အခန်း (၉၅၃-၉၅၄)

အခန်း (၉၅၃) - ထျန်းခွေးူ တာအိုဆရာ ၊ ကောင်းကင်ကိုးထပ် နတ်မိုးကြိုး ၊ ပိယန်ဂူ ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆက်သွယ်ရာ တံတား

ထိုခရမ်းရောင်မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာသည် ရှေးဟောင်းအသိစိတ်တစ်ခု စတင်နိုးထလာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များမှာ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ထွက်လာမည့်အလား တစ်ခါတည်း ထောင်တက်သွားသည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ မက်မွန်သားဓားမှ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ကောင်းကင်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ကာ

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၊ သုတ်သင်ရမည်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

စကားသံဆုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်ကိုးထပ် အထက်မှ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးတစ်စင်း ကျဆင်းလာသည်။

ဗုန်း

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်သူမှာ မိုးကြိုးဒဏ်ကို တိုက်ရိုက်ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လဲကျသွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် အဖြူရောင် လင်းလက်သွားပြီး တွင်းနက်ကြီးထဲတွင် မီးလောင်ထားသော ရုပ်အလောင်းတစ်လောင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ခရမ်းရောင် မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာက မက်မွန်သားဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှေးဟောင်းအသိစိတ်မှာ လုံးဝနိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နားထဲတွင် အူသံများ ကြားနေရပြီး ပိုးကောင်များ အမြောက်အမြား လှိုင်းလုံးများအလား လာရောက်ဝိုင်းရံကြသည်။

ယခင်က ပိုးကောင်အုပ်များနှင့် မတူဘဲ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပိုးကောင်များအားလုံးမှာ ပုံစံတူညီပြီး အလွန်ရက်စက်ကြမ်းတမ်းကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်အုပ်လာကြသည်။

ခရမ်းရောင် မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာက "ဖယ်ကြ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြယ် (၇) လုံး၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် လက်ချောင်းများကို ဓားပုံစံပြုကာ မက်မွန်သားဓားကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ဓားပေါ်တွင် မိုးကြိုးအလင်းများ ထပ်မံတောက်ပလာသည်။ ကောင်းကင်တွင်လည်း မိုးတိမ်များ စုဝေးလာကာ မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းဟောက်နေသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်၊ နဂါးငါးကောင်စက်ဝိုင်း၊ မီးကျီးကန်း တစ်သောင်းအိုး၊ မီးလျှံဓားတို့မှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ရေနှင့်မီးစွမ်းအားများဖြင့် ပိုးကောင်အုပ်ကို ပြန်လည်တွန်းလှန်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပိုးကောင်အုပ်မှာ ဆုတ်ခွာသွားရသည်။

ခရမ်းရောင် မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာက မျက်ခုံးပင့်ကာ လီယန်ချူကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခမ်းနားလှသော နတ်မိုးကြိုး၊ မိစ္ဆာများကို သုတ်သင်လော့"

"အမိန့်"

တာအိုဆရာ၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်တွင် မိုးတိမ်များမှာ ကပ်ဘေးမိုးတိမ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုးကောင်အုပ်ပေါ်သို့ မိုးကြိုးများ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်။ ဤပိုးကောင်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုရက်စက်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ မီးတောက်များနှင့် တာအိုဆရာ၏ နတ်မိုးကြိုးဒဏ်ကို ခံရသောအခါ ပျက်စီးမသွားဘဲ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

မြေပြင် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ချောက်ကမ်းပါးဘက်မှ ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပိုးကောင်ခေါင်း၊ လူကိုယ်နှင့် ရှေးဟောင်းကျောက်ရုပ်တု တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျောက်ရုပ်တုပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချို့နေရာများတွင် သွေးသားများပင် ရှိလာသည်။

ခရမ်းရောင် မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာက လေးနက်စွာဖြင့်

"မိတ်ဆွေ သတိထား၊ ဒါက ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားရဲ့ နတ်အသိစိတ် တစ်ပိုင်းပဲ။ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်း ရုပ်တုကို အသုံးပြုပြန်လည် နိုးထလာတာ၊ အခုဆိုရင် အရှိန်အဝါတောင် တက်လာပြီ"

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက

"ဒါက ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားရဲ့ အပိုင်းအစလား၊ ဘာလို့ ဒီလို ပိုးကောင်ခေါင်းနဲ့ လူကိုယ်ဖြစ်နေတာလဲ"

ဟု မေးသည်။

တာအိုဆရာက တစ်ချက်ကြောင်သွားပြီးနောက်

"ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ ကိုယ်ပွားတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒီကိုယ်ပွားက ပိုးကောင်ပညာကို ကျွမ်းကျင်တာကြောင့် ချောက်ကမ်းပါးထဲက ပိုးကောင်တွေက သူ့အရှိန်အဝါနဲ့ ဖြစ်လာတာပဲ" ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူလည်း "အော်... ဒီလိုကိုး" ဟု သဘောပေါက်သွားသည်။

တာအိုဆရာမှာ မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့်

"ဒီလူက ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နေတာ၊ မိတ်ဆွေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပြီး ဒီအကြောင်းကို လူ့လောကကို သတင်းပို့ပေးပါ၊ အဓိက ဂိုဏ်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားခိုင်းပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ဤလူမှာ ခရမ်းရောင်မျက်နှာ၊ သံချောင်းကဲ့သို့ မာကျောသော မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်ရှိသူဖြစ်သည်။ ဤအသွင်အပြင်ကို ဗေဒင်ကျမ်းများ၌ "ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက် အကာအကွယ်" ဟု ခေါ်ဆိုပြီး မိစ္ဆာများကို သုတ်သင်ရန် မွေးဖွားလာသူဟု ဆိုသည်။ တာအိုဆရာမှာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားနှင့် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြတ်သားသော စိတ်အခံရှိနေသည်။

ဟိန်း ဟိန်း ဟိန်း

ရှေးဟောင်းကျောက်ရုပ်တုမှာ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာပြီး သွေးသားများ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သာမန် ပညာရှင်များဆိုလျှင် ထိုအရှိန်အဝါကိုပင် မခံနိုင်ဘဲ ဒူးထောက်မိသွားမည်ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာမှာ မိုးကြိုးအလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူ့ဘေးမှ လီယန်ချူ မထွက်ခွာသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အမြန်ဆုံး သွားပြီး အဓိက ဂိုဏ်းတွေကို သတင်းပို့ပါ မဟုတ်ရင် ဒီဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားက နန်ကျန်းကနေ ထွက်သွားရင် နန်ကျန်းတင်မကဘဲ လူ့လောကတစ်ခုလုံး အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ် "

