အခန်း ၂၆၄

အခန်း ၂၆၄ - လူကောင်းမဟုတ်သူ

အားလင်သည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေး ပြောတာ တကယ်မှန်တယ်... ငတုံးတစ်ယောက်က ဘာမဆိုလုပ်တာ မဆန်းပါဘူး... အစ်မကတော့ ကိုယ့်အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး ကံတရားအတိုင်းပဲ နေရမှာပေါ့... တကယ်လို့ သူက သူ့ရဲ့သတို့သားလောင်းကြောင့် အစ်မကို စိတ်ဆိုးတယ်ဆိုရင်တော့ သူက ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းလို့ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလို့ပဲ သတ်မှတ်ရတော့မယ်...”

အားလင် စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ၎င်းတို့သုံးဦးစလုံး အနောက်သို့ ပြန်ခဲ့ကြတော့၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လမ်းခရီးမှာ ချောမွေ့နေပြီး အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဧည့်သည်များကို သီးသန့်ခွဲထားဆဲ ဖြစ်ရာ အားလင်က နျိုနျိုလေးကို ကျန်းယွင်နန်ထံသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ချေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် တစ်နေ့တာလုံးနီးပါး သမီးဖြစ်သူကို မမြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲ၌ အမြဲတမ်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေရရှာ၏။ စံအိမ်တော်ထဲ၌ ရှိနေသည်ကို သိသော်လည်း မိမိကလေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အနိုင်ကျင့်မည်ကို စိုးရိမ်နေမိလေသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“အားလင်နဲ့အတူ... ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆော့ခဲ့ရဲ့လား...”

နျိုနျိုလေးသည် မျက်နှာလေးမော့ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“သမီးနဲ့ အစ်မလင်နဲ့ အတူတူ ကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သိပ်အလုပ်များတာပဲ...”

ဘေးနားရှိ လျူရှောင်ရူက မေးလိုက်သည်။

“ဝါး... တို့နျိုနျိုလေးက ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ... အဒေါ်လျူကို မြန်မြန်ပြောပြပါဦး...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလင်က ပြောထားတယ်... သမီး ပြောလို့မရဘူး...”

လျူရှောင်ရူသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အများကြီး ဆက်မမေးတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေးက ကတိတည်တဲ့ ကလေးလေးပဲ...”

နျိုနျိုလေးသည် မိမိ၏ဗိုက်ကလေးကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပင့်လိုက်တော့၏။

လျူရှောင်ရူသည် သူမ၏ ချစ်စဖွယ်အမူအရာကို ကြည့်ကာ ဗိုက်ကလေးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အို... ဗိုက်လေးက ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေပြီပဲ... တို့ရဲ့ သူရဲကောင်းလေးက ကောင်းမှုတွေလုပ်ရင်းနဲ့ အရမ်းဗိုက်ဆာနေပြီလား...”

နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ သတိပေးမှုကြောင့် တကယ်ပင် ဗိုက်ဆာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်က ဟင်းလျာအချို့ကို ခူးခပ်ပေးကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသောက်ရန် မှာကြားလိုက်လေသည်။

စားပွဲဝိုင်းတွင် ကလေးများနှင့်အတူ အခြားအမျိုးသမီးများ ရှိနေကြသော်လည်း နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်မှာ နျိုနျိုလေးနှင့် အသက်အရွယ်တူမျှ ရှိပုံရသော်လည်း အစေခံမိန်းကလေးအား အစားအစာ ခွံ့ကျွေးခိုင်းနေဆဲပင်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် နျိုနျိုလေး ကိုယ်တိုင်စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ... သမီးလည်း ကိုယ်တိုင်စားချင်တယ်...”

မေမေ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသော သခင်မကြီးသည်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ နျိုနျိုလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အဆင့်မရှိတဲ့ သာမန်အသိုင်းအဝိုင်းက လူတွေကို ဘာလို့ လိုက်အတုခိုးနေတာလဲ... တို့မိသားစုက အစေခံမငှားနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ...”

