အခန်း ၁၆၂

အခန်း (၁၆၂) ဘယ်သူကျေနပ်မနေတာ ရှိသေးလဲ

"အစ်မရှို့ရှို့..."

ထိုအချိန်တွင် အလယ်ခန်းမဆောင်၏ လိုက်ကာ ပင့်မခံလိုက်ရသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် သူမ၏ ခါးကို ကိုင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာ၏။

သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေပြီး ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသည်။

သူမက လှေကားထစ်များကို ကပျာကယာ ဆင်းလာကာ လင်းရှို့ရှို့၏ အေးစက်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ... အပြင်ကလူတွေ လျှောက်ပြောနေတာတွေကို ရင်ထဲ ထည့်ထားတာလား... အစ်မ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို ချန်ရှင်းနဲ့ ကျွန်မက မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

ရွှီချင်းချင်းသည် ပင်ကိုယ်သဘာဝအရ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

သူမက လင်းရှို့ရှို့၏ နီရဲဖောင်းအစ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ရင်နာသွားပြီးနောက် ချန်ရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှုနှင့် ဒေါသတို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ချန်ရှင်း... သူတို့ လျှောက်ပြောနေတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို နားထောင်ကြည့်စမ်းပါအုံး... အစ်မရှို့ရှို့က ငါတို့ကို အဲဒီလောက် ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေတာကို ဘာလို့ ဒီလို စော်ကားခံနေရတာလဲ..."

ရွှီချင်းချင်းက သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် လင်းရှို့ရှို့၏ ဟန်ဆောင်ထားမှုများ အကုန်လုံး ပြိုလဲသွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် အသံထွက်၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

"ချင်းချင်း... အစ်မက နင်တို့ကို ဒုက္ခပေးမိမှာ ဆိုးလို့ပါ..."

"ထစမ်း..."

ချန်ရှင်းက အေးစက်သော အသံဖြင့် ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှို့ရှို့က ရှိုက်ငိုနေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းကို မသိမသာ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ချန်ရှင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ပန်းသီးနှင့် သစ်သီးလှီးဓားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လင်းရှို့ရှို့လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ဆွဲယူကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

သူက ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်တရာ စူးရှထက်မြက်လာတော့သည်။

"ဒုက္ခပေးမယ်... ဟုတ်လား... ဒီချင်းရွှေရွာမှာ ငါ ချန်ရှင်းကို ဘယ်သူမှ ဒုက္ခမပေးနိုင်ဘူး..."

သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လင်းရှို့ရှို့ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရွှီချင်းချင်း၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"လာ... ငါနဲ့လိုက်ခဲ့..."

"ဘယ်... ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

လင်းရှို့ရှို့က အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။

ချန်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်စွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"တစ်ချို့လူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကို သွားချုပ်မလို့လေ..."

ရွာထိပ်ရှိ ကျိုင်းပင်ကြီးအောက်တွင်။

အဒေါ်ဝမ်သည် တံတွေးများ အဆက်မပြတ် လွင့်စင်ထွက်နေသည်အထိ အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေပြီး ချန်ရှင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့ မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်ကြပုံ အသေးစိတ်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသကဲ့သို့ ပီပြင်စွာ ဖော်ပြနေလေသည်။

"ငါပြောမယ်... အဲ့ဒီမုဆိုးမကတော့ သေချာပေါက်..."

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေခဲ့ကြသော အမျိုးသမီးများက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြပြီး စကောများကို ကိုင်ထားသော သူတို့၏လက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေကြ၏။

အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်မှုတစ်ခုက သူမ၏ ကျောရိုးမှတစ်ဆင့် ဦးခေါင်းအထိ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

အဒေါ်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို တောင့်တင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ချန်ရှင်းသည် သူမ၏နောက် နှစ်မီတာပင် မကွာသောနေရာတွင် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ဒေါသထွက်နေပုံရသော ရွှီချင်းချင်းရှိနေပြီး ညာဘက်တွင်တော့ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည့် လင်းရှို့ရှို့ ရှိနေသည်။

"ပြောလေ... ဘာလို့ ဘာမှမပြောတော့တာလဲ..."

ချန်ရှင်းက အဒေါ်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"စောစောက အတော်လေး အသက်ဝင်နေအောင် ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဆက်ပြောလေ... ကျုပ်ပါ နားထောင်ပါရစေအုံး..."

