အခန်း (၉၅၁-၉၅၂)

အခန်း (၉၅၁) - လီရှန်တောင်တန်းအတွင်း၌ လူတော်လူကောင်းများ ပုန်းကွယ်နေခြင်း

ဗုန်း

လီရှန်တောင်တန်း၏ အကြွင်းအကျန်နယ်မြေအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာအိုရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်များ လွှမ်းခြုံထားပြီး လေထဲတွင် အဖြူရောင် လျှပ်ကြောင်းတစ်ခုအလား လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လီရှန်တောင်တန်း အကြွင်းအကျန်နယ်မြေအတွင်းတွင် စူးစမ်းရှာဖွေနေကြသည့် ထိပ်သီးပညာရှင်များစွာက ဤမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသွားကြပြီး အံ့အားသင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ထိုအဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူကို သိရှိသည့် မဟာရှမှ လေကျင့်သူတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"ဒီလူက ဘယ်သူ့ရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းကို ဖော်လိုက်တာလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူမှာ ထိုဓားအလင်းတန်းကို မမီလိုက်ချေ။ ဓားပညာဆိုင်ရာ တန်ခိုးစွမ်းအားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဓားကို ပေါင်းစပ်ကာ လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်စေပြီး ၎င်း၏အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည့်အပြင် ရှေ့ဦးအခွင့်အရေးကိုပါ ရယူထားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် လီရှန်တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယခင်က လီယန်ချူသည်လည်း အမွေးဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသားကို လိုက်မမီခဲ့ရခြင်းမှာ ဤဓားပညာ၏ အစွမ်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်သည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူမှာ မည်သို့မျှ ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လီရှန်တောင်တန်းအတွင်းရှိ ကျောက်တုံး ကျောက်ဆောင်များကို အပိုင်းပိုင်း အစအနများ ဖြစ်သွားစေအောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဗုန်းဗုန်း ဗုန်းဗုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေ၏။ အပြာရောင် လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်မှ ထိုးကျလာပြီး လီရှန်တောင်တန်း အကြွင်းအကျန် နယ်မြေအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"မေမေရေ... ဒီလူက ရူးနေတာလား "

"ရတနာကို စိတ်အေးလက်အေး မရှာဘဲနဲ့ တောင်ထဲမှာ ရူးသွပ်နေတာ၊ ဒီလိုနဲ့တော့ ဘယ်လိုလုပ် နတ်လက်နက်ကို ရနိုင်မှာလဲ "

"စိတ်မရှည်ခြင်း၊ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် နတ်လက်နက် မီးလျှံလှံတော်ကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး "

ပညာရှင်များစွာသည် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူနှင့် ထိတွေ့မှုမဖြစ်စေရန်အတွက် လှည့်ပြန်သွားကြသည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ တုန်ခါနေပြီး တန်ခိုးများမှာ ပင်လယ်ရေအလား လှိုင်းထန်စွာ စီးဆင်းနေသည်။ အပြာရောင် လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးမှာ မြေပြင်ကို တုန်ဟိန်းသွားစေပြီး လက်ဝါးထိတွေ့သမျှ နေရာတိုင်းမှာ အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှ၏။

"အား... အား... အား... အား..."

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်သန်းနေပြီး ဆံပင်များမှာ ဖားလျားကျနေကာ အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဗုန်းဗုန်း ဗုန်းဗုန်း

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူရဲကောင်းတစ်ယောက် လမ်းဆုံးသို့ရောက်နေသည့်အလား ပူဆွေးသောက ရောက်နေသည်။

သြဇာအာဏာရှိပြီး ခန့်ညားသော အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

"လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ လေကျင့်သူတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း ထူးခြားပါပေတယ်။"

နောက်တစ်ခဏတွင် ပင်လယ်ရပ်ခြား မီးနဂါးကျွန်းမှ ဤစစ်မှန်သော နဂါးသွေးမျိုးဆက်သည် ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထားလိုက်သည်။

သူသည် သေချာစွာ စူးစမ်းလိုက်ရာ

"စာဆိုတော်ရဲ့ အငွေ့အသက်က ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းသွားရတာလဲ" ဟု တွေးတောမိသည်။

အဝါရောင်ဝတ် အမျိုးသားမှာ တည်ငြိမ်စွာပင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လျှပ်တစ်ပြက်အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

………………

တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင်

ဤနေရာတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တောင်အိမ်တော်တစ်ခု ရှိသော်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လီရှန်တောင်အတွင်း၌ ပညာရှင်များ တိုက်ခိုက်နေကြသဖြင့် ဤပျက်စီးနေသော တောင်အိမ်တော်မှာပင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ထူးခြားမှုမရှိသည့် အဝတ်အစားအမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မတ်တတ်ရပ်လျက် ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ လီယန်ချူသည် လီရှန်တောင်တန်းအတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိပြီး ခေါင်းကိုခါလိုက်ကာ

"ဒါကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ကံကြမ္မာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် သို‌လှောင်အိတ်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မီးလျှံလှံတော်မှာ ထိုထူးဆန်းသော နေရာလေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေပြီး လှံဖျားပေါ်တွင် မီးတောက်ဖျော့ဖျော့လေးများ စီးဆင်းနေသည်။

"တူညီတဲ့ နတ်လက်နက်တွေပေမယ့် ဒီမီးလျှံလှံတော်က လေမီးဘီးထက်စာရင် ပိုပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်"

ဟု လီယန်ချူက တွေးတောလိုက်သည်။

လီရှန်တောင်တန်း၏ အဓိက နတ်လက်နက်ဖြစ်သော မီးလျှံလှံတော်ကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ ထိုအ စိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားထံမှ ပြန်လည် လုယူနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် လူအများ ရှိနေသဖြင့် သူသည် မီးလျှံလှံတော်ကို ထုတ်ယူ၍ သန့်စင်ခြင်း မပြုသေးဘဲ စာဆိုတော်၏ တည်နေရာကိုသာ ရှာဖွေလိုက်သည်။

