အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁) ပြည်သူ့အကျိုးပြု ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖန်လုံအိမ်ထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး အကြီးစား ရိတ်သိမ်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် သခွားသီးများကို အမြောက်အမြား ရရှိရန် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ခန့် စောင့်ရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း သိုလှောင်ရုံများထဲတွင်မူ ကြီးထွားနှုန်းမြန်သော ဟင်းနုနွယ်များ၊ မုန်ညင်းဖြူများနှင့် ကြီးမားဖွံ့ဖြိုးသော တရုတ်မုန်ညင်းထုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ညှိုးရော်နေသော အဝါရောင်နှင့် ဆီးနှင်းဖြူဖြူများသာ လွှမ်းမိုးထားသော ဤဆောင်းရာသီ ရှုခင်းထဲတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော အရွက်များ၊ လတ်ဆတ်တက်ကြွနေသော ရိုးတံများနှင့် ထိုဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် အသားဟင်းထက်ပင် ပို၍ စားချင်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

"အစ်ကိုရှင်း... အဲ့ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ရမှာလဲ..."

ချန်အယ်တန့်က ဟင်းရွက်များ အပြည့်ရှိနေသော သိုလှောင်ရုံကို ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေသည်။

"မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို ယူသွားရင် တစ်ပေါင်ကို နှစ်ယွမ်လောက်တော့ ရမယ် မဟုတ်လား... မြို့ကလူတွေတော့ လုဝယ်ကြရင်း ရူးကုန်ကြတော့မှာပဲ..."

ချန်ရှင်းက သူ၏ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက နက်ရှိုင်းနေ၏။

"မှောင်ခိုဈေးကွက်ကို မသွားဘူး..."

မှောင်ခိုဈေးကွက်က ငွေမြန်မြန်ရနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ နယ်ပယ်က အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလွန်းပြီး အန္တရာယ်များကိုလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

ယခုအခါ ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှာလည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဖန်လုံအိမ်များကလည်း အသီးအပွင့်များ ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများစွာက ချင်းရွှေရွာကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဤအချိန်မျိုးတွင် ငွေအနည်းငယ်ရရန် မှောင်ခိုဈေးကွက်၏ ဟာကွက်များကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားပါက အသေးအဖွဲကိုမက်ပြီး အကြီးကြီး ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

သူလိုချင်သည်မှာ တရားဝင်ဖြစ်မှု၊ ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်စေမည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် ချင်းရွှေရွာကို လူတိုင်းသိသော နာမည်တစ်ခုဖြစ်လာစေရန်ပင်ဖြစ်၏။

"ခရိုင်မြို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဈေးကိုသွားပြီး ဆိုင်ခန်းဖွင့် ရောင်းကြတာပေါ့..."

ချန်ရှင်းက စီးကရက်မီးခိုးကွင်းများကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါတို့က ဈေးကြီးကြီးနဲ့ မရောင်းဘူး... တရုတ်မုန်ညင်းထုပ် တစ်ပေါင်ကို နှစ်ပြား၊ ဟင်းနုနွယ်က ငါးပြား... ဒါက ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပေါများတဲ့ အချိန်တုန်းက ဈေးထက် နည်းနည်းပဲ ပိုများတာ..."

"ဘာ..."

ချန်အယ်တန့်မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လာမတတ် ဖြစ်သွား၏။

"အစ်ကိုရှင်း... အဲ့ဒါက အရမ်းပေါလွန်းတယ်လေ... ပြီးတော့ အခုက ဆောင်းရာသီကြီးကို... ဒါက... ဒါက အလှူပေးနေတာနဲ့ မတူဘူးလား..."

"အဲ့ဒါက အလှူပေးတယ် ဆိုတာပဲ..."

ချန်ရှင်းက ချန်အယ်တန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုက ကစားနေလေသည်။

"ဒါကို စစ်တပ်ကို ထောက်ခံအားပေးပြီး ပြည်သူကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးတာ၊ ပြီးတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ထောက်ပံ့မှုကို သေချာစေတာလို့ ခေါ်တယ်... အယ်တန့်... ရေရှည်အတွက် တွေးစမ်းပါ... အဲ့ဒီ ငွေလေးနည်းနည်းက ဘာမှမဟုတ်ဘူး... ခရိုင်ထဲက လူတိုင်း ငါတို့ ချင်းရွှေရွာရဲ့ ကျေးဇူးကို မှတ်မိနေစေချင်တာ..."