"ငါ... ငါ..."

အဒေါ်ဝမ်မှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် သူမ၏ လက်များ တုန်ယင်သွားကာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော နေကြာစေ့များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျသွားတော့သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေလျက် အတင်းပြုံးပြရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက မျက်နှာမဲ့နေသည်ထက်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။

"အကြံပေးချန်... ဒီကိုဘာကိစ္စရှိလို့လဲ... ငါတို့က... ငါတို့က ဒီတိုင်း စကားစမြည် ပြောနေကြတာပါ... ဒီတိုင်း ပြောနေကြတာပါ..."

"ဒီတိုင်းပြောနေတာ..."

ချန်ရှင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် တစ်လှမ်း တိုးလာသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ကျောက်တုံးပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားကာ နောက်သို့ အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ... လူရိုက်ရင် ဥပဒေနဲ့ ငြိမယ်နော်..."

ချန်ရှင်းသည် မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။ သူက လူအုပ်၏ အလယ်တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ စူးရှထက်မြက်သော အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်သို့ ဝေ့ဝဲသွားလေသည်။

စောစောကမှ အဒေါ်ဝမ်ကို ထောက်ခံနေခဲ့ကြသော အတင်းပြောတတ်သည့် ထိုအမျိုးသမီးများမှာ ယခုအခါတွင် အသက်ပင် မရှူရဲဘဲ သူတို့၏ ခေါင်းများကို ငုံ့ထားကြတော့သည်။

ချန်ရှင်းသည် ယခုအခါ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကပင် တန်ဖိုးထားရသူ ဖြစ်နေပြီမို့ သူ့ကို ဘယ်သူကများ ရန်စရဲမည်နည်း။

"ငါ ချန်ရှင်းက အမြဲတမ်း ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ်နဲ့ သိက္ခာရှိရှိ နေထိုင်လာခဲ့တာ..."

ချန်ရှင်း၏ အသံက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး ရွာထိပ်ရှိ ခေါင်းလောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"လင်းရှို့ရှို့ ငါ့အိမ်မှာ ရှိနေတာက ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး... ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတဲ့ ယုတ်မာညစ်ညမ်းတဲ့ ကိစ္စတွေဆို ပိုတောင် ဝေးသေးတယ်..."

သူက လင်းရှို့ရှို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တစ်ရွာလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။

"ဒီကနေ့ကစပြီး လင်းရှို့ရှို့က ချန်မိသားစုရဲ့ တရားဝင် အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်သွားပြီ..."

တစ်နေရာလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

*အိမ်တော်ထိန်း... အဲ့ဒါ ဘယ်လို ဝေါဟာရမျိုးလဲ... မြေရှင်ကြီးတွေဆီမှာပဲ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား…*

လူအုပ်ကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ချန်ရှင်းက ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးက နောင်ကျရင် ပိုပိုပြီး ကြီးကျယ်လာလိမ့်မယ်... ကြက်မွေးမြူရေးခြံက အစပဲ ရှိသေးတယ်... အိမ်က ကိစ္စတွေအကုန်လုံးအပြင် နောင်ကျရင် စက်ရုံရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးကိစ္စတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ လူတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်... လင်းရှို့ရှို့က ကြိုးစားတယ်... အရည်အချင်းရှိတယ်... ပြီးတော့ ရိုးသားတယ်... သူမက ငါ အထူးတလည် ငှားရမ်းထားတဲ့ မန်နေဂျာပဲ..."

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလကစပြီး လင်းရှို့ရှို့ရဲ့ လစာက ယွမ် ၂၀ ဖြစ်မယ်... စားစရိတ် နေစရိတ်ငြိမ်းပဲ... နှစ်ကုန်ရင်လည်း ဆုကြေးငွေ ထပ်ရဦးမယ်..."