"ချင်းချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီးဟာ ယန်ယင်ပုလင်းထဲမှာ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပဲ။ နောက်ပြီး ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးကိုပါ သတ်လိုက်နိုင်ရင် ဒီခရီးက အောင်မြင်ပြီလို့ ပြောရမှာပဲ။"

လီယန်ချူသည် ဒိုချန်ပုတီးစေ့ကို စတင်လှုံ့ဆော်ကာ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်သည်။ မရိပ်မိနိုင်သော ကံကြမ္မာများက သူ့ကို ကူညီပေးသဖြင့် သူ၏ ကံကောင်းမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်ယူကာ တံဆိပ်ကို ဖြည်လိုက်သည်။

ရှူး

ရှစ်ခွင်မှန်၏ နတ်အလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ပျံဝဲကာ ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

"ဒီလူက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ပြန်မရောက်သေးဘူး၊ ဒီအချိန်မှာ မသတ်ရင် ဘယ်တော့ သတ်မှာလဲ "

ရှစ်ခွင်မှန်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီးနောက် မှန်မှာ တစ်တောင်ခန့် အရွယ်အစား ဖြစ်သွားပြီး မှန်ထဲတွင် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။ မကြာမီတွင် ရုပ်ပုံကားချပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယခင်က သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးမှာ ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စာဆိုတော်တစ်ဦး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

"လီရှန်တောင်တန်းထဲမှာ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့သူ ရှိနေပါလား"

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း တတိယအဆင့် ပညာရှင်များထဲတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တန်ခိုးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ လီရှန်တောင်တန်းမှာ တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသူများ ပုန်းကွယ်နေသော နေရာပါတကား။

သို့သော်လည်း ထိုစာဆိုတော်၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘာလို့ သူဖြစ်နေရတာလဲ"

ယခင်က သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းချုပ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်းကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူသည် ဝေဟိန်း၊ ချန်ချင်းတို့နှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်တွင် အရက်သောက်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဤစာဆိုတော်က ပုံပြောနေသူဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူသည်လည်း နေရာရွှေ့ပြောင်းသည့် အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဆိုင်ထဲမလျလျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ် တပည့်တစ်ယောက်နှင့်လည်း မတူ၊ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်များ၏ မျိုးဆက်နှင့် ပိုတူသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ဆိုရင် ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်နိုင်ဘူး။"

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးထံသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

အကယ်၍သာ ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက ယခင်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သိရှိပါက သတိထားမိလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်တရာ ကျဆင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဒဏ်ရာများမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသဖြင့် သူသည် ခုခံရန်ပင် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသည်။

"သူ့ရဲ့ အဆင့်က မမှန်ဘူး၊ ချင်းချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီး အဆင့်ကျသွားသလိုပဲ။"

"ပြီးတော့ သူလည်း ဒဏ်ရာတွေက အလွန်ပြင်းထန်နေတယ်။"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

" အားနည်းနေပြီ "

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေရောင်ပြည့်နေသော ရှေးဟောင်းမှန်မှာလည်း သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

………………

ရှပ်

အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအင်များသည် ဓားအသွားများကဲ့သို့ ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာကြသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် စာဆိုတော်၏ ပတ်လည်တွင် အလွန်ဆန်းကြယ်သော သင်္ကေတများဖြင့် ရေးဆွဲထားသော အဆောင်စာရွက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်၏ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော တန်ခိုးကို အချိန်တိုအတွင်း ပေါက်ကွဲစေနိုင်သည့် ရှေးဟောင်း တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရှုဝမ်ကျိုးက အသံကို တိုး၍

"ဆရာတူအစ်ကို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ပေးပါ။" ဟု ဆိုသည်။

"မင်းက အတော်ကို ယဉ်ကျေးနေပါလား..."

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားသည်။ ဤဆရာတူညီလေးမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားပြီး စကားပြောရင် သိမ်မွေ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်မူ အလွန်ပင် ရက်စက်သည်။

"ဝမ်ကျိုး၊ အဘိုးကြီးအတွက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသက်ပေးတိုက်ခိုက်နေရတာလဲ၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူလုပ်ရင် အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား "

"နတ်ဘုရားကံကြမ္မာ ရောက်လာတော့မှာ၊ ငါတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး အတူတူ တက်လှမ်းကြရအောင်၊ မကောင်းဘူးလား "

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက အလျှော့ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရွှီဝမ်ကျိုးက

"ဆရာတူအစ်ကို၊ နောက်ဆုံးတော့ နောင်တော့်ကို သတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရပြီ၊ ကျွန်တော် မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘူး"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးမှာ "..............."

ခွေးသား

ဆရာတူညီလေးမှာ အမြဲတမ်း ကြောက်တတ်သဖြင့် သူ မည်သည့်အခါမျှ အရေးမစိုက်ခဲ့။ လူပြန်ဝင်စားလာသော်လည်း တတိယအဆင့် အလယ်အဆင့်သာ ရှိသဖြင့် သူက လွယ်လွယ်လေး သတ်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ့ကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေခြင်းမှာ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခြင်းပင်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။ သူသည် လှည့်ရပ်လိုက်ပြီး

"ဝမ်ကျိုး၊ မင်းက ငါ့နဲ့ မပူး‌‌ေပါင်းချင်ဘူးဆိုရင်၊ အစ်ကိုဖြစ်သူက မင်းကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီး လူပြန်ဝင်စားအောင် ပို့ပေးရမှာပေါ့ "

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းတွင် ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားကာ မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေမှာ သူ၏ အထွတ်အထိပ်ကာလနှင့် မခြားနားပေ။

ရွှီဝမ်ကျိုး၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး

"သူ အဆင့်ပြန်တက်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်လက်နက် ရှိသေးတာလား"

ဟု တွေးတောမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ဖြစ်နေသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားချပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး

"ငါ့လက်ထဲမှာ ဓားတင်မကဘူး၊ ဒီ တောင်နှင့်မြစ် ပုံရိပ်ကားချပ်လည်း ရှိတယ်၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ မင်းကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်"

