အခန်း (၉၅၅-၉၅၆)

အခန်း (၉၅၅) - တောရိုင်းနယ်မြေမှ ကောင်းကင်နဂါး၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နတ်ပန်းချီကား၊ ကံကြမ္မာဟောသူ နှင့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှင် အဘိုးအို

လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မူလက ကျောက်ဂူထဲတွင် ရှိနေရာမှ တောင်တန်းသာယာပြီး ရေပြင်ကြည်လင်သည့် တောရိုင်းနယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာသည် အပြင်လောကနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူနေပြီး စုစည်းနေသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များမှာ အပြင်လောကထက်ပင် ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ အကြည့်ကို ရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်သောအခါ ရှေ့ရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကျွေ့ဟွာ၏ အရိပ်အယောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူသည် ကိုယ်ဖော့အတတ်ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုကာ ကျွေ့ဟွာ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ကျွေ့ဟွာမှာ အံ့သြမှင်သက်နေဟန်ဖြင့်

"ငါလည်း မသိဘူး၊ ခုနာက အထဲမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို တွေ့လို့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပဲ။"

လီယန်ချူက မကျေနပ်သည့် လေသံဖြင့်

"ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်ခွဲပြီး ထွက်လာတာလေ၊ မင်း ဒီပန်းချီကားထဲမှာ ဖမ်းချုပ်ခံရပြီး ပြန်ထွက်မရတော့မလို့ ဖြစ်နေတာ "

ကျွေ့ဟွာက

"ခုနာက ဒီနေရာမှာ နဂါးဟိန်းသံ ကြားလိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာအငွေ့အသက်ကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်

"နဂါးဟိန်းသံ ဟုတ်လား"

ကျွေ့ဟွာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရစ်နေဟန်ဖြင့်

"နားစည်ကွဲမတတ်ပဲ၊ အရမ်းကို ရှေးကျတဲ့ သတ္တဝါ တစ်ခုခု ဖြစ်ပုံရတယ်။"

သာမန်အားဖြင့် ကျွေ့ဟွာသည် အလွန်မာနကြီးပြီး အေးစက်တတ်သူဖြစ်ရာ အလွယ်တကူဖြင့် စကားကို ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်း မပြောတတ်ပေ။ ယခု သူမ၏ ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

"ဒါဟာ ပန်းချီကားထဲက ဖန်တီးထားတဲ့ သတ္တဝါ တစ်ခုခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ ခဏနေဦး ငါ မင်းကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရှုရီဘူးသီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ရှုရီဘူးသီးကို သူနှင့်အတူ ဤပန်းချီကားထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ ထုတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ပျံဝဲနေပြီး နတ်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသည်။

ရုတ်တရက် ကျွေ့ဟွာ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော သတ္တဝါကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်လုံးကြီးများသည် အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပြီး ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ တုန်ခါနေသည်။

"ဟိန်း..."

နဂါးဟိန်းသံက နားစည်ကွဲမတတ်ပင်၊ အသံမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းများ ပါလာပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးရှိနေသည့် နေရာကို ချက်ချင်းပင် စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့မှာ အလျင်အမြန်ပင် နောက်သို့ ပေရာပေါင်းများစွာ ဆုတ်ခွာသွားမှသာ ဤကြီးမားသည့် သတ္တဝါမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ရှေးကျသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည့် ကောင်းကင်နဂါး ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင် မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်ပြီး ရက်စက်မှုကင်းမဲ့ကာ အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသည်။ ယခင်က လီရှန်းဒေသတွင် အဝါရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူသားက တောင်ပေါ်တွင် ပေတစ်ရာကျော်ရှည်သည့် နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့စဉ်ကလည်း အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော်လည်း ယခုပေါ်လာသည့် နဂါးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အလွန်တရာ သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ တုန်ရီနေရင်း

"ပြီးပြီ... ငါတို့ ပြီးပြီ သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့ ဒီမှာပဲ အသက်ပျောက်တော့မှာပဲ"

လီယန်ချူ ကျွေ့ဟွာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို တွေ့ရ၍ လေးနက်သော အသံဖြင့်

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

ကျွေ့ဟွာက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လီယန်ချူကို မော့ကြည့်ကာ

"ပြီးပြီ ပြီးပြီ"

သူမမှာ အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တုန်ရီနေသည်။ ဤနဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားပြီး အငွေ့အသက်မှာ ရှေးကျပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အငွေ့အသက်ကြောင့် လူကို တုန်ရီသွားစေနိုင်သည်။

လီယန်ချူမှာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှုရီဘူးသီးကို ဆွဲကိုင်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပါ"

ရှုရီဘူးသီးပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နတ်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည်။ သို့သော် နဂါးကြီးက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ ရှုရီဘူးသီး၏ အလင်းတန်းမှာ အခြား အာကာသတစ်ခုတွင် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဤနေရာကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစွမ်းအင်များ လှုပ်ရှားလာပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိတ်ဆို့မှုကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ရှုရီဘူးသီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"အသုံးမကျတဲ့ ဘူးသီး"

ရှုရီဘူးသီးမှာ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် အထက်အောက် ပျံဝဲနေပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေဟန်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းပြချင်နေပုံရသည်။ လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ထိုနဂါး၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများက သူတို့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ရှုနေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့ကို တစ်ခါတည်း ဝါးမြိုလိုက်တော့မည့်အလား။

လီယန်ချူ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာပြီး ထိုနဂါးကြီးကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားသည့် ရုပ်ခန္ဓာ"

နောက်တစ်ခဏတွင် ဧရာမလူရိုင်းကြီး တစ်ဦးသည် ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုနဂါးကြီးနှင့် မထူးခြားပေ။ လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကောင်းကင်အစွန်းမှ ပေါ်လာပြီး

"လာခဲ့"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် နဂါးကြီး၏ ဦးချိုများကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အားဖြင့် လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမှာ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီထဲမှ စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ နဂါးကြီးမှာ လွင့်စဉ်သွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲနေသည်။ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာကာ ပါးစပ်ကို ဟ၍ နတ်မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နတ်မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဤကောင်းကင်ကိုပင် မီးရှို့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး သူလည်း ပါးစပ်ကို ဟ၍ သုံးမြှောင့်စစ်မှန်သော မီးတောက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ မီးတောက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး နဂါး၏ မီးနှင့် သုံးမြှောင့်စစ်မှန်သော မီးတို့ ထိတွေ့ကာ ကောင်းကင်မှာ နီရဲနေအောင် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

နဂါး၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် လီယန်ချူသည် လေဟာနယ်ထဲမှ နတ်ကြိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဤအနီရောင် ကြိုးမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေရာပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် လေဟာနယ်တွင် လှိုင်းများ ထလာသည်။ နဂါးမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး လီယန်ချူထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။ နဂါးခြေသည်းမှာ အလွန်ထက်မြက်ပြီး တောင်တန်းတစ်ခုမျှ ကြီးမားသည်။ လီယန်ချူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ခိုင်မာပြီး လက်နှင့် ခြေကို လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ဖဲကြိုးဖြင့် နဂါးကို ချက်ချင်းပင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ သေမှာမကြောက်တဲ့ တိရစ္ဆာန်လဲ"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး ကောင်းကင်ဖဲကြိုးပေါ်တွင် နတ်မီးများ ပျံ့နှံ့လာကာ နဂါးကို မီးရှို့သည်။ သို့သော် နတ်လက်နက်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုသော်လည်း ထိုနဂါးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ နဂါးမှာ ကောင်းကင်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုးချဲ့လိုက်၊ ကျုံ့လိုက် လုပ်နေသော်လည်း ကောင်းကင်ဖဲကြိုး၏ ချည်နှောင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ နတ်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤနဂါးမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်ထူးဆန်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တစ်ချက် စိတ်လွတ်သွားချိန်တွင် နဂါးမှာ ကောင်းကင်ဖဲကြိုးမှ ရုန်းထွက်သွားပြီး မီးတောက်များကြားမှ ထွက်လာကာ ကြီးမားသော ခြေသည်းဖြင့် လီယန်ချူကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်ကာ မဆုတ်မနစ်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နဂါးခြေသည်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ နဂါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း..."

သူ၏ လက်သီးမှာ တောင်တန်းကြီးမျှ ကြီးမားပြီး ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတစ်ခုလုံးပင် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်တွင် ကပ်ဘေးမိုးတိမ်များ ထူထပ်လာသည်။ နဂါးမှာ မည်သို့ဖြစ်သည်ကို မသိရသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာကာ လေပြင်းများနှင့် မီးတောက်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးများကို ထိန်းချုပ်ကာ ကြီးမားသော မိုးကြိုးများဖြင့် လီယန်ချူကို ပစ်ချလိုက်သည်။

"သူ ငါ့လက်ထဲက ဘယ်လိုလုပ် လွတ်သွားတာလဲ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူသည် မိုးကြိုးကို ရင်ဆိုင်ကာ မြောက်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ဖဲကြိုးကို လေထဲတွင် ခါယမ်းလိုက်ရာ လေဟာနယ် တုန်ခါသွားပြီး နဂါးကို အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ သူသည် နဂါးကို အပြီးအပိုင် သတ်ဖြတ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ လီယန်ချူ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှား၍ မရုံသာမက စိတ်ကူးတစ်ခုတောင် မတွေးနိုင်တော့ပေ။

"ကျွေ့ဟွာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအား"

သူ၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားမှာ ကျွေ့ဟွာထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားပြီး ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးပင် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကျွေ့ဟွာနှင့် မတူသည်မှာ ဤနဂါးမှာ ဤစွမ်းအားကို သုံးနေချိန်တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး လီယန်ချူကို ထိုးနှက်ရန် ခြေသည်းများကို ဝှေ့ယမ်းလာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျွေ့ဟွာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း လီယန်ချူ ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလာသည်။ နဂါးကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်တရာ သေးငယ်နေသေးသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တိမ်တိုက်များ လွှမ်းခြုံထားပြီး နတ်ဘုရားတို့၏ စွမ်းအားများဖြင့် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တိမ်တိုက်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာကာ ထိုနဂါးကြီး၏ ခြေသည်းကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျွေ့ဟွာသည်လည်း သူမ၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားကို သုံး၍ နဂါးကို လေထဲတွင် တောင့်ထားလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားနှစ်ခုမှာ လေထဲတွင် တိုက်မိနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများ လေဟာနယ်တွင် ပျံ့နှံ့နေကာ အရာအားလုံးမှာ ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ခရမ်းရောင်နှင့် ရွှေရောင်များ ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်စွမ်းအင်များ တောက်ပနေကာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။

"ဘုန်း..."