ချန်အယ်တန့်က နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သော်လည်း သူက ချန်ရှင်းကို ယုံကြည်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... အစ်ကိုရှင်း ဘယ်ဈေးပြောပြော အဲ့ဒီဈေးနဲ့ ရောင်းမယ်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြီး ထွန်စက် သွားယူလိုက်ဦးမယ်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း အရုဏ်တက်ချိန်တွင်...။

မည်းနက်သော မီးခိုးများကို မှုတ်ထုတ်ကာ တဂျုံးဂျုံး မြည်နေသော ထွန်စက် သုံးစီးသည် တက်ကြွလတ်ဆတ်လှသော အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တင်ဆောင်လျက် ချင်းရှန်းခရိုင်ထဲသို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ယာဉ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် အနီရောင် ပိုးထည်စတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် "ချင်းရွှေရွာမှ ပြည်သူ့အကျိုးပြု ဆောင်းရာသီ နွေးထွေးရေး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ" ဟူသော စာလုံးကြီးများ ရေးသားထား၏။

ဤလမ်းတစ်လျှောက် မောင်းနှင်လာရာတွင် ရာခိုင်နှုန်းနှစ်ရာမျှသော လူများက ၎င်းတို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်သွားကြလေသည်။

လမ်းဘေးရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ထူထဲသော ချည်နှောင်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးကိုကိုင်း၍ ကမန်းကတန်း လျှောက်သွားနေကြစဉ် အစိမ်းရောင်များ အပြည့်တင်ဆောင်လာသော ထရပ်ကားများကို လှည့်ကြည့်မိသွားပြီး အားလုံး ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"ဘုရားရေ... အဲ့ဒါ ဘာတွေလဲ... ဟင်းနုနွယ်တွေလား..."

"ဒီလောက်အေးတဲ့ ဆောင်းတွင်းကြီးကို အဲ့ဒီ ဟင်းနုနွယ်တွေက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ... နွေဦးရာသီက ထွက်တဲ့ဟာတွေထက်တောင် ပိုနုနေသလိုပဲ..."

"ကြည့်စမ်း... အဲ့ဒီ မုန်ညင်းထုပ်တွေက အထပ်ထပ် အကျပ်ကျပ်ကို ထုပ်နေတာပဲ... အရမ်းချိုမယ့်ပုံပဲ..."

ဤသတင်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခရိုင်တစ်ဝက်ခန့်အထိ ပြန့်နှံ့သွားလေတော့သည်။

ယာဉ်တန်းသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံး တောင်သူလယ်သမား ဈေးအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်တော့ စူးစမ်းလိုသူများ၏ ရှည်လျားသော တန်းစီနေသည့် လူအုပ်ကြီးက နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချန်အယ်တန့်သည် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အော်ဟစ်သံက နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်နေလေသည်။

"ချင်းရွှေရွာက ဖန်လုံအိမ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလာပြီ... အခုလေးတင် ခူးလာတဲ့ အသစ်စက်စက်တွေပဲ... တရုတ်မုန်ညင်းထုပ် တစ်ပေါင် နှစ်ပြား... ဟင်းနုနွယ် ငါးပြား... တစ်ယောက်ကို မုန်ညင်း နှစ်ထုပ်နဲ့ ဟင်းနုနွယ် နှစ်ပေါင်ပဲ ရမယ်... မလုကြနဲ့... အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

ဝုန်း…

လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

ဤဈေးနှုန်းက အလကားပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ ယခုရက်ပိုင်းများတွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်၌ ပုပ်ဟက်နေသော မုန်ညင်းရွက်တစ်ရွက်ပင်လျှင် ပြားအနည်းငယ် ပေးရသော်လည်း ဤလတ်ဆတ်ပြီး ကြွပ်ရွနေသော မုန်ညင်းကမှ ပြားအနည်းငယ်သာ ကျသင့်သည်တဲ့လား။

"ငါ့ကို နှစ်ထုပ်ပေး..."

"ငါ ဟင်းနုနွယ်လိုချင်တယ်... ငါ့ကို ငါးပေါင် ချိန်ပေး..."

