အခန်း ၁၃

အပိုင်း (၁၃)

သူမကို လာရှာနေတာလား။

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ပန်းထိုးမထားရသေးသော လက်ကိုင်ပဝါအသစ်တစ်ခုကို ယူကာ မျက်နှာကို ဖုံးထားလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်အမှတ်အသား ပါရှိသော ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါကို ယနေ့နံနက်မှသာ ရောင်းချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်များ ယုံချန်တွင် ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏ လိပ်စာကို ရှာဖွေရန် စုံစမ်းမှုအချို့ ပြုလုပ်ရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့် သည်လောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှာတွေ့နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေသော ဧည့်သည်များမှာ ထိုမျိုးရိုးမြင့် အမျိုးသမီးကြီး လွှတ်လိုက်သူများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ခြံတံခါးဝတွင် ဟော်ရှောင်အန်းသည် နောက်ဘက်မှ ခြေသံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ မျက်နှာပေါ်မှ အနီစက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မိန်းကလေးမှာ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားချိန်နှင့် မဖုံးထားချိန်တွင် လူနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

မျက်နှာ၏ တစ်ဝက်ကို ပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းပင် မြင့်မြတ်၍ နက်နဲသော အရှိန်အဝါမျိုး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော မီးခိုးရောင် အင်္ကျီထူထူကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ရှိနေမှုက ဘယ်သူမှ လျှော့မတွက်ရဲသော အရှိန်အဝါမျိုးကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ ပစ္စည်းကိရိယာ ကျဲပါးလှသော ဤခြံဝင်းလေးသည်ပင် သူမ တင့်တယ်စွာ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ယိုယွင်းပျက်စီးနေခြင်း မရှိတော့သသယောင်။

ဟော်ရှောင်အန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ကြေးခေါင်းလောင်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝိန်းယွီကတော့ တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အစေခံမိန်းကလေး တစ်ဦးနှင့် အစေခံကောင်လေး ၂ဦး ရပ်နေကြပြီး အားလုံးမှာ အဆင့်အတန်းရှိသော အဝတ်အထည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ထိုအစေခံမလေးသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ လက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ထားပြီး အစေခံ ၂ ဦးကတော့ အောက်ဘက်မှ ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ထိုအစေခံမလေးမှာ ယနေ့နံနက်က သူမ မြင်တွေ့ခဲ့သူ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ဝိန်းယွီက မေးလိုက်၏။ "ရွှီအိမ်တော်က လာတာလားဟင်"

အစပိုင်းတွင် ဤစုတ်ပြတ်သတ်နေသော နေရာကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်နေခဲ့သော အစေခံမလေးသည် ဝိန်းယွီ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ယုံကြည်မှုများ လျော့နည်းသွားတော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အစေခံမလေးမှာ မသိစိတ်အလိုလို သူမ၏ လေသံကို လျှော့လိုက်မိသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင်က ကျွန်မတို့ သခင်မကြီးအတွက် ယပ်တောင်စွပ် လုပ်ပေးမယ့် ပန်းထိုးဆရာမလား"

ဝိန်းယွီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "လာရတာ ပင်ပန်းသွားပါပြီ"

အစေခံမလေးက ဘာမှမဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူမ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ကြောင်း အလျင်အစလို ပြောလိုက်၏။ ဝိန်းယွီ၏ ယဉ်ကျေးသော အပြောအဆိုနှင့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကြောင့် သူမသည် ပိုလေးစားလာပြီး အစေခံ ၂ ဦးကို လင်ဗန်းများ ရှေ့သို့ ယူလာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ "ဒါက ပိုးဖဲအထည်တွေပါ။ ပန်းထိုးရမယ့် ပုံစံက အောက်မှာ ရှိပါတယ်။ ချည်မျှင်တွေကိုတော့ ကျွန်မတို့ သခင်မကြီးက စူးကျိုးကနေ ကိုယ်တိုင် ယူလာတာပါ။ အကုန်လုံးက ပိုးစစ်စစ်ကို ဆိုးထားတာဖြစ်ပြီး ယုံချန်မှာ ဝယ်လို့မရပါဘူး။ တကယ်လို့ ရှင် အမှားအယွင်း လုပ်မိရင် အဝတ်စကတော့ ပိုပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချည်မျှင်ကတော့ ပိုမပါဘူးလို့ သခင်မကြီးက မှာလိုက်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပန်းထိုးတဲ့အခါ ဂရုစိုက်ပေးပါ"