ဤကဲ့သို့ ဂုဏ်ပကာသနကို ကြည့်ကာ နှိမ့်ချဆက်ဆံခြင်းကို ကလေးငယ်က နားမလည်နိုင်ချေ။ သူမသည် ဆော့ကစားလိုရုံသာ ဖြစ်သဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမီးကို ဘာလို့ သူ့ဆီက အတုခိုးခွင့်မပေးတာလဲ... သမီး လုပ်ချင်တယ်... သမီး လုပ်ချင်တယ်...”

ထိုသခင်မကြီးသည် မူလက ဆင်းရဲလှသော ကုမိသားစုကို လှောင်ပြောင်လိုသော်လည်း ယခုအခါ မိမိသမီးရင်းက ပြဿနာရှာနေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့၏။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သမီးဖြစ်သူအား ကိုယ်တိုင်စားရန် တူကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သော်လည်း သမီးဖြစ်သူမှာ ခွံ့ကျွေးခြင်းကိုသာ ကျင့်သားရနေသဖြင့် တူကို သေသေချာချာ မကိုင်တွယ်တတ်ဘဲ ပန်းကန်လုံးကိုပါ မှောက်ချလိုက်ရာ ထိုသခင်မကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးတက်သွားရတော့သည်။

ထိုအရာကိုမြင်သော တခြားလူများက တိုးတိုးလေး ကွယ်ရာ၌ ပြောဆိုလိုက်ကြလေသည်။

“လျိုမိသားစုက မိန်းကလေးက အသက်ခုနစ်နှစ်ရှိတော့မယ်... တူတောင် သေချာမကိုင်တတ်ဘူး... လျူမိသားစုရဲ့ သမီးကတော့ တကယ့်ကိုပဲ...”

သခင်မကြီးလျိုသည် ဒေါသအလွန်ထွက်သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေတော့၏။ သမီးဖြစ်သူ၏ နောင်လာမည့် အိမ်ထောင်ရေးကို မထိခိုက်စေရန်အတွက် အစေခံမိန်းကလေးအား သူမကို အမြန်ခေါ်ထုတ်သွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“သမီးကြီးက ဗိုက်မဆာသေးဘူး ထင်တယ်... သူ့ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ခိုင်းလိုက်ဦး... ပြီးမှ ပြန်လာခဲ့...”

ဆိုးသွမ်းသော ကလေးငယ်သည် မပျော်ရွှင်သော်လည်း သခင်မကြီးလျို၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို မလွန်ဆန်ရဲသဖြင့် အစေခံမိန်းကလေး၏ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ စားပွဲဝိုင်းမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

လျူရှောင်ရူသည် ကျန်းယွင်နန်၏ ဘေးနားသို့ တိတ်တဆိတ် လာရောက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ... တို့နျိုနျိုလေးကတော့... အကောင်းဆုံးနဲ့ အလိုက်သိဆုံးပဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က ခေါင်းငုံ့ကာ နျိုနျိုလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ မိန်းကလေးငယ်လေးသည် ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ လိမ္မာစွာ စားသောက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူမသည် စားချင်သောအရာရှိပါက ကျန်းယွင်နန်ထံသို့ အလိုက်သိစွာ တောင်းဆိုတတ်ပြီး ပြဿနာရှာလိုသော ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိချေ။

နျိုနျိုလေးက ကျန်းယွင်နန်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ... ဟိုပန်းပွင့်ပုံစံ ဟင်းလျာက… သိပ်စားလို့ကောင်းတာပဲ... မေမေလည်း မြည်းကြည့်ဦးနော်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် သမီးဖြစ်သူက မိမိအပေါ် ငဲ့ညှာတွေးတောပေးသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် ကြင်နာသနားစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားရလေသည်။

စားသောက်ပြီးသွားခြင်းမှာ အမှန်စင်စစ် ယနေ့ကျင်းပသော ပန်းပြပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် မူလက လူငယ်မောင်မယ်များအတွက် ပန်းပြပွဲကို စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင်မူ အမှန်တကယ် အောင်မြင်သွားသည့် တစ်ခုတည်းသော ကိစ္စမှာ ရေထဲပြုတ်ကျသွားသော စုံတွဲနှစ်တွဲသာ ဖြစ်ပုံရချေသည်။

နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက်တွင် ဧည့်သည်တော် အများအပြား ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်း မရှိကြတော့ဘဲ ပြန်လည်ထွက်ခွာကုန်ကြတော့၏။ ကုမိသားစုဝင်များလည်း ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်ကြလေသည်။

အားလင်သည် နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ရက်ကျရင်... အစ်မ ညီမလေးဆီ လာဆော့မယ်နော်... ရမလား...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလင် လာမယ့်ရက်ကို... ကြိုပြီးတော့ ပြောရမယ်နော်... သမီး ဒီရက်ပိုင်း... နည်းနည်းအလုပ်များလို့...”