"မတွန်းကြနဲ့လေ... ငါက အရင်ရောက်တာ..."

အသက်ဝင်မှုမရှိသော ဈေးအဝင်ဝသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဒယ်အိုးကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအများက ငွေစက္ကူများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထွန်စက်ဆီသို့ ရူးသွပ်နေသူများအလား တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

ချန်အယ်တန့်နှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများသည် အလွန်အမင်း အလုပ်များနေကြပြီး ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော ကြက်များကဲ့သို့ ပြေးလွှားနေရကာ ချိန်ခွင်တန်းမှာလည်း ယိမ်းထိုးနေမှုကြောင့် မီးခိုးပင် ထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေ၏။ ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဒဏ်ကြားမှာပင် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ချွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူတို့က အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

ထိုစဉ် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ဝီစီမှုတ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်း... ဆက်မရောင်းနဲ့တော့... လူစုခွဲကြ..."

လူအုပ်ကြီးကို ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ကာ လက်မောင်းတွင် အနီရောင် လက်ပတ်များ ပတ်ထားသော လူတစ်စုက ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အရပ် ၁ ဒသမ ၇ မီတာပင် မပြည့်ဘဲ အလေးချိန် ပေါင် ၁၈၀ ခန့်ရှိသော လူဝကြီးတစ်ဦးဖြစ်၏။

ထိုလူဝကြီး၏ မျက်နှာတွင် အသားစိုင် ကြွက်သားများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ တြိဂံပုံစံ မျက်လုံးများက လောဘနှင့် အငြိုးအတေးများကို ဖော်ပြနေသည်။ သူ၏ ဗိုက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ယူနီဖောင်းပေါ်ရှိ ကြယ်သီးများပင် ပြုတ်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

သူကား ခရိုင်ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၏ အကြီးအကဲ လျူကော်ချန်ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် ချင်ရုံ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချင်၏ သစ္စာရှိသော လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့ ဈေးအဝင်ဝတွင် ရာသီပေါ်မဟုတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အလွန်ချိုသာသော ဈေးနှုန်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရောင်းချနေကြောင်း သူ ကြားလိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

ဤအရာများက စားစရာမဟုတ်၊ ရွှေတောင် ငွေတောင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်တကား။

အကယ်၍ သူသာ ဤမျှကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများကို လက်ဝယ်ရရှိပြီး အစိုးရရုံးများ၏ စားသောက်ခန်းများသို့ ဈေးကြီးကြီးဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်လျှင်သော်လည်းကောင်း၊ လာဘ်ထိုးရန် အသုံးပြုနိုင်လျှင်သော်လည်းကောင်း အမြတ်အစွန်း မည်မျှရရှိမည်နည်း။ မျက်နှာသာပေးမှုများ မည်မျှ ရရှိနိုင်မည်နည်း။

"ဒီနေရာမှာ ရောင်းဖို့ မင်းတို့ကို ဘယ်သူက ခွင့်ပြုထားတာလဲ... မင်းတို့မှာ ခွင့်ပြုချက် ရှိလို့လား... လိုအပ်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကော ပါရဲ့လား..."

လျူကော်ချန်က လက်နောက်ပစ်လျက် ကြီးမားသော ဗိုက်ကြီးကို ပိုက်ကာ ထွန်စက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဘီးကို ကန်လိုက်ကာ နေရာအနှံ့ တံတွေးထွေးလိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဈေးဝယ်သူများသည် ယူနီဖောင်းကို အနည်းငယ် လန့်သွားကြပြီး အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။

ချန်အယ်တန့်သည် ချိန်ခွင်ကို ချလိုက်ကာ သူ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့က ချင်းရွှေရွာ စုပေါင်း ကြက်မွေးမြူရေးခြံကပါ... ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ရွာက စိုက်ထားတဲ့ ဖန်လုံအိမ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပါ... ခရိုင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ခရိုင်က ပြည်သူတွေ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မြည်းစမ်းကြည့်လို့ရအောင် သီးသန့် လာပို့ပေးတာပါ... ဈေးကိုလည်း အရမ်းနည်းနည်းပဲ သတ်မှတ်ထားပါတယ်..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောမနေနဲ့..."