"ဒီကိုယ်ပွားက ပိုးကောင်တွေကို စားသုံးပြီး ကြီးထွားလာနိုင်တယ်"

တာအိုဆရာမှာ ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ပြန်နိုးထလာခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကိုးထပ် နတ်မိုးကြိုးပညာကို အသုံးပြု၍ ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကို ပိတ်လှောင်ရန် ကြိုးစားသည်။

ပြန်လည်နိုးထလာသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာဖြင့်

"လူသား ကျင့်ကြံသူ၊ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပိုးကောင်များမှာ လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ မြင့်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ရှိ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို အပိုင်းပိုင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ပွက်

တာအိုဆရာမှာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နတ်မိုးကြိုးပညာကို ဤနည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါ။

တာအိုဆရာမှာ ဆံပင်များ ထောင်တက်သွားပြီး မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မီးရှို့ပြီးတော့တောင်မှ မင်းလို မိစ္ဆာကို လူ့လောကထဲမှာ လျှောက်သွားခွင့် မပေးဘူး "

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ကောင်းကင်အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါစေသည်။ နားထဲတွင် ပိုးကောင်ငယ်လေးများက သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကိုက်ဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"မိုက်မဲလိုက်တာ၊ မင်းက နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားကို ဘာမှ နားမလည်သေးဘူး "

အသံမှာ အလွန်အေးစက်လှသည်။ ပိုးကောင်ခေါင်း၊ လူကိုယ်နှင့် ရှေးဟောင်းကျောက်ရုပ်တုမှာ လုံးဝနိုးထလာပြီး တာအိုဆရာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

တာအိုဆရာက ရင်ဘတ်ထဲမှ လက်ကောက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး လီယန်ချူဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ၊ ငါက ရှန်းရှောင်းဂိုဏ်းက ထျန်းခွေ တာအိုဆရာပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းမှုတွေ၊ ဒီမှာ ကောင်းကင်ကိုးထပ် နတ်မိုးကြိုးနည်းလမ်း ပါတယ်၊ ကောင်းကောင်း အသုံးပြုပါ"

ဟု ပြောကာ လီယန်ချူရှေ့ကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးအလင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အမြန်ဆုံး သွား ငါ အသက်စွန့်ပြီးတော့တောင် ဒီဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို နှိမ်နင်းမယ် "

လီယန်ချူသည် လက်ကောက်ကို ကိုင်ရင်း အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါကို ခဏကြည့်ပြီးနောက်

"အကြီးအကဲ၊ သူ့ကို ကျွန်တော်ပဲ နှိမ်နင်းလိုက်ပါတော့မယ်"

ဟု တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

တာအိုဆရာက

"သွားပါ၊ ဒါက မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ၊ မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး"

ဟု ဆိုသည်။

အဖော်အဖြစ် တာဝန်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ လီယန်ချူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ နတ်စွမ်းအားများဖြင့် စုဖွဲ့ထားသည့် လက်ဝါးကြီးမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အစွမ်းဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမှာ ထိုအန္တရာယ်ကို ခံစားမိသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဗုန်း ဗုန်း

သူသည် ပိုးကောင်များကို မှုတ်ထုတ်၍ လက်ဝါးကြီးကို ရင်ဆိုင်သည်။ သူသည် ပိုးကောင်ပညာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုးကောင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လက်ဝါးကြီးမှာ မကျဆင်းနိုင်ဘဲ ပိုးကောင်အုပ်နှင့် အပြန်အလှန် ပိတ်မိနေသည်။

"မင်းပဲ ငါ့ရဲ့ ပိုးကောင်အုပ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပေါ့၊ မင်း ဒီကနေ မလွတ်နိုင်ဘူး "

ဟု ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"မင်းက ဘယ်သူမို့လို့လဲ"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခါးမှ ဓားမှာ အိမ်မှ ထွက်လာသည်။ တောက်ပပြီး ထက်မြက်သော ဓားအလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ပိုးကောင်အုပ်ကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေကာ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ထျန်းခွေ တာအိုဆရာမှာ မျက်လုံးများ မိုးကြိုးအလင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုယ်ထဲမှ မိုးကြိုးများ ထွက်နေသည်။ ဒါက ရှန်းရှောင်းဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ပညာဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဝိညာဉ်ကို မီးရှို့ပြီး တိုက်ခိုက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သူဘေးနားမှ တာအိုဆရာငယ်လေးက တစ်ဓားတည်းဖြင့် ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားကို သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် တာအိုလောကမှ ဝါရင့်အကြီးအကဲမှာ ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းသည်။

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် စုစည်း၍ နိုးထလာသည်။ လီယန်ချူကို ကြည့်သည့် အကြည့်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မှု ပါဝင်နေသည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်လေးမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏ ခမ်းနားပြီး အေးစက်သော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါက မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ၊ မင်းဓားက မြန်ပေမဲ့ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး "

စကားဆုံးသည်နှင့် လီယန်ချူသည် သန့်ရှင်းသော ဖန်ပုလင်းကို ထုတ်၍ နတ်စွမ်းအားများ ပေးသွင်းကာ အားကုန် အသုံးပြုလိုက်သည်။ ပုလင်းမှာ အလွန်တောက်ပပြီး ကြီးမားလှသည်။ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမှာ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ပုလင်းထဲမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ငါ့ကို..."

ပိုးကောင်ပညာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ စကားမဆုံးမီ ပုလင်းထဲသို့ လုံးဝ ရောက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထျန်းခွေ တာအိုဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှသာ မိုးကြိုးအလင်းများ ထွက်နေပြီး သံချောင်းကဲ့သို့သော မုတ်ဆိတ်များကြားမှ မိုးကြိုးမီးပွားများ ထွက်နေသည်။

လီယန်ချူက သတိပေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ၊ ဒီလို မိုးကြိုးပညာမျိုးကို အသုံးပြုတာက ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်"

တာအိုဆရာမှာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ ပုလင်းထဲရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"သန့်ရှင်းသော ဖန်ပုလင်းလား"

ဟု ထျန်းခွေ တာအိုဆရာက အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး

"ကံကောင်းလို့ပဲ၊ ဝိညာဉ်ကို မီးမရှို့လိုက်ရဘူး" ဟု တွေးမိသည်။

တာအိုဆရာမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေပုံရသည်။

"မိတ်ဆွေရဲ့ နတ်အတတ်က တကယ်ကိုပဲ မြင့်မားတာပဲ၊ ငါတောင် မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဟု ရယ်မော ပြောဆိုသည်။