ဟု ပြောသည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ပန်းချီကားချပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပုံပေါ်တွင် ဘာမှမရှိသော်လည်း သေချာကြည့်လျှင် တောင်တန်းမြစ်များ၊ ပန်းများနှင့် ငှက်များကို တွေ့နိုင်သည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးမှာ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင်မူ သွေးကြောများ ပေါက်ပြဲနေပြီး ဒဏ်ရာများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ကာ အားငယ်နေသည့် ဆရာတူညီလေးကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ရွှီဝမ်ကျိုးသည် ရှေ့တွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အမြင်အာရုံများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် စာသင်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စာအုပ်စာပေ ဝါသနာပါသော လူငယ်များ ရှိနေသည်။ ယောက်ျားလေးများမှာ ရဲရင့်ကြပြီး မိန်းကလေးများမှာလည်း အလွန်ပင် လှပနေကြသည်။

စာသင်ခန်းထဲတွင် အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးတစ်ဦးရှိနေပြီး တပည့်များကို ပညာပေးနေသည်။

ရွှီဝမ်ကျိုးသည် အမှန်တရားကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ လူကြီးက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး

"ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ သံယောဇဉ် ရှိရမယ်၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ရန်မဖြစ်ရဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရွှီ ဝမ်ကျိုးသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး "ဆရာ့ဩဝါဒကို နာခံပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ပူပင်သောကများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး

"ငါ ဘာလို့ ဆရာတူအစ်ကိုကို လိုက်သတ်နေရတာလဲ၊ ဒါက ဆရာ့ဩဝါဒကို ဖောက်ဖျက်ရာ မရောက်ဘူးလား"

ဟု တွေးတောကာ ချွေးများ ထွက်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူသည် ပန်းချီကားချပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့သွားပြီး အမှန်တရားနှင့် အမှားကို မခွဲခြားနိုင်တော့ဘဲ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဒဏ်ရာများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရွှီဝမ်ကျိုးကို သတ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း တန်ခိုးများကို အသုံးပြုရသည်မှာ သူ့ကို အလွန်ပင် ပင်ပန်းစေသည်။

"ပန်းချီကားချပ်က သူ့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲ မသိဘူး၊ သူသာ သတိရလာရင် ငါ့အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ မြန်မြန် ကုစားပြီး အသေသတ်မှ ဖြစ်မယ်"

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် အေးစက်စွာ တွေးတောသည်။

သူသည် ဒဏ်ရာကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရပြီး အသက်ကို တင်းတင်းခံကာ ဖျောက်ထားလိုက်သည်။

ထိုစဉ်...

ဝုန်း

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ လက်တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်သွားသည်။

"အား... အား... အား... အား"

ဘိုးဘေးကြီးမှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် လက်ကို ကိုင်ထားရင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် အဝတ်အစား အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း လက်ထဲတွင် စူးရှသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။

"မိုးရှဲ ရတနာဓား" ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ဤဓားကို သိသည်။ ၎င်းမှာ ကျင်းဟွာနန်းတော်၏ ပိုင်ရှင်မှ ပိုင်ဆိုင်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။

အဝတ်အစား အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်သူက "မင်းက ဓားကောင်းကို သိသားပဲ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဗြစ်

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ဒူးဆစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားပြီး မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"အား... အား... အား"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ကို အရှက်ခွဲလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှီဝမ်ကျိုးမှာ ပန်းချီကားချပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်မြောက်လာသည်။ သူ့တွင် လီယန်ချူလောက် မတည်ငြိမ်သေးပေ။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးသည် ပန်းချီကားချပ်ကို အသုံးပြု၍ လူငယ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဝတ်အစား အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်သူမှာ အရောင်ငါးမျိုး နတ်အလင်းတန်းကို ထုတ်သုံးလိုက်သဖြင့် ပနိးချီကားချပ်မှာ ပျက်စီးသွားသည်။

"အရောင်ငါးမျိုး နတ်အလင်းတန်း..."

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးမှာ ဤအလင်းကို ရင်းနှီးနေသော်လည်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ ခေါင်းမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားသည်။

ရွှီဝမ်ကျိုးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဒီလူငယ်က ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ"

ဟု တွေးတောနေသည်။ သူသည် ပန်းချီကားချပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ လုံးဝ မလွတ်မြောက်သေးပေ။

ရှူး

ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီး၏ ကိုယ်ထဲမှ ပျံထွက်လာသည်။ ယခင်က ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်မဟုတ်ဘဲ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝိညာဉ်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်ပယ်ပြီး အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း လုံးဝ မသေဆုံးသေးဘဲ မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လက်ကြီးတစ်ခုက သူ့ကို လာရောက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း"

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

"ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အဆင့်က တကယ်ကို ပြဿနာ တက်နေတာပဲ"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စာဆိုတော်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အင်း"

လီယန်ချူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့အဆင့်နှင့်ပင် ဤလူ ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်သွားသည်ကို မသိလိုက်ရပေ။

"တကယ်ကိုပဲ တည်ငြိမ်လွန်းတာပဲ။

" လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

………………

ရွှီဝမ်ကျိုးသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းသည့် အတတ်ဖြင့် လီရှန်တောင်တန်း အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားပဲ။"

သူသည် ဤဓားကို သိသည်။

"ဆရာတူအစ်ကို တကယ်သေသွားတာလား"

ဟု သူ တွေးတောမိသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဆရာ အခုချိန်မှာ ဘယ်မှာရှိနေမလဲ၊ စွမ်းအားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေရတာလဲ"

ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး

"တတိယ ဆရာတူအစ်မကို တွေ့ရင် ဒီသတင်းကောင်းကို ပြောပြရမယ်။"

………………

လီယန်ချူသည် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒဏ်ရာရနေသူကို သတ်လိုက်ရုံဖြင့် ကုသိုလ် တစ်သိန်းရသွားသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်က ပိုက်ဆံကောက်ရသလိုပင်။

"တကယ်ပါပဲ၊ လူသတ်ပြီး ရွှေယူရတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ။"

သူ့နားထဲတွင် တောင်ထဲမှ အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားနေရသည်။ သူသည် နတ်လက်နက်ကို အလွန်အမင်း တပ်မက်နေပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် မိုးရှဲဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲခြင်းနည်းဖြင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ယောက်အသွင် ပြောင်းလိုက်သည်။

