အခန်း ၁၆၆

အခန်း (၁၆၆) ဖန်လုံအိမ်

ချန်မိသားစု ခြံဝင်း…

အပြင်ဘက်၌ အေးစက်သော လေပြင်းများက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေ၏။

သို့ရာတွင် အိမ်တွင်း၌မူ နွေဦးပေါက်ကာလပမာ နွေးထွေးနေလေသည်။ အထူးပြုလုပ်ထားသော သံမီးဖိုထဲတွင် မီးခိုးမထွက်သော ကျောက်မီးသွေးများက တောက်လောင်နေပြီး မီးဖိုအဖုံးပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် ရွှံ့စေးလက်ဖက်ရည်ကရားအိုးလေးထဲမှ ရေများက ဆူပွက်ကာ အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အုတ်ကုတင်ဘေးတွင် လေးထောင့်စားပွဲတစ်လုံးကို ချထား၏။

အကယ်၍ အပြင်လူများသာ စားပွဲပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်သွားပါက မျက်လုံးပြူးထွက်မတတ် မနာလိုဖြစ်သွားကြပေမည်။

အခိုးအငွေ့များ အူထွက်နေသည့် သိုးသားဟော့ပေါ့အပြင် ဘေးဘက်၌လည်း သပ်ရပ်လှပသော ပန်းကန်ပြားအချို့ ရှိနေလေသည်။

ထိုပန်းကန်ပြားများထဲတွင် မုန်လာဥနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်တို့ကို ထည့်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ တောက်ပသော အနီရောင်ရှိသည့် ပြည့်ဖြိုးသော စတော်ဘယ်ရီသီးများ၊ ကြွပ်ရွနေသော သခွားသီးစိမ်းများနှင့် ခရမ်းရောင် စပျစ်သီးတစ်ခိုင်ပင် ပါဝင်နေသည်။

ခြောက်ကပ်နေသော ဆောင်းရာသီ၏ အလယ်တည့်တည့်၌ ဤအရာများက သဘာဝတရား၏ နိယာမကို ဆန့်ကျင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"လာ... ချင်းချင်း... ပါးစပ်ဟ..."

ချန်ရှင်းက စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ နို့ဆီနှင့်တို့လိုက်ပြီး ရွှီချင်းချင်း၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ချန်ရှင်း သူမအတွက် အထူးဝယ်ပေးထားသော ချည်သားစစ်စစ် အိမ်နေရင်းအင်္ကျီအထူကြီးကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမ၏ ဗိုက်ကလေးမှာ ထွက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အခန်းတွင်းရှိ အပူရှိန်ကြောင့် မျက်နှာလေးမှာ ရဲတက်နေပြီး အသားအရည်မှာလည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဝင်းမွတ်နေလေသည်။

သူမ မျက်နှာလေးက ရဲတက်သွားပြီး ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ရာ ချိုချဉ်သော အရည်များက သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

"ချိုရဲ့လား..."

ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ချိုတယ်..."

ရွှီချင်းချင်းက ပျော်ရွှင်စွာ မျက်လုံးလေးမှိတ်သွားသော်လည်း များမကြာမီ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးလေးများ ပြန်လည် တွန့်ချိုးသွားပြန်သည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ရာသီပေါ်မဟုတ်သော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ရင်း သူမလက်ထဲမှ စတော်ဘယ်ရီသီးများက အနည်းငယ် ပူလောင်နေသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

"ချန်ရှင်း..."

ရွှီချင်းချင်းက စတော်ဘယ်ရီသီးများကို ချထားလိုက်ပြီး သူမအသံတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက်

"အဲ့ဒီဟာတွေက... ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးကတည်းက ချန်ရှင်းသည် ရှားပါးပြီး ထူးခြားသော အစားအစာမျိုးစုံကို မှော်ပညာလိုမျိုး အမြဲတမ်း ထုတ်ယူလာနိုင်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ခရိုင်ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းက ဝယ်လာသည် (သို့မဟုတ်) ပြည်နယ်မြို့တော်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ယူဆောင်လာသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့မိ၏။

သို့ရာတွင် ရာသီဥတု ပိုမိုအေးခဲလာပြီး နှင်းထုကြီးက တောင်တန်းများကို ပိတ်ဆို့ကာ ခရိုင်မြို့ဆီသို့သွားသော လမ်းကိုပင် ဖြတ်တောက်လိုက်ချိန်၌ နွေရာသီတွင်သာ ရနိုင်သော ဤအရာများကို ချန်ရှင်း ယူဆောင်လာနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အကြံပေးချန်..."

မြောင်မြောင်အတွက် စပျစ်သီး အခွံနွှာပေးနေသော လင်းရှို့ရှို့ကလည်း သူမလုပ်လက်စအလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမက ပိတ်ထားသော တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလာ၏။

"မှောင်ခိုဈေးကွက်နဲ့ အမြတ်ကြီးစားလုပ်တာတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ကိစ္စက အခုနည်းနည်း လျော့ကျသွားပြီဆိုပေမဲ့ ဆောင်းရာသီကြီးမှာ နန်းတော်ထဲမှာတောင် လတ်ဆတ်တဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီးကို မရနိုင်ဘူးလေ... တစ်ယောက်ယောက်သာ အဲ့တာတွေကို မြင်သွားရင် ကျွန်မတို့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘဲ အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်..."