လီယန်ချူက လက်ကောက်ကို ပြန်ပေးလိုက်ရာ တာအိုဆရာက မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ မင်း ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ၊ ငါ့အသက်က ဒီလိုဟာထက် မတန်ဘူးလား "

ဤခရမ်းရောင်မျက်နှာရှိ တာအိုဆရာမှာ ငြင်းဆန်နေသည်။

ကျွေ့ဟွာက ဘေးမှ

"အကြီးအကဲက ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှေ့ဆောင်လေ၊ ဘာလို့ မပေးရမှာလဲ"

ဟု တိုးတိုး ပြောသည်။ လီယန်ချူမှာ ရယ်မောမိသည်။

တာအိုဆရာက ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်ပြီး

"နတ်ဘုရားပဲလား၊ တောင်စောင့်နတ်လား၊ မြေစောင့်နတ်လား" ဟု မေးသည်။

ကျွေ့ဟွာက မျက်လုံးတောက်ပသွားပြီး

"အကြီးအကဲက အမြင်မှန်လိုက်တာ၊ ကျွန်မက ရှောင်ဖုန်းတောင်ရဲ့ တောင်စောင့်နတ်ပါ"

ဟု ပြောသည်။

ထျန်းခွေ တာအိုဆရာမှာ စိတ်မြန်သော်လည်း ပညာရှိသူဖြစ်သည်။

ထို့နောက်

"ငါ ရှောင်ဖုန်းတောင်ကို ရောက်ဖူးတယ်၊ လှပပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ တောင်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ တကယ်ရှားပါးတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ ကျေနပ်သွားသည်။

...

သန့်ရှင်းသော ဖန်ပုလင်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အဖိုးတန်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ ပုလင်းထဲတွင် စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားသည်။ သူ့မှာ အသစ်ပြန်နိုးထလာပြီးမှ လီယန်ချူ၏ အသတ်ခံရသဖြင့် အလွန်အားနည်းနေသည်။

"မလုပ်နဲ့"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါ အခုမှ နိုးထလာတာလေ"

"နန်ကျန်းကတောင် မထွက်ရသေးဘူး၊ အခုမှ နိုးလာတာ"

ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

ထိုအခါ သူ၏ ဘေးတွင် အခြားသော အားနည်းသည့် ဝိညာဉ်အသိစိတ်များ ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသည်။

"အဲ့ဒီတာအိုဆရာလေးက အရမ်းရက်စက်တယ်၊ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့"

ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"

ပုလင်းထဲတွင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားများစွာ ရှိနေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"အကုန်လုံး အဲ့ဒီတာအိုဆရာလေးရဲ့ လက်ချက်ပဲ"

ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ ပုလင်းမှာ အလွန်ခိုင်မာပြီး ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ပေ။

"အသက်ရှင်နေသမျှ မျှော်လင့်ချက် ရှိပါသေးတယ်၊ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက နတ်စွမ်းအား အများဆုံး ပိုင်ဆိုင်ပြီး လူ့လောကမှာလည်း နောက်လိုက်တွေ ရှိတယ်၊ သူပဲ ငါတို့ကို ကယ်နိုင်တော့မယ် "

ဟု ပြောသော်လည်း မည်သူကမျှ ပြန်မဖြေကြပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က

"နံပါတ်နှစ်၊ မင်း ငါ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် အရမ်းကြီးလွန်းနေပြီ"

ဟု ပြောသည်။

ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားမှာ စိတ်ဓာတ်ကျသွားတော့သည်။

...

ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် ထျန်းခွေ တာအိုဆရာနှင့် လီယန်ချူတို့မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ အလောင်းကို ရှာဖွေနေကြသည်။

အလောင်းမှာ မီးကျွမ်းသွားပြီး ဖြစ်သည်။

"သူက ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက စွမ်းအားကြီးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မခံစားမိဘူး"

ဟု တာအိုဆရာက ဆိုသည်။

လီယန်ချူက

"သူ့ဝိညာဉ်က အားနည်းလွန်းလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူက အလောင်းသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်ထားတာလား"

ဟု မေးသည်။

တာအိုဆရာက

"ဒီလူရဲ့ အကြောင်းက လျှို့ဝှက်ချက်များတယ်။ သူက ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နေတာ၊ ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ"

ဟု ပြောပြီး လီယန်ချူကို မေးသည်။

"မိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

"လီယန်ချူပါ"

တာအိုဆရာကာ

"နန်ကျန်းမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးပဲ၊ ဂရုစိုက်ပါ"

ဟု ပြောသည်။

"ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားတောင် မင်းကို မနိုင်ဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက အလွန်ကောင်းတယ်။ ငါ နန်ကျန်းမှာ နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်"

"နတ်ဘုရားဖြစ်ခြင်းလား" ဟု လီယန်ချူက မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ကာလတွေကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဂူတစ်ခုထဲမှာ ရှေးဟောင်းစာအုပ် တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆက်သွယ်ရာ တံတား အကြောင်း ရေးထားတယ်"

"အဲ့ဒါက လူ့လောကနဲ့ နတ်ဘုရားလောကကို ဆက်သွယ်ပေးတာပဲ။ အဲ့ဒါ ပျက်စီးသွားလို့ လူတွေ အပေါ်မတက်နိုင်တာ။ အခု အဲ့ဒီတံတား ပြန်ဆက်မယ့်အချိန် ရောက်လာတော့မယ်"

လီယန်ချူလည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ပိယန်ဂူထဲမှာ ရှိတယ်။ လမ်းညွှန်ကို လက်ကောက်ထဲမှာ ထည့်ပေးထားတယ်"

သူတို့ခွဲခွာသွားကြပြီးနောက် တာအိုဆရာကို မမြင်ရတော့ပေ။

"အဲဒီတာအိုဆရာက ဘာလို့ မလိုက်လာတာလဲ"

ဟု ကျွေ့ဟွာက မေးသည်။

လီယန်ချူက "သူက သေသွားပြီလေ" ဟု ပြောသည်။

"ဘာ"

"သူက ဝိညာဉ်အစစ်မဟုတ်တော့ဘူး။ အစောကတည်းက ပျက်စီးသွားသင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကြောင့် ကျန်နေခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ သူက မိုးကြိုးပညာကို သုံးနိုင်တယ်လေ"