ယွမ်နှစ်ဆယ်တဲ့လား…

ပြဇာတ်ကြည့်ကာ အတင်းပြောနေကြသော ရွာသားများ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

လေထုကြီးပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

*ကလေးတစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမ လင်းရှို့ရှို့က အိမ်မှာ တံမြက်စည်းလှည်းပြီး ထမင်းဟင်းချက်ရုံလေးနဲ့တင် ယွမ် ၂၀ တောင် ရမယ်တဲ့လား... ဒါ့အပြင် စားစရိတ် နေစရိတ်ပါ ငြိမ်းသေးတယ်…*

*ဒါက အလုပ်လုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ... အရာရှိကတော်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီလေ…*

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးထံမှ မချိတင်ကဲ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစောပိုင်းက ရွံရှာမှု၊ လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ထိုအကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် အဓိပ္ပာယ် ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

အားကျမှု၊ မနာလိုမှု၊ နာကြည်းမှုနှင့် အလွန်တရာ နောင်တရမှုတို့ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မိသားစုက ထိုမျှများပြားသော လုပ်အားခကို ပေးမည်မှန်းသာ သိခဲ့လျှင် ခြေဆေးရေကို သွန်ပေးရုံလေးဖြစ်စေကာမူ သူတို့ ဝမ်းသာအားရ လုပ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ငါ မယုံဘူး..."

စူးရှသောအသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မနာလိုမှုများကြောင့် ရှုံ့မဲ့တွန့်လိမ်နေလေသည်။

သူမက ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ကာ တံတွေးများ လွင့်စင်နေလျက်။

"ချန်ရှင်း... နင်က ငါတို့အားလုံးကို အရူးတွေလို့ ထင်နေတာလား... ကလေးထိန်းတစ်ယောက်အတွက် ဘယ်သူက ယွမ် ၂၀ တောင် ပေးမှာလဲ... အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုရှာထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ..."

သူမ၏ တြိဂံပုံ မျက်လုံးများက လင်းရှို့ရှို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သရော်လှောင်ပြောင်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"နေ့ဘက်အလုပ်လုပ်တာကလည်း အလုပ်ပဲ... ညဘက် အလုပ်လုပ်တာကလည်း အလုပ်ပဲလေ... ဒါက ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးရဲ့ လုပ်အားခလဲဆိုတာ နင်တို့ဘာသာ နင်တို့ပဲ အသိဆုံးနေမှာပါ..."

ထိုစကားက အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။

လင်းရှို့ရှို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးဆုတ်သွားသည်အထိ တုန်ယင်နေကာ စောစောကမှ ရပ်တန့်သွားသော မျက်ရည်များ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြည့်အိုင်လာတော့သည်။

သာမန်အချိန်များတွင် အဒေါ်ဝမ်နှင့် အဆင်ပြေကြသော အမျိုးသမီးအချို့မှာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများကို မဲ့လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အသံထွက်၍ အကျယ်ကြီး မထောက်ခံရဲသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများကတော့ မယုံကြည်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေကြ၏။

*မုဆိုးမကို ဒီလောက်များတဲ့ လုပ်အားခတွေ ပေးနေတာ... ဘာမှမရိုးမသား မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ…*

ချန်ရှင်းက အဒေါ်ဝမ်၏ ညစ်ညမ်းသော ပါးစပ် ပွင့်လာလိုက် ပိတ်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်မှုတို့က ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။

ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲထွက်မည့်အစား သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ အဒေါ်ဝမ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက မကျေနပ်တာလား..."

ထိုအကြည့်အောက်တွင် အဒေါ်ဝမ်မှာ နေရခက်သွားသော်လည်း သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးက အားပေးနေသည်ဟု ယူဆကာ သူမက ခေါင်းမာမာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါက အမှန်တိုင်း မပြောရဘူးလား... နင်တို့က တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်မထားဘူးဆိုရင်ပေါ့လေ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ချန်ရှင်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

သူက ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြစ်နေကြသော ရွာသားများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ အကြည့်က အဒေါ်ဝမ်၏ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လေသံမှာ အလွန်တရာ အေးစက်နေ၏။

"ငါ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်မယ်... အခုကစပြီး ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက ငါ့ရဲ့ မြေဩဇာ တစ်စေ့လေးတောင် သုံးခွင့်မရှိတော့ဘူး..."

ဝုန်း…

အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ခေါင်းကို အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားတော့သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး စောစောက ပြသခဲ့သော ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အဆုံးမဲ့ ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

"နင်... နင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီမြေဩဇာကို ငါ ချန်ရှင်းက ထောက်ပံ့ပေးထားတာမို့လို့ပဲ..."

ချန်ရှင်းက သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။

"ငါပေးချင်တဲ့သူကို ပေးမယ်... ငါမပေးချင်တဲ့သူကို မပေးဘူး... ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင် မရဘူး..."