သူသည် နဂါး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်ရာ နဂါး၏ အကြေးခွံများ ကွဲကြေသွားပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး တောင်များကို ရွှေ့ခြင်း၊ ခွန်အားကြီးမားခြင်း၊ တောင်ကို ထမ်းခြင်း ဟူသော စွမ်းအားကြီး သုံးရပ်ကို ထည့်သွင်းထားသောကြောင့် ရုပ်ခန္ဓာ၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လက်သီး သုံးချက်ဖြင့် နဂါး၏ ကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွက်လိုက်ပြီး ကြီးမားသော နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကွဲကြေသွားပြီး ဤကမ္ဘာထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းထားသော ကမ္ဘာမှာလည်း ခဏချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ အလွန်ကြီးမားသော လူရိုင်းကြီး တစ်ဦးနှင့် အမွှေးနံ့သာနတ်စွမ်းအင်များ၊ တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ခုနာက တိုက်ပွဲက သူမကို သတ္တိများ ပိုမိုတိုးပွားလာစေသည်။

"ဒါတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒါက ပန်းချီကားထဲက သာမန် ဝိညာဉ်မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ပြီး ဒီနဂါးက မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ တူညီနေတယ်။"

မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် သူ တစ်စုံတစ်ရာကို ဖမ်းဆုပ်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီထဲမှ တောင်များကို ရွှေ့၊ မကောင်ဆိုးဝါးများကို တိုက်ခိုက်သည့် စစ်နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယခင်နှင့် လုံးဝ မတူတော့သည်ကို ခံစားမိသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ရှုရီဘူးသီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှုရီဘူးသီးပေါ်တွင် နတ်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤနတ်ပန်းချီကားထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

......

ပိယန်ဂူထဲတွင်

လီယန်ချူသည် ကိုယ်ခွဲအတတ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ကျွေ့ဟွာ၏ ဝိညာဉ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရုပ်ခန္ဓာမှာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ နိုးထလာသည်။

ကျွေ့ဟွာမှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့်

"ဒီပန်းချီကားထဲမှာ ဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ ပါဝင်နေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်ကာ

"ငါ သံသယရှိတာက ငါတို့ ပန်းချီကားထဲ ရောက်သွားပြီးနောက်မှာ ဒီနဂါးက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးထဲကနေ ပေါ်လာတာ ဖြစ်မယ်။"

ကျွေ့ဟွာ အံ့သြသွားပြီး

"ဘာပြောတာလဲ"

လီယန်ချူက

"ခုနာက ပန်းချီကားထဲက နဂါးက မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ တူညီနေတာလေ။ သေချာကြည့်ရင် အဲဒီနေ့က တွေ့ခဲ့တဲ့ အဝါရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူက ပြောင်းလဲသွားတဲ့ နဂါးနဲ့လည်း ဆင်တူနေတယ် "

ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီးနောက် လီယန်ချူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"ပြီးတော့ နဂါးက ငါ့လက်ထဲကနေ ရုန်းထွက်သွားတာ၊ ဘာစွမ်းအားမှ သုံးတာ မတွေ့ရဘူး။ ဝိညာဥ်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင်လည်း ပန်းချီကားထဲက သာမန်ဝိညာဉ် မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန်နဲ့ အတုအယောင် ကြားမှာ ရှိနေတာ။"

ကျွေ့ဟွာမှာ အံ့သြမှင်သက်နေပြီး ခဏကြာမှ

"ငါ ခုက ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်မိတော့မလို့ ဖြစ်သွားတာလား "

လီယန်ချူမှာ တည်ငြိမ်စွာ

"မင်း အများကြီး တွေးနေတာပါ၊ ခုနာက နဂါးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ထပ် နဂါးတစ်ကောင် ထပ်လာရင်လည်း အလကားပဲ။"

ကျွေ့ဟွာ - "........."

လီယန်ချူက ပြောသည်

" ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုပါ။ နဂါးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ၊ မင်းရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"

ကျွေ့ဟွာက

"ဒီပန်းချီကားက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတာလား။"

လီယန်ချူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး

"ငါ ထပ်ဝင်ကြည့်မယ်။"

ကျွေ့ဟွာ အံ့သြသွားပြီး

"နင် ထပ်ဝင်ဦးမလို့လား"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ အဲဒီလို ပြောရတာက မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ထူးဆန်းနေလို့ပါ။ ပုံမှန်ဆို မင်းက သတ္တိရှိတာ၊ ဒီလောက် မကြောက်တတ်ဘူး။"

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ပန်းချီကားထဲက အပြုအမူတွေကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သူမသည် ချင်းချိုးတောင်က မြေခွေးနတ်ဘုရားကိုလည်း တွေ့ဖူးပြီး ချွန်းချိုးလင်ရဲ့ ဘိုးဘေးကိုလည်း သိသည်။ စွမ်းအားတွေ လျော့ကျနေပေမယ့် အငွေ့အသက်တွေက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိနေတာမို့ သူမ ဒီလောက် မကြောက်သင့်ပေ။

လီယန်ချူသည် ကိုည်ခွဲအတတ်ကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ အပြာရောင် ဝတ်ရုံဝတ် တာအိုဆရာ တစ်ဦးကို ပန်းချီကားထဲသို့ ထပ်ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ပန်းချီကားထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။ နေရာမှာ အရင်ကအတိုင်းပင် တောင်တန်းနေရာဖြစ်သော်လည်း ခဏမျှ နေကြည့်သော်လည်း နဂါး သို့မဟုတ် ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါမျိုး မတွေ့ရပေ။ သူ စဉ်းစားလိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် ရွှေရောင် ဝတ်ရုံဝတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ ရွှေတုတ် ကို ကိုင်ထားပုံကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်သည်။

နတ်ဘုရား ၅၀၀ ၏ အကြီးအကဲ၊ ဝမ်လင်ကွမ်း။

သို့သော် ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာမှာမူ ဘာမှ ပြောင်းလဲမှု မရှိပေ။

"ဒီပန်းချီကားက စိတ်ကူးယဉ်မှုနဲ့ ပေါက်ဖွားတာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှု ဒါမှမဟုတ် စိတ်မာယာကို ပေါ်လွင်အောင် လုပ်ပေးတာ ဖြစ်မယ် "

သို့သော် ဤသည်မှာ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သေးသည်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှုရီဘူးသီးကို အသုံးပြုကာ ပန်းချီကားထဲက ကမ္ဘာကို ဖောက်ထွက်ပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ထံ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ပန်းချီကားကို လိပ်လိုက်ကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ပြန်ယူသွားပြီး လေ့လာရမယ်"

ခုဏက သူ ကျွေ့ဟွာကို ကယ်ဖို့ခန္ဓာကိုယ်ခွဲ တစ်ခု ပန်းချီကားထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် ပန်းချီကားထဲတွင် နဂါးတစ်ကောင် အကြောင်းမဲ့ ပေါ်လာသည်။ ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် တိုက်ပွဲပုံကို ပန်းချီကားမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ပန်းချီကားတစ်ခုလုံးမှာ နတ်မီးတောက်များဖြင့် ပြည့်နေကာ လောင်ကျွမ်းတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲက ဆိုင်ရှင်မ ပြုပြင်ထားသော ပန်းချီကား၊ နှင့် ချွန်းချိုးလင် ဘိုးဘေး လက်ထဲက ပန်းချီကားတို့နှင့် လုံးဝ မတူပေ။

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာကို သတိပေးလိုက်သည်

"ငါ့ဘေးနားမှာပဲ နေ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီး ပန်းချီကားထဲ ဒါမှမဟုတ် စာအုပ်ထဲ ရောက်သွားရင် ငါ မသိလိုက်ရင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး "

ကျွေ့ဟွာ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ခါသွားပြီး တစ်ချက် ခုန်လိုက်ကာ လီယန်ချူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် စိတ်ချလက်ချ မှောက်အိပ်လိုက်သည်။

"သိပါပြီ "

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ တိုးညှင်းနေသည်။

ကြောင်လေးတစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘူးလား။

သို့သော် သူမ ခုနာက ပြဿနာ ရှာမိခဲ့သည်ကို သိသောကြောင့် ယခုအခါတွင်မူ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် ဤပိယန်ဂူတွင် ရှေးဟောင်း စာအုပ်များကို ဆက်လက် ရှာဖွေရာ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆက်သွယ်ရာ တံတားအကြောင်း မှတ်တမ်းများကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သို့သော် ဖော်ပြထားသည်မှာ ပိယန်ဂူ ပိုင်ရှင်၏ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်သည်။ သိသာသည်မှာ ထိုခေတ်က လူများလည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဆက်သွယ်ရာ တံတား ပြတ်တောက်သွားသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် တစ်ခုခု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်က ပိယန်ဂူ ပိုင်ရှင်သည် ကံကြမ္မာဟောသူ တစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဤလူကပင် နောင်တွင် ဖျက်ဆီးခြင်း အခွင့်အရေး ပေါ်လာမည်ဟု ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော နတ်ဘုရားနယ်မြေများ ပြန်ပေါ်လာမည်၊ လောက၏ ထိပ်တန်း ကန့်သတ်ချက်များ လျော့ကျသွားမည်၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်လည် နိုးထလာမည် ဟု ဆိုသည်။

"နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပေါ်လာခြင်း၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားများ ပြန်လည် နိုးထခြင်း၊ လောက၏ ကန့်သတ်ချက်များ လျော့ကျခြင်း......"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် တွေးတောမှုများ ပေါ်လာသည်။ ယခုအခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သေဆုံးသွားသည်ဟု ပြောကြသည့် ဝူနတ်ဘုရားမှာလည်း လူများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် နိုးထခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများ ပြောင်းလဲသွားပြီး တတိယ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ယခင်ကကဲ့သို့ မခက်ခဲတော့ပေ။

လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ တတိယ အဆင့်၏ ယန်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို ပိုမိုခံစားမိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကံကြမ္မာကို ရှောင်တိမ်းနေသော၊ သေခြင်းတရားကို ရှောင်တိမ်းနေသော အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်များ ထွက်ပေါ်လာမည်သာမက လူ့လောကရှိ အရည်အချင်းရှိသော ပညာရှင်များလည်း မူလ အတိုင်းအတာကို ဖောက်ထွက်သွားကြမည်ဖြစ်ရာ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီပိယန်ဂူ ပိုင်ရှင်က ဘယ်ခေတ်က ပုဂ္ဂိုလ်လဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။"

လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဘယ်ကံကြမ္မာဟောသူက ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တာလဲ။"

ဤစာအုပ်များမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသည်။ လီယန်ချူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤစာအုပ်များကို အကုန်လုံး ယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရှေးဟောင်း ကျင့်စဉ်များသာမက ပိယန်ဂူ ပိုင်ရှင်၏ သုတေသနများလည်း ပါဝင်နေပြီး ရှေးဟောင်း ကျင့်စဉ်အချို့၏ နောက်ဆက်တွဲများကိုပါ ထုတ်ဖော်ပြထားသည်။

လီယန်ချူ ပစ္စည်းများကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် အရိုးစုကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရိုးစုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်များကို အာရုံစိုက်ကာ တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေဟန် ရှိသည်။

"ဒီပိယန်ဂူ ပိုင်ရှင်က သူ့ခေတ်မှာ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်မှာ သေချာတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက် များပြားတဲ့ အစွမ်းထက် ကျင့်စဉ်တွေကို စုဆောင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဒီဂူထဲမှာပဲ အသက်ပျောက်သွားတာလား။"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားရသည်။ အရိုးစုထဲတွင် ပါဝင်သော လျှို့ဝှက်စွမ်းအားကို သူ မထိလိုက်ပေ။ သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထျန်းခွေ အကြီးအကဲ၏ ဖြစ်ရပ်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သော်လည်း ယခုထိ ဘာသဲလွန်စမျှ မတွေ့သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုကွဲအက်နေသော တောင်ကြားသို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အချို့ကိစ္စများကို ထျန်းခွေ အကြီးအကဲနှင့် ပြန်လည် အတည်ပြုရန် လိုအပ်သေးသည်။

"ထျန်းခွေ အကြီးအကဲ ပိယန်ဂူထဲ ဝင်သွားတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ "

လီယန်ချူ ကျွေ့ဟွာကို စီးကာ နန်ကျန်း၏ တောင်တန်းအတွင်းပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျွေ့ဟွာမှာ လေဟာနယ်ပေါ်တွင် နင်းကာ တိမ်တိုက်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး မကြာမီ ထိုကွဲအက်နေသော တောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

" ထျန်းခွေ အကြီးအကဲက မက်မွန်သားဓား ပေါ်မှာ မှီခိုနေတာမို့ ဒီတောင်ကြား အနီးအနားကနေ ထွက်မသွားသင့်ဘူး။"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်က တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာခဲ့စဉ်က ထျန်းခွေ အကြီးအကဲမှာ လိုက်မလာခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မပြီးဆုံးသေးသော အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဤနေရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝေ့ဝဲနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"သူ့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားအောင် ဘာက လုပ်လိုက်တာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် မှန်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်ကို ဖျက်လိုက်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုထားသဖြင့် မှန်နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကိုလည်း သူ ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်။

ရှစ်ခွင်မှန်ချပ်မှာ လေထဲတွင် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး တစ်ပေမျှ ကျယ်သော ကြေးမှန် ဖြစ်လာသည်။

"ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို ရှာပေးပါ"

လီယန်ချူ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှစ်ခွင်မှန်ချပ်မှာ သန်းနှင့်ချီသော ကုသိုလ်စွမ်းအားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် နတ်လက်နက် ဖြစ်ရာ မှန်မျက်နှာပြင်မှာ ရေလှိုင်းကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှစ်မြှောင့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ရုပ်ပုံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှေးဟောင်း စစ်နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှင် အဘိုးအို တစ်ဦး၏ ဘေးတွင် နီရဲကြီးမားသည့် မြွေကြီးတစ်ကောင် ဝန်းရံနေသည်။ ဤလူမှာ နဖူးမှာ ပြူးထွက်နေပြီး ဒဏ္ဍာရီထဲမှ သက်ရှည်နတ်ဘုရားကဲ့သို့ပင်။ မျက်နှာမှာ ရှေးကျပြီး ပါးပြင်များမှာ နီရဲနေကာ ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောနေပုံရပြီး အမူအရာမှာ အလွန် ကြင်နာတတ်သည်။

ခရမ်းရောင် မျက်နှာပြင်၊ သံချောင်းကဲ့သို့ ဆံပင်မွှေးများ၊ အလွန် ပြင်းထန်သော ထျန်းခွေ အကြီးအကဲက ထိုအဘိုးအိုကို အလွန် လေးစားသော အမူအရာဖြင့် ဆက်ဆံနေသည်။

နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ရှေးဟောင်း သစ်ပင်တစ်ပင် ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။

ရှစ်ခွင်မှန်ချပ်ထဲတွင် ရုပ်ပုံသာ ရှိပြီး အသံ မပါရှိပေ။ အဘိုးအိုက ရင်ဘတ်ထဲမှ နီရဲသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆေးလုံးပေါ်တွင် လှပသော လမ်းစဉ် အမှတ်အသားများ ရှိနေပြီး ရေလှိုင်းကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့နေသည်။ ထိုဆေးလုံးကို ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို ပေးအပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

သို့သော် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲမှာ အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ထိုအဘိုးအို၏ ကြင်နာမှုကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ အဘိုးအိုမှာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နီရဲသော ဆေးလုံးကို တစ်ဖန် ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ထျန်းခွေ အကြီးအကဲမှာ ထပ်မံ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောနေကြပုံရသည်။ အဘိုးအိုမှာ ကြင်နာစွာ ပြုံးနေသည်။

သို့သော် ဘေးရှိ နီရဲသော မြွေကြီးမှာ ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာသည်။ မြွေကြီးမှာ သူတို့ ဘေးတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။ ထိုစဉ်တွင် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲ၏ နောက်ကျောတွင် ရှိနေပြီး ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကမူ မသိရှိရှာပေ။

ရုပ်ပုံထဲတွင် သူနှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်၌ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုနီရဲသော မြွေကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဟ၍ ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။ ထျန်းခွေ အကြီးအကဲ၏ ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြွေ၏ ဗိုက်ထဲတွင် ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်။

အခန်း ၉၅၆။ ခေါင်းကိုက်စေသော ကျောက်ပြား ၊ ကပ်ရောဂါဖြန့်ကျက်သည့် ကြိမ်လုံး ၊ ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုရရန် ခက်ခဲခြင်း

အနီရောင် မြွေကြီးသည် ထျန်းခွေ ကို မျိုချပြီးနောက်၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်နေသည်။ လူကြီးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး၊ အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် ရှစ်ခွင်မှန် ရှိရာ အရပ်သို့ ခေါင်းမော့၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူကြီး၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လွန်းလှသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရှစ်ခွင်မှန်ပေါ်ရှိ ရုပ်ပုံမှာ အသံမြည်ဟည်းကာ ကွဲကြေပျက်စီးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

ကျွေ့ဟွာက

“ဒီအဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူကြီးက အဘယ်သူများလဲ” ဟု မေးသည်။

ထိုအနီရောင် မြွေကြီးသည် မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဆင့် (၃) ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကိုပင် တစ်ခါတည်း မျိုချနိုင်ခဲ့သည်။ လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

“ထျန်းခွေ အကြီးအကဲရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားကို ကြည့်ရတာ၊ သူတို့နှစ်ယောက်က ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ဒီလူကြီးက ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူက ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်စိတ်မရှိဘဲ နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကျွေ့ဟွာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့်

“အခု ထျန်းခွေ တောက်ရန်က ဒီမြွေကြီးရဲ့ မျိုချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

“အဲ့ဒီ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူကြီးကို ရှာပြီး၊ မြွေရဲ့ ဗိုက်ကို ခွဲထုတ်ရမှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ထျန်းခွေ တောက်ရန် ပေးအပ်ထားသော လက်ကောက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရာ သိုလှောင်လက်နက် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ခြေရာခံခြင်း အတတ်ပညာကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ ထိုလက်ကောက်မှ အလွန် အားနည်းပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည့် အသက်ရှူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဝိုင်းရံနေသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကာ

“အခု ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲက မသေဆုံးသေးဘူး၊ အဲ့ဒီမြွေရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာပဲ” ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ယင်ယန် စွမ်းအားနှစ်မျိုးပါသော ပုလင်း ကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ထိုပုလင်းထဲသို့ လူကို ထည့်သွင်းလိုက်လျှင် ခဏတာအတွင်းမှာပင် ပျက်စီးသွားတတ်သဖြင့် ဤကိစ္စကို အချိန်ဆွဲ၍ မရပေ။

အာရုံ ခံစားရမှုတစ်ခု ရရှိလာသည်။ လုံးဝ ရှင်းလင်းမှုမရှိသော်လည်း ရှာဖွေရမည့် ဦးတည်ရာကိုမူ ရရှိလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤအသက်ရှူသံသာ ပြတ်တောက်သွားပါက ထျန်းခွေ မှာ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

“အဝင်အထွက် အကြောင်းတရားတွေဟာ ကံကြမ္မာနဲ့ သတ်မှတ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အကယ်၍သာ ဒီလက်ကောက်ကြောင့် အကြောင်းတရား မဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ အခုဆိုရင် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

........................

တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တောင်တန်းကြီးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင်၊

သူ့ဘေးတွင် အနီရောင် မြွေကြီးကို ခေါ်ဆောင်ထားသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် ဤတောင်တန်းများကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ ထိုနေရာရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆိပ်သတ္တဝါများမှာ သူတို့၏ အရိပ်ကိုပင် မပြရဲကြပေ။ ဤလူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အသက်ရှူသံမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်အတူ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရှိနေသည်။

သူသည် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အောက်ခြေမှာမူ အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး လက်တစ်ကမ်းပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်နေသည်။ လူကြီးသည် အကြည့်များ အလွန်နက်နဲစွာဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ညင်သာသော အသံဖြင့်

“နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ရှစ်ရာ ရှိသွားပြီ၊ ဒီတံဆိပ်လည်း လျော့ရဲလာသင့်ပြီ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ အဖြူရောင် အရိုးစတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အရိုးစပေါ်တွင် သဘာဝအတိုင်းဖြစ်ပေါ်နေသော အမှတ်အသားများ ရှိနေပြီး လေတိုက်သံနှင့် မိုးခြိမ်းသံများကိုပင် ကြားနေရသယောင် ရှိသည်။ သူသည် ထိုအရိုးစကို ညင်သာစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားမှန်း မသိသော်လည်း ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှ မည်သည့်အကြောင်းပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ ဤလူကြီး၏ မျက်ဝန်းမှာ အလွန်နက်နဲကာ မှောင်မိုက်နေသော အလွှာများကိုပင် ထွင်းဖောက်ကြည့်နိုင်သယောင် ရှိသည်။

သူ နောက်တစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်တော့မည့်အချိန်၌၊ တောင်တန်းများကြားမှ အလင်းတန်းဖြူတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူကြီးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသော လူငယ်တာအိုဆရာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကြောင်မှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝိုက်တွင် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ နတ်ဘုရားများအား ပူဇော်သော အနံ့အသက်များက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ပတ်ရစ်နေသဖြင့် အလွန်ထူးခြားလှသည်။ လူငယ်တာအိုဆရာ သည် ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးသည်။

သူ့ဘေးရှိ အနီရောင် မြွေကြီးသည် လီယန်ချူကို အေးစက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းသည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လူသားမဆန်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အေးစက်လွန်းလှသည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်နေပြီး ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနီရောင် မြွေကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသည့် ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ လက်ကိုင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

အောင်း

ဓားအိမ်ထဲမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကျန့်ကျောင်းဓားသည် အလင်းတန်းဖြူတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မိုးထိတိုင်အောင် မြင့်မားသော ဓားအရှိန်အဝါများဖြင့် အလွန်ပင် ထက်မြက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူကို ဗဟိုပြု၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပြီး ပြာမှုန့်များ ဖြစ်ကုန်သည်။

အနီရောင် မြွေကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ပေါ်နေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် အနီရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေ့မှ ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ ဤတိမ်တိုက်ပတ်လည်တွင် ရောင်ခြည်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နတ်ဘုရားဆန်ဆန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေသည်။ သို့သော် ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ထက်မြက်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါမှာလည်း ပြင်းထန်လှသဖြင့်၊ ထိုတိမ်တိုက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကြေမွသွားစေကာ အနီရောင် မြွေကြီးကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံအေးအေးဖြင့် “ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား” ဟု ပြောသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ကြီးမားသော တာအို သင်္ကေတများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းပြီး လေးလံသော ကြေးနီအိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အိုး၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် တောင်တန်းများ၊ မြစ်များ၊ ပန်းများ၊ ငှက်များနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ ရေးဆွဲထားသည်။ ကြေးနီအိုးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားဆန်ဆန် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ထိုအလင်းတန်းများ ကျဆင်းလာသောအခါ လီယန်ချူ၏ အလင်းတန်းကို တားဆီးနိုင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးချလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်စွမ်းအင်မှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင် အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အပူချိန်မှာ တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် မြင့်တက်သွားပြီး၊ နေလုံးကြီးတစ်ခု လူ့လောကထဲသို့ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ကြေးနီအိုးမှ ကျဆင်းလာသော အလင်းတန်းများမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားကို တားဆီးပြီးနောက်၊ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ကွဲကြေပျက်စီးသွားသည်။ လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ အားကုန်ခုတ်ချလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ပုံပန်းရှိသော်လည်း၊ ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝိုက်တွင် အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး အမှန်တကယ်ပင် အစိုင်အခဲ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှပြီး၊ ထိုကြေးနီအိုးမှာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တည်ရှိနေကာ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သို့သော်လည်း ဤအလင်းတန်းမှာ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ကို တစ်စက္ကန့်တောင် မတားဆီးနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ့ခြေအောက်ရှိ မြွေကြီးနှင့်အတူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထပ်မံ ပေါ်လာသောအခါ တိမ်ပင်လယ်၏ အထက်တွင် ရပ်တည်နေပြီး၊ အနီရောင် မြွေကြီးမှာ သူ့ဘေးတွင် ပတ်ရစ်နေကာ လျှာကို တုန်ခါလျက် အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား မင်းက ဘယ်သူလဲ”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး ပြောဆိုသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကြေးနီအိုးမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပိုမိုကြီးမားသွားပြီး၊ ထိုကြီးမားသော သင်္ကေတမှာ အလွန် လေးလံစွာ လည်ပတ်နေသည်။ ကြေးနီအိုးမှ အလွန် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျူယီကြေးနီအိုးလား”

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ အသုံးပြုနေသော ဤသင်္ကေတမှာ ကျူယီ ကြေးနီအိုး၏ ထူးခြားသော သင်္ကေတ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ယခင်က ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာတွင် ဤအနီရောင် မြွေကြီးမှာ အသက်ရှင်နေသော သတ္တဝါမဟုတ်ဘဲ၊ ဤလူကြီးနှင့်အတူ ပူးကပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ထူးခြားသော ရတနာတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။ ထိုလူကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အထူးသဖြင့် ကြေးနီအိုး၏ အလင်းတန်းများအောက်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့

“မင်းအမေကို မေးကြည့်လိုက်”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အလွန်တောက်ပ လှပလှသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ဤကြေးနီအိုးကြီးပေါ်ရှိ အလင်းတန်းများနှင့် လီယန်ချူ၏ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အလင်းတန်းများမှာ ထိတွေ့သွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ လေဟာနယ်မှ စတင်၍ တုန်ခါသွားသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

“ဓားသမားပဲ၊ ဒီကာင်ရဲ့ စွမ်းအားက အံ့သြစရာပဲ”

ဟု ပြောသည်။

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ကျွေ့ဟွာက သူမ၏ ထူးခြားသော အစွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ ကျွေ့ဟွာ၏ နောက်တွင် ရှေးဟောင်းပြီး ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်နှင့် အာကာသမှာ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အတွေးများမှာလည်း အလွန်ပင် နှေးကွေးသွားပြီး၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် ရာနှင့်ချီသော မီတာအကွာအဝေးမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဤအဆင့်အတန်းရှိသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ရရှိထားသည့် အစွမ်းဟာ အလွန်များပြားပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်မည့် ရတနာများလည်း ရှိနိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ခုကို ခုတ်လိုက်သည်။ ဤဓားချက်မှာ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးကို ခုတ်လိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အနီရောင် မြွေကြီး၏ ခေါင်းမှစ၍ အမြီးအထိ ခုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

မြွေကြီး၏ ဗိုက်ထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ အမြင့် သုံးလက်မသာရှိသည့် ဝိညာဉ်တစ်ခုကို သူ့ဗိုက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေစေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုအနီရောင် မြွေကြီး၏ ဗိုက်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ သူမှာ ယခင်က မျိုချခံလိုက်ရသော ထျန်းခွေ ပင် ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ကျွေ့ဟွာ၏ တန်ခိုးမှာ သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး မချုပ်နှောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ပိတ်လှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားကာ၊ ကြေးနီအိုးမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထျန်းခွေ ၏ သုံးလက်မအရွယ် ဝိညာဉ်ကို ဖုံးလွှမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရား‌ခြေလှမ်း အတတ်ပညာကို အသုံးပြုလိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏတွင် လေထဲ၌ ပေါ်လာပြီး ထျန်းခွေ ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ၊ ပြန်လှည့်၍ ဓားချက်တစ်ခုဖြင့် အလင်းတန်းများကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး တောင်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ပေါ်လာသည်။ ဤတောင်ကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကြေးနီအိုးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျလာပြီး၊ အရာရာတိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နေလပုတီး ကို ပစ်လိုက်ရာ နေလသင်္ကေတမှာ ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တောင်ကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကြေးနီအိုးကြီးမှာ ပြန်လည် မြင့်တက်သွားသည်။ နေလပုတီးမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော ရတနာဖြစ်ပြီး နေလသင်္ကေတကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယခင်က ဟော့ထုန်တောင်ထဲတွင် တံဆိပ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အရွယ်အစားမှာ တစ်ပေခန့်သာ ရှိသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

ဒိန်း ဒိန်း ဒိန်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အလင်းတန်းကဲ့သို့ အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းမျှ ထိုကြေးနီအိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်နေသည်။ ကြေးနီအိုးကြီး၏ သင်္ကေတပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူက ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြေးနီအိုးကြီးမှာ ကွဲကြေသွားကာ လေထဲတွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး ညင်သာသော အသံဖြင့် “သွား” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ချွင် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြည်လင်သော နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလင်းတန်းဖြူတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးရှိ တိမ်တိုက်များကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး၊ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ နောက်သို့ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ ခေါင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ကုသိုလ်မှန် တစ်သန်းရှိသည့် ကျန့်ကျောင်းဓားကိုပင် ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ စွမ်းအားက မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း ချက်ချင်း လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်ကို ရွေ့လိုက်ရာ အလင်းတန်းဖြူတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပေရာနှင့်ချီ၍ ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအနီရောင် မြွေကြီးမှာ သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်နေသည်။