"သူက မသေခင်ကတည်းက မိုးကြိုးပညာကို ကျင့်ကြံခဲ့လို့လေ"

တာအိုဆရာမှာ မိမိသေဆုံးနေမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ"

ဟု ကျွေ့ဟွာက သက်ပြင်းချသည်။

"အခု ပိယန်ဂူကို သွားပြီးမှ အမှန်တရားကို သိရလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူသည် လက်ကောက်ထဲမှ စာအုပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကိုးထပ် နတ်မိုးကြိုးကျင့်စဥ် "

" မိုးကြိုးငါးပါးဘုရင်အဆောင်"

"ရှန်းရှောင်း ဓားကျင့်စဥ်"

အားလုံးမှာ အလွန်ကျော်ကြားသော ပညာရပ်များ ဖြစ်ကြသည်။

အခန်း (၉၅၄) - ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်အသီးသီး ၊ ဆဲဆိုခြင်း ၊ ဒိုင်ယာရီ

လီယန်ချူသည် ထိုအကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"အခွင့်သာရင် ရှန်းရှောင်းဂိုဏ်းကို တစ်ခေါက်သွားပြီး ထျန်းခွေ အကြီးအကဲရဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ပေးလိုက်ဦးမယ်။"

လီယန်ချူသည် ပိယန်ဂူသို့သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကျောက်စိမ်းပြားကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ပိယန်ဂူတည်ရှိရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွားကြမယ်၊ ပိယန်ဂူကို သွားပြီး ဘာတွေရှိသလဲဆိုတာ စူးစမ်းကြည့်ရအောင်။ ထျန်းခွေ အကြီးအကဲက ဝိညာဉ်အစစ်မဟုတ်တော့ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အသိစိတ်မျှသာမို့လို့၊ ပိယန်ဂူထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာတွေက ပိုပြီး အသေးစိတ်နိုင်ပါတယ်။"

ကျွေ့ဟွာက "ကောင်းပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တိမ်တိုက်များ လည်ပတ်နေပြီး တစ်ခဏချင်းမှာပင် နန်ကျန်း၏ တောင်တန်းကြီး ဆယ်သောင်းအတွင်းပိုင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လေတဟူးဟူးဖြင့် သစ်ပင်များကို ထိမှန်ရာ အမြစ်ပါမကျန် ကျိုးပဲ့ကုန်ပြီး တောင်စွယ်ကျောက်ဆောင်များမှာလည်း ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်ရှိ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ပိယန်ဂူ တည်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊

လီယန်ချူသည် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် ဧရာမ သစ်ပင်အိုကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သစ်ပင်ကြီးများတွင် အလွန်ထူထဲသော နွယ်ပင်များ ပတ်ရစ်နေသည်။

မည်သည့် ပိယန်ဂူမျှ မရှိချေ!

ကျွေ့ဟွာက စိတ်မြန်သူပီပီ ခြေသည်းကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းဂါထာသည် ထိုသစ်ပင်ကြီးများကို ချက်ချင်း လဲကျသွားစေသည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

သစ်ပင်ကြီးများ တဖြည်းဖြည်း လဲကျသွားပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းခနဲ ထွက်လာသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တိမ်တိုက်စွမ်းအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်သည်။ သူမသည် လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူမကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းသွားသည်။

သို့သော်လည်း ပိယန်ဂူ၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရပေ။

"ထျန်းခွေ အကြီးအကဲ မှတ်မိတာ မှားသွားတာများလား" ဟု ကျွေ့ဟွာက မေးသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျောက်စိမ်းပြားနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းဆိုတော့ မှားဖို့ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ မှားနေတယ်ဆိုရင်လည်း ဒီမြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကျွေ့ဟွာက "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ အာရုံခံစိတ်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် နတ်အာရုံခံမှာ ရွှံ့နွံထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ အလွန်လေးလံနေသည်။

ခဏမျှ စူးစမ်းကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရပေ။

"အရင်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ပိယန်ဂူရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာကြည့်ရအောင်။ မတွေ့ရင်မှပဲ ဒီနေရာကို ပြန်လာပြီး တခြားနည်းလမ်း စဉ်းစားမယ်။"

ဟု လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

ထို့ကြောင့် လူနှင့် ကြောင်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှာဖွေကြသည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံထားသော တိမ်တိုက်များသည် လမ်းရှင်းရာတွင် အလွန်ထိရောက်သည်။ သူမ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဤနေရာတွင် တစ်ဝက်ခန့် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ပိယန်ဂူကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။

လီယန်ချူသည် လမ်းကြောင်းပြသည့်နေရာသို့ ပြန်သွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောသည်။

"ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် ပိယန်ဂူက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ သေချာတယ်"

ကျွေ့ဟွာက

"ဒီနေရာတွေကို ကျွန်မတို့ အကုန်ရှာပြီးပြီလေ" ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက

"ဒီနေရာကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ရှုရီဘူးသီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ရှုရီဘူးသီး သည် ဆိုင်ရှင်မ အထူးသဖြင့် ဖန်တီးထားသော နတ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးအတွက် အသုံးပြုနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ရှုရီဘူးသီးကို ထုတ်ပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ပိယန်ဂူကို ငါ့အတွက် ရှာပေး"

သူသည် ဤနတ်လက်နက်ကို ရက်ပေါင်းများစွာ သန့်စင်ပြီးဖြစ်၍ အချိတ်အဆက် မိနေပြီဖြစ်သည်။

စကားသံဆုံးသည်နှင့် ရှုရီဘူးသီး သည် လေထဲတွင် ပျံဝဲသွားသည်။

ဤရှုရီဘူးသီးတွင် အသိစိတ်ရှိပြီး စိတ်တိုင်းကျဟူသောအမည်အတိုင်း မှော်ဆန်သော အစွမ်းများစွာ ပါဝင်သည်။ လီယန်ချူက အကုန်လုံးကို မထုတ်သုံးရသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာက

"သူက ဘူးသီးတစ်လုံးလေ၊ ပိယန်ဂူကို တစ်ယောက်ယောက်က ဝှက်ထားရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် ရှာနိုင်မှာလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

"ကြည့်ကြည့်ရအောင်၊ မရရင်လည်း အသစ်ကပြန်စမှာပေါ့ "

လီယန်ချူ၏ စကားကို နားလည်သယောင်ပင်၊ စကားဆုံးသည်နှင့် ရှုရီဘူးသီး ၏ အဝမှ နတ်အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှူး

နတ်အလင်းတန်း ရိုက်ခတ်သွားသောအခါ ဤနေရာသည် ရေလှိုင်းကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ခတ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်ဂူ တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အစကတည်းက ရှိနေသော်လည်း နေရာလွတ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ခေါက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် မတူပေ။

ကျွေ့ဟွာက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"ရှုရီဘူးသီးမှာ ဒီလိုမျိုး မှော်ဆန်တဲ့အစွမ်း ရှိတာလား"

ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ဂူ ပေါ်လာပြီးနောက် ရှုရီဘူးသီးသည် လီယန်ချူကို တစ်ပတ်လှည့် ပျံဝဲပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"နတ်လက်နက်ဆိုတာ တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ။" ဟု လီယန်ချူ တွေးမိသည်။

ချက်ချင်းပင် ရှုရီဘူးသီးသည် သူ၏လက်ထဲတွင် နူးညံ့သော နတ်အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေသည်။

လီယန်ချူသည် ခေါင်းမော့၍ ထိုရှေးဟောင်း ကျောက်ဂူကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ဂူပေါ်တွင် "ပိယန်ဂူ" ဟူသော ရှေးဟောင်း စာတန်းများကို ရေးထိုးထားသည်။

လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ ပိယန်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူတို့၏ ဂူတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူတို့ ဝင်သွားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ခွေလျက် ထိုင်နေသော အရိုးစုတစ်ခု ရှိသည်။ တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေဟန် ပေါ်သည်။

၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနုစိတ် ပုံစံ များပါရှိသော အပြာနုရောင် ဝတ်ရုံတစ်ထည် ရှိသည်။ အထည်သားမှာ မည်သို့ဖြစ်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူမြင်ဖူးသော မဟာရှာခေတ်က လေကို သန့်စင်သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။

တူသည်ဟု ဆိုရလျှင် လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းတွင် တွေ့ခဲ့ရသော အပြင်လောက မိစ္ဆာတို့ သိမ်းပိုက်ထားသည့် မိန်းကလေးဝတ်ထားသော အဝတ်အစားနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်။

သို့သော် အဝတ်အစား တစ်ထည်တည်းဖြင့် လီယန်ချူ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

သူသည် စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြားကို အသုံးပြု၍ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာစေကာ ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို သုံး၍ ပိယန်ဂူကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မိစ္ဆာအငွေ့အသက် သို့မဟုတ် တစ္ဆေအငွေ့အသက်ကို မတွေ့ရပေ။

ထိုအရိုးစုမှာလည်း အလွန်သန့်ရှင်းပြီး ဝိညာဉ်အစအနများ ကျန်ရစ်နေခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် အရိုးစုထဲတွင် အလွန်ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အရိုးစုပိုင်ရှင်၏ အသက်ရှင်စဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော စွမ်းအား ဖြစ်နိုင်သည်။

စွမ်းအားမှာ အလွန်လေးလံပြီး ကြီးမားသော အသက်ဝင်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ဂူကို ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထူးခြားသော ပစ္စည်းများကို မတွေ့ရပေ။ ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်အိုး၊ ခွက်များနှင့် စားပွဲခုံများသာ ရှိသည်။

ယခင်က ယွမ်ရှောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ဂူတစ်ခုထဲ ဝင်ခဲ့စဉ်က ထိုင်ခုံများမှာ ဓားနှင့် ထိသော်လည်း မပျက်စီး၊ လေပြင်း၊ မီးပြင်းနှင့်လည်း မပျက်စီးပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ပိယန်ဂူထဲမှ ပစ္စည်းများမှာ သာမန် ကျောက်စားပွဲနှင့် ကျောက်ထိုင်ခုံများသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဒုတိယမြောက် ကျောက်ခန်းသို့ ဆက်သွားသည်။

ဒုတိယ ကျောက်ခန်းတွင် နံရံတစ်လျှောက် စာအုပ်စင်များ စီတန်းနေပြီး အပေါ်တွင် စာအုပ်အိုများစွာ ရှိသည်။ မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားမှန်း မသိရပေ။

လီယန်ချူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ သာမန်စက္ကူနှင့် မတူပေ။

အချိန်ကာလ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ပျက်စီးခြင်း မရှိဘဲ ကောင်းမွန်စွာ သိမ်းဆည်းထားသည်။

"ကျင်းဝူ ခန္ဓာကိုယ် ပုံသွင်းနည်းစနစ်လား "

လီယန်ချူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကြည့်ရာ နေမင်းကြီး၏ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူသည့် အလွန်ထူးခြားသော နတ်စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီမှာရှိတာတွေ အကုန်လုံး ကျင့်စဉ်ကျမ်းတွေချည်းပဲလား"

ထျန်းခွေ အကြီးအကဲက ဤမျှ အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။ ဤဂူပိုင်ရှင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆက်သွယ်ရာ တံတား၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာက "ငါလည်း ကြည့်ပါရစေ" ဟု ဝင်ပြောသည်။

သာမန်ကြောင်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ကျွေ့ဟွာသည် တစ်ချက် ခုန်လိုက်ပြီး လီယန်ချူပခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာကာ ငုံ့ကြည့်သည်။

"ဒီကျင့်စဉ်က ရွှေကျီးကန်း ကျင့်ဖို့တော့ သင့်တော်သားပဲ။"

လီယန်ချူ ရယ်မောမိသည်။

"ဘယ်သူက သူ့ကို စာဖတ်တတ်အောင် သင်ပေးမှာလဲ။"

ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားပြီး ရွှေကျီးကန်း ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများကို ပြန်မြင်ယောင်ကာ သဘောတူသွားသည်။

"ဒီအကြံက အဆင်မပြေသေးဘူးပဲ "

လီယန်ချူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထပ်ယူဖတ်သည်။ အပေါ်တွင် ဓားစွမ်းရည် တစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

"ထောင်တောင် ပြန်နှင်း ဓားစွမ်းရည် "

ဤဓားစွမ်းရည်၏ ဓားအနှစ်သာရမှာ အလွန်ရှေးကျသည်။ လီယန်ချူသည် စာမျက်နှာ အနည်းငယ်သာ ဖတ်ရသေးသော်လည်း ၎င်း၏ နက်နဲမှုကို သတိပြုမိသည်။

"ဒီဓားစွမ်းရည်နဲ့ နှင်းတောင်ဓား အနှစ်သာရကို ရနိုင်တယ် "

