အခန်း ၉

အပိုင်း(၉)

ဝိန်းယွီသည် ထိုလူအုပ်မှာ သဘောထားကောင်းမည့်သူများ မဟုတ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ဘေးတွင် ချထားသော ပိုးထည်လိပ်များနှင့် ဝယ်ယူထားသော နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများကို ဆွဲယူကာ ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်တော့၏။

သို့သော်လည်း ထိုလူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ လက်ဖက်ရည်လာချပေးသော ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံရှည်တစ်ခုကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ် ဆွဲယူကာ ဝိန်းယွီ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူသည် နှာဘူးဆန်ဆန် ပြုံးလျက် ခြိမ်းခြောက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မိန်းမပျိုလေး... သိပ်လည်း အလောတကြီး မထွက်သွားပါနဲ့ဦး။ အရင်တစ်ယောက်ကလည်း မင်းလိုပဲ အလောတကြီး ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားလို့ ခြေထောက်ကျိုးပြီး အခုထိ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေရတုန်းပဲ”

အနီးအနားတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသော ဧည့်သည်များသည် ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အဝေးသို့ ရှောင်ထွက်သွားကြ၏။

“အစ်ကိုတို့... အစ်ကိုတို့... ပြောစရာရှိရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောကြပါ...” လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ တွန်းဖယ် ခံလိုက်ရသော ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးမှာ ပြန်ထလာပြီးနောက် ဝင်ရောက်ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြားလူမိုက်နှစ်ဦး၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။ တစ်ဖက်လူ ထွေးထုတ်လိုက်သော ကွာစေ့ခွံမှာ ဝန်ထမ်းလေး၏ မျက်နှာကိုပင် လွင့်စင်သွားလေ၏။ “မင်းရဲ့ လက်ဖက်ရည်ကိုပဲ သွားနှပ်စမ်း။ သူများကိစ္စကို ဝင်မပါနဲ့!”

ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးသည်လည်း ဤနယ်မြေခံ လူမိုက်များကို မစော်ကားရဲသဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသော သူ၏ဦးထုပ်ကို ကောက်ယူကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် စိုးရိမ်တကြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း မီးဖိုဆီသို့ ပြန်သွားရတော့သည်။

ဝိန်းယွီသည် ထိုသူများ၏ အကြည့်မှာ ရိုင်းပျယုတ်ညံ့နေသည်ကို တွေ့သောအခါ စက်ဆုပ်ရွံရှာမိသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးပဝါကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အနီစက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးပြရင်း ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မက အစ်ကိုတို့နဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မလမ်းကို ပိတ်ထားရတာလဲ။ ကျွန်မက အခုတလော ကူးစက်တတ်တဲ့ ရောဂါဖြစ်နေလို့ တစ်ကိုယ်လုံး အနီစက်တွေ ထွက်နေတာပါ။ တခြားသူတွေကို ရောဂါကူးမှာ စိုးလို့ ပဝါအုပ်ထားတာ... အစ်ကိုတို့ လူမှားနေတာများလား”

“ဟား...”

လူမိုက်များမှာ အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူရပ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အဝေးမှ ကြည့်စဉ်က ချောမောလှပသော မိန်းမပျိုလေးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ဝိန်းယွီ၏ အနီစက်များ ပြည့်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အပြင် ရောဂါကူးစက်မည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကာလနာရောဂါသည်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ ရှောင်ဖယ်သွားကြတော့သည်။

ဝိန်းယွီကို လမ်းပိတ်ထားသော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာလည်း သူ့ခြေထောက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ သူ၏ စပ်ဖြီးဖြီး မျက်နှာမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအယာသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆဲဆိုလေတော့သည်။ “မင်းက ရောဂါကူးတတ်တယ်ဆိုမှတော့ ပဝါကို ဘာလို့ ချက်ချင်း ပြန်မအုပ်တာလဲ။ ငရဲမင်းကြီးတောင် လန့်သေသွားနိုင်တဲ့ ရုပ်ဆိုးမ!”

