အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) မဟာလီမင်းဆက်မှ မင်းသမီး ယွီဝမ်ချန်၊ အဆင့်အက်စ်

ကျောက်လင်သည် လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်း၏ ဂူအတွင်းခန်းများကို ဆက်လက် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

ဂူ၏ တစ်ဖက်စွန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်၏။ ထိုလျှို့ဝှက်တံခါး၏ အနောက်ဘက်တွင် လူအများ၏ အသက်ရှူသံများ ရှိနေသည်။

"လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက အမျိုးသမီးတွေကို ဒီလောက်တောင် ဖမ်းဆီးထားတာပဲ..."

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် လျှို့ဝှက်တံခါးအနောက်မှ အခြေအနေကို စမ်းသပ်သိရှိလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်မှာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ လျှို့ဝှက်တံခါးတွင် သော့ပေါက်တစ်ခု ရှိသော်လည်း သော့ကိုမူ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းမှ ဓားပြများ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။ သို့သော် ဤအရာမှာ ကျောက်လင်အတွက် အခက်အခဲ မဟုတ်ပေ။

သူသည် သတ္တုစပ်ဓားကောက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်တံခါးကို ရွယ်၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ကျောက်စများ လွင့်စင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ကျောက်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက အတွင်း၌ ဖမ်းဆီးခံထားရသော အရွယ်စုံ အမျိုးသမီး ငါးဆယ်ခန့်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဤအမျိုးသမီးများသည် ကြာရှည်စွာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေခဲ့ရပြီး ဓားပြများ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံထားရကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်းကလည်း အစားအသောက် ပြတ်လပ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်ရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ ပစ်လဲနေကြပြီး မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်ကြတော့ချေ။

ကျောက်လင်သည် ထိုအမျိုးသမီးများကို ကြည့်လိုက်စဉ် သူ၏ စိတ်အာရုံက စနစ်မျက်နှာပြင်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွား၏။ မမျှော်လင့်ထားဘဲ သတင်းစကားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

【အမည် - ယွီဝမ်ချန်】

【အဆင့် - အက်စ်】

【ယွီဝမ်ချန်မှာ ယခင်မဟာလီမင်းဆက်၏ တရားဝင်မင်းသမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် မူလက မဟာလီမင်းဆက်၏ ရှန်းကျင်းဌာနကို တာဝန်ယူကာ အရာရှိများ၊ ပြည်သူများနှင့် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူလောကကို စောင့်ကြည့်ရသူဖြစ်သည်။ မဟာလီမင်းဆက် ကျဆုံးပြီးနောက် ယွီဝမ်ချန်သည် သူမ၏ ယုံကြည်အားကိုးရသူများနှင့်အတူ ကွမ်းနန်စီရင်စုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ လုပ်ကြံမှုကို ခံခဲ့ရကာ ကျင့်စဉ်များ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။】

ကျောက်လင်က တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် ဒုက္ခရောက်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေရာမှ မထင်မှတ်ဘဲ ယခင်မင်းဆက်မှ မင်းသမီးတစ်ပါးကို ကယ်တင်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက သူကယ်တင်လိုက်သူမှာ အဆင့်အက်စ် သတ်မှတ်ခံထားရသည့်သူ ဖြစ်နေသည်။

ဤအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် ယွီဝမ်ချန်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် လေးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ပိန်ချုံးနေသည်။ ကြာရှည်စွာ အငတ်ထားခံခဲ့ရသောကြောင့် အသက်ရှူသံမှာ သေးဖျင်းနေပြီး တစ်စက္ကန့်ချင်းစီတိုင်းတွင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ကျောက်လင် သူမရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ ဘေးနှစ်ဖက်မှ လူငယ်အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာ အားတင်း၍ ထလာကြသည်။ သူတို့က ကျောက်လင်ကို လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကာ ယွီဝမ်ချန်ကို ကာကွယ်ရန် တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။

ယွီဝမ်ချန်လည်း ကျောက်လင် ရောက်လာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမသည် အားယူ၍ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကျောက်လင်ကို ကြောက်ရွံ့တကြီး စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မကြောက်ကြနဲ့... ငါ မင်းတို့ကို ကယ်ဖို့ ရောက်လာတာ..."