ဝိန်းယွီက ခပ်အေးအေးပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး "သေချာတာပေါ့"

ထို့နောက် အစေခံမလေးက အစေခံများကို လင်ဗန်းများ အထဲသို့ သယ်သွားရန် အချက်ပြလိုက်၏။ တံခါးဘောင်ကို မှီနေသော ဟော်ရှောင်အန်းက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သယ်လိုက်ပါ့မယ်။ အစ်မတို့ရော ညီလေးတို့ရော အထဲဝင်ပြီး ရေနွေးကြမ်း သောက်ပါဦး"

ဝက်သားပေါ်ထားသဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော ခြံဝင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အစေခံမလေးက ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး အခြားသော အိမ်တွင်းကိစ္စများ ရှိသေးကြောင်း ပြောကာ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့ ထွက်သွားသောအခါ ဟော်ရှောင်အန်းသည် လင်ဗန်းများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တက်ကြွစွာ လှမ်းနှုတ်ဆက်နေလေသည်။

ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးမှ ဟော်ရှောင်အန်းသည် တံခါးကို မှီကာ လင်ဗန်းများကို အားကျကာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ သူသည် ဝိန်းယွီကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများမှာ ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကဲ့သို့ တောက်ပနေတော့သည်။ "ဘုရားရေ... အစ်မအားယွီ၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယုံချန်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ရွှီမိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ရသွားတာလဲ။ မင်း သိထားရမှာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ တုန်းက ယုံချန်က ဆိုင်အားလုံးမှာ ရွှီဆိုတဲ့ နာမည် ချိတ်ထားတာ။ အခုနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူတို့ နည်းနည်း ကျဆင်းသွားပြီး ငါတို့ရဲ့ သခင်ကြီးနဲ့ ယုံချန်ရဲ့ ရေလမ်းကုန်သွယ်မှုကို သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ ဟယ်မိသားစုတို့က ဈေးကွက်ကို ဝေစုခွဲယူထားကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဆာလောင်နေတဲ့ ကုလားအုတ်က မြင်းထက်တော့ ကြီးနေတုန်းပဲလေ။ မင်း မြင်လိုက်လား၊ အစေခံတွေ အပြင်ထွက်တာတောင် ရွှီမိသားစုက မြင်းလှည်းနဲ့ လွှတ်တာ။ လမ်းထိပ်မှာ ရပ်ထားတဲ့ မြင်းလှည်းကို လူတိုင်းက ချောင်းကြည့်နေကြတာ!"

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မနက် အုတ်ကြွပ်ဈေးမှာ ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပဝါ သွားရောင်းတုန်းက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အော်ဒါရခဲ့တာပါ"

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မနေနိုင်ဘဲ စဉ်းစားလိုက်မိ၏။ ဟော်ရှောင်အန်း ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင် ရွှီမိသားစုက ယုံချန်မှာ ဒီလောက်အထိ အရှိန်အဝါ ရှိနေတာပဲ၊ ဒါဆို သခင်မကြီးရွှီက အခုလို အားစိုက်ပြီး လက်ဆောင် ပြင်ဆင်ပေးနေရတဲ့သူက ပိုပြီးတော့တောင် အာဏာရှိတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။

ဟော်ရှောင်အန်းသည် လင်ဗန်း ၂ခုကို သယ်ကာ သူမနောက်သို့ ကပ်လိုက်လာပြီး ထပ်မေးပြန်သည်။ "အစ်မ... ဒီအလုပ်ကနေ ငွေဘယ်လောက် ရမှာလဲ။ အဲ့ဒီ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေက အမြဲတမ်း ရက်ရောတတ်ကြတယ်၊ အနည်းဆုံး ဝမ် ၇၀၀ ဒါမှမဟုတ် ၈၀၀လောက်တော့ ရမှာ မဟုတ်လား"

ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် ဤကလေးမှာ ငွေအကြောင်း ကြားလျှင် စိတ်လွတ်သွားတတ်သည်ကို သိသဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ "သူတို့က မင်းရဲ့ အစ်မအားယွီကို စရန်ငွေအနေနဲ့တင် ၁ လျန် အပြည့် ပေးသွားတာလေ!"