ဝိန်းယွီသည် ပဝါကို ပြန်အုပ်ရန် ပြင်သော်လည်း လန့်ဖျန့်သွားသောကြောင့် လက်များ တုန်ယင်နေသည့်အလား အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ သူမ၏ မျက်နှာကို ထပ်မကြည့်ရဲ့တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ငါ လူမမှားဘူး။ မင်းကိုပဲ ရှာနေတာ။ ဒီစျေးတန်းတစ်ခုလုံးက ငါ့လက်အောက်မှာပဲ ရှိတာ။ ဒီမှာ အရောင်းအဝယ် လုပ်တဲ့သူတိုင်း ငါ့ကို ဂါရဝပြုကြေး ပေးရတယ်”

“မင်းနဲ့ အဲ့ဒီအဘွားကြီးက အထည်ဆိုင်နားမှာ ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါတွေ သွားရောင်းတာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အကုန်ရောင်းလိုက်ရတာကို လူတွေ တွေ့ထားကြတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုလည်း ဂါရဝပြုကြေး တစ်ဝက်ပေးရမယ်!”

ဝိန်းယွီသည် သူ့စကားထဲမှ အချက်အလက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမနှင့် ရှောင်းဟွေ့နျန် ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါ ရောင်းရသည်ကို ဤလူမိုက်များ သိနေခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းပေးလိုက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

ထိုသတင်းပေးသူမှာ ဤလူမိုက်များ၏ လူယုံလား သို့မဟုတ် သူမတို့အပေါ် မနာလိုဖြစ်နေသော စျေးသည်တစ်ဦးလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ မသိချေ။

ဤလူမိုက်တစ်သိုက်မှာ အလွန် မောက်မာရိုင်းစိုင်းနေသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များနှင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းလေးမှာ တစ်ခွန်းမှ မဟရဲကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီလူများက ဤစျေးတန်းတွင် ဗိုလ်ကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ယခုအခါ ဤလူသုံးဦးမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က အနီစက်များကို ရွံရှာသွားသဖြင့် သူမကို နှောင့်ယှက်လိုစိတ် မရှိတော့သော်လည်း ငွေကိုတော့ လက်လွှတ်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့က ဒီစျေးတန်းကို အခုမှ စလာတာမို့ ဒီက စည်းကမ်းတွေကို တကယ် မသိခဲ့ပါဘူး။ အစ်ကိုတို့နဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအတွက် မုန့်ဖိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွေးပါရစေ... ဒါကို ဂါရဝပြုတာလို့ သဘောထားပေးပါလား”

သူမသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဝတ်အစားများ ဝယ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ဝမ်၁၀ ပြားကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ထိုကြေးပြားများကို ကြည့်ကာ စားပွဲကို အားဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဝိန်းယွီကို စိုက်ကြည့်ကာ အော်လိုက်၏။ “၁၀ ဝမ်ပဲလား။ ရုပ်ဆိုးမ... မင်းက ငါ့ကို သူတောင်းစားများ မှတ်နေသလား”

စားပွဲရိုက်သံကြောင့် ဝိန်းယွီမှာ နားအူသွားတော့သည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး တမင်တကာပင် ချောင်းဆိုးလိုက်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့သည့်အလား စားပွဲကို လက်ဖြင့် အားပြုလိုက်၏။ စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ သူမ အနားသို့ တိုးလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြန် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

ဝိန်းယွီသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးရင်း ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မဆီမှာ ဒါပဲ ရှိတာပါ။ ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါ နည်းနည်းက ဘယ်လောက်ရမှာမို့လို့လဲ။ အစ်ကိုတို့ရယ်... ကျွန်မကို မညှဉ်းပန်းပါနဲ့”

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် အံကြိတ်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ငါ လောင်းကစားရုံအတွက် အကြွေးတောင်းတုန်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်တာတောင် ငါ့ကို မညှဉ်းပန်းပါနဲ့လို့ သူ မပြောရဲဘူး။ မင်းလို ရုပ်ဆိုးမကို တွေ့ရတာ ငါလည်း အရမ်း ရွံနေပြီမို့လို့ စကားအများကြီး မပြောချင်တော့ဘူး။ မင်းလက်ထဲက ပိုးထည်လိပ်တွေကို ထားခဲ့ပြီး အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့!”

