အခန်း ၁၆၈

အခန်း (၁၆၈) ပုန်းကွယ်နေသော သုခဘုံ

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်၌ လက်တွန်းလှည်း အချို့သည် ဤရတနာများကို လယ်ကွင်းဆီသို့ သယ်ဆောင်လာကြသည်။

ရွာသားများသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းအရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြရသည်။

လယ်ကွင်းဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆေးတံသောက်နေသော ချန်လောင်ကန်းသည်လည်း ရပ်တန့်သွားကာ ပြေးလာပြီး ထိုပလတ်စတစ်စကို လှမ်းကိုင်ကြည့်လေသည်။

"ဘုရားရေ... အဲ့တာဘာကြီးလဲ... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ချောမွတ်နေရတာလဲ..."

သူ၏ အသားမာတက်နေသော လက်များဖြင့် အားရပါးရ ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီး လက်သည်းများဖြင့် ဆိတ်ဆိတ်ကြည့်သော်လည်း အရာလေးပင် မထင်ပေ။

"အဲ့စက္ကူက ဖန်နဲ့ လုပ်ထားတာလား... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အလင်းဖောက်ထွက်နေရတာလဲ..."

"ဖြဲလို့လည်း မရဘူး... နွားသားရေထက်တောင် ပိုပြီး ခိုင်ခံ့နေသေးတယ်..."

ရွာသားများသည် ပစ္စည်းပုံကြီးဘေးတွင် စုရုံးလာကြပြီး ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အလား အံ့ဩမှင်တက်နေကြသည်။

ချန်ရှင်းက အလယ်တွင် ရပ်လျက် ချန်အယ်တန့်နှင့် ခွန်အားကြီးသော အလုပ်သမားအချို့ကို ညွှန်ကြားနေ၏။

"ငါ ဆွဲထားတဲ့ မျဉ်းတွေအတိုင်း သံပိုက်တွေကို တစ်မီတာခြား တစ်ချောင်းစီ စိုက်သွား... အဲ့တာက အခွံဘောင်ပဲ..."

ချန်ကွမ်လင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည်လည်း အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့် အလုပ်လုပ်နေကြလေသည်။

အတိတ်ကာလများက တဲများကို ဝါးလုံးများ သို့မဟုတ် သစ်သားများဖြင့် ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြပြီး အလုပ်ရှုပ်ရုံသာမက နှင်းများ၏ အလေးချိန်ကြောင့်လည်း အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် ချန်ရှင်း ယူဆောင်လာသော သံပိုက်များတွင် ကလစ်များ ပါရှိသည်။ မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ထည့်လိုက်သောအခါ အထူးချိတ်ဆက်ကိရိယာကို အသုံးပြု၍ "ကလစ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ သော့ခတ်လိုက်နိုင်ပြီး မြေကြီးနှင့် ဂဟေဆော်ထားသည့်အလား လုံခြုံခိုင်ခံ့လှပေသည်။

"အဲ့ဒီအရာက တကယ် အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ..."

ချန်အယ်တန့် မျက်နှာက ရဲတက်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်း၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် ကြီးမားလှသော ငွေရောင် အရိုးစုဘောင်ကြီးများသည် နှင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ စက်မှုနည်းပညာ၏ အလှတရားများကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ထို့နောက် ပလတ်စတစ်စ တပ်ဆင်သည့် လုပ်ငန်းစဉ် ရောက်ရှိလာသည်။

ကြီးမားလှသော ပီအိုပလတ်စတစ်စကြီးကို ဖြန့်ချလိုက်ပြီး လူအချို့က ထောင့်များမှနေ၍ ဘောင်တစ်လျှောက် ဆွဲဆန့်လိုက်ကြသည်။

ဝှီး...။

ဤအချိန်တွင် မြင်ရနိုင်ခြင်းမရှိသော ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကို ဤအေးခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ အုပ်မိုးထားလိုက်သည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

နေရောင်ခြည်သည် အလွန်ကြည်လင်သော ပလတ်စတစ်စကို ဖောက်ထွင်းကာ အတွင်းဘက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ အတားအဆီးမရှိ ကျရောက်နေသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော လေပြင်းများကိုမူ တားဆီးပေးထားလေသည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အထူစား အပူထိန်းစောင်ကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ကြသည်။