"မိုးရှဲဓားက အရမ်းထင်ရှားတယ်၊ တခြားလက်နက် တစ်ခု လိုအပ်တယ်"

သူသည် ရှူရီဘူးသီး ကို ခါးတွင် ချိတ်လိုက်သည်။

ဤ ရှူရီဘူးသီး မှာ သူ၏ ထက်မြက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လီရှန်တောင်တန်းအတွင်းတွင် ရှူရီဘူးသီးလွယ်ထားသည့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။

……………

လီရှန်တောင်တန်း

ကောင်းကင်တွင် တောက်ပနေသော လေမီးဘီးမှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။

"လေမီးဘီးက တံခါးကို ဖွင့်ပေးတော့မှာလား"

"ဘယ်သူများ ဒီနတ်လက်နက်ကို သွားထိလိုက်တာလဲ၊ လူတွေအားလုံး ပိတ်မိတော့မှာပဲ "

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး

"စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရမယ်၊ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား လေမီးဘီးကို ရအောင် ယူရမယ်" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လေမီးဘီး၏ အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားပြီး လေမီးဘီးမှာလည်း သေးငယ်သွားသည်။

"ဟုတ်ပြီ ဒီနေရာကို အပြီးတိုင် ပိတ်ဆို့ထားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခုခုကို သွားထိလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူသည် တွေးတောလိုက်သည်။ လေမီးဘီး အလွန်သေးငယ်သွားပြီးနောက် လီရှန်တောင်တန်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပညာရှင်များအားလုံး ထွက်ခွာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

လေမီးဘီးမှာ ကောင်းကင်တွင် လည်ပတ်နေသည်။ လူအများက လိုချင်တပ်မက်စွာ ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်ဝံ့ကြပေ။

ထိုစဉ် အနောက်အရပ်မှ တတိယအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများစွာ ရှိသော်လည်း လေမီးဘီးအနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို မီးလောင်ပြီး ပြာကျသွားတော့သည်။

ဤနတ်လက်နက်၏ အစွမ်းမှာ မည်မျှ ပြင်းထန်သည်ကို သိသာစေသည်။ သို့သော် ထိုသူသေဆုံးပြီးနောက် လေမီးဘီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အခုပဲ"

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူသည် တွေးလိုက်ပြီး လီရှန်တောင်တန်းအတွင်းမှ အလင်းတန်းများစွာ ပျံတက်လာကြသည်။

အခန်း (၉၅၂) - နောက်တစ်ခေါက်ဆိုရင် နတ်လက်နက်ကို သေချာပေါက် ရနိုင်မှာပဲ ၊ နန်ကျန်းမှ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ၊ ကုန်ကျစရိတ်နှင့် ရလဒ်

ကောင်းကင်ထက်တွင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေ၏။

လူအများစုက နတ်လက်နက် "လေမီးဘီး" အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် လေမီးဘီးမှာ ရုတ်တရက် နတ်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"ဒီနတ်လက်နက်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူအများမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လေမီးဘီးမှာ ဟုန်းဟုန်းတုန်ခါနေပြီး နတ်အလင်းတန်းများ အုပ်မိုးထားစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်အစွန်းဘက်သို့ လျှပ်တစ်ပြက်အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ပျံသန်းသွားတော့သည်။

အချို့က လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လေမီးဘီး၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ လှုပ်ရှားမှု ကျင့်စဉ်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အရှိန်အဝါ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းခြင်းသာဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း၌ လီရှန်တောင်တန်းမှ ထိပ်သီးပညာရှင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။

အချို့က ဟော့တုန်တောင်တန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေသို့ ရောက်ဖူးကြပြီး

ကောင်းကင်ဖဲကြိုး နတ်လက်နက်ကို မြင်ဖူးကြသည်။ ထိုနတ်လက်နက်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး အစွမ်းများ မပေါက်ကွဲသလို သိမ်းပိုက်ရသည်မှာလည်း ယခုလောက် မခက်ခဲခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤလေမီးဘီးမှာမူ အလွန်ပင် လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ကို အလွန်ပင် တင်းမာစေသည်။

"ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေတော့၊ လေမီးဘီးက လီရှန်တောင်တန်းကို ထပ်ပြီး ပိတ်ဆို့တော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီနတ်လက်နက်ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ရင် နတ်ဘုရားအဆင့်အောက်မှာ ပြိုင်ဘက်မရှိ ဖြစ်သွားမှာပဲ။"

"မင်း အဲဒီလူငယ် တာအိုဆရာကို မေ့သွားပြီလား"

"………………"

ထိပ်သီးပညာရှင်များစွာမှာ ကျိန်ဆဲရင်း စကားစ ပြတ်တောက်သွားကာ မြေပြင်သို့ ပြန်ဆင်းသွားကြသည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားသူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သို့သော် သူသည် အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ပျက်စရာများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လေမီးဘီးကိုလည်း မည်သူမျှ မရရှိခဲ့ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပညာရှင်အချို့က သူ၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားကြပြီး သူ့ကို ရူးသွပ်နေသူတစ်ဦးအလား ကြည့်ကာ ရှောင်ထွက်သွားကြသည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူ :

"………………"

သူ စိတ်တိုမိသော်လည်း လီရှန်တောင်အတွင်းက သူ၏ အပြုအမူများကို ပြန်တွေးမိသောအခါ နားလည်သွားသည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူသည် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထု၏ နတ်စွမ်းအင်များ ပြောင်းလဲနေသည်ကို အလိုအလျောက် ခံစားမိပြီး လီရှန်တောင်တန်း နယ်မြေ ပိတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရတနာတစ်ခုခုကို ရရှိရန် သို့မဟုတ် ပျောက်ဆုံးနေသော ကျင့်စဉ်များကို တူးဖော်ရန် အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ခါးတွင် ရှူရီဘူးသီးကို ချိတ်ဆွဲထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အသွင်အပြင် ရိုကျိုးသန့်ရှင်းသည်။

အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ၊ ဤသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာမှာ သူ့ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မသွားသလို မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု မရှိပေ။

အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။

"ဒါမှ တကယ့်ကို တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ တာအိုဆရာပဲ၊ ဒီလောက်တောင် အေးဆေးနေတာ၊ ငါက ရူးနေတာလည်း မဟုတ်တာကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ"

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူက တွေးတောလိုက်ပြီး ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာအပေါ် အနည်းငယ် ခံစားချက် ကောင်းလာသည်။

ဗုန်း ဗုန်း

လီရှန်တောင်တန်းမှာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပါ ရွေ့လျားသွားကာ လောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်အလား ဖြစ်လာသည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ လေမီးဘီးကို လိုက်ဖမ်းရင်းနဲ့ပဲ လီရှန်တောင်တန်းအတွင်းမှာ သေချာ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ရတနာတောင်ကို ရောက်ပြီးမှ လက်ဗလာနဲ့ ပြန်ရတာ၊ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ။"

မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာက ပြုံး၍

"မိတ်ဆွေက ကံကြမ္မာကောင်းသူပါ၊ လောကကြီးမှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ နောက်တစ်ခေါက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ရင် သေချာပေါက် ရမှာပါ"

ဟု ပြောသည်။

သူ့အသံမှာ ကြည်လင်ပြီး တည်ငြိမ်နေကာ လောကဓံကို အလေးမထားသော တာအိုဆရာကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

အဝတ်အစား အစိမ်းရောင်ဝတ်ဆင်သူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ" ဟု ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဒီလူက တကယ်ကိုပဲ စိတ်ထားကောင်းသူပဲ။

နောက်တစ်ခဏတွင် လီရှန်တောင်တန်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူရိပ်များမှာလည်း လွင့်စဉ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် နန်ကျန်းပြည် တောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကြီးမားလှသော လီရှန်တောင်တန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခင်က တောင်ကြီး တည်ရှိခဲ့သော နေရာတွင် နန်ကျန်း၏ သာမန်တောင်တန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်နေရာရာတွင် အာကာသနယ်မြေတစ်ခု ခေါက်သိမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ခါးတွင် ရှူရီဘူးသီး ချိတ်ဆွဲထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာက

"ရှူရီဘူးသီးကိုတောင် မသုံးလိုက်ရသေးဘူး၊ လီရှန်တောင်တန်းက ပြီးသွားပြီ"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

စကားလုံးများထဲတွင် အလွန်ပင် နှမြောတသဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်အတတ်ကို မသိမ်းလိုက်ဘဲ ပုံစံမူလအတိုင်း ပြန်မပြောင်းသေးဘဲ မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် လွန်းပျံကို စီးနင်းကာ လျှပ်တစ်ပြက် အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင်ဖြင့် ကောင်းကင်အစွန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

………………

ဝေမြို့

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်တွင် မီးလျှံလှံကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

ဤနတ်လက်နက်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းရှိသော်လည်း သူသည် ယခုအခါတွင် အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်နိုင်သေးပေ။

မကြာခဏ သန့်စင်ပြီး အားဖြည့်ပေးရန် လိုအပ်သလို သူနှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေရမည်။

သို့သော် ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်း ရှိသဖြင့် ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲတွင်မူ လီယန်ချူကရွှေကျီးကန်းလေး ကို အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း နည်းဖြင့် ဘဲရုပ်လေး အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။

ယခုအခါတွင် တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် နေပူစာလှုံနေသည်။ ဤသည်မှာ ရွှေကျီးကန်းမျိုးနွယ်၏ ထူးခြားသော ကျင့်စဉ်ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် လေမီးဘီးမှာ ဘာဖြစ်သွားသလဲ၊ နောက်ဆုံး ဘယ်ကို ရောက်သွားသလဲဆိုတာကို သိချင်နေသည်။

သို့သော် ထိုနတ်လက်နက်၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် မီးလျှံလှံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အိမ်ထဲတွင် လက်ဝှေ့ကို လေ့ကျင့်လိုက်သည်။ လက်ဝှေ့ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သိုင်းပညာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရန်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း၊ အသက်ရှူခြင်း၊ စိတ်ဝိညာဉ်တို့ကို တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ဖြစ်စေရုံသာမက မိမိကိုယ်ပိုင် စိတ်ဆန္ဒကိုပါ စုစည်းရမည်ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သိုင်းပညာရှင်တို့၏ မှတ်တမ်းများတွင် ရေးသားထားသော လက်ဝှေ့နည်းလမ်းများကို မကြာခဏ လေ့ကျင့်လေ့ရှိသည်။

သူ လက်ဝှေ့လေ့ကျင့်ခြင်း ပြီးဆုံးသောအခါ ရင်းနှီးနေသော တာအိုစွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း"

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိဝင်လာကာ ယင်ယန်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နှစ်ပေခန့်မြင့်သော ရှေးဟောင်းပုလင်းမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး ခံစားကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်းချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီး၏ ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ယင်ယန်ပုလင်းက ချင်းချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီးကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေပြီးနောက်တွင် ပုလင်းမှာ အလွန်ပင် လေးလံသွားသည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်ယန်စွမ်းအားများ စီးဆင်းလာပြီး ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို ပြင်းထန်နေသည်။

"ဒီနတ်လက်နက်က ချင်းချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီးကို သတ်လိုက်ပြီးတော့ ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မြှင့်လိုက်တာလား "

လီယန်ချူက တွေးတောလိုက်သည်။

ယင်ယန်ပုလင်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အတွင်းတွင် မူလ ယင်ယန်စွမ်းအားများ ပါရှိပြီး သန့်ရှင်းသော ဖန်ပုလင်းကဲ့သို့ပင် လူကို ဖမ်းဆီးနိုင်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယင်ယန်ပုလင်းမှာ သတ်ဖြတ်မှု ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး ပုလင်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မကြာမီမှာပင် မူလ ယင်ယန်စွမ်းအားများဖြင့် ပျက်စီးသွားတတ်သည်။