တစ်ဖက်လူ၏ ရိုင်းပျသော စကားနှင့် အနိုင်ကျင့်လိုစိတ်ကြောင့် ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အဖိုးတန်ဆုံးမှာ ဤပိုးထည်လိပ်များ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို ပေးလို့ မဖြစ်ပေ။

လူမိုက်ငယ်နှစ်ဦးက သူမလက်ထဲမှ ပိုးထည်များကို လုယူရန် ပြင်သောအခါ ဝိန်းယွီက အမြန် ကာကွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖမိုးပေါ်မှ အနီစက်များကို တမင် ပြသကာ ပြောလိုက်သည်။ “မရဘူးရှင့်။ ဒီအထည်တွေကို ကျွန်မ ရွေးတုန်းကလည်း ထိထားသလို လမ်းတစ်လျှောက်လုံးလည်း သယ်လာတာ။ တခြားသူတွေ သုံးရင် ကျွန်မဆီက ရောဂါတွေ ကူးသွားလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်မတို့ အိမ်က သခင်လေးရှောင်းလည်း လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာပါပဲ။ အစ်ကိုတို့ အနေနဲ့ တစ်နယ်တည်းသားချင်း ကိုယ်ချင်းစာပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါလား”

ဝိန်းယွီသည် ထိုလူမိုက်မှာ လောင်းကစားရုံတွင် သာမာန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်ကို မှတ်မိနေ၏။ အကယ်၍ ဤလူများမှာ ထိုလူမိုက်နှင့် သိကျွမ်းသူများ ဖြစ်ပါက ရှောင်းဟွေ့နျန်မှာ သူ့အမေဖြစ်ကြောင်း သိသွားလျှင် သူမတို့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်လောက်တော့ချေ။

လူမိုက်ငယ်နှစ်ဦးမှာ ဝိန်းယွီ၏ ရောဂါအကြောင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူမ၏ အိမ်တွင် လောင်းကစားရုံမှ လူတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကြောင့်လားတော့ မသိ။ ပိုးထည်များကို ဆက်မလုတော့ဘဲ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကတော့ လှောင်ရယ်လိုက်၏။ “ငါ အပြင်မှာ အကြွေးတောင်းသွားတုန်းက ထမင်းချက်ခန်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကတောင် ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးဖို့ လာတောင်းဆိုဖူးသေးတယ်။ မင်းတို့အိမ်က သခင်လေးရှောင်း ဆိုတာကရော ဘယ်လို လူစားမျိုးမို့လို့လဲ။ ငါက ဘာလို့ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးရမှာလဲ”

သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ တံထွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး ဝိန်းယွီကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ပြောစမ်းပါဦး... မင်းတို့အိမ်က သခင်လေးရှောင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ။ နာမည်ကြီးရင် ငါလည်း နားထောင်ကြည့်ချင်သေးတယ်”

ဝိန်းယွီသည် ချန်လိုင့်ဇီက ထိုလူမိုက်ကို “အစ်ကို(၂)”ဟု ခေါ်သည်ကိုသာ ကြားဖူးသဖြင့် သူ့နာမည်ရင်းကို မသိချေ။ သို့သော်လည်း ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့ကို အမြဲတမ်း “ဟွမ်အာ”ဟု ခေါ်သည်ကို သူမ ကြားဖူး၏။ ရှေးထုံးတမ်းအရ နာမည်ကို အနိမ့် ပေးထားမှ အသက်ရှည်သည်ဟု ယူဆကြသောကြောင့် ထိုလူမိုက်၏ နာမည်မှာ ရှောင်းဟွမ် ဖြစ်နေမလားဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော လေသံကို ဖုံးကွယ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ သခင်လေးရဲ့ နာမည်က ရှောင်းဟွမ် ပါ”

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် “ရှောင်း” ဟူသော မျိုးရိုးအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မောက်မာသော အမူအယာမှာ အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း နာမည်ကတော့ မတူညီနေသဖြင့် သူသည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး အော်ငေါက်လိုက်တော့သည်။ “ရှောင်း ဘာလဲ။ ကျယ်ကျယ်ပြောစမ်း!”