လျူကော်ချန်က စိတ်မရှည်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ တြိဂံပုံစံ မျက်လုံးများက စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လောဘတကြီး ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဖန်လုံအိမ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ... ဟုတ်လား... အဲ့ဒါမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး... မင်းတို့ရဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်နေရာကနေ ခိုးသွင်းလာတာလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ... ငါထင်တာတော့ မင်းတို့က ဈေးကစားပြီး အမြတ်ထုတ်နေတာပဲ... မင်းတို့က ဈေးကွက် စည်းမျဉ်းကို ဖျက်ဆီးနေတာပဲ..."

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... အဲ့လိုတော့ ပြောလို့မရဘူးလေ..."

ချန်အယ်တန့်၏ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီအရာတွေကို ရိုးရိုးသားသားနဲ့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း စိုက်ပျိုးထားတာပါ... ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟူတောင် အဲ့ဒါကို သိပါတယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဈေးကစားပြီး အမြတ်ထုတ်တာ ဖြစ်သွားရတာလဲ... ဒီလောက် ပေါပေါလောလော ရောင်းတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ် ရမှာမို့လို့လဲ..."

"မင်းက ပြန်ခံပြောရဲတယ်ပေါ့လေ..."

လျူကော်ချန်၏ မျက်နှာက မှုန်ကုပ်သွားသည်။ သူက ထရပ်ကားအပြည့် တင်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူ၏ အနောက်ရှိ တပည့်များကို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"လိုင်စင်မရှိဘဲ လုပ်ကိုင်နေတယ်၊ ဈေးနှုန်းတွေကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ မသင်္ကာစရာကောင်းအောင် ပြုမူနေတယ်... ကားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို သိမ်းလိုက်စမ်း... စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ သူတို့ကို ဖမ်းခေါ်သွား..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော လူအနည်းငယ်သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး ချိန်ခွင်များကို လုယူကာ လှည်းပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားကြလေသည်။

"မရဘူး... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရွာရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ..."

ချန်အယ်တန့်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးသားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော်လည်း အများအကျိုးစီးပွားနှင့် ပတ်သက်လာပါက သူ၏ ခေါင်းမာမှုက ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ထွန်စက်ကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ဒါကို ထိရဲလဲ... ဒါ ပြည်သူတွေအတွက် စားစရာတွေကွ... ခင်ဗျားတို့မှာ သိမ်းပိုင်ခွင့် ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ဒါကအရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ..."

လျူကော်ချန်သည် တောင်သူလယ်သမားတစ်ဦးက ဤသို့ ပြန်လည်ခုခံရဲလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ရာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ကျဆင်းသွားပြီဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး ချန်အယ်တန့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ့ကို ရုတ်တရက် ဆောင့်တွန်းလိုက်လေသည်။

ချန်အယ်တန့်သည် ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေစဉ် ရုတ်တရက် တွန်းခံလိုက်ရသောကြောင့် ချော်လဲကာ ဘုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွား၏။

ဖြောင်း...

သူ့ဘေးရှိ ဟင်းနုနွယ် တောင်းတစ်တောင်းမှာ မှောက်ကျသွားပြီး တောက်ပသော အစိမ်းရောင် အရွက်များက မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ လျူကော်ချန်၏ သားရေဖိနပ်အကြီးကြီးက ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်ကာ ရွှံ့များအဖြစ်သို့ ကြိတ်ခြေလိုက်လေသည်။

"သူတို့ကို ရိုက်စမ်း... တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးကို ခုခံတာက ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုပဲ..."

လျူကော်ချန်က ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နင်းခြေခံထားရသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြည့်ကာ မည်သူကမျှ အသံမထွက်ရဲကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် နှလုံးနာကျင်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေကြ၏။

ချန်အယ်တန့်သည် ထနိုင်ရန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း လူနှစ်ဦးက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖိချုပ်ထားကြသည်။

သူသည် နင်းခြေခံထားရသော ဟင်းနုနွယ်များကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် နီရဲလာတော့သည်။ ၎င်းက အစ်ကိုရှင်းနှင့် လူတိုင်း နေ့ရောညပါ အစောင့်အရှောက်ခံကာ စိုက်ပျိုးထားခဲ့ရသောအရာများ ဖြစ်ပေသည်။