လီယန်ချူသည် အတွင်းရှိ တာအိုသဘောတရားကို သေချာစွာ ခံစားကြည့်လိုက်ရာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ချင်းချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီးကို သတ်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ စွမ်းအားတွေက မူလ ယင်ယန်စွမ်းအားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်မယ်။"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် အတွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ထိုနတ်လက်နက်မှာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းချိုးမြေက မြေခွေးနတ်သမီးနှင့် ထိုမိစ္ဆာအမျိုးသားတို့ထံတွင် သိုလှောင်အိတ် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ထိုအစိမ်းရောင် ရတနာချပ်ဝတ်နှင့် သံမဏိလက်နက်များမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သန်းတန် ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသော်လည်း လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာ အစွမ်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးထံသို့ ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ပေးအပ်လိုက်သည်။

နဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော သွေး၊ အသားဓာတ်များကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး အလွန်ပင် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိခဲ့သည်။

"နှမြောဖို့ ကောင်းတာက မြေခွေးနတ်သမီးကို မလွတ်အောင် ယင်ယန်ပုလင်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာကြောင့် ဝိညာဉ်ရော ရုပ်ခန္ဓာပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတာပဲ။"

လီယန်ချူသည် ရွှေကျီးကန်းလေးကို အိမ်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး ကျောင်းတော်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝေမြို့မှာ အလွန်ပင် စည်ကားနေပြီး လမ်းမများတွင် ရထားများ၊ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ လူ့ဘဝ၏ အရသာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် သစ်တော်သီး တစ်အိတ် ဝယ်လိုက်ပြီး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ဝတ်ရုံဖြင့် အသာအယာ ပွတ်လိုက်ပြီး ကိုက်လိုက်သည်။ အလွန်ပင် ချိုမြိန်ပြီး အရည်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

လမ်းပေါ်တွင် ကုန်သည်များ၏ အော်ဟစ်သံများ မပြတ်မလပ် ကြားနေရသည်။

ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ် တာအိုဆရာမှာ လီရှန်တောင်တန်းတွင် လူအများကို သတ်ဖြတ်ပြီး မြေခွေးနတ်သမီးကို သတ်လိုက်သော ရက်စက်သူဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။

………………

ဝေမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီယန်ချူသည် နန်ကျန်းပြည်သို့ တစ်ခေါက် ထပ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

နန်ကျန်းပြည် တောင်တန်းထဲတွင် အဆိပ်ပြင်းသော ပိုးမွှားများနှင့် သားရဲများ ရှိနေပြီး ထူးဆန်းသော အရာများလည်း အများအပြား ရှိသည်။

လီယန်ချူအတွက်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံရာနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

အရောင်ငါးမျိုးရှိသော မြွေကြီးတစ်ကောင်မှာ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေပြီး ရေပုံးခန့် အရွယ်အစား ရှိသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်မိစ္ဆာ မဟုတ်ဘဲ နန်ကျန်းပြည်တွင်သာ ရှိသော ထူးခြားသည့် ပိုးကောင် ဖြစ်သည်။

နန်ကျန်းပြည် တောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အရိုးမြှုပ်နှံရာနေရာဖြစ်ပြီး ပျံ့နှံ့လာသော စွမ်းအားများက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိရစ္ဆာန်များနှင့် အင်းဆက်များကို ထူးခြားသော ပိုးကောင်များ ဖြစ်လာစေသည်။

နန်ကျန်းမျိုးနွယ်စုတို့သည် ရှေးဟောင်းပညာများကို ကျင့်ကြံကြပြီး ထိုနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက် ဖမ်းဆီးကြသည်။

ဤပိုးကောင်များမှာ အသိဉာဏ် မရှိဘဲ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသည်။ အချို့သော အစွမ်းထက်သည့် ပိုးကောင်များ ရှိသည့်နေရာတွင် နန်ကျန်းပြည်မှ ဝိညာဉ်ပိုးကောင်ပညာကို ကျွမ်းကျင်သူများပင် မဝင်ရဲကြပေ။

ထိုမြွေကြီးမှာ ထိုပိုးကောင်များထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါနှင့် မတူဘဲ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ထိုအရောင်ငါးမျိုးရှိသော မြွေကြီးရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ မြွေကြီး၏ ဦးနှောက်များ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

လူငယ် တာအိုဆရာ၏ ဘေးတွင် ကြောင်လေးတစ်ကောင် ပါလာပြီး အလွန်ပင် လှပကာ အေးစက်နေသည်။

သူတို့မှာ နန်ကျန်းပြည်တွင် ကျင့်ကြံနေသော လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာ တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာက သက်ပြင်းချကာ

"ဒီနေရာက ပိုးကောင်တွေက တဖြည်းဖြည်း နည်းလာပြီ" ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဟုတ်တယ်၊ ရှီဝမ်တောင်တန်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ရှာဖွေတာကို တားမြစ်ထားတယ်၊ မဟုတ်ရင် ပိုပြီး မြန်နိုင်သေးတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာပြီး

"ဒီနေရာက စွမ်းအားတွေက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ တစ်ခုခုက ဒီသက်ရှိတွေကို ထိခိုက်နေသလိုပဲ"

ဟု ပြောသည်။

နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ထိုရှီဝမ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းတွင် အနည်းငယ် နှောင့်နှေးနေပြီး ရရှိလာသော တုံ့ပြန်မှုများမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းသည်။

လီယန်ချူက

"ရှေးကပြောကြတာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားတာတဲ့၊ အလောင်းက ရှီဝမ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းမှာ ပုန်းကွယ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဟု ပြောသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး

"နင်ပြောတာ ဒီစွမ်းအားတွေက သူ့အလောင်းဆီက လာတာလား" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ ပြုံးပြီး

"ဒါကိုတော့ ငါလည်း သေချာ မပြောနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားက အလွန်ရှေးကျတဲ့သူမို့ သူ့အလောင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ဖန်ပုလင်းကြည်ထဲတွင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်များ ရှိနေသေးပြီး မသေဆုံးနိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်တစ်မျိုးတည်းကပင် ဤမျှ စွမ်းအားရှိနေလျှင် ဤဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ တကယ်ပဲ သေဆုံးသွားတာ ဟုတ်ပါ့မလားဟု လီယန်ချူ သံသယ ဖြစ်မိသည်။