သုံးရက်အတွင်းမှာပင် တစ်ခုလျှင် ဧကဝက်ကျော် ကျယ်ဝန်းသော ခေတ်မီ ဖန်လုံအိမ် သုံးလုံးသည် ချင်းရွှေရွာ၏ နှင်းဖုံးနေသော မြေပြန့်ပြင်ပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အလွန်တရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ပင်။

ရွာသားများသည် ဖန်လုံအိမ် အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးကာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဤကြီးမားလှသည့် အဆောက်အအုံကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ အစောပိုင်း သံသယများအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

အတွင်းဘက်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို မသိရသော်ငြား မြင်ရုံဖြင့်ပင် ဤအရာမှာ သာမန်အရာမဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချန်လောင်ကန်းသည် အဝေးရှိ ကုန်းတန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် ဖန်လုံအိမ်များကို လှမ်းကြည့်နေကာ သူ၏ ဆေးတံမှာ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူက တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းမာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အပေါ်ယံပဲ ကောင်းတာ... ကြည့်လို့ကောင်းပေမယ့် အသုံးမကျဘူး... အဲ့ဒီစက္ကူစုတ်လေးက ကောင်းကင်ဘုံက လာတဲ့ လေပြင်းတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး... စောင့်သာကြည့်နေ... နှင်းတွေ ထပ်ကျလာရင် အဲ့တာတွေအကုန်လုံး ပြိုကျသွားမှာပဲ..."

သို့တိုင်အောင် သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ၏ တုတ်ကောက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိလေသည်။

ဖန်လုံအိမ် အတွင်းတွင်တော့ ချန်ရှင်းသည် နောက်ဆုံး စီစဉ်မှုများကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်နေလေသည်။

နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ တောက်ပမှုများနှင့်အတူ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာသော ထိုကိရိယာများသည် စနစ်၏ ရုပ်ဖျက်မှုအောက်တွင် ဤခေတ်ကာလ၏ အသွင်အပြင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် ရှည်လျား ပါးလွှာသော အနက်ရောင် ပိုက်ပျော့လေးများကို သူတူးထားသည့် ရေမြောင်းတိမ်တိမ်လေးများထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ မြှုပ်နှံထားပြီး စီစဉ်ထားသော နေရာဘေးတွင် သတိမထားမိနိုင်သော အနက်ရောင် အထုံးလေးတစ်ခုကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဝါးဆစ်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော သူ၏ ရေစက်ချခေါင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပင်မခလုတ်ကို ခေတ်ဟောင်း လက်လှည့် ရေတွင်းပုံစံငယ်တစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားသည်။ သံတိုင်ကို ဖိချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေတွင်းအောက်တွင် ဝှက်ထားသော အသေးစား ရေစုပ်စက် စတင်လည်ပတ်ကာ အပင်တစ်ပင်ချင်းစီ၏ အမြစ်များဆီသို့ အာဟာရရည်များ ရောနှောထားသော ရေများကို အဆက်မပြတ် ပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

နံရံဘေးရှိ တိုင်တစ်တိုင်ပေါ်တွင် လက်ဖဝါးအရွယ်ခန့်ရှိ ဖန်သားပြင်ပါသော သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

၎င်းအတွင်း၌ ပါးလွှာသော အနီရောင်မျဉ်းလေးတစ်ခုက အမှတ်အသားတစ်ခုဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ညွှန်ပြနေပြီး ၎င်းဘေးတွင် ဒိုင်ခွက်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေ၏။

ဤအရာမှာ ချန်ရှင်း ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာသော တိကျမှုမြင့်မားသည့် အပူချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆ တိုင်းတာသည့် ကိရိယာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တဲအတွင်းရှိ ရာသီဥတုကို စောင့်ကြည့်ရန် အစွမ်းထက်သော ကိရိယာတစ်ခုပင်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းသည် စနစ်သိုလှောင်ရုံထဲမှ သေချာရွေးချယ်ထားသော မျိုးစေ့များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအထဲတွင် မြစိမ်းရောင် သခွားသီးများ၊ ပြည့်ဖြိုးသော ခရမ်းချဉ်သီးများ၊ မီးလျှံကဲ့သို့ နီရဲနေသော ငရုတ်သီးများနှင့် ရွှီချင်းချင်းအတွက် စိုက်ပျိုးပေးမည့် စတော်ဘယ်ရီ တစ်ကွက်စာတို့ ပါဝင်လေသည်။

သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ပွရောင်းကာ စိုစွတ်နေသော မြေဆီလွှာထဲသို့ သေးငယ်သော မျိုးစေ့လေးများကို ဂရုတစိုက် စိုက်ပျိုးလေသည်။ စတော်ဘယ်ရီသီး စားရသည့်အခါ ရွှီချင်းချင်း၏ ပျော်ရွှင်ကျေနပ်နေမည့် အပြုံးကို မြင်ယောင်လာကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပိုမို နူးညံ့သွားတော့သည်။

စိုက်ပျိုးပြီးနောက် သူသည် ရေတွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြေကြီးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဝှီ…

မကြားတကြား ထွက်ပေါ်လာသော အသံတုံးတုံးတစ်ခုအပြီးတွင် မြေအောက် ရေစက်ချ စိုက်ပျိုးရေးစနစ် စတင် အလုပ်လုပ်လေတော့သည်။

အဆင့်မြင့် အာဟာရရည်များ ရောနှောထားသော ကြည်လင်သည့်ရေသည် မျှော်လင့်ချက်များ စိုက်ပျိုးထားသော မြေပြင်၏ လက်မတိုင်းကို တိကျစွာနှင့် ညီညာစွာ အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးလေသည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် သူ၏လက်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ လုံးဝထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော ကမ္ဘာငယ်လေးကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကျေနပ်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်း ဤနေရာတွင် သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်နေသော အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ကို သူ သိနေ၏။

နောက်ရက်များတွင် ချင်းရွှေရွာသည် ဆောင်းရာသီ စတင်ချိန်မှစ၍ အပြင်းထန်ဆုံးသော နှင်းကျဆင်းမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

နှင်းထုကြီးသည် နေ့ရောညပါ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ကျဆင်းခဲ့ပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးကို ဖြူဖွေးသော အခင်းအကျင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ကာ အထူထပ်ဆုံးသော နှင်းများမှာ ဒူးဆစ်အထက်အထိပင် ရောက်ရှိနေသည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများမှာ လူတို့၏ မျက်နှာများကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်နေသည့်အလား ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရွာတွင်းရှိ လမ်းများမှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ပြီး အိမ်တိုင်းက တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြကာ အိမ်ထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းနေကြလေသည်။

ကျိုင်းပင်ကြီးအောက်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုရသည်ကို နှစ်သက်သော အဘွားအိုများကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။

စုတ်ပြတ်နေသော သိုးရေအင်္ကျီကို ခြုံထားသည့် ချန်လောင်ကန်းသည် အိမ်အမိုးစွန်းအောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ဆေးတံကို ဖွာနေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ခေါင်းမော့ကာ မျက်စိမှိတ်၍ အဝေးရှိ နှင်းဖုံးနေသော ကြီးမားလှသည့် အဆောက်အအုံများကို စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။

"ဟွန့်... မြင်လား... ဘုရားသခင် အမျက်ထွက်နေပြီ..."

သူက အေးစက်သော လေထုကို မျက်နှာမူကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်။

"အဲ့လောက် နှင်းတွေကျနေတာ... ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်ခံ့တဲ့ စက္ကူလွှာဖြစ်ဖြစ် အလေးချိန်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ပြိုကျသွားမှာပဲ... အချည်းနှီး အချိန်ဖြုန်းနေတဲ့ ငွေဖြုန်းကောင်..."

သို့သော် ဖန်လုံအိမ်အတွင်းတွင်မူ မြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေ၏။

နွေဦးရာသီကဲ့သို့ နွေးထွေးနေလေသည်။

ထူထဲသော အပူထိန်းစောင်များနှင့် နည်းပညာမြင့် ပီအို ပလတ်စတစ်စတို့က အအေးဒဏ်အားလုံးကို တားဆီးပေးထားသည်။ နေရောင်ခြည်သည် ပလတ်စတစ်စကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ တဲအတွင်း၌ ပြီးပြည့်စုံသော ဖန်လုံအိမ် အာနိသင်ကို ဖန်တီးပေးပြီး အပင်များ ကြီးထွားရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး အပူချိန် ၂၅ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်တွင် ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