သို့သော် လီယန်ချူ တစ်ဝက်လောက် ဖတ်ပြီးနောက် ဤဓားစွမ်းရည်မှာ မပြည့်စုံကြောင်း၊ အားနည်းချက်များစွာ ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက အစကတည်းက အပိုင်းအစလေးပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်ရဲ့ ကျင့်စဉ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူဆီက ရလာတာလား။"

လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စာအုပ်များကို ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ များစွာသော ရှေးဟောင်း ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်နေသည်။ အချို့ကျင့်စဉ်များမှာ ရှေးကျလေ ပို၍ သန်မာလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချို့မှာမူ လက်ရှိလောကတွင် ရှိနေသော ဓားစွမ်းရည်များလောက် မသန်မာပေ။

"မျိုးဆက်သစ်တွေက အရည်အချင်းရှိကြတယ်။ တကယ်လို့သာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ဆက်သွယ်ရာ တံတားသာ မပျက်စီးခဲ့ရင်၊ ဖျက်ဆီးခံရခြင်း မရှိရင်၊ လက်ရှိလောကရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက ပိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ "

ဟု လီယန်ချူ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချသည်။

သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကြည့်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

၎င်းသည် ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်သည်။

ဤပြည့်စုံမှုမရှိသော ရှေးဟောင်းကျင့်စဉ်များထက် လီယန်ချူသည် ထိုအတွေ့အကြုံများကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသည်။

သို့သော် ဖတ်ပြီးနောက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

"တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၊ အချစ်မဲ့၊ ခံစားချက်မဲ့၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လောကုတ္တရာလို့ ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ ခွေးစကားပဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ကျင့်ရင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ပဲ ကျရောက်မှာ၊ အသေးအဖွဲ့လောက်ပဲ "

တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှာ အလွန်သန်မာသော မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံပြီးဆုံးချိန်တွင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က နဂါးချုပ်နှောင်နယ်မြေတွင် တွေ့ခဲ့ရသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်က သူ့ကို ဤကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးမည်ဟု ပြောကာ သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

"ဒီပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က မိစ္ဆာကျင့်သူလား၊ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားပြောပုံကတော့ မာနကြီးလွန်းတယ် "

လီယန်ချူ ဆက်ကြည့်ရာ ဤပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က နောက်ထပ် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဝေဖန်ထားပြန်သည်။

"ဘိုးဘေးနဂါး ခန္ဓာကိုယ်၊ စစ်မှန်သော နဂါးစွမ်းအားကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံသွင်းတာ၊ နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်နိမ့်ကျသွားတယ်။ လူသားတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရကို ရထားတာ၊ လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆုံးမရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိပြီးသား၊ ဘာလို့ မိစ္ဆာလို လုပ်နေရမှာလဲ၊ တကယ့်ကို ခွေးစကားပဲ။"

ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က ထိုသို့ ဆိုထားသည်။

လီယန်ချူ ရယ်မောမိသည်။ ဤခန္ဓာကိုယ် ပုံသွင်းနည်းကို သူ မကြားဖူးသော်လည်း နာမည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန်သန်မာသော နဂါးမျိုးနွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုံသွင်းနည်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

သို့သော် ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်ကမူ အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောထားသည်။ ဤလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ လွတ်လပ်ပြီး ရယ်မောဆဲဆိုတတ်သော အသွင်ရှိကြောင်း ထိုအတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် သိသာသည်။

လီယန်ချူ ဆက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသူက ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ၏ ကျင့်စဉ်များကိုလည်း ဝေဖန်ထားသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် ယနေ့တိုင် အဓိက ဖြစ်သော်လည်း ဤသူ့အမြင်တွင်မူ အကြောင်းအကျိုးကို အလွန်အလေးထားလွန်းသည် သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကိုသာ အလွန်အမင်း ပြုစုလွန်း၍ ချည်နှောင်မှု များပြားနေသည်ဟု မြင်သည်။ အဆင့်မြင့်ရောက်လျှင် ပြဿနာတက်လွယ်သည်။

သို့သော်လည်း ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က ထိုတရားဝင်လမ်းစဉ်များအပေါ်တွင်မူ ခွေးစကားဟု မပြောဘဲ စိတ်ထဲမပါဘူးဟုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောထားသည်။

"ဒီလူက တကယ့်ကို မာနကြီးတာပဲ၊ စာကြောင်းအနည်းငယ်နဲ့ ဗုဒ္ဓ၊ တာအို၊ မိစ္ဆာ၊ နဂါး လေးမျိုးလုံးကို ဝေဖန်ပစ်လိုက်တာပဲ "

လီယန်ချူ ဆက်ကြည့်ရာ ဤသူ ဝေဖန်ထားသော ကျင့်စဉ်များမှာ များပြားလှသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မည်မျှရှိသည်ကို မသိသော်လည်း ဝေဖန်ချက်များမှာ အလွန် ပြတ်သားသည်။

သူ့အမြင်တွင် ဓားကျင့်သူများမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းသည်။ တစ်ခုတည်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ ရှာဖွေနေ၍ အပြောင်းအလဲ နည်းသည်။

တစ္ဆေလမ်းစဉ်မှာ အဆင့်မရှိ၊ အသေးအဖွဲသာ။

ပိုးကောင်လမ်းစဉ်မှာ အဆင့်နိမ့်ကျပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပိုးကောင်မွေးမြူခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်ကျမ်းများကို ဖတ်ရတာ ပင်ပန်းသည်မို့ လီယန်ချူ မသိမသာပင် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသို့ ရောက်သွားသည်။

၎င်းတွင် ကိုယ်ခံပညာကျင့်စဉ်စနစ်ကို ဖော်ပြထားသည်။

လီယန်ချူ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ဒီလူက ကျင့်စဉ်အကုန်လုံးကို ဆဲဆိုပြီးမှ ကိုယ်ခံပညာကို ပိုသဘောကျနေတာလား "

ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ သူ၏ အမူအရာ တည်ငြိမ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဒီလူက တကယ့်ကို ပါးစပ်သရမ်းသူပဲ ဖြစ်မယ် "

ဤသူက ကိုယ်ခံပညာသမားများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ အလေးပေးပြီး ဝိညာဉ်ကို လျစ်လျူရှုသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အတွင်းပိုင်းကို ဆက်သွယ်နိုင်သော်လည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် လွယ်သော်လည်း သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်လာရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။ နောက်ပြီး လမ်းဆုံးနေပြီဖြစ်၍ ရှေ့ဆက်တက်ရန် ခက်ခဲသည်။