လီယန်ချူသည် နန်ကျန်းပြည် ရှီဝမ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းတွင် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းမှ ကြီးမားသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သေချာနားထောင်ကြည့်လျှင် လေတိုက်သံနှင့် တူနေသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နတ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ နတ်စွမ်းအင်မှာ ဤချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ မိုင် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် အထိ ရောက်သွားသော်လည်း ရှေ့ဆက် မသွားနိုင်တော့ဘဲ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသည်။

"ဒီချောက်ကမ်းပါးက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးတာလဲ"

လီယန်ချူက တွေးတောလိုက်သည်။

ဝေမြို့မှ နန်ကျန်းပြည် ရှီဝမ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သည်မှာ တစ်လခွဲ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကုသိုလ်မှတ်မှာလည်း လေးသိန်းသုံးသောင်းခြောက်ထောင်မှ ရှစ်သိန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

သို့သော် နန်ကျန်းပြည်မှ အောက်လမ်းကျင့်ကြံသူများ၊ မိစ္ဆာများ၊ နတ်ဆိုးများမှာမူ ကံဆိုးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ၎င်းတို့မှာ ရွေ့လျားနေသော အတွေ့အကြုံမှတ်များသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိအဆင့်ဖြင့် ဤနန်ကျန်းပြည် ရှီဝမ်တောင်တန်း၏ အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

သို့သော် ယခု ချောက်ကမ်းပါးမှာမူ သူ့ကို အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

"အပြင်ဘက်မှာပဲ အနည်းငယ် ကြည့်မယ်၊ မရရင် ပြန်ထွက်လာမယ် "

လီယန်ချူက တွေးတောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး သိုင်းပညာရော တာအိုကျင့်စဥ်ပါ တတိယအဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

ထို့ပြင် အစွမ်းထက်သော နတ်လက်နက်များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် လုပ်ဆောင်ရာတွင် စိုးရိမ်မှု နည်းပါးသွားသည်။

ထိုချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရှုပ်ထွေးသော အပင်များနှင့် ပိုးကောင်များကို နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရသည်။

အချို့သော အင်းဆက်များမှာ အလွန်ပင် လှပသလို အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးပြီး ကြီးမားသော ပါးစပ်များ၊ မရေမတွက်နိုင်သော လက်တံများ ပါရှိသည်။

အချို့မှာမူ ရောဂါဖြစ်နေသော အသားတုံးကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှ နတ်ဆိုးများ၏ အရှိန်အဝါနှင့် မတူဘဲ သူယခင်က မြင်ခဲ့ရသော ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။

"ကျင်းရွှမ် ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ နန်ကျန်း ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေကို စုစည်းပြီးရင် လူ့လောကထဲကို ပြန်ဆင်းသက်လာနိုင်တယ်တဲ့၊ ဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် အတွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခုလက်ရှိ သိုင်းပညာ အစွမ်းဖြင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိုးကောင်များကို လက်ချောင်းဖြင့်ပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။

အတွင်းဘက်သို့ ပိုဝင်လေ ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ပိုးကောင်များကို တွေ့ရလေဖြစ်သည်။ ရာပေါင်းများစွာသော မိုင်အကွာတွင် တွေ့ရသော ပိုးကောင်များမှာ တတိယအဆင့် ပညာရှင်များနှင့် ညီမျှနေသည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် လီယန်ချူမှာ ဤနတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအပေါ်တွင် ထူးခြားသော စွဲလမ်းမှု ရှိနေသည်ကို သိသည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းဖြင့် အစွမ်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိုးကောင်များမှာ မတုန့်ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သေဆုံးသွားကြသည်။

ရုတ်တရက် ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။

"ပိုးကောင်အုပ်တွေ လာနေပြီ"

ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွံရှာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထူထပ်လှသော ပိုးကောင်များမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းလျက် ပျံသန်းလာကြသည်။

ဤပိုးကောင်များထဲတွင် အချို့မှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိပြီး အချို့မှာ ပေပေါင်းများစွာ ကြီးမားကာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။

သူ ယခင်က မြင်ဖူးသော အင်းဆက်များနှင့် မတူပေ။

ကိုယ်ပေါ်မှ အရောင်အသွေးမှာ အချို့မှာ အလွန်လှပပြီး အချို့မှာ အလွန်မှိုင်းညို့နေသည်။

လီယန်ချူသည် အချို့သော ပိုးကောင်များမှာ လိင်ဆက်ဆံနေရင်းပင် အလောတကြီး ထွက်လာကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ဤပိုးကောင်များ ဘယ်ကလာသလဲဟု တွေးတောနေချိန်မှာပင် လီယန်ချူသည် ပါးစပ်မှ သုံးရောင်ခြယ် မီးတောက်များ ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဒီနေရာက ပိုးကောင်အုပ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သာမန်ပိုးကောင်များဆိုလျှင် လီယန်ချူ၏ မီးတောက်များကြောင့် ပျံ့လွင့်ထွက်ပြေးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းမှမူ ပိုးကောင်များမှာ အဆုံးမရှိ ပျံသန်းလာကြသည်။

သုံးရောင်ခြယ် မီးတောက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး ထိုပိုးကောင်များမှာ မကြာမီမှာပင် ပျက်စီးသွားကြသည်။

နောက်မှ လာသော ပိုးကောင်များမှာလည်း ထပ်မံ ပျက်စီးသွားကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဒီလို ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး ရှိသေးတာလား"

လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်၊ နဂါးငါးကောင်စက်ဝိုင်း ၊ မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး၊မီးမြှား၊ မီးလျှံဓား စသည့် နတ်လက်နက် ငါးမျိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မီးနဂါးများနှင့် မီးကျီးကန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ဤနတ်လက်နက် ငါးမျိုးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှပြီး မီးနတ်ဘုရား၏ လက်နက်များပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤရှီဝမ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းရှိ ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် လူငယ် တာအိုဆရာမှာ နတ်လက်နက် ငါးမျိုးကို စီးနင်းကာ မီးတောက်များနှင့် ပိုးကောင်များကို တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ပိုးကောင်အုပ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မီးတောက်များကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

