နေတဲ့ နိုင်ငံမှာ အခုထိ ပိုပြီး တင်းကြပ်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ မထုတ်ပြန်သေးတာက ထူးဆန်းတာပဲ။
ခဏအကြာမှာ အယ်လီက အဖြူရောင် ရေချိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး ထွက်လာတယ်။ သူ့ ဆံပင်တွေက စိုစွတ်နေပြီး ပါးပြင်လေးတွေက ပန်းရောင်သန်းနေတယ်။
သူ က ဆံပင်ကို တဘက်နဲ့ သုတ်လိုက်တယ်။
“နင့် ဆံပင်တွေ အများကြီး ရှည်လာပြီပဲ”
“ရှည်အောင် ထားမယ်လို့ ပြောထားသားပဲ”
ဆံပင်တိုတိုနဲ့လည်း လိုက်ဖက်ပေမဲ့ ဆံပင်ရှည်ရင်လည်း သူနဲ့ ကြည့်ကောင်းမှာပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒီလို တွေးနေတုန်း အယ်လီက ရုတ်တရက် ဝတ်စုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပြီး ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်လို့ ကျွန်တော် လန့်သွားရတယ်။
“ဝိုး”
ဒါက မြန်ဆန်လွန်းနေပြီလား။
…အဲဒီလို ထင်လိုက်မိတဲ့အချိန်မှာပဲ ဝတ်စုံအောက်မှာ သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ တီရှပ်ပွပွကို ဝတ်ထားမှန်း သတိပြုမိလိုက်တယ်။
အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ စိတ်ပျက်မှုတို့ ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ ဒွန်တွဲသွားတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်တော် မျက်နှာအမူအရာကို ချက်ချင်း ထိန်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဪ… ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
အယ်လီက စနောက်တဲ့သဘောနဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောတယ်။
“ဟွန်း။ နင် တစ်ခုခု လျှောက်တွေးနေတာမလား”
“……”
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တစ်ခုခု လျှောက်မတွေးမိတာကမှ ပိုဆန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
အယ်လီက ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာရင်း ချွတ်ထားတဲ့ ရေချိုးဝတ်စုံကို နင်းမိပြီး ချော်သွားတယ်။
“အမလေး”
သူ မလဲခင် ကျွန်တော် လှမ်းဖမ်းလိုက်နိုင်တယ်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
သူက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းညိုလေးတွေက တုန်ခါနေတယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးလေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်တယ်။
ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။
အများကြီး လျှောက်မတွေးတော့ဘဲ ကျွန်တော် ကုန်းပြီး သူ ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလိုက်တယ်။
ချိုမြိန်တဲ့ အနမ်းတစ်ခုပါပဲ။
အယ်လီက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေပြီး ကျွန်တော်က ဘေးမှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ လက်ချင်း တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်ချောင်းလေးတွေကို တွဲယှက်ထားကြတယ်။
“စဉ်းစားကြည့်ရင် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ ကိုရီးယားမှာ အလုပ်လုပ်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး”
“ငါလည်း တစ်ခါတလေ မယုံနိုင်ဘူး။ စစ်တပ်က မထွက်ခင်အထိ ဘွဲ့ရရင် အလုပ်အမြန်ရဖို့ပဲ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို စီအီးအို ဖြစ်လာမှန်း မသိဘူး”
ကျွန်တော် ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။
“အဲဒီလိုသာဆိုရင် ငါတို့ ဆုံဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
အယ်လီက အာရှရုံးခွဲမှာ အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး နဲ့ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်နေမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ အခြားသူတွေလိုပဲ ကျောင်းတက်နေမှာပါ။
“ငါ ကန်ဂျင်ဟူ နဲ့အတူ အများကြီး ပျော်ခဲ့ရတယ်။ startup ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကနေ Brexitနဲ့ အမေရိကန် သမ္မတရွေးကောက်ပွဲအထိပေါ့”
ကြားထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီးကြောင့် အကြာကြီး ထင်ရပေမဲ့ Brexitရော ရွေးကောက်ပွဲရောက မနှစ်ကမှ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
အယ်လီက တစ်ခုခု သတိရသွားပုံနဲ့ မေးလာတယ်။
“ဂျက်စီကာ ကို ဘာပြောမလဲ”