ဟော်ရှောင်အန်းမှာ လင်ဗန်းများဖြင့်ပင် မှောက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး ရှောင်းဟွေ့နျန်ကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်... ဘယ်လောက်လဲ"

ဝိန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စရန်ငွေ ၁ လျန်၊ တစ်ဖက်လှ ပန်းထိုးဆိုရင် ၅ လျန်၊ နှစ်ဖက်လှ ပန်းထိုးဆိုရင်တော့ ၅၀ လျန် ရမယ်"

နောက်ဆုံး ကိန်းဂဏန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟော်ရှောင်အန်းတစ်ယောက် သူ ကြားလိုက်ရသော ငွေများမှာ သာမန်ငွေများ မဟုတ်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ အခန်းသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမ၏လမ်းကို ရုတ်တရက် ပိတ်လိုက်၏။ ဟော်ရှောင်အန်းသည် လင်ဗန်းများကို ကိုင်လျက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ပါးပေါ်တွင် မျက်ရည် ၂ တန်း စီးကျလျက် အလေးအနက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေလေသည်။ "အစ်မ... ကျွန်တော့်ကို ပန်းထိုးသင်ပေးပါ!"

ဝိန်းယွီသည် အနည်းငယ် အနေခက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "အရင်ထစမ်းပါ"

မီးဖိုချောင်မှ မသိမသာ ထွက်လာသော ရှောင်းလိသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အလွန် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူသည် လက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အပြင်မှာ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ဘယ်တော့မှ လျှောက်မပြောနဲ့"

ဟော်ရှောင်အန်းသည် အတင်းထရပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ " လျန် ၅၀! အဲ့ဒါ များ၅၀ ကြီးတောင်နော်!"

ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် ဤကလေးမှာ အမြဲတမ်း ပုံကြီးချဲ့တတ်သည်ကို သိသဖြင့် ရေကန်ဘေးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းက အဲ့ဒီ လျန်၅၀က လွယ်လွယ်နဲ့ ရမယ် ထင်နေတာလား။ မင်းရဲ့ အစ်မအားယွီက စူးကျိုးပန်းထိုး ပညာရပ်ကို သုံးတာလေ၊ သူ့အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး ၁၀ နှစ်လောက် အခြေခံ ကျင့်ခဲ့ရတာ။ ဒါ့အပြင် အပ်နှံတဲ့သူက အရေးတကြီး လိုချင်နေတာ၊ အချိန် ၁ လပဲ ပေးတာလေ။ အများဆုံးဆို တစ်ဖက်လှပဲ ပြီးနိုင်လိမ့်မယ်။ နှစ်ဖက်လှ ပန်းထိုးဆိုတာက အချိန်အများကြီး ပေးရပြီး မျက်စိကိုလည်း ဒုက္ခပေးတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် မျက်စိကွယ်သွားတဲ့ ပန်းထိုးဆရာမတွေ မနည်းဘူး"

ကျလာသော နှင်းစလေးများကို သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျခွင့်ပြုရင်း ဟော်ရှောင်အန်းက နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်သည့်အလား အလွန် တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ဦးက ငါ့ကို ၅၀ လျန် ပေးမယ်ဆိုရင် မျက်စိကွယ်သွားရင်တောင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ရှောင်းလိက ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။ "မင်း ငွေတွင်းထဲကို ပြုတ်ကျသွားတာလား"

ထိုအခါမှ ဟော်ရှောင်အန်းသည် တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ သွားတက်လေးများ ပေါ်သည်အထိ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို(၂)ရယ်... အဲ့လောက်ကြီး မဆူပါနဲ့၊ ငါ နောက်နေတာပါ!"

သူသည် ဝိန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အစ်မအားယွီ... နောက်ဆို ရှောင်အန်းကို ခိုင်းစရာရှိရင် အမိန့်သာ ပေးလိုက်ပါ!"

ဝိန်းယွီသည် ဤကောင်လေး၏ ရင်းနှီးလွန်းသော အမူအရာကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုလူမိုက်၏ ရှေ့တွင် သူ့နောက်လိုက်ကို အတိအလင်း ဆွဲဆောင်ရန်လည်း သူမ မဝံ့ရဲချေ။ သူမသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ထိုလူမိုက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်းလိသည်လည်း ဤသို့ အဆက်အသွယ် ရှိနေခြင်းကို ရှက်ရွံ့သဖြင့် ဟော်ရှောင်အန်းနှင့် ခပ်ဝေးဝေးသို့ ချက်ချင်း ဖယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "သူက အမြဲတမ်း ငွေမက်တဲ့သူပဲ။ မင်း သူ့ကို တစ်ခုခု ခိုင်းချင်ရင် ၁ဝမ် ပေးလိုက်ရုံပဲ၊ သူက ကြိတ်ဆုံက မြည်းထက်တောင် မြန်မြန် ပြေးပါလိမ့်မည်"

ဟော်ရှောင်အန်းက ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြင့် ကန့်ကွက်လေသည်။ "အစ်ကို(၂)ကလည်း... ဘယ်လိုတွေ ပြောနေတာလဲ..."

ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်၏ ရန်ဖြစ်သံကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝိန်းယွီကို လင်ဗန်းတစ်ချပ် သယ်ကူပေးပြီး အခန်းထဲ ရောက်မှသာ ပြောလာသည်။ "သူတို့ အမူအရာကို နားလည်ပေးပါဦးနော်။ ဒီနှစ်ယောက်က အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ ကြာရင်တော့ ရှင် အသားကျသွားလိမ့်မည်"

ဝိန်းယွီသည် ထိုကောင်လေး၏ နောက်ခံကို မသိသဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အစ်ကို(၂)နဲ့ အဲ့ဒီကောင်လေးက ညီအစ်ကို အရင်းတွေလိုပဲ ခင်မင်ကြတာပဲနော်"

ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် ထိုစကားကြောင့် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သက်ပြင်းချကာ "ရှောင်အန်းရဲ့ ဘဝက ခက်ခဲပါတယ်။ သူ့အဖေက အခမဲ့လုပ်အားပေးရင်း သေဆုံးသွားခဲ့တာ၊ သူ့အမေနဲ့ နာတာရှည် နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ အဘွားကို ထားခဲ့တာလေ။ သူ့အမေက တခြားသူတွေအတွက် အဝတ်လျှော်ပေးပြီး အသက်မွေးခဲ့ရတာ။ နှင်းတွေ အများကြီးကျတဲ့ တစ်နှစ်မှာ မြစ်ဘေးမှာ အဝတ်လျှော်ရင်း အအေးဒဏ်ကြောင့် မြစ်ထဲ ချော်ကျသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခဲ့တာလားတော့ မသိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာတော့ သူက မြစ်ရေခဲတွေကြားမှာ ခဲနေပြီ..."

သည်အကြောင်းကို ပြောပြနေစဉ် ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ မျက်နှာမှာ သနားကရုဏာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ဟော်ရှောင်အန်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ အခမဲ့လုပ်အားပေးရင်း သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။ အခမဲ့လုပ်အားပေးခြင်းနှင့် အခွန်အခများသည် တိုင်းပြည်၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သော်လည်း သာမန်လူတန်းစားများအတွက်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိနှိပ်ထားသည်။

သူမက နားထောင်နေပြီး ရှောင်းဟွေ့နျန်က ဆက်ပြောလာသည်။ "သူ့အမေ ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ သူနဲ့ နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ အဘွားပဲ ကျန်တော့တာ။ အဲ့ဒီ နှင်းတွေကျနေတဲ့ အချိန်မှာ ကောင်လေးက လမ်းဘေးမှာ ဒူးထောက် တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ ကုန်သည်တွေက မောင်းထုတ်တာ ခံရသလို အဲ့ဒီနယ်မြေကို စိုးမိုးထားတဲ့ သူတောင်းစားတွေရဲ့ ရိုက်နှက်တာကိုလည်း ခံခဲ့ရတာ။ သူ အရမ်း ဆာလောင်လာတော့ ဆိုင်က ပေါက်စီတွေကို ခိုးစားမိရာကနေ အဖမ်းခံရပြီး သေလုမတတ် အရိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ ဟွမ်အာက သူ့ကို တွေ့ပြီး အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ ငါက သူ့ကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ချက်ပေးပြီး ပူတုန်း စားလိုက်လို့ ပြောတာပေါ့။ သူ့ဗိုက်က ဆာလောင်လွန်းလို့ မိုးကြိုးပစ်သလို အသံတွေ ထွက်နေပေမဲ့ သူက ခေါင်းခါပြီး သူ မဆာဘူးလို့ ပြောတယ်၊ အဲ့ဒီ ခေါက်ဆွဲကို သူ့အဘွားအတွက် ယူသွားလို့ ရမလားလို့ မေးတယ်လေ။ အိုးထဲမှာ ကျန်သေးတယ်လို့ ပြောမှပဲ သူက တစ်ပန်းကန်လုံးကို မြန်မြန် စားတော့တာ"

ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရရင်း ရှောင်းဟွေ့နျန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ "သနားစရာပါပဲ... ကောင်လေးက နှင်းထဲမှာ အဲ့ဒီ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး ပြေးသွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့အဘွားကတော့ နောက်ဆုံး တစ်လုပ်ကိုတောင် မစားနိုင်ခဲ့ရှာဘူး..."