ဝိန်းယွီမှာ ခုနက ချောင်းဟန့် လုပ်ထားသဖြင့် လည်ချောင်းမှာ ကြမ်းရှနေသော်လည်း လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ အော်သံကြောင့် သူမလည်း အသံကုန် ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။ “ကျွန်မတို့ သခင်လေး နာမည်က ရှောင်းဟွမ် လို့ ပြောတာ!”

သူမ အော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေရာမှ လှောင်ပြုံးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝိန်းယွီတစ်ယောက် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။ ထိုလူမိုက်မှာ လောင်းကစားရုံက သာမာန် အစေခံတစ်ဦးသာ များလား။

သူမသည် လက်ထဲရှိ ပိုးထည်လိပ်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ထွက်ပြေးရမည့်နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနေမိ၏။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ “ငါကလည်း ဘယ်လို အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များလဲလို့... တကယ်တော့ သူက...”

ဝိန်းယွီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူမိုက်ငယ်နှစ်ဦးမှာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်သွားကြကာ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကို အသည်းအသန် မျက်ရိပ်မျက်ကဲ ပြနေကြတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲနေပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေကြ၏။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ တစ်ခုခု လွဲနေသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ပြောလက်စ စကားကို ရပ်လိုက်စဉ် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငှက်မွှေးလေးလို ပေါ့ပါးသော်ငြား အရိုးထိစိမ့်အောင် အေးစက်နေလေသည်။

“တကယ်တော့ သူက ဘာဖြစ်လဲ”

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အပြင်ဘက်က တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသော အေးစက်လှသော ဆောင်းလေမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသကဲ့သို့ပင်။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ သူ့လည်ပင်းကို ခက်ခဲစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်းလိ၏ အေးစက်စက် မျက်လုံးများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

“အစ်ကို... အစ်ကိုရှောင်း...”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သူပြောနေတာ အစ်ကို့အကြောင်းမှန်း မသိလို့ပါ...”

သူ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါ သိသိသာသာ ဖြူလျော့သွားပြီး စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့၏။

ဝိန်းယွီမှာ အခြေအနေများ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တော်တော်လေး နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ ဤလူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ ခုနက သူမ ပြောပြသော နာမည်ကို ကြားစဉ်က လှောင်ပြောင်ခဲ့သော်လည်း ယခု မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မြေးက အဘိုးကို ကြောက်သကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့်များ ကြောက်နေရသနည်း။

ထို့ပြင် ထိုသူက သူမ ပြောပြသော လူမှာ သူဖြစ်မှန်း မသိခဲ့ဟု ပြောနေသေးသည်။ သူမက နာမည်ကို သေသေချာချာ ပြောပြခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လောင်းကစားရုံတွင် ရှောင်းဟွမ်ဟု အမည်ရသူများ အလွန် များပြားနေသည်များလား။

သူမ တွေးတောနေဆဲမှာပင် ရှောင်းလိသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး လူမိုက်ခေါင်းဆောင်၏ပါးကို အသာအယာ ပုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့လူကို ဒီမှာ လာပိတ်ထားတာ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ”

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေတော့သည်။ “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သူက အစ်ကို့လူမှန်း မသိလို့ပါ။ သိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိ ၁၀၀၀၀ ရှိရင်တောင် မလုပ်ရဲပါဘူး...”

ခုနကတင် အနှောင့်အယှက် ခံရသဖြင့် ထွက်မပြေးနိုင် ဖြစ်နေသော ဝိန်းယွီသည် သူတို့၏ စကားထဲမှ သူမမှာ မည်သူ့လူဖြစ်သည် ဆိုသော စကားလုံးကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် တိုင်ကြားလိုက်တော့သည်။ “သခင်လေးရှောင်း... ဒီလူက သခင်မကြီး စျေးထဲမှာ ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါတွေ သွားလဲပြီး ပိုက်ဆံရတာကို သိလို့ ကျွန်မကို လမ်းပိတ်ထားတာ။ သခင်မကြီး ဝယ်ထားတဲ့ ပိုးထည်တွေကိုလည်း သူ့ကို ဂါရဝပြုကြေး အနေနဲ့ ပေးခဲ့ရမယ်လို့ ပြောနေတယ်!”