"လမ်းဆုံးနေပြီလို့ ပြောတာက ကိုယ်ခံပညာက လူသားနတ်ဘုရားအထိပဲ ရောက်နိုင်ပြီး အပေါ်ထပ်တက်ဖို့အတွက် လမ်းညွှန်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား "

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်တိုသွားသည်။

သူသည် ရှန်းယီဂိုဏ်းမှ တာအိုဆရာတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ဟွမ်ထင်းကျမ်းကို ကျင့်သည်။ အလွန် စစ်မှန်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီး တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် မြေကြီးများ တုန်ခါကာ တောင်များကိုပင် ရွှေ့နိုင်သည်။

ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်၏ အဆိုအရ ကိုယ်ခံပညာမှာ လူသားနတ်ဘုရားအထိသာ ဖြစ်သည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပါ။

သို့သော် ကိုယ်ခံပညာကို ကြိုက်သူ ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်ကတော့ အများကြီး မပြောဘဲ ကိုယ်ခံပညာ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုမူ အားပေးသည်။

"မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ၊ ကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်း အသီးသီးမှာ ကိုယ်ခံပညာရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းက အပြင်းထန်ဆုံးပဲ။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖွင့်ပြီး ကိုယ်ခံပညာလမ်းကြောင်းနဲ့ ကျင့်မှသာ လူသားနတ်ဘုရားလို့ ခေါ်နိုင်တယ် "

ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ခံပညာ၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်တိုကြောင်း၊ နှစ်ပေါင်း သုံးရာသာ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှည်ရာလမ်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်နည်းလမ်းသာ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်ချက်ပေးထားသည်။

"ဒီပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်မိသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်ခံပညာ ကျင့်ရင် သက်တမ်း သုံးရာပဲရှိတယ်ဆိုတာ၊ မြို့တော်က သိုင်းနတ်ဘုရားကလည်း ကိုယ်ခံပညာ လူသားနတ်ဘုရားပဲ၊ သူ သက်တမ်း သုံးရာပဲ ရှိတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ နှစ်ပေါင်း သုံးရာဆိုသည်မှာ ထိုသဲကန္တာရ၊ ကျန့်အန်းမြို့မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်တို့၏ သက်တမ်း ဖြစ်သည်။

ထိုအပြင် မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်တို့၏ ကန့်သတ်ချက်ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်ခံပညာ လူသားနတ်ဘုရား ဖြစ်ပြီးတော့ သက်တမ်းက မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်နဲ့ အတူတူပဲ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး "

လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အံ့အားသင့်စရာပင်။

မွေးရာပါ ကိုယ်ခံပညာရှင်မှာ တတိယအဆင့် ပညာရှင်နှင့် အတူတူ ဖြစ်သင့်သည်။ စွမ်းအားမှာ ကွာခြားနိုင်သည်။

"ဒီကျင့်စဉ်တွေကို သူ အကုန်လုံး ကျင့်ဖူးတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ စမ်းပြီးကြည့်တာလား "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။

သူသည် ဤစာအုပ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်ခန်းထဲတွင် တခြားပစ္စည်းများ ရှာဖွေသည်။

ကျင့်စဉ်ကျမ်းများကို ဖတ်ဖို့ အလျင်မလိုပေ။ သို့သော် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၊ တစ္ဆေလမ်းစဉ်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာတို့၏ ကျင့်စဉ်များ ပါဝင်နေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်၏ မှတ်စုများ ဖြစ်သည်။

သူသည် စာအုပ်ဆယ်အုပ်ကျော် လှန်လှောပြီးနောက် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။

"ဒီထဲမှာ ကွန်ဖူးရှပ်စနစ် မပါဘူး၊ ဒီလူ့အကျင့်နဲ့ဆို မစမ်းကြည့်ဘဲ မနေဘူး၊ သူရှိတုန်းက ကွန်ဖူးရှပ်လမ်းစဉ်က ခေတ်မစားသေးတာလား။"

လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

သူ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မစဉ်းစားမိသေးပေ။ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်၏ မှတ်တမ်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စာမျက်နှာအနည်းငယ်ကို လှန်လိုက်သည်နှင့် လီယန်ချူ အသက်ရှူ မြန်လာသည်။

စာလုံးများမှာ ရှေးခေတ်စာများ ဖြစ်သော်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ အလွန်ပေါ့ပါးသည်။

"ဒီနေ့ ဆန်တန်ဟိုင်ဟွေး နတ်ဘုရား ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နတ်လက်နက်တွေကို ရှာတွေ့တယ်။ ယန်လီက မီးလှံနဲ့ လေမီးဘီးကို ခွဲယူသွားတယ်။ ရွှေတုံးကိုတော့ စူရန်က လောင်းကစားမှာ နိုင်သွားတယ်။

မှတ်ချက်၊ စူရန်က တကယ့်ကို ခွေးကောင်ပဲ "

"နောက်တစ်ခါ လောင်းကစား မလုပ်တော့ဘူး၊ နတ်ဘုရားဖြစ်အောင် ကျင့်မယ်၊ လောင်းကစားလုပ်ဖို့ စွမ်းအင်တွေ မသုံးတော့ဘူး "

"ဆန်တန်ဟိုင်ဟွေး နတ်ဘုရား၊ အဲဒီတုန်းက ဒီနတ်လက်နက်တွေကို ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ "

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဖတ်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"လောင်းကစားလုပ်တာလား ဒီလူ အဲဒီတုန်းက ဘယ်အဆင့်ရှိတာလဲ၊ ဘာလို့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက္ခဏာမျိုး မရှိတာလဲ "

လီယန်ချူသည် ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်၏ စကားမှတစ်ဆင့် ယန်လီကို မီးလှံနှင့် လေမီးဘီး ပေးလိုက်ရသည်ကို ကျေနပ်မှု မရှိသော်လည်း၊

စူရန်ကို ရွှေတုံး ရှုံးသွားရသည့်အတွက် အလွန် အငြိုးကြီးနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နောက်တစ်မျက်နှာကို လှန်ဖတ်သည်။

"စူရန်က တကယ့်ကို ခွေးကောင်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ချန်ကွန်းကွင်းကိုလည်း သူ့ဆီ ရှုံးသွားပြန်ပြီ "

"ဒီလူက ရုပ်ရည်က ရိုးသားပုံပေါက်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ လှည့်စားမှုတွေ ပြည့်နေတာ၊ သူ လိမ်တာ သေချာတယ် "

