အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) အထက်စီးမှ နှိမ်နင်းခြင်း

လူရွယ်အချို့က ချန်အယ်တန့်အား လက်တွန်းလှည်းပေါ် တင်လျက် ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။

တစ်ချိန်က ရိုးသားအေးချမ်းလှသော သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ယခုအခါ ဖူးယောင်ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ပါးစပ်ထောင့်တွင်လည်း သွေးခြောက်များ ကပ်ငြိနေသေးကာ သူဝတ်ဆင်ထားသော ဂွမ်းထည်အင်္ကျီမှာလည်း ဆုတ်ပြဲနေပြီး အတွင်းမှ ဂွမ်းစများပင် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ထွန်စက်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာလည်း သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရလေသည်။

"အစ်ကိုရှင်း... ကျွန်တော် အသုံးမကျဘူးဗျာ..."

ချန်ရှင်းကို မြင်သည်နှင့် ချန်အယ်တန့်မှာ လှည်းပေါ်မှဆင်းရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး သူ၏အသံများမှာ ရှိုက်သံများဖြင့် နင်နေတော့သည်။

"လှည်းလည်း အသိမ်းခံလိုက်ရတယ်... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း ပါသွားပြီ... လျူဆိုတဲ့ ခွေးကောင်က ကျွန်တော်တို့ကို မှောင်ခိုသမားတွေတဲ့ဗျာ..."

ချန်အယ်တန့်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို ချန်ရှင်း ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မူလက တည်ငြိမ်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသော အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မကျေမချမ်းဖြင့် ပြောလာသည်။

"ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းက ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူဆိုတာ တကယ့် လူယုတ်မာပဲ... အယ်တန့်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ကြိုးစားလို့ အဲ့ဒီ ဝက်ဝတုတ်ကြီးရဲ့ လူတွေက သူ့ကို မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားတဲ့အထိ ဝိုင်းရိုက်ကြတာ... အဲ့ဒါတောင် မကျေနပ်သေးဘဲ ဒဏ်ငွေရိုက်မယ်ဆိုပြီး ထောင်ချပစ်မယ်လို့ပါ ခြိမ်းခြောက်နေသေးတယ်..."

ထိုစကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ဘေးပတ်လည်မှ ကင်းထောက်ကြည့်ရှုနေကြသော ရွာသူရွာသားများမှာ ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကြလေသည်။

ဖန်လုံအိမ်ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်ပြီး ချန်ရှင်းဆိုသည်မှာလည်း သူတို့၏ အရာရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုမူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကြီးကို အပေါက်ဖောက်ရုံသာမက သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများကိုပါ ရန်မူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"တောက်... ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာပဲ..."

"ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းဆိုတာ အလကားကောင်တွေ... အဲ့ဒါတွေက ငါတို့ မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ ပင်ပင်ပန်းပန်း စိုက်ပျိုးထားရတဲ့ ရတနာတွေကွ... သူတို့က ဒီလိုပဲ အလွယ်တကူ သိမ်းသွားရအောင်လား..."

"လက်နက်တွေ ယူကြ... ခရိုင်ထဲကို သွားကြမယ်ဟေ့..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

မျက်လုံးများ နီရဲနေသော တောင့်တင်းသန်မာသည့် အမျိုးသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ လှည့်ထွက်ကာ အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားကြ၏။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူသည် ဂေါ်ပြားများ၊ ပေါက်ပြားများနှင့် ထမ်းပိုးများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထွက်လာကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ဝက်သတ်ဓားများကိုပင် ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

အံ့ဩစရာ အကောင်းဆုံးသူမှာ ရွှီဖူကွေ့ ဖြစ်နေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူများကို မောက်မာသောဟန်ဖြင့်သာ စကားပြောဆိုတတ်သော ဤလူကြီးက ယခုအခါ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေလေသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်တုတ်ကြီး တစ်ချောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာကြီးမှာ ခရမ်းရင့်ရောင် သန်းနေကာ လည်ပင်းမှ သွေးကြောများပင် ထောင်ထနေလျက် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အယ်တန့်က ငါ့ယောက်ဖအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာကွ... သူ့ကို ရိုက်တာ ငါ့ယောက်ဖကို ရိုက်တာပဲ... အဲ့ဒီ လျူဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ ငါ သေခန်းပြတ်ပဲ..."

ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကာ ရွှီဖူကွေ့၏ အဝတ်အစားများကို အသည်းအသန် ဆွဲကိုင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးများ နီရဲနေသော ရွှီဖူကွေ့က သူမ၏ လက်ကို ခါချလိုက်ရာ သူမမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ခန့် ယိုင်ထွက်သွားတော့သည်။

"မင်း ဘာမှမသိဘူး... ငါ့ယောက်ဖသာ လဲကျသွားရင် ငါတို့မိသားစု ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရတော့မလဲ... လွှတ်စမ်း..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေကြပြီး အခြေအနေမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လုနီးပါး ရှိနေလေသည်။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး လယ်ကွင်းထဲတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေကြရသော ဤအမျိုးသားများသာ ခရိုင်မြို့လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မည်ဆိုပါက ပြဿနာ၏ သဘောသဘာဝမှာ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ ယင်းမှာ အဓိကရုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး တရားမျှတမှုဟူသည့် အသိတရားမှာလည်း အလကားဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်ကြစမ်း..."

အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချန်ရှင်းက အမြင့်တစ်နေရာတွင် အမူအရာကင်းမဲ့စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏အကြည့်များက အငြိမ်မသက်ဖြစ်နေကြသော မျက်နှာတိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ဆူညံနေသော အသံများမှာ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသော ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုရှင်း... သူတို့က သိပ်လွန်လွန်းတယ်ဗျာ..."

ချန်အယ်တန့်က သူ၏ မျက်နှာကို ကွယ်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက စင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ချန်အယ်တန့်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ထုတ်လျက် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်တရာ ညင်သာလှသော်လည်း ချန်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရိုက်ခတ်နေသော ထိတ်လန့်ဖွယ် မုန်တိုင်းကြီးကိုမူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

"ဒီအကြွေးကိုတော့ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ရလိမ့်မယ်..."

ချန်ရှင်းက လှည့်လိုက်ပြီး လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ရွာသားများကို ကြည့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်...

"ဒါပေမဲ့ လက်သီးတွေနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့က တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်နေတာ၊ ဓားပြတွေ မဟုတ်ဘူး... ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းကို သွားဖျက်ဆီးတယ်ဆိုတာ သူတို့ကို ဓားသွားကမ်းပေးလိုက်သလိုပဲ..."

"ဒါဆို ငါတို့က ဒီအတိုင်း ငုံခံနေရမှာလား..."

ရွှီဖူကွေ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး တံခါးမင်းတုပ်ကို အောက်ချရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

"ငုံခံရမယ်..."

ချန်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အလွန်တရာ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

"ငုံခံတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ငါ့အဘိဓာန်မှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး..."

သူက ရွှီဖူကွေ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို လူစုခွဲရန် အချက်ပြလိုက်ကာ စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဖန်လုံအိမ်ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားကြ... လျူကော်ချန်ကို ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး ငါတို့လှည်းကို ပြန်ယူလာပေးအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်..."

လူအုပ်ကြီးမှာ သံသယများနှင့် မကျေနပ်ချက်များဖြင့် လူစုကွဲသွားကြသော်လည်း ချန်ရှင်း၏ စကားများက တည်ငြိမ်စေသည့် အင်အားတစ်ခုကဲ့သို့ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ကာ သူတို့ကို နာကြည်းစေသော်လည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်မိစေရန် တားဆီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်ရှင်းသည် အိမ်သို့ ပြန်မသွားဘဲ စုဝမ် ငှားရမ်းနေထိုင်သော ခြံဝင်းငယ်လေးဆီသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားလေသည်။