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ငါတို့နဲ့ လာနေဖို့ ငါ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ ကောင်လေးက ငြင်းတယ်၊ လောင်းကစားရုံကိုပဲ သူ့အိမ်လို သဘောထားနေတာ။ ပွဲတော်ရက်တွေမှာမှပဲ ဒီကို လာစားတတ်တာ"

ဝိန်းယွီသည် ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ ပြောပြချက်များကို နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် ပိုလေးလံလာတော့သည်။ ကြည့်လိုက်လျှင် အပူအပင်မရှိဟန် ပေါ်နေသော ထိုကောင်လေးလေးတွင် ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံဇာတ်ကြောင်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။ သူ၏ ပါးနပ်မှု၊ လိမ္မာမှုနှင့် လူကဲခတ်တတ်မှုတို့မှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်မှာ သေချာသည်။

လျန်ပြည်ထောင် တစ်ခုလုံးတွင် သူ့လို ကလေးငယ်များ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလိမ့်မည်နည်း။ ဝိန်းယွီ မစဉ်းစားချင်သော်လည်း လျန်ပြည်ထောင်၏ နှစ်ပေါင်းရာချီ စိုးမိုးမှုမှာ တကယ်ပင် ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပါမည်။ သူမ၏ ခမည်းတော်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများအတွက် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း အနာတရများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော လျန်ပြည်ထောင် ဟူသည့် သားရဲကြီးကို ပြုပြင်ရန် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုမှာ သေးငယ်လွန်းလှသည်။

သူမ၏ ခမည်းတော်မှာ အမြင့်ဆုံး ထီးနန်းကို ရရှိပြီးမှသာ ရဲရင့်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို ပြုလုပ်ရန်၊ စနစ်ဟောင်းများကို ဖျက်သိမ်းကာ ဥပဒေသစ်များကို ချမှတ်ရန်နှင့် လျန်ပြည်ထောင် သားရဲကြီးကို ကုသရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။

သို့သော် စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားလာသောအခါ သူမ ခမည်းတော်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်များနှင့် အစီအစဉ်များမှာ လက်တွေ့ဖြစ်လာရန် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်က ဝိန်းယွီ ယခု ခံစားနေရသော အားနာစိတ်ကို လျော့နည်းသွားစေခြင်း မရှိချေ။

သာမန်လူတန်းစားများသည် သူတို့၏ အခမဲ့လုပ်အားပေးမှုနှင့် အခွန်အခများဖြင့် ဝိန်းတော်ဝင် မိသားစုနှင့် နန်းတွင်းအရာရှိများကို ထောက်ပံ့ခဲ့ကြသည်။ လူအများက ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားနေရချိန်တွင် ထောက်ပံ့မှု ခံယူနေသော ဝိန်းတော်ဝင် မိသားစုဝင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် မည်သို့များ ရှက်ရွံ့ခြင်း ကင်းနိုင်ပါ့မည်နည်း။ ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ အမှတ်မဲ့ ပြောလိုက်သည့် မှတ်ချက်ကြောင့် ဝိန်းယွီသည် ထမင်းစားချိန်တွင်ပင် စိတ်လွင့်နေတော့သည်။

သူမက ထမင်းကိုသာ စိတ်မပါဘဲ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် ဝက်သားမျှစ်ကြော် တချို့ကို သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ " စားလို့ မကောင်းလို့လား။ ဘာလို့ ထမင်းကို သေချာ မစားတာလဲ"

ဝိန်းယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ငွေ ဘယ်လို ပိုရှာရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေလို့ပါ"

ရှောင်းဟွေ့နျန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငွေဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှာလို့ မကုန်ပါဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မိန်းကလေးက ရှောင်အန်းလိုပဲ ငွေနောက်ကိုပဲ လိုက်နေရတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပါးစပ်ထဲသို့ ထမင်းများ အတင်းထိုးထည့်နေသော ဟော်ရှောင်အန်းသည် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အော်ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော် အစ်မအားယွီအတွက် သစ္စာရှိရှိ အစေခံဖို့ အသင့်ပါပဲ၊ အစ်မ ခေါ်လိုက်တာနဲ့ ရောက်လာစေရမယ်!"