အစ်မအိုဟျွန်းဂျူး သာ သိသွားရင် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ယောက္ခမပုံရိပ်မျိုး အာရုံထဲ ပေါ်လာတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ပြောပြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။
“အိပ်တော့နော်။ နင် အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ပေးမယ်”
အယ်လီက စူပုတ်ပုတ်လေး လုပ်ပြီးပြောတယ်။
“ဟင့်အင်း။ အိပ်ချင်သေးဘူး”
အဲဒီလိုပြောပေမဲ့ ဆေးရှိန်ကြောင့်လားမသိဘူး။ ခဏအကြာမှာ မှေးခနဲ ဖြစ်သွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ပုံစံလေးက တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။
ကျွန်တော် ဆက်နေရမလား၊ ပြန်ရမလား စဉ်းစားနေတုန်း ရုတ်တရက် တံခါးဘဲလ်တီးသံ ထွက်လာတယ်။
တင်းတောင်။
အခန်းသန့်ရှင်းရေးလား။
အယ်လီ နိုးမသွားအောင် တံခါးကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်တယ်။ အံ့ဩစရာကောင်းတာက အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး ရှိနေတာပါ။
“ဪ… ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“စိတ်ပူလို့ လာကြည့်တာ။ အယ်လီ ရော ဘယ်လိုလဲ”
“စောစောက ဆေးခန်းပြပြီး ဆေးသောက်ထားတယ်။ အခုပဲ အိပ်ပျော်သွားတာ”
အစ်မအိုဟျွန်းဂျူး ဝင်လာပြီး အယ်လီ့မျက်နှာကို ကြည့်ကာ နဖူးကို စမ်းကြည့်တယ်။
“ကံကောင်းလို့ ကိုယ်ပူနည်းနည်း ကျသွားပြီပဲ”
“ဟုတ်တယ်။ အစ်မ ရှိနေတော့ ကျွန်တော် ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်”
ကျွန်တော် ထွက်သွားဖို့ လုပ်တုန်း အိုဟျွန်းဂျူး က လှမ်းပြောတယ်။
“ခဏနေဦး”
“ဗျာ”
အစ်မအိုဟျွန်းဂျူး က မတ်တတ်ရပ်ပြီး လက်ပိုက်ကာ မျက်မှန်ပေါ်ကနေ စိုက်ကြည့်လာတယ်။ ကျွန်တော် သူ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲလို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ရတယ်။
“နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
“ဘာ-ဘာမှမလုပ်ပါဘူး”
“ဒါဆို နင့်လည်ပင်းက နှုတ်ခမ်းနီရာက ဘာလဲ”
“ဟာ”
ကျွန်တော် လည်ပင်းကို ကမန်းကတန်း စမ်းမိတယ်။ အယ်လီက ကျွန်တော့်လည်ပင်းကိုလည်း နမ်းခဲ့လို့လား။
“နောက်တာပါ”
“……”
ကျွန်တော် အညာခံလိုက်ရပြီ။
“နင်တို့ နှစ်ယောက် တရားဝင် တွဲနေကြပြီပေါ့”
ကျွန်တော် ပါးကို လက်ညှိုးနဲ့ ကုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီလိုပါပဲ”
အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်အနား တိုးလာပြီး ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောတယ်။
“အယ်လီ ကို ငိုအောင်လုပ်ရင်တော့ နင်အသေပဲ”
“……ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဘယ်သူကြည့်ကြည့် သူက ယောက္ခမကျနေတာပဲ။
အယ်လီနဲ့ တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လူနှစ်ယောက်က စိတ်ထဲ ရောက်လာတယ်။
တစ်ယောက်က ရှင်ယူရီ ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်ကတော့ ဟင်နရီပါ။ ရှင်ယူရီ ကိုတော့ စကားပြောရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဟင်နရီနဲ့ကတော့ အလုပ်မှာ ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရမှာလေ။
နောက်မှ သိသွားပြီး စိတ်ဆိုးတာထက် တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်မလား။
ကျွန်တော် ဟင်နရီ နဲ့ ရုံးရှေ့က ဝီစကီဘားတစ်ခုမှာ တွေ့ဖို့ ချိန်းလိုက်တယ်။ တစ်ယောက်ထဲ သွားမယ်ဆိုတာကို တက်ဂယူ က ဇွတ်လိုက်ခဲ့ချင်နေတယ်။
“ငါ ကားထဲက စောင့်နေမယ်၊ ၁၅ မိနစ်တစ်ခါ မက်ဆေ့ခ်ျပို့။ အကြောင်းမပြန်ရင် ရဲခေါ်လိုက်မယ်”
“ဘာလဲဟ”
“ရန်ဖြစ်ရင် မင်း ရှုံးလောက်တယ်လေ”
တစ်ဖက်လူက အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သားတွေနဲ့ အနောက်တိုင်းသားလေ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“ငါက ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ ရှုံးမလား”
“ဟင်နရီ ရဲ့ ဝါသနာက လက်ဝှေ့ထိုးတာလို့ ကြားတယ်”
“အမ်။ တကယ်လား”
ဒါဆို အခြေအနေက ပြောင်းသွားပြီ။
ကျွန်တော်က ယဉ်ကျေးတဲ့ လူသားတစ်ယောက်လို စကားပြောပြီး ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ယဉ်ကျေးပြလို့ သူကလည်း ယဉ်ကျေးပြမယ်လို့ မသေချာဘူးလေ။
ခေါင်းစွပ်တွေ ဘာတွေ ဝတ်လာသင့်တာလား။
ကျွန်တော် ကားပေါ်ကဆင်းပြီး စီနီယာ ပတ်ဆန်းယော့ မကြာခဏသွားလေ့ရှိတဲ့ ဝီစကီဘားထဲ ဝင်ခဲ့တယ်။ ဆိုင်ဖွင့်ခါစပဲ ရှိသေးလို့ လူ သိပ်မရှိသေးဘူး။
ကျွန်တော် ဝီစကီကို အရင်မှာပြီး အနည်းငယ် သောက်ထားလိုက်တယ်။ ခေတ္တအကြာမှာ ဟောလိဝုဒ်မင်းသားလို ကြည့်ကောင်းတဲ့ ရွှေအိုရောင်ဆံပင်နဲ့ လူငယ်လေး ဝင်လာတယ်။
