အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါးရိုက်ခြင်း

နေ့တစ်ဝက်ပင် မပြည့်မီမှာပင် ချန်ရှင်း၏ ဖန်လုံအိမ်ထဲ၌ အနီရောင်သစ်သီးများ သီးနေပြီဟူသော သတင်းက ချင်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ချင်းရွှေရွာလေးတစ်ရွာလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွား၏။

အိမ်တိုင်းစေ့က တံခါးများ ပွင့်လာကာ၊ လူကြီးလူငယ် ကျားမ မရွေး ဝါဂွမ်းအင်္ကျီထူထူကြီးများ ဝတ်ဆင်လျက် လက်စွပ်များကို ခေါက်တင်ကာ ဖန်လုံအိမ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြလေသည်။

မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် ချန်လောင်ကန်းပင်လျှင် တောင်ဝှေးကို အားပြုလျက် လူအုပ်ကြီးနောက်မှ ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

စုတ်ပြတ်နေသော ပလတ်စတစ်စ အလွှာအနည်းငယ်က နတ်ဘုရားကို အံတုနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

ဖန်လုံအိမ် အပြင်ဘက်တွင်မူ လူအုပ်ကြီးက ပြည့်ကျပ်နေအောင် စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှင်းက ဖန်လုံအိမ် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေကာ၊ သံသယများ၊ သိချင်စိတ်များနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးအစုံများကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူးဆိုတော့၊ အားလုံးပဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝင်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ချန်ရှင်းက ပြုံးလျက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ လေးလံသော ဝါဂွမ်းကန့်လန့်ကာကြီးကို မတင်ပေးလိုက်၏။

"မတွန်းကြနဲ့... တန်းစီကြ... တစ်ယောက်ယောက်သာ ငါ့ပျိုးပင်တွေကို နင်းမိလို့ကတော့ ငါ စိတ်ဆိုးတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်..."

ချန်အယ်တန့်နှင့် တောင့်တောင့်တင်းတင်း လူရွယ်အချို့က စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာကြသည်။

ပထမဆုံး ဝင်သွားကြသူများမှာ ရွာမှ မျိုးနွယ်စု သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့က ခါးကိုင်းကိုင်းနှင့် တုန်တုန်ယင်ယင် ခြေလှမ်းများဖြင့် တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်သွားကြ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့။

မမြင်နိုင်သော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

အေးစက်သော လေပြင်းများက အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ မြေကြီးအနံ့အသက်များနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များ သယ်ဆောင်လာသည့် နွေးထွေးစိုစွတ်သော လေပြေများက ဆီးကြိုတိုက်ခတ်လာသည်။

အဘိုးအိုများမှာ နေရာတင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးအိုကြီးများ ပြူးကျယ်သွားကာ၊ ကြက်ဥတစ်လုံး ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်သည့်အထိ ပါးစပ်ကြီးများ ဟဟောင်းလောင်း ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော အစိမ်းရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြန့်ကြက်ထားသည့်အလား။

လူတစ်ရပ်စာမျှ မြင့်မားသော ခရမ်းချဉ်ပင် စင်များထက်တွင် မီးပုံးနီလေးများနှင့် တူသော ခရမ်းချဉ်သီးများ အပြည့်အနှက် သီးနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အလေးချိန်ကြောင့် သစ်ကိုင်းများပင် ကိုင်းညွတ်နေ၏။

ဆူးချွန်လေးများ ကပ်ကျန်နေသေးသည့် တောက်ပသော အစိမ်းရောင် သခွားသီးများက အောက်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ တွဲလောင်းကျနေပြီး ကြွပ်ရွကာ လတ်ဆတ်နေပုံပေါ်သည်။

အရောင်လက်နေသော ခရမ်းရောင် ခရမ်းသီးများမှာလည်း အမြောက်ဆံလေးများနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

ထို့အပြင် အစိမ်းရောင် အရွက်များကြားမှ ထွက်ပြူနေသော တောက်ပသည့် အနီရောင် သစ်သီးလေးများရှိရာ အထူးခြားဆုံး စတော်ဘယ်ရီခင်းကြီးကလည်း ပတ္တမြားခင်းကြီးတစ်ခုအလား မြင်ရသူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားထားပြန်သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့်

"ငါများ အိုမင်းပြီး စိတ်ချောက်ချားနေတာလား... ဒါ... ဒါက ရေနဂါးမင်းရဲ့ သလင်းကျောက်နန်းတော်ကြီးများလား..."

"ဘုရားရေ..."

ရွာသူရွာသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်သံများက ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေတစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေသည်။

"တကယ့် သခွားသီးကြီးဟ... ဆူးတွေတောင် ပါသေးတယ်..."

လူတစ်ယောက်က လှမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆူးစူးသွားသဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ တုံးအအ အပြုံးကြီးတစ်ခု အပြည့်ရှိနေသည်။

"အဲ့ဒါ ခရမ်းချဉ်သီးတွေလေ... အရမ်းနီရဲနေတာပဲ အရည်တွေတောင် ထွက်ကျမတတ်ပဲ..."