တစ်ခဏကြာပြီးနောက် ပိုးကောင်အုပ်မှာ ပြာဖြစ်သွားပြီး ချောက်ကမ်းပါးမှာ လွတ်လပ်သွားတော့သည်။

သာမန် တတိယအဆင့် ပညာရှင်များအတွက် အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော ပိုးကောင်အုပ်မှာ လီယန်ချူရှေ့တွင် အလွယ်တကူပင် ပျက်စီးသွားသည်။

လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း ရရှိသွားသည်။

"ျကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဒီနေရာမှာ အတွေ့အကြုံ ရှာတာက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ် "

လီယန်ချူက အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် စူးစမ်းသွားကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါး တောင်နံရံတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်ရုပ်တု တစ်ခုကို ထွင်းထုထားပြီး ပိုးကောင် ခေါင်းနှင့် လူကိုယ် ပါရှိကာ အလွန်ပင် ရှေးကျပြီး ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကျောက်ရုပ်တု ရှေ့တွင် ကြီးမားလှသော ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခု ရှိနေပြီး ပူဇော်ရာတွင် အသုံးပြုသော ကျောက်လက်နက် အချို့လည်း ရှိနေသည်။

"ဒါ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားလား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ဗုန်း ဗုန်း

အရှေ့ဘက်တွင် ပေါက်ကွဲသံများ ကြားနေရပြီး ကောင်းကင်တွင် မိုးကြိုးများ ကျဆင်းလာသည်။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော မိုးကြိုးနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

"အရှေ့ဘက်မှာ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤနေရာသည် နန်ကျန်းပြည် ရှီဝမ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော မိုးကြိုးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေသူ ရှိနေသည်။

ကျွေ့ဟွာသည် ခုန်ပေါက်ကာ ကျားဖြူ အရွယ်အစားသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝန်းကျင်တွင် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ လှည့်ကြည့်ပြီး

"တက်ခဲ့၊ ငါ ခေါ်သွားမယ်" ဟု ပြောသည်။

မိစ္ဆာအရှင်သခင်၏ သွေးမျိုးဆက် ရှိသော ကျွေ့ဟွာသည် သွေးမျိုးဆက်ထဲတွင် ပါရှိသော နတ်အတတ်များကို နားလည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် အလွန်ပင် မြန်ဆန်ပြီး နတ်လက်နက်ထက်ပင် မနိမ့်ကျပေ။

လီယန်ချူသည် သူမပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ကောင်မှာ ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။ နတ်လက်နက်မှာ မြန်သော်လည်း သက်တောင့်သက်သာ မရှိပေ။

ကျွေ့ဟွာမှာ လီယန်ချူကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချောက်ကမ်းပါး အနက်ပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီး အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေသည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော အပေါက်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျယ်ပြန့်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ အခြားသူတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုတာအိုဆရာမှာ ခရမ်းရောင် မျက်နှာ ရှိပြီး မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်မှာ သံချောင်းကဲ့သို့ မာကျောကာ အလွန်ပင် ရဲရင့်သည်။

ဝတ်စုံမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းပြီး လက်ထဲတွင် မက်မွန်သား ဓားကို ကိုင်ထားသည်။

မိုးကြိုးများမှာ သူ အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့နှင့် တိုက်ခိုက်နေသူမှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ နတ်အတတ်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းကာ လူကို ငရဲခန်းထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

နိုင်းဟယ်တံတား၊ လွမ်းဆွတ်သော တောင်ကုန်း၊ တစ္ဆေတံခါး... စသည့် ငရဲခန်းမှ အဆောက်အအုံများမှာ သူ၏ အစွမ်းများထဲမှ ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နတ်အတတ် ဖြစ်သည်။

ခရမ်းရောင် မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာက

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် ဘာလို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် မက်မွန်သား ဓားမှာ လျှပ်တစ်ပြက် အလင်းတန်း ဖြစ်သွားပြီး ဓားစွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ကာ လေထဲတွင် ပျံဝဲပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် နဂါးကဲ့သို့ ပျံသန်းနေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်သူမှာ ပြန်မပြောဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ နောက်တွင် ရှည်လျားသော တံတားကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တံတားပေါ်တွင် အဘွားအို တစ်ယောက် ရှိနေသော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

နိုင်းဟယ်တံတား

မန်ပို

သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ အနက်နှင့် အဖြူရောင်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ခရမ်းရောင် မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာ၏ ဓားစွမ်းမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အနက်နှင့် အဖြူရောင်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လက်ဖြင့် နတ်နည်းလမ်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နတ်မိုးကြိုးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဗုန်း

ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်သူပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသဖြင့် ငရဲခန်း ပုံရိပ်မှာ ပြိုကွဲသွားသည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒီ တာအိုဆရာရဲ့ မိုးကြိုးအတတ်က တကယ်ကိုပဲ စွမ်းအားကြီးတာပဲ "

ခုနက မိုးကြိုးမှာ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းတန် မိုးကြိုးအဆောင်ထက် မနိမ့်ကျပေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးမှု အစွမ်းရှိသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်သူမှာ မပြောဘဲ သူ၏ နောက်တွင် ကြီးမားသော တံတိုင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အပေါ်တွင် စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရှိပြီး တစ္ဆေတံခါး

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ္ဆေတို့၏ ငိုညည်းသံများကို ကြားနေရပြီး လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။

တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် အပူချိန်မှာ ကျဆင်းသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယန်ချူသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်သူ၏ လက်ထဲတွင် နံ့သာတိုင်ကြီး တစ်ခု ကိုင်ထားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

မီးမွှေးလိုက်သောအခါ နံ့သာတိုင်မှာ အလွန်ပင် နီရဲနေသော်လည်း အနံ့ လုံးဝ မထွက်လာပေ။

လီယန်ချူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ပြီး ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ပြန်လည် နိုးထလာပြီး သူ၏ နောက်တွင် ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ... အဲဒီ ကျောက်ရုပ်တုကြီးလား"