အားလင်က အံ့ဩစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ညီမလေးက တစ်နေ့လုံး အိမ်မှာပဲ နေတာမဟုတ်ဘူးလား... ဖေဖေက အိမ်မှာ စာမစစ်ဘူးလား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းခါပြကာ သူမ၏လက်ချောင်းလေးများကို ချိုး၍ အားလင်အား ပြသရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မနက်ဖြန်က ကျောင်းပိတ်ရက်လေ... သမီး သွားဆော့ချင်လို့... သန်ဘက်ခါကျရင်တော့... အဘွားနဲ့အတူ အလုပ်သွားလုပ်ရမယ်... နောက်တစ်ရက်ကျရင်တော့... ဖေဖေ့ရဲ့ စာမေးပွဲရလဒ်စာရင်း ထွက်မှာဆိုတော့... သမီးလည်း သွားကြည့်ရဦးမယ်...”

အားလင်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အလုပ်လုပ်ရမယ် ဟုတ်လား... ဘာအလုပ်လဲ...”

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

“အဘွားက အိမ်ခြံမြေပွဲစားလီကို... ကူညီပေးနေတာလေ... မနက်ဖြန်ကျရင် အိမ်ရောင်းဖို့အတွက်... သွားကူညီပေးရမှာ...”

အားလင်သည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလည်း လိုက်လို့ရမလား... သိချင်လို့...”

နျိုနျိုလေးသည် အဘွားဖြစ်သူ လုပ်ဆောင်သော အလုပ်ကို နိမ့်ကျသည်ဟု လုံးဝမထင်မြင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးလည်း အပြင်မှာ တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသေးဘူး... ဒါ အဘွား ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်အလုပ်လုပ်တာလေ... သမီး အဘွားကိုယ်စား... ကတိမပေးရဲဘူး... အဘွားကို အရင်မေးကြည့်ရဦးမယ်...”

အားလင်သည် နျိုနျိုလေးကို ပိုမိုနှစ်သက်သွားပြီး မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အဘွားကို မေးဖို့... မမေ့နဲ့နော်... အတူတူလုပ်ရတာ... သေချာပေါက် ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ... မမေ့နဲ့နော်... ကြားလား...”

နျိုနျိုလေးသည် မိမိ၏ဗိုက်လေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မလင် စိတ်ချပါ... သမီးက မှတ်ဉာဏ်အကောင်းဆုံးပဲ...”

ကုမိသားစုဝင်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီတွင် အားလင်သည် လီမိသားစုဝင်များ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခြင်း ရှိမရှိကို စုံစမ်းရန် လူလွှတ်လိုက်ချေ၏။ သူမသည် ပွဲမစတင်မီကပင် စုံစမ်းရန် လူလွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆွေ့ယွမ်သည် ပွဲမစမီကပင် အလျင်အစလို ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အမှတ်မထင် ချော်လဲသဖြင့် ခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိသွားသောကြောင့် ဆေးကုသရန် ပြန်သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့လေသည်။

ဤသဲလွန်စများ တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် အားလင်သည် ကွယ်ရာ၌ တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံခဲ့သော အမျိုးသားမှာ ဆွေ့ယွမ် ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တော့၏။

လီရှူးယွမ်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူမတွင် အဘိုးဖြစ်သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရုံးတော်၌ အရှိန်အဝါ ရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လီရှူးယွမ်၏ ဖခင်မျိုးဆက်တွင် ရုံးတော်၌ အရာရှိလုပ်သူများ ရှိသော်လည်း ထူးခြားသော အာဏာစက် မရှိကြသဖြင့် အလွန်ပင် အေးဆေးငြိမ်သက်လှပေသည်။