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အပြင်ဘက်မှာ သုညဒီဂရီအောက် အများကြီး ရောက်နေတာလေ..."

"အံ့ဖွယ်ပဲ... ဒါက အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခုပဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအုပ်ကြီးထံမှ ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အကြံပေးချန်က နွေဦးရာသီကို ထိန်းသိမ်းပေးထားတာပဲ..."

"အကြံပေးချန်ကတော့ လူ့ပြည်ဆင်းလာတဲ့ နတ်ဘုရားပါပဲလား..."

ရွာသူရွာသားများသည် ဖန်လုံအိမ်အလယ်တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မားမားမတ်မတ် လူရွယ်ကို အတိုင်းအဆမသိ ကြီးမားလှသော အံ့သြကြည်ညိုမှုများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြရာ ထိုအကြည့်များက အကောင်အထည်ပင် ပေါ်လာမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ယခင် ကြက်မွေးမြူရေးခြံက ချန်ရှင်းသည် အရည်အချင်းရှိပြီး သူတို့ကို ငွေရှာနိုင်အောင် ဦးဆောင်ပေးနိုင်သည်ဟုသာ ထင်မြင်စေခဲ့လျှင်..

ယခု အချိန်အခါမဟုတ်ဘဲ စိုက်ပျိုးထားသော ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးများရှိရာ ဖန်လုံအိမ်ကြီးကတော့ သူတို့၏ လောကအမြင် တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အမြင်တွင် ဤနည်းလမ်းသည် နတ်ဘုရားများ၏ အတတ်ပညာနှင့်ပင် တူနေလေပြီ။

ချန်လောင်ကန်းက အသီးများ ပြည့်နှက်နေသော ခရမ်းချဉ်စင်တန်းများရှေ့တွင် ရပ်နေကာ၊ သစ်ငုတ်တိုကြီးတစ်ခုအလား ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းနေ၏။

သူက သစ်ခေါက်လို ကြမ်းတမ်းနေသော သူ၏ လက်အိုကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ တောက်ပသော အနီရောင် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ခံစားလိုက်ရသည့် အေးစက်စက်နှင့် မာကျောကျော ခံစားမှုကြောင့် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားလေသည်။

တကယ်ကြီးပင်။

အိပ်မက် မဟုတ်သလို၊ လှည့်စားမှုလည်း မဟုတ်ပေ။

ရေများ ရေခဲအဖြစ် အေးခဲသွားပြီး အရာအားလုံး ညှိုးနွမ်းသွားရသည့် ဆောင်းရာသီ အလယ်ခေါင်ကြီးတွင်၊ ချန်ရှင်းက နွေရာသီတွင်သာ ပေါက်ရောက်နိုင်သည့် အရာများကို အမှန်တကယ်ပင် စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ရွာသူရွာသားများ၏ မအောင့်အည်းနိုင်သော အသက်ရှူသံများနှင့် အားပေးသံများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ထိုအသံများက သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ ဖြတ်ရိုက်လိုက်သော ပါးရိုက်သံများအလား။

ဆောက်လုပ်ရေး စတင်သည့်နေ့က၊ နှင်းတောထဲတွင် ရပ်လျက် ချန်ရှင်းကို လူမိုက်ဟု ကျိန်ဆဲခဲ့ကာ၊ သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု အပြစ်တင်ရင်း သူ ကျရှုံးမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်ကို သတိရမိသည်။

တကယ်တမ်းကျတော့ တကယ့် အရူးအမူး ဟာသကြီးက သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချန်လောင်ကန်း၏ မျက်နှာက ခရမ်းရင့်ရောင် သန်းသွားပြီး၊ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တတရားများက ခေါင်းထဲသို့ တရှိန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူ့ခမျာ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။

"ဦးလေးလောင်ကန်း... အခုကော ဘာပြောချင်သေးလဲ..."

ချန်အယ်တန့်က ချန်လောင်ကန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျေနပ်သွားပြီး လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှင်းရဲ့ ပညာက သက်ရှိထင်ရှား နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းရည်ပဲလေ... သာမန်လူတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ..."

ချန်လောင်ကန်းက ပြန်မဖြေချေ။ သူ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အလယ်ဗဟို၌ လူအများ ဝိုင်းရံထားသော်လည်း အမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော လူငယ်လေးထံတွင် ကျရောက်သွားသည်။

ချန်ရှင်းက သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအား ရေစက်ချ စိုက်ပျိုးရေးစနစ် ပိုက်များ မည်သို့ အလုပ်လုပ်ကြောင်းကို မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးလေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလျက် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြနေသည်။ အောင်မြင်မှုများ ရရှိနေသော်လည်း သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသော ခေါင်းမာသည့် အဘိုးအိုများအပေါ်တွင် မောက်မာမှု သို့မဟုတ် နှိမ့်ချဆက်ဆံမှု အလျင်းမရှိပေ။

ဤမျှ ကြီးမြတ်လှသော စိတ်ထား၊ ဤမျှ ပြောင်မြောက်လှသော အရည်အချင်း…

ချန်လောင်ကန်း၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက သူ့တစ်ဘဝလုံး တောင်ယာထဲတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး၊ လူငယ်တွေ ထမင်းစားခဲ့ရသည်ထက် သူက ဆားပိုစားခဲ့ရသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင်တော့၊ သူ၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ကြက်မွေးမြူရေးခြံ၏ ကြီးမားလှသော ဥစ္စာဓနများကို လက်လွတ်ခဲ့ရပြီး၊ ယခုလည်း ဤအံ့ဖွယ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လက်လွတ်ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရချေပြီ။

ဖြန်း...