“ရောက်ပါပြီ”
ဟင်နရီ က ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူ ခွက်ထဲ ဝီစကီ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
“ဘာကိစ္စလဲ။ Golden Gate နဲ့ ပတ်သက်တာလား”
“ဒီနေ့က အလုပ်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို…”
“အရင်သောက်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ ခွက်တွေကို မော့လိုက်ကြတယ်။
ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပဲ ကိစ္စကို ပြောလိုက်တယ်။
“ငါ အယ်လီ နဲ့ တွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ”
“အဲဒီလိုလား”
ဟင်နရီက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပုံရပေမဲ့ ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေတယ်။
သူ ရဲ့ ခံစားချက်ကို အတင်းဖုံးကွယ်ထားတာလား။
“ငါ ဒါကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ ခန့်မှန်းထားပါတယ်။ ကောင်းတဲ့အရာပဲ၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“မင်း တကယ် ရိုးရိုးသားသား ပြောတာလား”
“သေချာတာပေါ့”
“မင်းက သူ့ကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဟင်နရီ ရဲ့ မျက်လုံးတွေ သိသိသာသာ ဝိုင်းသွားပြီး အံ့ဩသွားတာ ထင်ရှားပါတယ်။
“ဘာ…”
“ငါတို့ အချင်းချင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိတာက အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
ဟင်နရီ က ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဝန်ခံလာတယ်။
“ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး”
ဒါဆို အမှန်ပဲပေါ့။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချသလို ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“မင်း ကိုရီးယားကို လာတာက အလုပ်ကိစ္စသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“အခုပြန်တွေးကြည့်ရင် အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ သူ နဲ့ နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်ခဲ့တာ။ သူ နဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက အခြားအမျိုးသမီးတွေ ငါ့မျက်စိထဲ မဝင်တော့ဘူး”
ဟင်နရီက နက်ကတိုင်ကို လျှော့လိုက်ပြီး အင်္ကျီကြယ်သီး အနည်းငယ် ဖြုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သလိုမျိုး ဆေးပြင်းလိပ် သောက်သလို ဝီစကီကို မော့ချလိုက်တယ်။
“ငါက လူတိုင်းရှေ့မှာ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်လို့ အမြဲတွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ရှေ့ရပ်လိုက်ရင် ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ခံစားရတယ်။ ဘာလို့ ဒီလိုခံစားရလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး”
“အဲဒီလို ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ နှလုံးသားက အမြဲတမ်း ငါတို့အလိုအတိုင်း လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ”
အခြေအနေက လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်မယ့်ပုံမပေါ်တော့ဘူး။
သူ့ကို လက်လျှော့ဖို့ ဘယ်လို ဖျောင်းဖျရမလဲ။
“ဘယ်တုန်းကစပြီး သူ ကို သဘောကျသွားတာလဲ”
“သူ ပထမဆုံး စီးကရက်သောက်နေတာကို တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်က စတာပဲ။ အဲဒီအခိုက်အတန့်ကစပြီး ငါကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘဲ သူ့ကို သဘောကျသွားတာ ထင်တယ်”
“ဟုတ်ပြီ။ စီးကရက်သောက်တာ… ဟင်”
ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။
“အယ်လီ က ဆေးလိပ်မသောက်ဘူး မဟုတ်လား”
သူက ငါ့ကွယ်ရာမှာ ခိုးသောက်နေတာလား။
ဟင်နရီ က ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားပြီးပြောတယ်။
“အယ်လီ လား။ ငါက ဂျက်စီကာ အကြောင်း ပြောနေတာလေ”
ကျွန်တော် ကြောင်အမ်းသွားရတယ်။
“ဘာ”
အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူး က ဘာလို့ ပါလာရတာလဲ။
အထင်လွဲမှားမှုတစ်ခု ရှိနေတာကို ရိပ်မိသွားပြီး ဟင်နရီ က အံ့ဩတကြီး ပြောလာတယ်။
“ခဏနေဦး။ ငါက အယ်လီ ကို သဘောကျနေတယ်လို့ မင်းက ထင်နေတာလား”
“အာ……”
ဒါဆို ဒီလောက်အကြာကြီး သူ စိတ်ဝင်စားနေတာက အယ်လီ မဟုတ်ဘဲ အစ်မ အိုဟျွန်းဂျူးဖြစ်နေတာပေါ့။ အဲဒါကြောင့်လည်း အလုပ်မရှိရင်တောင် ဟိုတယ်ပတ်ဝန်းကျင်မှာပဲ နေပြီး Golden Gate အဆောက်အဦးဆီ မကြာခဏ လာနေခဲ့တာကိုး။