ကျောက်လင်သည် စေတနာကောင်းဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ဓားပြတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ... အခုကစပြီး မင်းတို့ အားလုံး လွတ်လပ်ပြီ..."

ကျောက်လင်က ထပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အခန်းထဲမှ အမြန်ပြေးထွက်သွားပြီး နောက်ထပ်အခန်းတစ်ခုသို့ သွားကာ စနစ်ဈေးဆိုင်ကို အမြန်လှန်ကြည့်လိုက်၏။

【ပေါက်စီဖြူ - ၁ မှတ်】

【သတ္တုရေ - ၃ မှတ်】

ကျောက်လင်သည် ပေါက်စီအလုံးနှစ်ရာနှင့် ရေဘူးငါးဆယ်ကို ချက်ချင်း ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထိုရေဘူးများကိုမူ ပုံးတစ်ပုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် ပေါက်စီခြင်းတောင်း နှစ်တောင်းနှင့် ရေပုံးကို ယူကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

"မင်းတို့ ဗိုက်ဆာနေမှာပေါ့... ဒါက ပေါက်စီနဲ့ ရေ... လာစားကြပါဦး..."

ကျောက်လင် အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပေါက်စီ..."

"ဒီပေါက်စီတွေက မွှေးလိုက်တာ..."

"ငါ အရမ်းဗိုက်ဆာနေတာ... ပေါက်စီလေး တစ်လုံးလောက် ပေးပါ..."

"ငါ ရေငတ်နေတာ... ရေလေး နည်းနည်းလောက်ပေးပါ..."

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားရပြီး ပေါက်စီနံ့နှင့် ရေပုံးထဲမှ ရေလှုပ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးများမှာ အသက်ရှင်သန်ခြင်း၏ အံ့ဖွယ်ကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အားတင်း၍ ထလာကြပြီး ပေါက်စီနှင့် ရေကို အလုအယက် ကောက်ယူစားသောက်ကြသည်။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသူများ၏ အလုအယက် စားသောက်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျောက်လင်သည် ဝါးခြင်းတောင်းနှင့် ရေပုံးကို ယူကာ စနစ်နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အမျိုးသမီးများ အားလုံး အားတင်း၍ ထကာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက် ထွက်သွားကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်..."

ထိုအမျိုးသမီးများက ကျောက်လင်ကို မြင်သောအခါ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

"ဒူးမထောက်ကြပါနဲ့..."

ကျောက်လင်က အလျင်အမြန်ပင် အမျိုးသမီးများကို ထူမပေးလိုက်သည်။ ဤအခိုက်တွင် အမျိုးသမီးအများစုမှာ တိုးတိုးလေး ငိုကြွေးနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် မရေမရာ ဖြစ်နေမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းက ဤအမျိုးသမီးများကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး ကြာရှည်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကာ ယခင်ကတည်းကပင် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။

ဤလောကတွင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် အိမ်ထောင်မပြုမီ အပျိုစင်ဘဝ ပျက်စီးသွားပါက ဝက်အူလှောင်အိမ်ထဲထည့်၍ မြစ်ထဲနှစ်သတ်ခြင်း ခံရသည့်အထိ ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ရှိပြီး အခြားသူများ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤအမျိုးသမီးများသည် အိမ်ပြန်စရာမရှိတော့ဘဲ ဘယ်သွားရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ငိုကြွေးနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် မေးမြန်းကြည့်ရာမှ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို နားလည်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွား၏။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်... ငါက နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ယောက်ပါ... ငါ့ရဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေက ဒီကနေ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ ရှိတယ်..."

"မင်းတို့မှာ သွားစရာ နေရာမရှိရင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လိုက်ခဲ့ကြပါ..."

"ငါ မင်းတို့ကို အလုပ်ခန့်နိုင်ပါတယ်... မင်းတို့ ငါ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်ရင် ငါ အစားအသောက်ပေးမယ်၊ လစာလည်း ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က သူ့အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ ငိုကြွေးခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်ဝန်းများ တောက်ပလာကြ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်..."