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်များကို ခါကာ ငြင်းလိုက်တော့သည်။ “မ... မဟုတ်ပါဘူး...”

သူသည် ရှင်းပြချင်သော်လည်း ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြ မရပေ။ အကြောင်းမှာ ဝိန်းယွီက သူမကိုယ်သူမကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အမှန်တရားကိုသာ ပြောပြခြင်းကြောင့်ပင်။ ထိုပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါများမှာ သူမနှင့် ရှောင်းဟွေ့နျန် အတူတူ ရောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထိုပိုးထည်များမှာလည်း ရှောင်းဟွေ့နျန် ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များ ပေါက်ပေါက်ကျကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်တော့သည်။ “အစ်ကိုရှောင်း... ကျွန်တော် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး... တကယ် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး... သူနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အဘွားကြီးက သခင်မကြီးရှောင်း ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့လို့ပါ...”

“ဒါတွေ အားလုံးက ဟိုအရှေ့က ဈေးသည် ပြောပြလို့ပါ။ သူကပဲ သခင်မကြီးတို့ အထည်ဆိုင်မှာ အကြီးအကျယ် အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့တယ်၊ ဂါရဝပြုကြေးလည်း မပေးဘူးလို့ ပြောတာနဲ့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ရူးပေါက်ပြီး လာမိတာပါ...”

သူသည် အလွန် ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖော်ကောင်လုပ်ကာ ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

ဝိန်းယွီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်မိ၏။ ဈေးသည်လား။

ယနေ့ မနက်က ရှောင်းဟွေ့နျန်ဆီမှ ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါများကို အတင်းဝယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သူများလား။

ရှောင်းလိသည် ရှောင်းဟွေ့နျန်ပါ ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ လှောင်ပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်သွားတော့သည်။ သူသည် လူမိုက်၏ပါးကို ပုတ်နေသော လက်ဖြင့် သူ့အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စားပွဲစောင်းနှင့် အားဖြင့် ဆောင့်လိုက်ကာ သူ့အကြည့်မှာ ဓားကဲ့သို့ အေးစက်စွာဖြင့် တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့-အ-မေ-ဘယ်-မှာ-လဲ”

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအယာကြောင့် အသံပင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ ဘောင်းဘီထဲတွင်ပင် ဆီးထွက်သွားတော့၏။ “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သခင်မကြီးကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ဒီမိန်းကလေးက ပစ္စည်းတွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ရှိနေတာကို တွေ့လို့... တွေ့လို့ တိုက်ရိုက် လာခဲ့တာပါ...”

ရှောင်းလိသည် ထိုလူကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အပေါ်စီး ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခါ ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်တော့ဘူး”

“ထွက်သွား”

လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြောကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သော်လည်း ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေနေသဖြင့် ထ,မရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် လူမိုက်ငယ်နှစ်ဦးက သူ့ကို တွဲကာ လေးဘက်ထောက်လျက် အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ဝိန်းယွီသည် ထိုသူများ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်သွားမိသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်းလိက သူမကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် ရှောင်းဟွေ့နျန်နှင့် အတူမသွားဘဲ ဤလက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် အနားယူနေသည်ဟု သူက အပြစ်ပြောလာမှာ စိုးသဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဒေါ်ဒေါ်က ပိုးထည်တွေ ထပ်ဝယ်ဖို့ ပြန်သွားတာပါ။ ကျွန်မကို ဒီမှာ ပစ္စည်းတွေ စောင့်ကြည့်ခိုင်း...”

“ငါ့မျိုးရိုးက ရှောင်း၊ နာမည်က လိ” တစ်ဖက်လူက သူမ၏ စကားကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ဝိန်းယွီမှာ ဆွံ့အသွားရတော့၏။

...