စုဝမ်သည် အဒေါ်ခြောက်၏ အိမ်ရှိ အုတ်ကုတင်နွေးနွေးလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်လျက် ဖတ်နေ၏။ သူမ၏ ဘေးရှိ ပန်းကန်ပြားငယ်လေးတစ်ခုထဲတွင်လည်း ရေဆေးကာစ စတော်ဘယ်ရီသီး အနည်းငယ် ရှိနေလေသည်။

တံခါးခန်းဆီး ပွင့်သွားပြီး အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာသည်။

စုဝမ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ချမ်းစိမ့်စိမ့်လေနုအေးများကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ လှမ်းဝင်လာသော ချန်ရှင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူမ သိလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စမှာလည်း သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခု မဟုတ်မှန်း ရိပ်မိလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စများ ရှိလို့လား..."

စုဝမ်က သူမလက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ရှင်းက အားနာမနေတော့ဘဲ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ဩဇာအပြည့်ရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ လိုရင်းကိုသာ တန်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ စီးပွားရေးကို ချဲ့ထွင်ချင်လား..."

စုဝမ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး…

"ဘယ်လောက်တောင် အကြီးကြီးလဲ..."

"ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ ဖောက်ထွက်ပြီး နိုင်ငံခြားအထိ တင်ပို့ရောင်းချမယ်..."

ချန်ရှင်းက ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဖန်လုံအိမ်က ထွက်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေရဲ့ အရည်အသွေးကို မင်း အသိဆုံးပဲ... ခရိုင်ဈေးကွက်ထဲမှာ နှစ်ပြားလောက်နဲ့ ရောင်းနေတာက ဆင်းရဲမွဲတေမှု ပပျောက်ရေးကို လုပ်နေတာ၊ နိုင်ငံခြားကို တင်ပို့ရောင်းချတာကကျတော့ နိုင်ငံအတွက် နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖွေပေးတာပဲ..."

စုဝမ်၏ အသက်ရှူသံများ ချက်ချင်းပင် မြန်ဆန်လာတော့သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် "နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖွေရန် ပြည်ပသို့ တင်ပို့ခြင်း" ဟူသော စကားစုမှာ ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု၊ အမြင့်ဆုံးသော ဩဇာအာဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာ၊ နတ်ဆိုးအားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးသော အမိန့်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်းရွှေရွာမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသာ ပို့ကုန်များ ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ သေးဖွဲလှသော ညွှန်ကြားရေးမှူးဆိုသည်ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြီးမားလှသော ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံရပေလိမ့်မည်။

"ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

စုဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးတက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

ချန်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းနေပြီး...

"လျူကော်ချန်ကို မျက်နှာပျက်စေချင်တယ်... ပြီးတော့ ချင်းရွှေရွာက အခုကစပြီး ချင်းရှန်းခရိုင်ထဲမှာ လုပ်ချင်တာ မှန်သမျှ အကုန်လုပ်လို့ရအောင် ဖြစ်စေချင်တယ်..."

"သဘောတူတယ်..."

စုဝမ်က လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးကာ လှည့်၍ ချန်ရှင်း၏ ရှေ့မှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်မှ သူမ ယူဆောင်လာသော လက်လှည့်တယ်လီဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမက ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို လှည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းဝင်သွားရန် စက္ကန့်အနည်းငယ် အလိုတွင် အလိုလိုက်ခံထားရပြီး နာကျင်ခံစားနေရသော လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"အဖေ..."