"ကျွန်မတို့ အရှင်ရှိတဲ့ရွာကိုပဲ လိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုအမျိုးသမီးများသည် ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက် ရရှိသွားကြပြီး ကျေးဇူးတင်စကားများ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုကြသည်။ ကျောက်လင်သည် ယွီဝမ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမနှင့် သူမ၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာမူ တည်ငြိမ်နေပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ လိုက်ရန် ဆန္ဒရှိပုံ မပေါက်ပေ။

"မင်းတို့ အဲ့ဒီ ဂူပေါက်ဝမှာပဲ သွားစောင့်နေကြပါဦး... ငါ ခဏနေရင် လင်းယုန်ပျံဂိုဏ်းကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်..."

ကျောက်လင်က မှာလိုက်ရာ အမျိုးသမီးများမှာ ငိုယိုရင်း ထွက်သွားကြသည်။ ယွီဝမ်ချန်နှင့် သူမ၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်သည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို မလိုက်ချင်လည်း ရပါတယ်... ငါ ခရီးစရိတ် နည်းနည်းပေးလိုက်မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ ယွီဝမ်ချန်သည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကြောင့် လုပ်ကြံခံထားရပြီး ကျင့်စဉ်များလည်း ဖျက်ဆီးခံထားရကာ သာမန်သေမျိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မွေးရာပါ မင်းသမီးတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာမူ ရှိနေဆဲပင်။

"အရှင်... အရှင်က ဘယ်လို ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ရှိပါသလဲ..."

ယွီဝမ်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ငါလား... ငါက ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်မှာရှိတယ်..."

ကျောက်လင်က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"အရှင်... ကျွန်မတို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အရှင့်ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်..."

ယွီဝမ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"အင်း... ပြောကြည့်လေ..."

ကျောက်လင်သည် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေ၏။

"အရှင်သာ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင် ကွမ်းနန်စီရင်စုက ယွီချီတောင်ထွတ်ကို သွားပြီး ကျွန်မအတွက် ရတနာတစ်ခုလောက် ပြန်ယူပေးပါ..."

ယွီဝမ်ချန်က ကျောက်လင်ကို စူးရဲသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ ကျောက်လင် ခဏတာ ငေးမိသွား၏။ ကွမ်းနန်စီရင်စု၊ ယွီချီတောင်ထွတ်လား။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က မဟာလီမင်းဆက်၏ တပ်ပျက်စစ်သားများ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က သူသည် ထိုစစ်သားများကို သတ်ဖြတ်ပြီး တပ်မှူးထံမှ ရတနာမြေပုံတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုမြေပုံတွင်လည်း ကွမ်းနန်စီရင်စု၊ ယွီချီတောင်ထွတ်ကို အမှတ်အသား ပြုထားသည်။ ယွီချီတောင်ထွတ်တွင် သိမ်းဆည်းထားသော ရတနာများမှာ မဟာလီမင်းဆက်အတွက် အလွန် အရေးပါပုံရသည်။ ဒါကြောင့်လည်း ယခင်မင်းဆက်မှ မင်းသမီး ယွီဝမ်ချန်မှာ ဤမျှလောက် စွဲလမ်းနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျောက်လင်ဆိုတဲ့ ငါက သူများအတွက် လုပ်ပေးရင် အပြန်အလှန် အကျိုးအမြတ်မရှိဘဲ လုပ်ပေးတတ်လို့လား..."

“မင်း ဘာတွေ ပေးနိုင်မလဲ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ယွီဝမ်ချန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ကျောက်လင်က ဤမျှ တိုက်ရိုက်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ယွီဝမ်ချန်မှာ ယခုအခါ အင်အားမဲ့နေပြီး အစောင့်အရှောက်မရှိဘဲ အလွန်ပင် ပျက်စီးနေရသည်။ သူမတွင် ကျောက်လင်ကို ခိုင်းစေရန် မည်သည့် အခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ပါ။

"အရှင်သာ ကျွန်မကို အဲ့ဒီရတနာ ပြန်ယူပေးမယ်ဆိုရင်... ကျွန်မ အရှင့်ကို လက်ထပ်ပါ့မယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ယွီဝမ်ချန်မှာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမတွင် ထိန်းချုပ်စရာအဖြစ် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။