အခန်း ၁၆၇

အခန်း (၁၆၇) ငါသည်သာ အချိန်အခါကောင်းပင်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၌ ရွာရှိ အသံချဲ့စက်မှ အသံကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရွာသားတွေအားလုံး သတိထားကြ... အိမ်ထောင်ဦးစီးတွေ ကိုယ့်ခုံကိုယ်ယူပြီး ရွာလူထုဌာနချုပ်ဆီကို အစည်းအဝေးလုပ်ဖို့ ချက်ချင်းလာခဲ့ကြ... အရေးကြီးတဲ့ ကြေညာချက်ရှိတယ်... နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြောမယ်..."

ရွာသားများသည် ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီလက်စွပ်များအတွင်း လက်ကိုထည့်ကာ လည်ပင်းပုခုံးများ ကျုံ့ထားကြရင်း အပြင်ဘက်သို့ လေပူများမှုတ်ထုတ်ကာ ညည်းတွားလျက် ရွာလူထုဌာနချုပ်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာကြလေသည်။

ဤမျှ အေးချမ်းလှသော နေ့ရက်မျိုးတွင် အိပ်ရာထဲ၌ ကိုယ်ငွေ့ပင် မနွေးရသေးခင် အနှိုးခံရခြင်းကို မည်သူကမျှ သဘောကျမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ညည်းတွားသံများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အကြံပေးချန်ပင်ဖြစ်၏။

သိုးရေအင်္ကျီကို ခြုံထားသော ချန်ကွမ်လင်သည် ချန်ရှင်း၏ဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူ၏ဆေးတံကို ခေါက်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တိတ်တိတ်နေကြ... အကြံပေးချန်က အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ကြေညာစရာ ရှိတယ်တဲ့..."

အနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေပုံရသော ရွာသားများမှာ ရုတ်တရက် လန်းဆန်းသွားကြပြီး ယုန်များကဲ့သို့ နားရွက်များ စွင့်သွားကြလေသည်။

ချန်ရှင်းသည် စကားချီးများစွာ မပြောနေတော့ချေ။ သူ၏အကြည့်များက စင်အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံသို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီး သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော မြေရိုင်းပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ၏အသံက အေးစက်လှသော လေပြင်းကို ဖောက်ထွင်း၍ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အဲ့ဒီမြေပေါ်မှာ ဖန်လုံအိမ်တွေဆောက်ပြီး ရာသီပေါ်မဟုတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ပျိုးမယ်... သခွားသီး၊ ခရမ်းသီး၊ ခရမ်းချဉ်သီး စသဖြင့် နွေရာသီမှာ စိုက်ပျိုးလို့ရတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ဒီနှင်းတွေကြားထဲမှာတောင် ရှင်သန်ကြီးထွားလာအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်..."

တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခြင်းပင်။

ရွာသားများသည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိသောအရာကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှင်းပုံကြီးထဲမှာ ခရမ်းသီးတွေ စိုက်မယ်ဆိုပါလား။ ဤသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ..."

ဖာထေးရာများ ပြည့်နှက်နေသော ဂွမ်းထိုးအင်္ကျီစုတ်ကို ခြုံထားသည့် ချန်လောင်ကန်းအတွက် လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေ၏။

သူက တုတ်ကောက်ကို အားပြုလျက် ချန်ရှင်းကို တုန်တုန်ယင်ယင် လက်ညှိုးထိုးကာ တံတွေးများ စင်ထွက်လာသည်အထိ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ရှင်း... မင်းက ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနေတာပဲ... ဘိုးဘေးတွေ လက်ထက်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက နွေဦးရာသီမှာ အသက်ရှင်သန်ရမယ်... နွေရာသီမှာ ကြီးထွားရမယ်... ဆောင်းဦးရာသီမှာ ရိတ်သိမ်းရမယ်... ဆောင်းရာသီမှာ သိုလှောင်ရမယ်ဆိုတာပဲ..."

"တောင်တန်းတွေကို နှင်းထုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အခုလို အချိန်မျိုးက နတ်ဘုရားတွေက မြေကြီးကို အနားပေးထားတဲ့ အချိန်ပဲ... မင်းသာ လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ လျှောက်လုပ်နေရင် နတ်ဘုရားတွေကို ဆန့်ကျင်ရာကျပြီး အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်..."

သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့ကလည်း သူတို့၏ ရင်တွင်းအောက်ခြေမှ မြစ်ဖျားခံလာသော သဘောမတူညီမှုများနှင့်အတူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ် အကြံပေးချန်... ဒီက မြေကြီးတွေက သံခဲကြီးလို အခဲလိုက် အေးခဲနေတာ... မျိုးစေ့တွေ ချလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း အေးခဲပြီး သေသွားလိမ့်မယ်..."

"ငွေရှိရင်တောင် အခုလို ဖြုန်းတီးပစ်လို့ မရဘူးလေ... ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ မျိုးစေ့တွေကို ရေထဲ လွှင့်ပစ်နေတာနဲ့ မတူဘူးလား..."

ထို့နောက်တွင် ဝေဖန်သံများ တသီတတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ရာသီဥတုအပေါ်တွင်သာ မှီခိုအားထားခဲ့ရသော ဤတောင်သူလယ်သမားများအဖို့ ချန်ရှင်း၏ အကြံအစည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လှသည်သာမက လုံးဝကို ပုန်ကန်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက သဘောတူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လောင်ကန်းသည် ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏တုတ်ကောက်ဖြင့် အေးခဲနေသော မြေကြီးကို အသံကျယ်လောင်စွာ ထုရိုက်လိုက်သည်။

"ချန်ရှင်း... လူတိုင်းနဲ့အတူ ငွေနည်းနည်းပါးပါး ရှာနိုင်တာနဲ့ မင်း လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရပြီလို့ မထင်နဲ့... ဒါက စိုက်ပျိုးရေးအလုပ်ကွ... အပြင်မှာ မင်းလုပ်နေတဲ့ မှန်းဆပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာမျိုး မဟုတ်ဘူး... ဒါက သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ... ဒီမြေကို မင်း ထိရဲရင် ထိကြည့်လေ... ထွန်စက်အောက်မှာ ငါ ဝင်အိပ်ပြမယ်..."

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ချန်ရှင်းသည် အောက်ဘက်ရှိ အချို့က အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့က သံသယများ ရှိနေကြသော မျက်နှာများကိုကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ချန်လောင်ကန်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ မောက်မာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်အခါ ဟုတ်လား..."

"ချန်လောင်ကန်း... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အချိန်အခါအကြောင်း လာပြောနေတာလား..."

ချန်ရှင်းသည် ရုတ်တရက် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော နှင်းပြင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားတစ်လက်လို စူးရှနေ၏။

"အရင်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ နတ်ဘုရားတွေ စကားကို နားထောင်ခဲ့တယ်... အဲ့ဒီရလဒ်က ခင်ဗျားတို့ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးပြီး ကံကြမ္မာအပေါ်မှာ ပုံချထားခဲ့ရတာပဲ... အခု ကျွန်တော် ချန်ရှင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီစည်းမျဉ်းတွေက ပြောင်းလဲပစ်ရတော့မယ်..."

သူ ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို မျက်လုံးဝေ့ကြည့်ကာ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီချင်းရွှေရွာမှာ ကျုပ်ကသာ အကောင်းဆုံး အချိန်အခါပဲ..."

ဝုန်း…

ဤစကားသည် အလွန်တရာ မောက်မာပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလွန်းလှသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆူညံသွားပြီး ရွာသားများသည် ဤစကားလုံးများ၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့် အံ့သြမှင်တက်သွားကြလေသည်။

အနီးတွင် နားထောင်နေသော ချန်ကွမ်လင်သည်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။ သူ၏ဆေးတံကို ဖိနပ်အောက်ခံဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ... အကြံပေးချန်က ငါတို့ကို ဘယ်တုန်းက အကျိုးမရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ခေါ်သွားဖူးလို့လဲ... သူက စိုက်လို့ရတယ်ပြောရင် စိုက်လို့ရတာပဲ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောနေတဲ့သူက ငါ ချန်ကွမ်လင်ကို ဆန့်ကျင်နေတာပဲ..."

ချန်အယ်တန့်က ပထမဆုံး ခုန်ထွက်လာကာ လက်သီးဆုပ်ကို မြှောက်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှင်းကို ကျုပ် ယုံတယ်... အစ်ကိုရှင်းက ကောင်းကင်ကြီးကို အပေါက်ဖောက်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျုပ်က ကူညီပေးဖို့ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေမှာပဲ..."