လက်ထဲရှိ ခေါင်းက အေးစက်စွာဖြင့် “ကောင်းကင်နဲ့ ‌ေမြကြီး မသိဘူး ” ဟု ပြောသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ကမ္ဘာမြေကို နွေဦး ပြန်ဆောင်ကြဉ်းခြင်း အတတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ကွဲကြေသွားသည့်တိုင်အောင် ပြန်လည် ပြုပြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် သူ၏ ခေါင်းကို ပြန်တပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဤဒဏ်ရာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော တားမြစ်ချက်တစ်ခု ရှိနေပြီး ပြန်လည် ကုသ၍ မရနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

အင်း

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကို နွေဦး ပြန်ဆောင်ကြဉ်းခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ အားကောင်းလှသော အသက်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ စတင်၍ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သို့သော် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကင်းသွားခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းကို ပြန်မတပ်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် အနီရောင် မြွေကြီးမှာလည်း ဗိုက်ခွဲခံလိုက်ရသဖြင့် ထိုဓားဒဏ်ရာမှာလည်း ပျောက်ကင်းသွားခြင်း မရှိပေ။

“ဒီဓားက အလွန်ဆန်းကျယ်လှချည်လား”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ အမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ အနီရောင် မြွေကြီးမှာ တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် ပေတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ မပျက်စီးနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိပြီးနောက်တွင်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် ကုသနိုင်သည်။ ဤစွမ်းအင်ကို ကိုယ်ခန္ဓာမသန်မာသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်လျှင်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပေါက်ကွဲသွားစေနိုင်ပြီး၊ ၎င်းမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်း တန်ခိုးပြာဋိဟာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပေတစ်ရာ ရှည်လျားသော မြွေကြီးမှာ ဝင့်ကြွားလှသော်လည်း၊ ခေါင်းမှစ၍ ဗိုက်အထိ ခွဲထုတ်ခံထားရပြီး ပြန်လည် ကုသ၍ မရနိုင်သဖြင့် အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းနေသည်။

“မင်းက သေချင်နေတာပဲ”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

“ခေါင်းပြုတ်နေပြီးတော့တောင် ငါ့ကို ကြိမ်းဝါးနေသေးတယ်”

ဟု ပြောသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး - “..............”

သူသည် ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိပြီး ‘ခေါင်းကိုက်စေသော ကျောက်ပြား’ ဟု ခေါ်သည်။ အသက်သွင်းလိုက်လျှင် လူကို ခေါင်းကိုက်သွားစေနိုင်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အသံလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဤအသံလှိုင်းထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သော အစွမ်းများ ပါဝင်နေသည်။ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်မှာ စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ကာကွယ်ထားသဖြင့် ဤ ‘ခေါင်းကိုက်စေသော ကျောက်ပြား’ ၏ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤကြေးနီ ကျောက်ပြားမှာ အလွန်ပြင်းထန်သော ရတနာဖြစ်ပြီး ရန်သူနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ထူးခြားသော အစွမ်းရှိကာ အစုလိုက် အပြုံလိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက

“တိုက်လို့မနိုင်တော့ ငါ့ကို သီချင်းဆိုပြဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ အဘိုးကြီး”

ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူသည် လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။ ဤကြိမ်လုံးပေါ်တွင် ရှေးကျလှသော စာလုံးများ ရေးထိုးထားသည်။ သူသည် ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကပ်ရောဂါ စွမ်းအင်များ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အခုလေးတင်မှာပင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် အဖိုးတန်ရတနာ ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤကပ်ရောဂါ စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာမြေကို မီးခိုးရောင် စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

‘ကပ်ရောဂါဖြန့်ကျက်သည့် ကြိမ်လုံး’

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ ကပ်ရောဂါ တားဆီးသည့် အဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ထို အဆောင်မှာ ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားပြီး အဆိပ်နှင့် ကပ်ရောဂါများကို အထူး တားဆီးပေးသည်။ သို့သော်လည်း ထို အဆောင်မှာ ဤမီးခိုးရောင် ကပ်ရောဂါ စွမ်းအင်ကို မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးက ပြုံး၍

“လူငယ်လေး၊ မင်းက ကောင်းကင်ကြီးမားတာကို မသိဘူး” ဟု ပြောသည်။

ထို့နောက် ကြိမ်လုံးကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကပ်ရောဂါ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပင်များမှာ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားပြီး သူတို့၏ အသက်စွမ်းအင်များမှာ လုယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ကပ်ရောဂါဖြန့်ကျက်သည့် ကြိမ်လုံးမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရတနာဖြစ်ပြီး သာမန် ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် လူသားများအတွက်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကပ်ရောဂါတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ အေးစက်စွာဖြင့်

“မင်းမှာ ဝိညာဉ် ကာကွယ်ပေးတဲ့ ရတနာရှိရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ” ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ အကြိမ်ကြိမ် တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေနပ်မှုများ ရှိနေပြီး အခုမှပင် သက်သာရာရသွားသည်။

အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူကြီးများမှာ သာမန် ကျင့်ကြံသူများ သူတို့ကို မြင်လိုက်လျှင် အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး အရာရာတိုင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ထင်ကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါတွင်လည်း ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ ဖြစ်တတ်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို ဖိနှိပ်ပြီး လှောင်ပြောင်ချင်နေသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာဖြင့်

“ဒီရတနာက မဆိုးဘူး” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

သူသည် ‘ခေါင်းကိုက်စေသော ကျောက်ပြား’ ၏ စွမ်းအားကို တားဆီးခဲ့သော်လည်း ထိုထဲမှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ခွဲခြားနိုင်ခဲ့သည်။ ယခု ကြိမ်လုံးမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက ဤသို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက စကားပြောတာ မကောင်းပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမြင်ကတော့ မဆိုးပါဘူး။”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း၊ နောက်တစ်ချက်တွင် သူ့လက်ထဲရှိ ကြိမ်လုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“..............”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြိမ်လုံးမှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ခေါင်းပေါ်ရှိ ‘ခေါင်းကိုက်စေသော ကျောက်ပြား’ မှာလည်း လေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် မီးခိုးရောင် ကပ်ရောဂါ စွမ်းအင်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ‘ကပ်ရောဂါဖြန့်ကျက်သည့် ကြိမ်လုံး’ မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ ‘ခေါင်းကိုက်စေသော ကျောက်ပြား’ ကိုလည်း သူ အလုခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူက ညင်သာစွာ ပြုံး၍ “ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားပြီ” ဟု ပြောသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုရတနာနှစ်ခုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး - “..............”

ခဏတာအတွင်းမှာပင် လေထုမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားမည့် အော်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငလူးမကောင်”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ သူ၏ နောက်တွင် ကြီးမားသော သင်္ကေတတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခုတစ်ခါမူ အစိမ်းရောင် ကြေးနီ နတ်ဘုရားပင် ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ထိတိုင် မြင့်မားနေသည်။ နတ်ဘုရားပင်မှ ရောင်ခြည်များ သောင်းချီ၍ ကျဆင်းလာသဖြင့် ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ လေတိုက်နှုန်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မိုးကြိုးများမှာ သူ့ဘေးတွင် ပတ်ရစ်နေကာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများမှာ သူ၏ ဘေးတွင် လည်ပတ်နေသည်။

လီယန်ချူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရတနာ နှစ်ခုလေးပဲကို ၊ ခွေးအိုကြီး၊ မင်းက သိပ်ပြီး ကပ်စေးနည်းလွန်းတယ်၊ ဒီလို စိတ်သဘောထားနဲ့တော့ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားပင်မှ ရောင်ခြည်သောင်းချီ၍ လီယန်ချူဆီသို့ ထိုးဆင်းလာသည်။ ဤရောင်ခြည်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။ လီယန်ချူ ရှိနေသော တောင်ကမ်းပါးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်ထွက်နေသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ ပြာမှုန့် ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝိုက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ ကျွေ့ဟွာမှာ ထျန်းခွေ ၏ ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းခိုနေပြီး၊ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းကာ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ ခါးကို ပြင်းထန်စွာ လက်သီးဖြင့် ထိုးရန် ချောင်းနေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးက လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်မှ ကြီးမားသော လက်နှစ်ချောင်းမှာ ပြုတ်ကျလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်သည်။ လက်နှစ်ချောင်းပေါ်တွင် ရှေးကျလှသော သင်္ကေတများ ထင်ရှားနေပြီး လေတိုက်သံနှင့် မိုးခြိမ်းသံများမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ ဤအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီး အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အသက်စွမ်းအင်များ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ရွှေရောင် နေလုံးကြီးတစ်ခု တက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်တွင် ကြီးမားသော နတ်ဘုရားအရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရောင်ခြည်များ တောက်ပနေသည်။ သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို အသုံးပြု၍ ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ရှိ နတ်ဘုရားအရိပ်မှာလည်း သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်နှင့်အတူ ဓားကို ခုတ်လိုက်သည်။

ရှေးကျလှသော သင်္ကေတများ ပါဝင်သော ကြီးမားသော လက်နှစ်ချောင်းမှာ ကွဲကြေသွားသည်။

လီယန်ချူက နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ခုကို ခုတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ နတ်ဘုရားပင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ရောင်ခြည်သောင်းချီ၍ ကျဆင်းလာကာ လီယန်ချူ၏ ဓားအလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းကွင်းတစ်ခုမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဧရိယာ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ ကြည်လင်သွားသည်။ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ တောင်တန်းကြီးများမှာ တုန်ခါသွားပြီး၊ သန်မာလှသော အဆိပ်သတ္တဝါများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားမိသဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် တုန်ရီကာ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ အနီရောင် မြွေကြီး၏ အပေါ်တွင် ရပ်တည်နေပြီး၊ သူ၏ နောက်ရှိ နတ်ဘုရားပင်မှ ရောင်ခြည်သောင်းချီ၍ ထပ်မံ ကျဆင်းလာကာ အရာရာတိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို ကျန့်ကျောင်းဓားထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တောရိုင်းနယ်မြေ၏ အသိစိတ်နှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ရှိ နတ်ဘုရားအရိပ်မှာလည်း သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