ရှောင်းလိက သူ့တူဖြင့် ဟော်ရှောင်အန်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။ "အဲ့ဒါကို 'သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းတယ်' လို့ပဲ ခေါ်တယ်၊ 'ခေါ်လိုက်တာနဲ့ ရောက်လာစေရမယ်' လို့ မပြောဘူး"

ဟော်ရှောင်အန်းက ခေါင်းကို ပွတ်ကာ ရယ်မောရင်း "အဓိပ္ပာယ် တူတူပါပဲ၊ အဓိပ္ပာယ် ပေါက်ရင် ပြီးတာပဲလေ!"

စကားဝိုင်းက ဤနေရာသို့ ရောက်လာသဖြင့် ဝိန်းယွီသည် တူဖြင့် ညှပ်ထားသော ထမင်းတစ်လုပ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ခဏ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါဆိုရင် မောင်‌လေးဟော်... လော့ယန်နဲ့ ဖုန်းယန်က သတင်းတွေကို ဈေးတန်းထဲမှာ စုံစမ်းပေးပါလား။ သတင်းတစ်ခုအတွက် ကျွန်မ ၂ဝမ် ပေးပါ့မယ်"

ရှောင်းလိက သူမကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဟော်ရှောင်အန်းသည် ငွေရမည်ဆိုသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ "အစ်မ... ဒါက ငွေရှာတာနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲဟင်"

ဝိန်းယွီသည် လက်ရှိ နိုင်ငံရေး အခြေအနေနှင့် စစ်ပွဲ အခြေအနေကိုသာ သိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသဖြင့် လူဆိုးများ လက်ထဲသို့ ထပ်မံ မကျရောက်စေရန် သူမဘာသာ သူမ မဆင်မခြင် ထွက်ခွာလို့ မရချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်များ လာရောက် ခေါ်ဆောင်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှသာ နန်ချန်သို့ သွားရမည်။

သို့သော် ပုန်ကန်သူများက လော့ယန်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် လျန်ပြည်ထောင်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခြေမှုန်းရန်အတွက် သူမ၏ ခမည်းတော်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့ ဆုတ်ခွာသွားသော ဖုန်းယန်ကို သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားကြလိမ့်မည်။ သူမသည် ဖုန်းယန်ရှိ စစ်ပွဲ အခြေအနေကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိ၏။

ယခုအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမအနေဖြင့် ရှင်းပြရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ "စစ်ပွဲတွေ ခဏခဏ ဖြစ်နေရင် ဒေသအသီးသီးက လက်ဖက်ခြောက်နဲ့ မြင်းကုန်သွယ်မှုတွေကို ထိခိုက်စေတာပေါ့။ ကုန်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းတွေ ပြတ်တောက်သွားရင် တောင်ပိုင်းက ကုန်စည် အတော်များများက မြောက်ပိုင်းကို မရောက်နိုင်တော့ဘူး။ မြောက်ပိုင်းမှာ ပစ္စည်းတွေ ပြတ်လပ်သွားရင် ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီလိုပဲ တောင်ပိုင်းမှာ ကုန်စည်တွေ စုပုံနေပြီး အကြာကြီး သိမ်းမထားနိုင်ရင် သူတို့က ဈေးလျှော့ပြီး ရောင်းရတော့မှာပေါ့။ ကျွန်မတို့မှာ တောင်ပိုင်းက ပစ္စည်းတွေကို မြောက်ပိုင်း သယ်ပြီး ရောင်းဖို့ နည်းလမ်း မရှိပေမဲ့ စစ်ပွဲရဲ့ အခြေအနေကို သိထားခြင်းအားဖြင့် ဘယ်ကုန်စည်တွေက မကြာခင် ပြတ်လပ်ပြီး ဈေးတက်လာမလဲဆိုတာ ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်မှာလေ"

ရှောင်းလိ၏ သူမကို ကြည့်နေသော အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် အမဲလိုက်ရန် ပြင်နေသော သိမ်းငှက်တစ်ကောင်၏ အာရုံစိုက်ထားသည့်အကြည့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

...