"လုပ်ကြတာပေါ့... ဘာကို ကြောက်စရာရှိလို့လဲ..."

လူငယ်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွလာကြသည်။ သူတို့သည် ဤပျင်းစရာကောင်းလှသော ဆောင်းရာသီကို ငြီးငွေ့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ချန်လောင်ကန်းမှာ စကားမထွက်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွား၏။ သူက ချန်ရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ "မင်း... မင်း... မင်း" ဟူ၍ အတော်ကြာအောင် ထစ်ငေါ့နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘေးဒုက္ခကြီးပါပဲလား... ဘေးဒုက္ခကြီးပါပဲလား... ဒါကို မင်း ဘယ်လို ရှင်းမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

အစည်းအဝေးအပြီးတွင် ချန်ရှင်းသည် သူ၏အနောက်မှ တီးတိုးရေရွတ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

"တံခါးပေါက် ဖွင့်လိုက်..."

သူက တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ မျက်လုံးရှေ့တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူသည် ခေတ်မီပြီး လူစည်ကားလှသော စိုက်ပျိုးရေးသုံး ပစ္စည်းများ လက်ကားရောင်းချသည့် စျေးကြီးတစ်ခုတွင် ရပ်နေပြီဖြစ်သည်။

တစ်ခဏမျှပင် ရပ်တန့်မနေဘဲ အကြီးမားဆုံး ဖန်လုံအိမ်ပစ္စည်းများ ထောက်ပံ့ရောင်းချသူများထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံး ပလတ်စတစ်စတွေ ပေးပါ... အလင်းပေါက်ရောက်မှု ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းအထက် ရှိရမယ်... ရေစက်မတင်ဘဲ မြူမဆိုင်းရဘူး... ဟောင်းနွမ်းလွယ်တာမျိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ့်အပြင် အဆင့် ၇၊ ၈ လောက်ရှိတဲ့ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ်..."

"ပြီးတော့ သံမဏိပိုက်တွေ... အပူပေး သွပ်ရည်စိမ်ထားတဲ့ ဘဲဥပုံစံမျိုးဖြစ်ရမယ်... အလေးချိန် ခံနိုင်ရည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရမယ်..."

"အပူထိန်းစောင်တွေ၊ ရေစိုခံ နှင်းဒဏ်ခံနိုင်တဲ့ အရာတွေ... အရာအားလုံးကို အကောင်းဆုံးပဲ လိုချင်တယ်..."

ဈေးဝယ်ထွက်နေသော သူဌေးပေါက်စတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချန်ရှင်းသည် အခြားဆိုင်ရှင်များပင် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည့် စာရင်းတစ်ခုကို ရေရွတ်ပြလိုက်လေသည်။

ဤခေတ်တွင် ပလတ်စတစ် ဖန်လုံအိမ်များအတွက် နည်းပညာသည် အမှန်တကယ်ပင် အတော်လေး ရင့်ကျက်နေပြီဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မြင့်မားသော အမြင့်ပိုင်းနှင့် အေးခဲသော ဒေသများအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ပီအိုပလတ်စတစ်စသည် ယခုခေတ်ကာလတွင် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော တော်လှန်ရေး နည်းပညာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

၁၉၇၀ ခုနှစ်များ၏ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ဤကဲ့သို့ အလင်းပေါက်ရောက်မှု ကောင်းမွန်သော ပလတ်စတစ်စမျိုး မဆိုထားနှင့်၊ အခြေခံအကျဆုံး ပလတ်စတစ်အစများပင် ရှားပါးလှသည်။ အများစုမှာ ကျွတ်ဆတ်ပြီး ပါးလွှာကာ လေတိုက်ပါက ပေါက်ပြဲသွားတတ်ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအမည်ခံ နတ်ဘုရားဆိုသူကို နည်းပညာနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းဗျူဟာများ အသုံးပြု၍ ပါးချည်းပိတ်ရိုက်ပစ်ရန် သူ ရည်ရွယ်ထားသည်

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင် ချန်ရှင်းသည် ကုန်ပစ္စည်းများ အပြည့်အမောက် တင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော သိုလှောင်ရုံထဲတွင် ငွေရောင် ပလတ်စတစ်လိပ်များ၊ သံမဏိပိုက်စည်းများနှင့် အထူစား အပူထိန်းစောင်များဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေလေသည်။