"ငါ သူ့ကို ထိုးချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်လီက မလုပ်ခိုင်းဘူး၊ ငါ အထိုးခံရမှာ ကြောက်လို့တဲ့။ ဒီနေ့ကစပြီး လောင်းကစားကို ဖြတ်မယ် "

လီယန်ချူ ရယ်မောမိပြီး၊ မီးလှံနဲ့ လေမီးဘီးက လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းထဲမှာ ဝှက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။

"လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်း၊ ယန်လီ၊ ဒီလူက လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းနဲ့ ဘာပတ်သက်တာလဲ "

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်ပြီး ရဲရင့်သော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

"ယန်လီက လီရှန်းတာအိုဂိုဏ်းကို တည်ထောင်သူ မဟုတ်ဘူးလား "

သူသည် ပြန်သွားပြီးနောက် လုံဟူရှန်းမှ ကျောက်တာအိုဆရာကို သွားမေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စူရန်ကလည်း မရိုးဘူးဟု ခံစားရသည်။ ရွှေတုံးနှင့် ချန်ကွန်းကွင်း နှစ်ခုလုံး သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားသည်။

လီယန်ချူ ဆက်ကြည့်ရာ နောက်တစ်မျက်နှာတွင် တစ်ကြောင်းတည်းသာ ရှိသည်။

"ဟွန်းထျန်းလင်ကိုလည်း ရှုံးသွားပြီ"

စာမျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ဤစာကြောင်းသာ ပါရှိပြီး ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်၏ ဒေါသကို ဖော်ပြနေသည်။

လီယန်ချူ နောက်ထပ် လှန်လိုက်ရာ အလွတ်သာ ဖြစ်တော့သည်။

"ကျင့်စဉ်ကျမ်း ဝေဖန်တာနဲ့ ဒီဒိုင်ယာရီ ဘယ်တစ်ခုက အရင်လဲ "

လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

ဒီလူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ရှေးခေတ်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝမတူပေ။

လီယန်ချူ ဆက်ရှာရာ ဤနေရာတွင် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ခေါ်နည်း၊ တစ္ဆေမွေးနည်းများ ရှိနေသည်။

စုန်းအတတ်အမျိုးမျိုးကို ဖော်ပြထားသော စာအုပ်ပေါ်တွင် ပိယန်ဂူပိုင်ရှင်က မှတ်ချက်ပေးထားသည်။

"ဝူနတ်ဘုရားရဲ့ နောက်ခံက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ မသေနိုင်ဘူး၊ လူ့လောကထဲမှာ ရှိတဲ့အရာနဲ့ မတူဘူး။"

"ယခုအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဆက်သွယ်ရာ တံတား ပျက်စီးသွားပြီ၊ လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူတွေ တက်လှမ်းဖို့ ခက်ခဲတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဝူနတ်ဘုရားက ဘာလို့ လူ့လောကမှာ ဆက်နေနေတာလဲ၊ တက်လှမ်းလို့မရတာလား၊ မတက်လှမ်းချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြောင်းအရင်း ရှိတာလား "

"စုန်းအတတ်ကို မကျင့်သင့်ဘူး၊ ဒီထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက်တွေ ရှိတယ်၊ လုံးဝ မကျင့်ရဘူး "

လီယန်ချူသည် ဤစာအုပ်ကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"စုန်းအတတ်ရဲ့ အမွေဆက်ခံမှုထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက် ရှိတယ် "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

သူသည် ဝူနတ်ဘုရားနှင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖူးသည်။ တကယ်ကို မသေနိုင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲသည်။

"မသေနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိက အလွန်ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့လက်ထဲက နည်းလမ်းတွေက မမြင့်မားသေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် "

"လူ့လောကမှာ တကယ့်ကို မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ရှိမယ်လို့ ငါတော့ မယုံဘူး။"

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။

ချက်ချင်းပင် စာအုပ်ကို ဆက်ရှာရန် ပြင်စဉ်၊ ရုတ်တရက် "ဘုန်း" ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ လှည့်ကြည့်ရာ ကျွေ့ဟွာ မရှိတော့ပေ။

သူမလည်း သူနှင့်အတူ ဤကျောက်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက ကျင့်စဉ်တွေကိုပဲ စူးစမ်းနေပြီး ကျွေ့ဟွာက စာဖတ်ရတာ မကြိုက်၍ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် ရွေ့လျားလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

မြေပြင်တွင် ပန်းချီကား တစ်ခုကို ဖြန့်ထားပြီး ကျွေ့ဟွာက အပေါ်တွင် ဝပ်နေသည်။

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရာ

ရလဒ်မှာ လီယန်ချူကို အလွန် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ် မရှိတော့ပေ

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ကျွေ့ဟွာမှာ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာမျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားသည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ် ဘယ်ရောက်သွားသလဲ။

လီယန်ချူသည် ပန်းချီကားကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ၎င်းမှာ တောင်တန်း ရေပြင် ပန်းချီကား ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်

သူ၏ အကြည့်မှာ လေးနက်သွားပြီး ပန်းချီကားထဲတွင် ကြောင်လေးတစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခု သူက တောထဲမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသလို ဖြစ်နေသည်။

"ကျွေ့ဟွာကို ဒီပန်းချီကားထဲမှာ ဖမ်းချုပ်ထားတာပဲ"

လီယန်ချူ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ လက်ထဲက ပန်းချီကားထဲတွင် ရှေးကျသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

သူ့လက်ထဲက နတ်ပန်းချီကားနှင့် ဆင်တူသည်။

လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်အမှတ် ၇ သိန်းအဆင့်ရှိ စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်းပြားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ နတ်အလင်းတန်းများ ပန်းချီကားထဲ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် ပန်းချီကားမှာ တစ်ခုတည်းသော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ထိုနတ်အလင်းတန်းကို ပိတ်ပင်ထားနိုင်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေး လက်ထဲက ပန်းချီကားက လူတွေကို အိပ်မက်ထဲ ဆွဲခေါ်နိုင်တယ်။

ဒီမှာ ဒီလိုမျိုး ပန်းချီကား ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ကျွေ့ဟွာရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲယူသွားတာ။

ပန်းချီကားမှာ အလွန်ရှင်းလှသည်။ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အမူအရာများမှာ အလွန်ရှင်းလင်းသည်။

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံနေရသည်။

လီယန်ချူသည် ကိုယ်ခွဲထုတ်ခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပြာရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ခန့်ညားသော တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချက် ခုန်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပွားသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်းချီကားထဲတွင် တာအိုဆရာငယ် တစ်ဦး ပေါ်လာတော့သည်။