လက်ကို ရွေ့လိုက်ပြီး ဓားကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒ အားလုံးကို ဓားချက်တစ်ခုတည်းအောက်တွင် စုစည်းထားလိုက်သည်။ ရောင်ခြည်သောင်းချီမှာ ကွဲကြေသွားပြီး၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ နောက်ရှိ နတ်ဘုရားပင်မှာလည်း ခါးလယ်မှ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းဖြူများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးမြူများ ဖြစ်ကုန်သည်။ ပေတစ်ရာ ရှည်လျားသော အနီရောင် မြွေကြီးမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပြီး နေရာအချို့တွင် အရိုးများ ပေါ်လာသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ အံ့အားသင့်ကာ ဒေါသထွက်နေပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ ပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ ဤဓားအရှိန်အဝါကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ အသက်စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ မပျက်စီးအောင် ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သို့သော်လည်း ခေါင်းမှာ ပြန်မတပ်နိုင်သေးဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင်လည်း ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမှာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ အနီရောင် မြွေကြီးမှာ အရွယ်အစား သေးငယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရစ်ပတ်သွားသည်။ သူသည် လီယန်ချူကို အငြိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ အနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ ပေဆယ်ဂဏန်းလောက်အထိ တောက်ပသွားပြီး အလွန်ပင် မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းသည်။ လီယန်ချူ၏ ယခုလက်ရှိ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုဖြင့်ပင် ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ အရာရာကို ဖုံးကွယ်သွားသည်ကို ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာဆိုင်ရာ အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ဓားချက်တစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါမှာ လေထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ အရာရာတိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

အနီရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် ရှင်းလင်းပြီး တိုးညှင်းသော ညည်းညူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ ထိုနေရာတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။ လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆွဲထားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ လေတိုက်ခြင်းကြောင့် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။

ယခင်က ထိုလူကြီးမှာ အလွန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရှေးကျလှသော စွမ်းအားများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်ခဲ့ပေ။ လီယန်ချူမှာ ဤတိုက်ပွဲမှတစ်ဆင့် အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားသည်။ ကိုယ်ခံပညာဖြင့် အောင်မြင်ရန်မှာ သတ္တိရှိပြီး ရှေ့သို့ တိုးရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အာရုံကို စုစည်းရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပြီး လွယ်ကူစွာ မရနိုင်ပေ။

သူသည် မသိမသာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

“နတ်ဘုရားပင်ကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”

ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်အသိမှာ ကမ္ဘာငယ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ကြေးနီ နတ်ဘုရားပင် တစ်ပင် ရှိပြီး ငါးရောင်စပ် မြေဆီလွှာပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးထားသည်။ သူ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြေးနီ နတ်ဘုရားပင်နှင့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် တူညီနေသည်။

“ကျူယီ ကြေးနီအိုး၊ ကြေးနီ နတ်ဘုရားပင်”

ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီး၏ ဝိညာဥ်ပုံရိပ် မှာ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရတနာနှစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း ၉၅၇ အသက်ရှည် နတ်ဘုရားနှင့် ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်း၊ ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအို

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးကာ နောက်ဆုတ်ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာနှင့် သုံးလက်မအရွယ်ရှိ ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် လီယန်ချူ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုသုံးလက်မအရွယ် ဝိညာဉ်မှာ ခရမ်းရောင်မျက်နှာနှင့် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လေဟာနယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ပေါ်လွင်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ရိုင်းစိုင်းပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပုံစံမှာမူ အလွန်ပင် သေးငယ်သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူက

“အကြီးအကဲ၊ ဘာကြောင့်များ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မယူသေးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထျန်းခွေက အသံကို တိုးဖျော့စွာဖြင့်

“ပြန်ယူလို့ မရတော့ဘူး” ဟု ဖြေသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထျန်းခွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအလင်းတန်းကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ထျန်းခွေမှာ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် နက်နဲလှတဲ့ စွမ်းအားလဲ”

ဟု သူက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ သုံးလက်မအရွယ်အတိုင်းသာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ယခင်က ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့စဉ်က ထျန်းခွေမှာ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ရုပ်ခန္ဓာမရှိဘဲ သုံးလက်မအရွယ် ဝိညာဉ်သာ ကျန်ရစ်နေခြင်းကို သူ အံ့သြမနေတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ထျန်းခွေ၏ ဝိညာဉ်သည် အဘယ်ကြောင့် သုံးလက်မအရွယ်တွင်သာ ပိတ်မိနေရသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကိုမူ သူ စိတ်ဝင်စားမိသည်။

သူ ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ထိုအကြောင်းကို အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ

“အကြီးအကဲ၊ အဲ့ဒီ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူကြီးကို သိသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထျန်းခွေသည် မုတ်ဆိတ်မွှေးများပင် ထောင်တက်သွားသည်အထိ ဒေါသထွက်ကာ

“သိတာပေါ့၊ သူက ခုံးတုန်တောင်က ကျန်းရှန်း ဘိုးဘေးပဲ။ ကျန်းရှန်း နတ်ဘုရားလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။ ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ရုတ်တရက် အသေသတ်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး ”

ဟု ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤနာမည်သည် သူ့အတွက် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသဖြင့်

“ကျန်းရှန်း ဘိုးဘေး ဟုတ်လား” ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ထျန်းခွေက

“ဟုတ်တယ်။ သူက အသက်ရှည်စေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံသူပဲ။ မဟာရှခေတ်က စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးလို့ ပြောကြတယ်။ သူက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး မျိုးဆက်အဆင့်အတန်းလည်း မြင့်မားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့တပည့်မွေးမြူမှုက နည်းပါးပြီး တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်”

ဟု ရှင်းပြသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထျန်းခွေက ဆက်ပြောသည်

“မင်း ရယူခဲ့တဲ့ ရတနာနှစ်ခုက ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့စေတဲ့ ကြိမ်လုံးနဲ့ ခေါင်းကိုက်စေတဲ့ ကျောက်ပြားပဲ။ အဲဒါတွေက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကာအကွယ် ရတနာတွေပဲ။ နောက်ထပ် မေ့မြောစေတဲ့ ဓားနဲ့ အရူးလုပ်တဲ့ ခေါင်းလောင်းဆိုတာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ကံကောင်းတာက သူက လောကကြီးကို ဒုက္ခမပေးတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ကပ်ရောဂါတွေ ပျံ့နှံ့ပြီး လူတွေ အများကြီး သေကြေပျက်စီးကုန်မှာ”

လီယန်ချူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူက ဟော့ထုန်တောင်ကနေ ထွက်လာပြီးနောက် မင်ရှန်းနယ်မြေကို ပြန်ရောက်စဉ်က အသတ်ခံရတော့မည့် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ကျင့်ရွှမ်တို့ တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ကျင့်ရွှမ်ပြောပြခဲ့ဖူးသည်မှာ သူ သတ်လိုက်သော ဆံပင်ဖွာလန်လန်ဖြင့်တာအိုဆရာ၏ ဆရာမှာ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။

ထျန်းခွေက မီးတောက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စိတ်ဒေါသဖြင့်

“ကျန်းရှန်းဆိုတဲ့ သူခိုးကတော့ ကောင်းကောင်းသေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိုတောင် ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့နည်းနဲ့ လုပ်ကြံတယ်”

ဟု ကျိန်ဆဲသည်။

လီယန်ချူက

“ဒါဆိုရင်တော့ သူနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က အရင်ကတည်းက ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်တွေ ရှိနေခဲ့တာပေါ့”

ဟု ပြောသည်။

ထျန်းခွေက အံ့သြစွာဖြင့် “ဘာကံကြမ္မာလဲ” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်လို့ပါ” ဟု ဖြေသည်။

ထျန်းခွေ - “………………”

ခဏတာ ဆိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထျန်းခွေက

“လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ” ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“ကျွန်တော်က ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ရဲ့ တပည့်ပါ”

ဟု လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ထျန်းခွေက ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်းဆရာကတော့ လွတ်လပ်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်မှာပါ။ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းလိုမျိုး တပည့်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ ဆရာဆိုတော့လည်း သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး”

လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်သည်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ သူ့ဆရာက သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ ရုပ်ပုံကားချပ်တွေဆိုတာ အသက်ဝင်လွန်းလို့ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်တွေ မဟုတ်လား။

ထျန်းခွေက “မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို လိုက်ရှာတာလဲ” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခဏစဉ်းစားပြီး

“ကျွန်တော်က အကြီးအကဲရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ပိယန်ဂူကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ စာပေတွေကို ဖတ်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မရှင်းတာတွေကို အတည်ပြုချင်လို့ပါ”

ဟု ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဂူထဲ ပြန်ရောက်တော့ အကြီးအကဲ ပျောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ရှစ်ခွင်မှန်ကို သုံးပြီး ရှာကြည့်တော့ အကြီးအကဲ မြွေမြိုခံလိုက်ရတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိတဲ့အတွက် ခြေရာခံတဲ့ အတတ်ပညာနဲ့ လိုက်လာခဲ့တာပါ”

ထျန်းခွေ ကြားလိုက်ရသော် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

သူနှင့် လမ်းကြုံဆုံတွေ့ရုံမျှသာ ရှိသေးသော လူငယ်လေးက သူ့ကို ဤမျှအထိ ဂရုတစိုက် လိုက်ရှာပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက်

“အကြီးအကဲ အရင်က ပိယန်ဂူမှာ ဘာကျင့်စဉ်တွေ သင်ခဲ့ရတာလဲ”

ဟု မေးသည်။

ထျန်းခွေက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီဂူထဲမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်စဉ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ငါက အဲဒီထဲက ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်းကို လေ့လာခဲ့တယ်”