ချင်းရွှေရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ရွာအဝင်ဝနှင့် သိပ်မဝေးသော စွန့်ပစ်ထားသည့် ဂိုဒေါင်တစ်ခုကို တမင်ရွေးချယ်လိုက်ပြီး သူ၏ပစ္စည်းများ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် စုဝမ်ကို သွားရှာလေသည်။

စုဝမ်သည် အဒေါ်လျို၏ အိမ်ရှိ အပူပေး အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေစဉ် ချန်ရှင်း အလောတကြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှမပြောနိုင်သေးမီမှာပင် ချန်ရှင်းက သူမကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"မစ္စစု... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးလို့ ရမလား..."

"ဘာကိစ္စလဲ..."

စုဝမ်မှာ လုံးဝကို ကြက်သေသေသွားရသည်။

"မစ္စစုရဲ့ နိုင်ငံခြား အဆက်အသွယ်တွေကနေတစ်ဆင့် ရလာတဲ့ အဆင့်မြင့်နည်းပညာသုံး ပစ္စည်းတွေ ရောက်နေပြီ... ရွာအဝင်ဝက ဂိုဒေါင်ထဲမှာ... အဲ့ဒါကို သွားပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးဖို့ လိုတယ်..."

ချန်ရှင်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို ပြောချလိုက်သည်။

စုဝမ်၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

"ငါလား... နိုင်ငံခြား အဆက်အသွယ်တွေ... ဘယ်တုန်းက ငါ..."

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ပြုံးနေသယောင်ယောင်နှင့် မပြုံးသယောင်ယောင် ဖြစ်နေသော ချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့် အရိပ်အမြွက်ပြနေသည့် အသွင်အပြင်တို့ ပါဝင်နေ၏။

စုဝမ်င ထက်မြက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

*ဒီလူ အခုတစ်ခါ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အကြံအစည်တွေ လုပ်နေပြန်ပြီလဲ*

သို့သော်လည်း... ချန်ရှင်း၏ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုက တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ့ရဲ့ နိုင်ငံခြား အဆက်အသွယ်တွေဆီကဆိုမှတော့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

စုဝမ်က သိနားလည်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်စည်းပုဝါကို ပြင်ဆင်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

ဂိုဒေါင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုဝမ်၏ တည်ငြိမ်မှုများ လုံးဝ ပြိုလဲသွားတော့သည်။

"ဒါ..."

သူမက ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ အလင်းပေါက်နေသော ပလတ်စတစ်လိပ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

အထိအတွေ့က ချောမွေ့နေပြီး အလွန်တရာ ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်းရှိကာ အားစိုက်၍ ဆွဲဖြဲလျှင်ပင် ဆုတ်ဖြဲ၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ အလင်းပေါက်ရောက်မှုမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး လုံးဝ မရှိနေသကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရသည်။

"ဒါက ပလတ်စတစ်စတွေလား..."

စုဝမ်က ချန်ရှင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ပြည်နယ်ဓာတုဗေဒဌာနကို ရောက်ဖူးတယ်... သူတို့ စစ်ဘက်သုံး စက်ရုံတွေကို ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ ပစ္စည်းတွေတောင် ဒီလောက် မကောင်းဘူး..."

ထိုတောက်ပနေသော သံမဏိပိုက်များသည်လည်း သာမန် ဆေးသုတ်ထားသည့် သံပိုက်များ လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ ငွေရောင် တောက်ပနေသော အထူးသတ္တုတစ်မျိုး ဖြစ်နေ၏။

"ချန်ရှင်း... ရှင် ဘယ်ကနေ..."

စုဝမ်၏ အသံများ တုန်ယင်နေသည်။

"မစ္စစု... ဒီလောက်လေးနဲ့ပဲ အံ့ဩနေပြီလား..."

ချန်ရှင်းက သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မှတ်ထားပါ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရွာရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အထောက်အကူပြုဖို့အတွက် မစ္စစု နိုင်ငံခြားကနေ အထူးတလည် ယူဆောင်လာတဲ့ ပေါ်လီမာ နာနိုပစ္စည်းတစ်ခုပဲ..."

စုဝမ်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမ အလွန်တရာ စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း ချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ယုံကြည်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မသိစိတ်မှပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိတော့သည်။