ထိုအော်ဟစ်သံလေးမှာ ကြက်သီးထချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ချိုသာလွန်းနေ၏။

စုဝမ်၏ ဖခင်မှာ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက အထက်အာဏာပိုင်များက တက်ကြွစွာ ဖိတ်ခေါ်ထားသည့် မျိုးချစ် နိုင်ငံခြားရောက် တရုတ်လူမျိုး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ပြည်နယ်အဆင့် ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင် အများအပြားရှေ့တွင် ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်စွန်းမှ အလိုလိုက်ထားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် စုဝမ်က ချင်းရွှေရွာအား နိုင်ငံအတွက် နိုင်ငံခြားငွေရှာဖွေပေးရန် ပြည်ပသို့ တင်ပို့ချင်သော်လည်း ဒေသခံ လူမိုက်များ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရသည့် သနားစရာကောင်းသော စံပြရွာလေးအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်ပြီး ထိုရွာမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၏ အရည်အသွေးမှာလည်း "ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ" ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေး ပြောကြားလိုက်လေသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် စုဝမ်က အပြင်သို့ ထွက်လာကာ ချန်ရှင်းအား "အိုကေ" ဟူသော လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ချီးကျူးစကားကို စောင့်မျှော်နေသည့် ဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားလိုက်သည်။

"အကုန် ရှင်းလင်းသွားပြီ... ပြည်နယ် နိုင်ငံခြားကုန်သွယ်ရေးဌာနက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးက ငါတို့အိမ်ကို အလည်လာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ မနက်ဖြန် မနက်စောစော သူ ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

ချန်ရှင်းက သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

နောက်တစ်နေ့နံနက်၊ ချင်းရှန်းခရိုင် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၌။

လျူကော်ချန်က သီချင်းလေး ညည်းကာ လက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်အကြီးကြီး တစ်ခွက်ကို ကိုင်လျက် သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေသည်။

မနေ့က ရရှိခဲ့သော အောင်ပွဲများကြောင့် သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေ၏။

ကုန်တင်ကားများပေါ်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများအပြားမှာ နင်းခြေခံလိုက်ရသော်လည်း ကျန်ရှိနေသည်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ အစိုးရစားသောက်ဆောင်သို့ ပို့ပေးနိုင်ပြီး ယင်းက ကြီးမားလှသော မျက်နှာရမှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... အဲ့ဒီတောသားတွေက မနေ့က ပြဿနာလာမရှာရဲကြဘူး မဟုတ်လား..."

စာရေးငယ်တစ်ဦးက မျက်နှာလိုမျက်နှာရဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို လှမ်းပေးကာ ပြောလာသည်။

လျူကော်ချန်က လှောင်ပြောင်လိုက်ရာ အဆီများနေသော သူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ တုန်ရီသွားတော့သည်။

"ပြဿနာရှာရဲမလား... သူတို့ကို သတ္တိဆယ်ဆလောက် ထပ်ပေးလိုက်ဦး... တောသားတစ်သိုက်ကများ၊ ဖန်လုံအိမ်ဆိုတာလေး ဆောက်လိုက်ရုံနဲ့ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မယ်လို့များ တကယ်ထင်နေတာလား... ဒီ ချင်းရှန်းခရိုင်ထဲမှာဆိုရင် သူတို့ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လို ငါ ခြေမွပစ်လို့ရတယ်ကွ..."

"မှန်တာပေါ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူ... ညွှန်ကြားရေးမှူးက ဒီခရိုင်ရဲ့ ဓနနတ်မင်းကြီးပဲကို..."

သူ ကြွားလုံးထုတ်နေစဉ်မှာပင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်လောင်လှသော အင်ဂျင်သံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခြံဝင်းထဲ၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လျူကော်ချန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူ၏လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ "ခွမ်း" ခနဲ ကွဲကြေသွားပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီခြေထောက် တစ်လျှောက် ပူလောင်နေသော လက်ဖက်ရည်များ စင်ကျသွားသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိနိုင်တော့ချေ။

ပြောင်လက်နေသော အနက်ရောင် ဆီဒင်ကားတစ်စီးက ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်း၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ညင်သာချောမွေ့လှသော မျဉ်းကြောင်းများ၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော အငွေ့အသက်များနှင့် ကားရှေ့ဘန်ပါရှိ လိုင်စင်နံပါတ်ပြား... ယင်းမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အမှတ် ၀၀၁ ကား ဖြစ်နေလေတော့သတည်း။