သင်းပျံ့သော ရနံ့များနှင့် ရောနှောနေသည့် စိုစွတ်သော မြေနံ့လေးက ပျံ့လွင့်လာကာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားစေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စိုက်ပျိုးထားသည့် မျိုးစေ့များသည် ယခုအခါ အလျင်စလို အညှောက်ပေါက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

နုနယ်သော အစိမ်းရောင် ပျိုးပင်လေးများသည် ရေစက်ချ စိုက်ပျိုးရေးစနစ်မှ ပို့ဆောင်ပေးသော အရေးကြီးသည့် ဓာတ်စင်များ ကြွယ်ဝသည့် အဆင့်မြင့် အာဟာရရည်များကို လောဘတကြီး စုပ်ယူကြပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်လောက်သည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် အရိုင်းဆန်စွာ ကြီးထွားလာကြသည်။

သခွားပင်လေးများသည် စင်ပေါ်သို့ တွယ်တက်နေကြပြီဖြစ်ပြီး ခရမ်းချဉ်ပင်လေးများမှာ သစ်ပင်ငယ်များကဲ့သို့ ရှင်သန်ကြီးထွားနေကာ ငရုတ်ပင်လေးများသည်လည်း အဖြူရောင် ပန်းပွင့်ငယ်လေးများနှင့် တန်ဆာဆင်ထားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုစတော်ဘယ်ရီခင်းတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အရွက်များအောက်၌ လက်သည်းခွံအရွယ်အစားရှိ အသီးငယ်လေးများပင် သီးနေပြီဖြစ်သည်။

အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်မှုတို့ အပြည့်အဝရှိနေ၏။

ဤသည်မှာ ဆောင်းရာသီ မဟုတ်ပေ။ နွေဦးရာသီ၊ သို့မဟုတ် နွေရာသီ၏ အမြင့်ဆုံးအချိန်ပင်ဖြစ်သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် နှင်းများ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ရာသီဥတုမှာ ပို၍ ပို၍ အေးလာကာ ရေများပင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားလေသည်။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချန်ရှင်းသည် ဖန်လုံအိမ်ထဲ၌ အသီးသီးနေပြီဖြစ်သော သခွားသီးများနှင့် နီစပြုနေသော ခရမ်းချဉ်သီးများကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဖန်လုံအိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ နွေဦးရာသီကဲ့သို့ နွေးထွေးသော အိမ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ချင်းချင်း... လာပါဦး... ကိုယ် မင်းကို ကောင်းတာလေးတစ်ခုပြမယ်..."

ချန်ရှင်းက အုတ်ကုတင်ကို မှီလျက် ဗိုက်ကိုပွတ်ကာ စာအုပ်ဖတ်နေသော ရွှီချင်းချင်းကို ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီချင်းချင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ မိခင်တစ်ဦး၏ နွေးထွေးမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ ချန်ရှင်း၏ ဂရုစိုက်မှုများကြောင့် သူမ၏ အသားအရေမှာ ပန်းနုရောင် သန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ မက်မွန်ပန်းလေးကဲ့သို့ လှပနေလေသည်။

"ဘာကောင်းတာလေးလဲ... အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေတာပဲကို..."

ရွှီချင်းချင်းက စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံလေးတွင် ချွဲနွဲ့မှုအချို့ ပါဝင်နေသော်လည်း သူမက လိမ္မာစွာဖြင့်ပင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ရောက်ရင် မြင်ရမှာပေါ့... နောင်တမရစေရဘူးလို့ ကိုယ် အာမခံတယ်..."

ချန်ရှင်းက ပြောရင်း အင်္ကျီအထူကြီးတစ်ထည်ကိုယူကာ သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

ခြံထဲတွင် နှင်းလှည်းနေသော လင်းရှို့ရှို့သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သိချင်စိတ်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရွှီချင်းချင်းကို ဂရုတစိုက် တွဲကူပေးထားပြီး သူတို့ သုံးယောက်သည် ကြီးမားလှသော အဖြူရောင် ဖန်လုံအိမ်ကြီးများဆီသို့ အထူကြီး ကျနေသော နှင်းများကြားမှ ဖြတ်ကာ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားကြလေသည်။