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

“နောက်ထပ်ရော ဘာတွေ သင်ခဲ့သေးလဲ” ဟု မေးသည်။

ထျန်းခွေက ခေါင်းခါသည်။

“မဟာလမ်းစဉ် သုံးထောင်ရှိပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းက ကန့်သတ်ချက်ရှိတော့ အကုန်မသင်နိုင်ဘူး။ အဲဒီကျမ်းကိုပဲ လေ့လာခဲ့တာ”

‘ဒါဆိုရင် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲရဲ့ အဖြစ်ဆိုးက ဒီကျမ်းနဲ့များ ပတ်သက်နေမလား’ ဟု လီယန်ချူ တွေးမိသည်။

သူက ဆက်မေးပြန်သည်

“အကြီးအကဲက အဲဒီကျမ်းကို ယူလာခဲ့သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂူထဲမှာပဲ ထားခဲ့သလား”

ထျန်းခွေက

“မယူလာခဲ့ဘူး၊ ဂူထဲမှာပဲ ထားခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒီမှာ လပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးမှပဲ အခြေခံသဘောတရားတွေကို နားလည်ခဲ့တာ”

ဟု ဖြေသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထျန်းခွေက

“ဂူထဲက စာအုပ်တွေက ယူသွားလို့ မရဘူး။ အဲဒီအပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ တားမြစ်ချက်တွေ ရှိပုံရတယ်။ အဲဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်ဖတ်မှ ရတာ”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။

‘ဒီကိစ္စကို ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို ပြောပြလိုက်ရမလား၊ ဂူထဲက စာအုပ်တွေအားလုံး သူ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှာ ရောက်နေပြီဆိုတာကို…’

သူ စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်စွမ်းအင်ကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပို့လိုက်ပြီး ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်းကို ရှာကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အသာအယာ စမ်းသပ်လိုက်သောအခါ အဝါရောင်သန်းနေသော စာအုပ်ဟောင်းလေးကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားသည်။ စာအုပ်အဖုံးပေါ်တွင် ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်း ဟူသော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူက သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ထိုစာအုပ်ကို တင်လိုက်သည်။ ထျန်းခွေက စာအုပ်အမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒါ… ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

“ကျွန်တော် အဲဒီဂူထဲ ရောက်တော့ အဲဒီထဲက ကျင့်စဥ်တွေကို အကုန်ယူလာခဲ့လိုက်တယ်” ဟု ပြောသည်။

ထျန်းခွေက အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာကာ

“ဂူထဲက တားမြစ်ချက်တွေက ပျောက်သွားပြီလား” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ

“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယူလာတုန်းကတော့ ဘာမှ ခံစားချက်မရှိခဲ့ဘူး” ဟု ဖြေသည်။

ထျန်းခွေက သုံးလက်မအရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရယ်မောရင်း

“မင်းက ကံကောင်းတဲ့သူပဲ။ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတော့လည်း ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့အရာပဲ”

ဟု ပြောသည်။

‘ကံကောင်းတာကတော့ ဟုတ်မှာပေါ့၊ ကံကြမ္မာကတော့ ဘယ်လိုလဲ မသိသေးဘူး…’ လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်းကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

တစ်ခေါက် ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ လီယန်ချူက ထျန်းခွေပြောသော ‘ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ရပ်’ သည် ဤကျမ်းနှင့် ပတ်သက်နေမည်ဟု သံသယဝင်သွားသည်။ ထိုကျမ်းထဲတွင် “ဝိညာဉ်သည် မပျက်စီးနိုင်၊ ရုပ်သည် မွေးဖွားခြင်း မရှိနိုင်” ဟု ရေးသားထားသည်။

“ဘယ်လိုလဲ”

ထျန်းခွေက

“မင်း ဖတ်ကြည့်တော့ တစ်ခုခု သဘောပေါက်သေးလား” ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက

“ဒီကျမ်းက အလွန်နက်နဲခက်ခဲလွန်းတော့ ဘာမှ မသဘောပေါက်သေးဘူး” ဟု ဖြေသည်။

ထျန်းခွေက

“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဒီကျမ်းကို သာမန်လူထက် အများကြီး ပိုနားလည်နိုင်မှာပါ။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး လေ့လာရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မှာပါ”

ဟု တိုက်တွန်းသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးကာ

“အကြီးအကဲရဲ့ ဆုတောင်းအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏနားပြီးနောက် လီယန်ချူက

“အရင်က မှန်ထဲမှာ ကြည့်တုန်းက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက အကြီးအကဲကို ဆေးလုံးနီကြီး တစ်လုံး ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်။ အကြီးအကဲက အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်နေတာလည်း မြင်ရတယ်။ အဲဒီဆေးက ဘာဆေးလဲ”

ဟု မေးလိုက်သည်။

ထျန်းခွေ အံ့သြသွားသည်။

‘ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ရတနာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ငါတောင် ဘာမှ မသိလိုက်ရဘူး’

သူက ရှင်းပြသည်

“အဲဒါက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ကိုယ်တိုင်ချက်လုပ်ထားတဲ့ အသက်ရှည်ဆေး ပဲ။ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ငါနဲ့က ဘာမှ ရင်းနှီးတာမဟုတ်တော့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် ငြင်းဆန်ခဲ့တာ”

လီယန်ချူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး၏ စိတ်ထားဆိုသည်မှာ ထျန်းခွေကို တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ အဲဒီဆေးထဲမှာလည်း တစ်ခုခု လှည့်ကွက်ပါနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ထျန်းခွေကတော့ လူရိုးလူဖြောင့်မို့လို့ ဟိုလူ့မှာ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘဲ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက

“အကြီးအကဲရဲ့ ဓားကရော ရှိသေးလား” ဟု မေးသည်။

ထျန်းခွေက ခါးမှာ ချိတ်ထားသော သစ်သားဓားကို ပုတ်ကာ

“ရှိတာပေါ့၊ ဒီဓားက ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရာ ဓားပဲ” ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ထျန်းခွေကို ပထမဆုံး တွေ့တုန်းကဆိုလျှင် မုတ်ဆိတ်များမှာ သံချောင်းများကဲ့သို့ ထောင်နေပြီး ခရမ်းရောင်မျက်နှာဖြင့် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် မီးတောက်သကဲ့သို့ စိတ်သဘောထားရှိပြီး ခိုင်မာပြတ်သားသည့် တာအိုဆရာတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သုံးလက်မအရွယ်သာ ရှိတော့သဖြင့် ပို၍ပင် ထူးဆန်းနက်နဲသွားသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

‘ဒါဆိုရင် တကယ်ပဲ ဒီသစ်သားဓားနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်မယ်’။

လီယန်ချူ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျင့်စဉ်ကို သုံးကာ ထျန်းခွေ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်ပေးရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သို့သော်လည်း ထျန်းခွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ သူသည် စစ်မှန်သော ရုပ်ဝတ္ထုနှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားကြားတွင် ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သူလည်း လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

“အကြီးအကဲ၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ ကျင့်ကြံနေတာ ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့လဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ရှာနေတာလား”

ဟု လီယန်ချူ မေးသည်။

ထျန်းခွေက

“ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး၊ ဒီမှာပဲ နတ်ဆိုးတွေ နှိမ်နင်းပြီး ကျင့်ကြံနေတာပါ”

ဟု ဖြေသည်။

အခုလောလောဆယ်တော့ ဘာမှ လုပ်လို့မရသေးဘူး… လီယန်ချူက

“ကျွန်တော်လည်း ဒီတောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာပဲ ကျင့်ကြံမလို့။ အကြီးအကဲ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်မလား” ဟု စမ်းမေးလိုက်သည်။

ထျန်းခွေက

“ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းနည်းလမ်းရှိတယ်။ မင်းနဲ့အတူ နေရင် အဆင်မပြေမှာစိုးလို့ပါ”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက

“ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက မသေသေးဘူး။ သူ ပြန်လာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အကြီးအကဲ နောက်တစ်ခါ အဖမ်းခံရရင်…”

ဟု ပြောသည်။

ထျန်းခွေက

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားတာက ပိုစိတ်ချရမှာပါ”

ဟု ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။ သူက စကားအများကြီး ပြောရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း မီးတောက်ကဲ့သို့ စိတ်သဘောရှိသည့် ဤတာအိုဆရာကြီးက ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် စကားနားထောင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အကြည့်တို့သည် အောက်ဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပနေသည်။ ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေမှာမူ အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး အလင်းရောင်မှန်သမျှကို မျိုချထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အောက်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ မကြာမီပင် အဖြေတစ်ခု ရလာသည်။

ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေတွင် ဧရာမ အစီရင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသည့် အတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအစီရင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်ကို သိရှိလိုက်သည်။ အောက်ခြေတွင် မြက်ပင်တစ်ပင်မျှ မပေါက်ဘဲ ထိုအစီရင်မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။

‘ဒါက နောက်ထပ် ဝင်ပေါက်တစ်ခုများလား’။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

များသောအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အစီရင်များ ရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေတတ်သည်။ တောင်ကြီးတစ်ခုရှိ နဂါးကို ချုပ်နှောင်ထားသော ရေတွင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အောက်ခြေတွင် မိစ္ဆာလောကနှင့် လူ့လောကကို ဆက်သွယ်ထားသော ဝင်ပေါက်ရှိပြီး အလုံပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာနှင့် ထျန်းခွေကို

“အောက်မှာ အစီရင်တစ်ခု ရှိတယ်။ နတ်ဆိုးတွေကို ချုပ်နှောင်ထားပုံရတယ်။ ကျွန်တော် အောက်ဆင်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ခဏပဲ”

ဟု ပြောသည်။

ကျွေ့ဟွာက “ငါလည်း လိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ

“နင်က ထျန်းခွေ အကြီးအကဲနဲ့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ ငါ ခဏပဲ သွားမှာပါ” ဟု ပြောသည်။

ကျွေ့ဟွာက

“ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို ဒီမှာ ထားခဲ့လိုက်။ ငါ လိုက်သွားမယ်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် အကူအညီရမှာပေါ့”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးကာ

“နင်က ဒီရက်ပိုင်း ကံမကောင်းဘူး။ အဲဒီလို လိုက်လာရင် ငါ့ကိုပဲ ပြန်ကယ်ခိုင်းနေရဦးမယ်။ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျွေ့ဟွာ - “………………”

စကားပြောအပြီးတွင် လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကိုစီးကာ ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ အောက်သို့ ရောက်လေလေ အပူချိန်မှာ နိမ့်ကျလေလေ ဖြစ်သည်။ အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ရေခဲတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ ထို့အပြင် မှောင်မိုက်သော စွမ်းအင်များကလည်း အလွန်ထူထပ်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင် ကျင့်စဉ်များ ထိခိုက်ရုံမက အသက်ပင် ပျောက်နိုင်သည်။

“အငွေ့အသက်တွေက တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ အရင်က စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စမ်းသပ်စဉ်က ဘာမှ မသိလိုက်ရပေ။

“မဟုတ်ဘူး၊ အလုံပိတ်ထားတဲ့ တံဆိပ်က လျော့ရဲသွားတာပဲ”

……………………

တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တောင်တန်းကြီးများ၏ အစွန်အဖျား၊ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင်...။

မြွေနီကြီးတစ်ကောင်သည် ခေါင်းပြတ်နေသော လူကြီးတစ်ဦးကို ပတ်ချာလည်ဝိုင်းထားသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ထိုလူကြီး၏ ခေါင်းမှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားသည်ကို တွေ့ရမည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာကို ကုစားရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးသော်လည်း မရပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အသက်စွမ်းအင်များသာ မရှိပါက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်သာ ကျန်ရစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“အဲဒီ လူငယ်လေးရဲ့ လက်ချက်က တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခေါင်းကိုက်စေတဲ့ ကျောက်ပြား နဲ့ ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့စေတဲ့ ကြိမ်လုံးကိုလည်း ယူသွားသေးတယ် ”

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေသည်။ ခေါင်းမှာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ ပြင်းထန်နေဆဲပင်။

“ထျန်းခွေဘေးမှာ အဲဒီ လူငယ်လေး ရှိနေသရွေ့ သူ့ကို ပြန်ဖမ်းဖို့က မလွယ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီလူငယ်လေးက ချောက်ကမ်းပါးအောက်က တံဆိပ်အကြောင်းကိုများ သိသွားမလား…”

မြွေနီကြီးမှာ သူ့အနီးတွင် တွားသွားနေပြီး လျှာကို တုန်ခါလျက် အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ မြွေ၏ ဗိုက်မှာ လီယန်ချူ ဓားဖြင့် ဖောက်ထားခဲ့သဖြင့် အနာမကျက်သေးပေ။ အသားအရေ ပြတ်တောက်နေပြီး အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သွေးသားမရှိတော့သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် မြွေကိုကြည့်ကာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ အစွမ်းအစဖြင့် မြွေ၏ အနာများကို ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ပေးသည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် ဂရုစိုက်ရသည်။ အပိုင်းအစများကို တိကျစွာ ပြန်လည်တွဲဆက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် အနာမှာ အပြည့်အဝ မကျက်သေးသော်လည်း သေချာကြည့်မှသာ မြင်နိုင်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်သွားသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ လည်ပင်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ မြွေနီကြီး၏ မြင်ကွင်းကို အသုံးပြုကာ လည်ပင်းနှင့် ခေါင်းကို တိကျစွာ ပြန်လည်နေရာချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်စွမ်းအင်များက ခေါင်းမပြုတ်ကျစေရန် ထိန်းထားပေးသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ဒါပဲရှိသည်။

အားလုံးပြီးသွားသောအခါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပသော လူကြီးတစ်ဦး ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ မြွေနီကြီးမှာလည်း သူ၏ ဘေးတွင် ဝင့်ကြွားစွာ ပတ်ချာလည် လည်နေသည်။

“ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာ ချုပ်နှောင်ထားတာက ငရဲလောကက ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲ။ အပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ မှော်အစီရင်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ လူငယ်လေးက ဘယ်တော့မှ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတွေ့သွားရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ နောက်ပြီး အဲဒီအောက်က ပုဂ္ဂိုလ်သာ ထွက်လာရင် သူကပဲ အရင်ဆုံး သေပြီး အစာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် တရားထိုင်ကာ စွမ်းအင်များကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ဝေးလံသော နေရာမှ အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် မျက်စိကန်းနေသော အဘွားအိုတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးမှာ အခေါင်းပေါက်ကြီးနှစ်ခုသာ ရှိသည်။ သူမသည် အလွန်အိုမင်းပြီး ခါးပင် ကုန်းနေသည်။ လက်ထဲတွင် အရိုးအမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်ထားသော တုတ်ကောက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာလည်း ထူးဆန်းသော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသားအရေမှာလည်း တွန့်လိမ်နေသည်။

အဘွားအိုမှာ မျက်စိမမြင်သော်လည်း ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးဆီသို့ တည့်တည့်လာပြီး ပြုံးလျက်

“အစ်ကိုတော်၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ရောက်လာတာကို ဘာလို့ အသိမပေးတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက

“ ပျော်လို့ လာတာပါ။ အခု ပျော်ပြီးလို့ ပြန်တော့မှာ၊ ဘာလို့ မိတ်ဆွေကို နှောင့်ယှက်ရမှာလဲ”

ဟု အေးစက်စက် ပြောသည်။

အဘွားအို သက်ပြင်းချကာ

“နှစ်တွေ ကြာနေပြီ၊ အစ်ကိုတော်က အဲဒီ ချောက်ကမ်းပါးအောက်က တံဆိပ်ကို လက်မလျှော့နိုင်သေးဘူး။ ကျွန်မ ပြောတာ နားထောင်ပါ၊ အဲဒါက အစ်ကိုတော်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကျားနဲ့အတူ အသားစားရင် ကျားကိုက်တာ ခံရလိမ့်မယ်”

ဟု ပြောသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ရယ်မောကာ

“ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအို၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ စိတ်ပြောင်းသွားတာလဲ။ နတ်ဆိုးလမ်းကနေ လမ်းမှန်ကို ပြန်လျှောက်တော့မလို့လား”

ဟု ပြောသည်။

အဘွားအိုမှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ

“လူဆိုတာ အိုလာရင် စိတ်နှလုံး ပျော့ပျောင်းလာတတ်တာပဲ။ နောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် သတ်ခံလိုက်ရတော့ အရာရာကို သဘောပေါက်သွားပြီ”

ဟု အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး

“နင့်တပည့် သတ်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား”

အဘွားအို သက်ပြင်းချကာ

“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ အပင်ပန်းခံ မွေးထားတဲ့ မှော်ဆရာက ဟော့ထုန်တောင်ကို သွားပြီးတော့ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။…”

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက

“ငါ့ရဲ့ တပည့်မိုက်လည်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်” ဟု ပြောသည်။

အဘွားအိုက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမ၏ အခေါင်းပေါက် မျက်လုံးများက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

“အစ်ကိုတော်က ကျွန်မကို နောက်နေတာလား”

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက

“ငါ့မှာ အမွေခံ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ အကာကွယ် ရတနာ သုံးခုပေးပြီး ထားတာကို သေသွားသေးတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါ ဘာလို့ နင့်ကို လာနောက်နေရမှာလဲ”

ဟု ပြောသည်။

အဘွားအိုက သက်ပြင်းချကာ

“ဒါဆို အစ်ကိုတော်နဲ့ ကျွန်မက ကံဆိုးတဲ့သူချင်း ဖြစ်နေတာပေါ့။ ကျွန်မ တပည့်က ဝိညာဉ်နှစ်ခု ပူးကပ်နေတာ။ အဲဒီလို မှော်ဆရာမျိုးက ရှားတယ်။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ နာမည်ကြီးသင့်ပေမဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားတယ်”

ဟု ပြောသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

အဘွားအိုက ရုတ်တရက်

“ဒီနားမှာ သွေးနံ့ သင်းနေတယ်။ အစ်ကိုတော် ဒဏ်ရာ ရထားတာလား”

ဟု မေးသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်

“ဒီလောကမှာ ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ”

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အဘွားအို ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက

“နှစ်ခြောက်ဆယ် ရှိပြီ၊ ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအို၊ နင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို စမ်းကြည့်ချင်တာလား”

ဟု မေးသည်။

အဘွားအိုမှာ သူ၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

“တိုက်ခိုက်နေတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး” ဟု ပြောသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက

“ဒါဆိုလည်း ငါသွားတော့မယ်” ဟု ပြောသည်။

အဘွားအိုက “အစ်ကိုတော် ကြွပါ” ဟု ပြောသည်။

စကားပြောအပြီးတွင် ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် သူ၏ မြွေနီကြီးကို စီးကာ နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

အဘွားအိုမှာ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်လျက် အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးကို လိုက်ပို့နေဟန်ရှိသည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အခြေအနေကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

‘ဒီအမျိုးသမီးက နက်နဲလွန်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ရတနာနှစ်ခုလည်း ဆုံးရှုံးထားတယ်။ အခုအချိန်မှာ သူ့ကို တိုက်ရင် ငါပဲ အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်’

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

‘ကံကောင်းလို့ ခေါင်းကို ပြန်ဆက်ထားနိုင်တာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီမိန်းမက တိုက်ခိုက်လာမှာ သေချာတယ်’

အဘွားအိုသည် ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ထွက်သွားပြီးနောက်မှ သူမက

“ချောက်ကမ်းပါးအောက်က ယင်ချီတွေက အဆုံးမရှိဘူး။ အဲဒါသာ ပေါက်ထွက်လာရင် တောင်တန်းကြီးအားလုံး ငရဲဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် တံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ မိုက်မဲတဲ့ စိတ်ကူးပဲ”

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအိုသည် ပြန်သွားရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း တစ်ချက် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

‘ကျန်းရှန်းက ဒီကို ရောက်လာတာက တံဆိပ်ကိုပဲ ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်မှာ။ မသွားကြည့်ရင်တော့ စိတ်မချရဘူး’

သူမ စဉ်းစားပြီးနောက် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်နှေးကွေးသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောင်တန်းကြီးများကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။