လင်းရှို့ရှို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသူဖြစ်ရာ သူမ၏ ဘဝလေး ပိုမိုကောင်းမွန်လာလေလေ၊ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် ဤအေးချမ်းသော ဘဝလေး ပျက်စီးသွားမည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာလေလေပင်။

မြောင်မြောင်လေးမှာမူ ပါးစပ်ထဲတွင် စပျစ်သီးတစ်ဝက် ငုံထားလျက် သူမ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကိုတစ်လှည့်၊ ချန်ရှင်းကိုတစ်လှည့် ကြည့်နေပြီး မဝါးရဲရှာပေ။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံ ချလိုက်မိသည်။

ဤသည်က ခေတ်ကာလ၏ ကန့်သတ်ချက်ပင်။

ရှားပါးလှသော ဤခေတ်ကြီးတွင် ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ၌ အကြောက်တရားနှင့် ယှဉ်တွဲနေတတ်သည်။

သူသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် အနာဂတ်ကာလရှိ စူပါမားကတ်တစ်ခုမှ ယူဆောင်လာသော စနစ်တစ်ခု သူ့တွင် ရှိနေကြောင်း အတိအကျ ပြောပြ၍ မရနိုင်ဘူး မဟုတ်ပါလား။

"မကြောက်ပါနဲ့..."

ချန်ရှင်းက လက်လှမ်းကာ တွန့်ချိုးနေသော ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်ခုံးလေးများကို ဖြန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လင်းရှို့ရှို့၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကျက်နေသော သိုးသားတစ်တုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ် ဒါတွေကို တောင်ပိုင်းကနေ အထူးလမ်းကြောင်းနဲ့ သယ်လာခဲ့တာ..."

ချန်ရှင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဇာတ်လမ်းဆင်လိုက်သည်။

"ကွမ်တုန်းပြည်နယ်မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းလုပ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ကိုယ့်ဆီမှာ ရှိတယ်... သူတို့အကုန်လုံးက အအေးခန်းကားတွေကို သုံးကြတာလေ..."

"ဒါပေမဲ့ လမ်းတွေ အကုန်လုံး ပိတ်နေတာကို..."

ရွှီချင်းချင်းက စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

"ပြီးတော့ အသစ်အဆန်းတွေက ဒီလောက်များနေတာ... ရွာသားတွေ အနံ့ရပြီး ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

မနေ့က အဒေါ်လျူ အလည်လာခဲ့၏။ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းသီးအခွံကို သူမ မြင်သောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။ ထိုအကြည့်ကြောင့် ရွှီချင်းချင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားခဲ့ရသည်။

ချန်ရှင်းက တူကို ချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။

အမှန်ပင်။

ရွှီချင်းချင်း၏ ဗိုက်ကလေး ပိုကြီးလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အာဟာရ လိုအပ်ချက်များကလည်း ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။

ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက် နို့မှုန့်နှင့် ဖြည့်စွက်စာများသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်လာပေမည်။

ယခုကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စားသောက်ခြင်းက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေရုံသာမက ရွာထဲတွင်လည်း အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် ကြက်မွေးမြူရေးခြံက အမြတ်အစွန်းရသော်လည်း ဆောင်းရာသီရောက်လာသည်နှင့် ပုံမှန် ကြက်မွေးမြူသူများမှအပ ကျန်ရွာသားအများစုမှာ ပြန်လည် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားကြသည်။

လူတို့သည် အားလပ်ချိန် များလွန်းသောအခါ ပြဿနာများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်တတ်ကြသည်။

သူသည် ဤအရာများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမည့်အပြင် ရွာသားများကိုလည်း နောက်ထပ် ဓနဥစ္စာတစ်ခု ဖန်တီးခွင့်ပေးပြီး ချင်းရွှေရွာကို သူ၏ ရည်မှန်းချက်များနှင့် အလုံးစုံ ချိတ်ဆက်ထားရပေမည်။

ချန်ရှင်းက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းကာ နှင်းများကျနေသော ညဉ့်ယံကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခေတ်သစ်ကာလ၏ အဆုံးမရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဖန်လုံအိမ် ပုံရိပ်များက စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် ပလတ်စတစ်စ ဖန်လုံအိမ်နည်းပညာကို မြောက်ပိုင်းရှိ စိုက်ပျိုးရေး သုတေသနဌာန အနည်းငယ်၌ စမ်းသပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဆင်းရဲပြီး ခေါင်ဖျားသော ဒေသများကို အသာထား၊ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုနိုင်ရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင်။

အကယ်၍ သူသာ ချင်းရွှေရွာတွင် ရာသီပေါ်မဟုတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက…

ဤသည်က လွတ်လပ်စွာ စားသောက်ခွင့် ရရုံမျှသာမဟုတ်ဘဲ ကုန်ခန်းသွားမည်မဟုတ်သော ရွှေတွင်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လာပေမည်။

"ချင်းချင်း... မရီးရှို့ရှို့..."