ဆူညံနေသော ဖန်လုံအိမ်ထဲတွင် ပြတ်သားပြီး ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လူအားလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး၊ အားပေးသံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ ချန်လောင်ကန်းက သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ အခြားပါးတစ်ဖက်ကိုလည်း အားကုန် ပြန်ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဖြန်း...

"ဦးလေးလောင်ကန်း... ဘာလုပ်တာလဲ..."

ချန်အယ်တန့် အလွန်တရာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ထဲမှ တောင်းပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားကာ အမြန် သွားရောက် တားဆီးလိုက်ရသည်။

ချန်လောင်ကန်းက ချန်အယ်တန့်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ချန်ရှင်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ရွာသူရွာသားအားလုံး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အကြံပေးချန်... ငါ ချန်လောင်ကန်းက မျက်လုံးကန်းနေတဲ့ အဘိုးကြီးပါကွာ..."

ချန်လောင်ကန်း၏ အသံက စိတ်ခံစားချက်များကြောင့် ဆို့နင့်နေပြီး နှာသံများ လွှမ်းမိုးနေကာ ဖန်လုံအိမ် တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်...

"ငါက အသက်ကြီးတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အသက်နည်းနည်း ပိုကြီးရုံနဲ့ ဆရာကြီး လုပ်ချင်နေခဲ့တာ၊ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမိလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပြီ... ငါ ဒီပါးနှစ်ချက် အရိုက်ခံရတာ တန်ပါတယ်... ဒီနေ့ ငါ့မျက်နှာတော့ အကြွင်းမဲ့ ပျက်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ လက်ခံတယ်... ငါ တကယ့်ကို ယုံကြည်လက်ခံသွားပါပြီ..."

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ရွာထဲတွင် အခေါင်းမာဆုံးနှင့် အပြောင်းလဲမခံနိုင်ဆုံးဖြစ်သည့် ချန်လောင်ကန်းက ယခုလို လူပုံအလယ်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါးရိုက်ကာ လူငယ်တစ်ဦးအား ဦးညွှတ်ပြီး အမှားကို ဝန်ခံလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

ချန်ရှင်းက ခေါင်းတစ်ခုလုံး ဆံပင်ဖြူများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခါးကိုင်းနေသည့် အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူက ရှေ့သို့ အမြန်လှမ်းသွားကာ ချန်လောင်ကန်း၏ လက်မောင်းများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ ထူမပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးလောင်ကန်း... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မြှောက်လွန်းပါပြီ..."

ချန်ရှင်း၏ လေသံက တည်ငြိမ်ပြီး ဟန်ဆောင်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒီဖန်လုံအိမ်ထဲက အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့က အရမ်းခက်တယ်... လေဝင်လေထွက်ပေါက်တွေကို ဘယ်အချိန်ဖွင့်ရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်ပိတ်ရမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ပေးဖို့ ခင်ဗျားလို အတွေ့အကြုံရှိတဲ့လူ လိုအပ်တယ်... အယ်တန့်တို့လို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ ကလေးတွေချည်း အကုန်လုပ်ခိုင်းဖို့ ကျွန်တော် စိတ်မချဘူး..."

ချန်လောင်ကန်းက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မျက်ရည်များက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေ၏။ ချန်ရှင်း၏ ရိုးသားလှသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားကာ၊ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟနိုင်တော့ချေ။

"ကဲ..."

ချန်ရှင်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှ မှင်တက်နေသော ရွာသူရွာသားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို ချက်ချင်း မြှင့်လိုက်ရာ သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်များ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။

"ပြီးခဲ့တာတွေကို ပြန်မတွေးကြနဲ့တော့... ဒီနေ့ကစပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ချင်းရွှေရွာမှာ အသက်အရွယ်မရွေး အားလုံး စိတ်တူကိုယ်တူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော် ချန်ရှင်းက ဒီနေရာ ဒီအချိန်ကစပြီး အားလုံးကို ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေကို လှမ်းဆွတ်နိုင်အောင် ဦးဆောင်ပေးမယ်..."

"ကောင်းတယ်..."

"အစ်ကိုရှင်း စကားကို နားထောင်ကြ..."

လူအုပ်ကြီးထံမှ အားပေးဟစ်ကြွေးသံများ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွက်ဖျင်တဲအမိုးကြီးကိုပင် လှုပ်ခါသွားစေမည့်အလား။

ဤအချိန်တွင်တော့ ချင်းရွှေရွာရှိ ချန်ရှင်း၏ ဂုဏ်သတင်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဆင့်အထိ အပြည့်အဝ မြင့်တက်သွားခဲ့လေပြီ။