ကျင့်အန်းစံအိမ်သည် ယခင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အား စော်ကားမိဖူးသဖြင့် ဘွဲ့ထူးတောင်းဆိုသော စာလွှာကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သိမ်းဆည်းထားပြီး အကြောင်းပြန်ကြားခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ယခုအခါ လီမိသားစုနှင့် မင်္ဂလာစေ့စပ်ခြင်းမှာလည်း အမတ်ကြီး၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ဆွေ့ယွမ်အတွက် ဘွဲ့ထူးကို အောင်မြင်စွာ တောင်းဆိုနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။

လီရှူးယွမ်က ထရပ်ကာ အားလင်အား အလေးအနက် အရိုအသေပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“သတိပေးတာကို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

အားလင်က သူမအား အမြန်တွဲထူပေးကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်မလီ... ညီမကို စကားများတဲ့သူလို့... အပြစ်မတင်ရင်... ရပါပြီ...”

လီရှူးယွမ်က ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစက တို့မိသားစုက ဆွေ့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးက စရိုက်ကောင်းပြီး ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စံနမူနာ ရှိတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့... ကျင့်အန်းစံအိမ်က တို့မိသားစုနဲ့ မင်္ဂလာစေ့စပ်တာက ဘွဲ့ထူးတောင်းချင်လို့ဆိုတာ... အစ်မ စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပါတယ်...”

အားလင်က ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်မ သိနေတာကို... ဘာလို့ မိသားစုက ဒီမင်္ဂလာပွဲကို... သဘောတူခဲ့တာလဲ...”

လီရှူးယွမ်က သက်ပြင်းအသာချကာ ပြောလိုက်သည်။

“လောကကြီးမှာ လူတွေ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေကြတာ အကျိုးအမြတ်အတွက်ပဲလေ... အကွက်ချတွေးတောတတ်တာက လူ့သဘာဝပဲဥစ္စာ... တို့မိသားစုက မင်္ဂလာပွဲ သဘောတူတာကလည်း ကျင့်အန်းစံအိမ်ရဲ့ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်သရေကို... သဘောကျလို့ပေါ့...”

အားလင်နှင့် လီရှူးယွမ်တို့သည် ယခင်က ရင်းနှီးကြသော်လည်း ရင်ဖွင့်ပြောဆိုဖူးခြင်း မရှိကြချေ။ ယခုအခါ လီရှူးယွမ်က အလိုက်သိတတ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမအပေါ် အမြင်ကောင်းမိသွားတော့၏။

အားလင်က မေးလိုက်သည်။

“အစ်မ အခု သိသွားပြီဆိုတော့... ဒီမင်္ဂလာပွဲကို... ဆက်လုပ်ဦးမှာလား...”

လီရှူးယွမ်က မျက်နှာပျက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါကတော့ မလုပ်ချင်တော့ပါဘူး...”

“သူက အကွက်ချတွေးတာကို လက်ခံနိုင်ပေမဲ့ တခြားသခင်မလေးတွေနဲ့ ကွယ်ရာမှာ တွေ့ထားပြီး သစ္စာဖောက်တာကိုတော့... ငါ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ဘူး... သူက ဘယ်လိုမှ... လူကောင်းမဟုတ်ဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ဒါက မိသားစုရဲ့ ကိစ္စအကြီးကြီး ဖြစ်နေတော့ အဆုံးသတ်မှာတော့... အဘိုးပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမှာ...”

လီရှူးယွမ်သည် မိသားစုမှ လူကြီးသူမများက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စအသေးအဖွဲကြောင့် မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်သိမ်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မြင်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မင်္ဂလာပွဲ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါက လီမိသားစုရှိ အခြားမိန်းကလေးများ၏ မင်္ဂလာရေးကိုပါ ထိခိုက်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

ဧည့်သည်တော်များ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ ရှန်ချန်ဖုန်းသည် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးထံသို့ တန်းပြီးသွားရောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ... သား အခုချိန်မှာ သတို့သမီးလောင်း... လုံးဝမလိုချင်သေးဘူး... မေမေ လျှောက်ပြီး... အတင်းမပေးစားပါနဲ့နော်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသည့်အလား လက်ခုပ်ကို အပြင်းအထန်တီးကာ မေးလိုက်သည်။

“သားမှာ... သဘောကျနေတဲ့သူ... ရှိနေပြီလား...”