ချန်ရှင်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်ချက်ရှိကာ ထက်သန်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ၏။

"မင်းတို့က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် မစားချင်ဘူးဆိုရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ စားကြတာပေါ့..."

ရွှီချင်းချင်း အံ့ဩသွား၏။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ တရားဝင်ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရမှာလဲ..."

ချန်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အာဏာပါသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

"ကိုယ်တို့ဘာသာကိုယ် စိုက်ကြမယ်လေ..."

"စိုက်မယ်..."

လင်းရှို့ရှို့က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဝူးဝူးဝါးဝါး တိုက်ခတ်နေသော မြောက်လေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီလို အေးခဲနေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ မြေကြီးတွေတောင် အေးလွန်းလို့ အက်ကွဲနေတာ၊ ဘာများ အပင်ပေါက်နိုင်မှာလဲ..."

"အခု မြေကြီးထဲမှာ မစိုက်နိုင်တာက အေးနေလို့လေ..."

ချန်ရှင်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခြံထဲရှိ မြေကွက်လပ်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြေကြီးပေါ်မှာ အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပြီး အိမ်တစ်လုံးလို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးလိုက်ရင်ရော အပင်ပေါက်မလာဘူးလား..."

"မြေကြီးပေါ်မှာ အိမ်ဆောက်မယ်..."

ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့ နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့မျက်နှာများတွင် နားမလည်နိုင်မှုနှင့် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လယ်ကွင်းများထဲတွင် ကောက်ပဲသီးနှံများ စိုက်ပျိုးခြင်းက သဘာဝကျသော်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် အိမ်များဆောက်မည် ဟုတ်လား။ ကောက်ပဲသီးနှံများက နေရောင်ကို မည်သို့ ရရှိနိုင်တော့မည်နည်း။ ဤသည်က အဓိပ္ပါယ်မရှိလွန်းဘူး မဟုတ်ပါလား။

"ရှင် အိပ်ယာထဲ ယောင်နေတာလား" ဟု ဆိုနေသည့်အလား အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်း ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ဖန်လုံအိမ်ဟူသော အယူအဆကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ဤခေတ်ကာလမှ လူများအဖို့ အလွန်ခက်ခဲမည်ကို သူ သိထားသည်။

သူက လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီး သူတို့ နားလည်နိုင်မည့် ချဉ်းကပ်ပုံမျိုးသို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။

"ကိုယ် ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ နိုင်ငံခြား ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ်မြင်ဖူးတယ်... အဲ့ဒီမှာ နိုင်ငံခြားသားတွေက ဝါးနဲ့ ဘောင်တစ်ခုဆောက်ပြီး စက္ကူလိုမျိုး အကြည်ရောင်အရာတစ်ခုနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတာလေ... နေရောင်ခြည် ဝင်လာတဲ့အခါ အတွင်းဘက်မှာ နွေဦးလိုမျိုး နွေးထွေးနေပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် မျိုးစုံကို စိုက်ပျိုးနိုင်ကြတယ်..."

"အကြည်ရောင်အရာ..."

ရွှီချင်းချင်းက မျက်တောင်များ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်လျက် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ချန်ရှင်းက သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး အလိုလိုက်သည့် လေသံဖြင့်

"ဒါကြောင့် မင်း ဘာကိုမှ စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး..."

သူက ရွှီချင်းချင်းကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားကာ ချောမွေ့သော ဆံကေသာမည်းမည်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြတ်သားနေ၏။

"မကြောက်နဲ့... အခုကစပြီး မင်း ဘာပဲစားချင်စားချင်၊ ကိုယ်တို့စိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ရိုးရိုးသားသား နေ့တိုင်း စားကြမယ်..."

ထိုစကားလုံးများက နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ အလုပ်ဖြစ်သွားကာ ရွှီချင်းချင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့၏ အကြောက်တရား အားလုံးကို ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

ရွှီချင်းချင်းသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ခွင်ကျယ်ကြီးကို မှီတွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ အားကောင်းသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားရင်း သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အဆုံးမဲ့ ချိုမြိန်မှုနှင့် အေးချမ်းမှုကိုသာ ခံစားနေရတော့သည်။

သူမက သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုများ ပေါ်လွင်နေလျက်

"ရှင်က ဒီလိုပြောလာမှတော့ အလုပ်ဖြစ်မှာပါ... ရှင် စိုက်ထားတာတွေကို စားဖို့ပဲ ကျွန်မ စောင့်နေတော့မယ်..."

လင်းရှို့ရှို့က ဘေးတွင် ရပ်နေကာ ပွေ့ဖက်နေသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာသော ယုံကြည်ချက်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

အကြံပေးချန်ကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းသော ဇာတ်လမ်းတိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသောအရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း အမြဲတမ်း ရှိနေသည်ပင်။