အခန်း (၉၅၇-၉၅၈)
Vol. 96 Ch. 957-958
အခန်း ၉၅၇ အသက်ရှည် နတ်ဘုရားနှင့် ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်း၊ ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအို
အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးသည် တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးကာ နောက်ဆုတ်ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာနှင့် သုံးလက်မအရွယ်ရှိ ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် လီယန်ချူ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုသုံးလက်မအရွယ် ဝိညာဉ်မှာ ခရမ်းရောင်မျက်နှာနှင့် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လေဟာနယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ပေါ်လွင်နေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ရိုင်းစိုင်းပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပုံစံမှာမူ အလွန်ပင် သေးငယ်သွားခဲ့သည်။
လီယန်ချူက
“အကြီးအကဲ၊ ဘာကြောင့်များ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မယူသေးတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထျန်းခွေက အသံကို တိုးဖျော့စွာဖြင့်
“ပြန်ယူလို့ မရတော့ဘူး” ဟု ဖြေသည်။
လီယန်ချူသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထျန်းခွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအလင်းတန်းကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ထျန်းခွေမှာ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် နက်နဲလှတဲ့ စွမ်းအားလဲ”
ဟု သူက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ သုံးလက်မအရွယ်အတိုင်းသာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ယခင်က ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ခဲ့စဉ်က ထျန်းခွေမှာ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ရုပ်ခန္ဓာမရှိဘဲ သုံးလက်မအရွယ် ဝိညာဉ်သာ ကျန်ရစ်နေခြင်းကို သူ အံ့သြမနေတော့ပေ။ သို့သော်လည်း ထျန်းခွေ၏ ဝိညာဉ်သည် အဘယ်ကြောင့် သုံးလက်မအရွယ်တွင်သာ ပိတ်မိနေရသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကိုမူ သူ စိတ်ဝင်စားမိသည်။
သူ ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ထိုအကြောင်းကို အချိန်ကုန်ခံ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ
“အကြီးအကဲ၊ အဲ့ဒီ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူကြီးကို သိသလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထျန်းခွေသည် မုတ်ဆိတ်မွှေးများပင် ထောင်တက်သွားသည်အထိ ဒေါသထွက်ကာ
“သိတာပေါ့၊ သူက ခုံးတုန်တောင်က ကျန်းရှန်း ဘိုးဘေးပဲ။ ကျန်းရှန်း နတ်ဘုရားလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။ ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ရုတ်တရက် အသေသတ်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး ”
ဟု ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဤနာမည်သည် သူ့အတွက် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသဖြင့်
“ကျန်းရှန်း ဘိုးဘေး ဟုတ်လား” ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ထျန်းခွေက
“ဟုတ်တယ်။ သူက အသက်ရှည်စေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံသူပဲ။ မဟာရှခေတ်က စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးလို့ ပြောကြတယ်။ သူက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ပြီး မျိုးဆက်အဆင့်အတန်းလည်း မြင့်မားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့တပည့်မွေးမြူမှုက နည်းပါးပြီး တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်”
ဟု ရှင်းပြသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထျန်းခွေက ဆက်ပြောသည်
“မင်း ရယူခဲ့တဲ့ ရတနာနှစ်ခုက ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့စေတဲ့ ကြိမ်လုံးနဲ့ ခေါင်းကိုက်စေတဲ့ ကျောက်ပြားပဲ။ အဲဒါတွေက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကာအကွယ် ရတနာတွေပဲ။ နောက်ထပ် မေ့မြောစေတဲ့ ဓားနဲ့ အရူးလုပ်တဲ့ ခေါင်းလောင်းဆိုတာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ကံကောင်းတာက သူက လောကကြီးကို ဒုက္ခမပေးတာပဲ။ မဟုတ်ရင် ကပ်ရောဂါတွေ ပျံ့နှံ့ပြီး လူတွေ အများကြီး သေကြေပျက်စီးကုန်မှာ”
လီယန်ချူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူက ဟော့ထုန်တောင်ကနေ ထွက်လာပြီးနောက် မင်ရှန်းနယ်မြေကို ပြန်ရောက်စဉ်က အသတ်ခံရတော့မည့် ရှဲ့ဝမ်ယင်နှင့် ကျင့်ရွှမ်တို့ တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ကျင့်ရွှမ်ပြောပြခဲ့ဖူးသည်မှာ သူ သတ်လိုက်သော ဆံပင်ဖွာလန်လန်ဖြင့်တာအိုဆရာ၏ ဆရာမှာ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။
ထျန်းခွေက မီးတောက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စိတ်ဒေါသဖြင့်
“ကျန်းရှန်းဆိုတဲ့ သူခိုးကတော့ ကောင်းကောင်းသေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိုတောင် ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့နည်းနဲ့ လုပ်ကြံတယ်”
ဟု ကျိန်ဆဲသည်။
လီယန်ချူက
“ဒါဆိုရင်တော့ သူနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က အရင်ကတည်းက ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်တွေ ရှိနေခဲ့တာပေါ့”
ဟု ပြောသည်။
ထျန်းခွေက အံ့သြစွာဖြင့် “ဘာကံကြမ္မာလဲ” ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်
“သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ကို ကျွန်တော် သတ်လိုက်လို့ပါ” ဟု ဖြေသည်။
ထျန်းခွေ - “………………”
ခဏတာ ဆိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထျန်းခွေက
“လူငယ်လေး၊ မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ” ဟု ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက
“ကျွန်တော်က ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ ရဲ့ တပည့်ပါ”
ဟု လေးနက်စွာ ပြောသည်။
ထျန်းခွေက ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်းဆရာကတော့ လွတ်လပ်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်မှာပါ။ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းလိုမျိုး တပည့်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ ဆရာဆိုတော့လည်း သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး”
လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်သည်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ သူ့ဆရာက သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ ရုပ်ပုံကားချပ်တွေဆိုတာ အသက်ဝင်လွန်းလို့ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်တွေ မဟုတ်လား။
ထျန်းခွေက “မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို လိုက်ရှာတာလဲ” ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက ခဏစဉ်းစားပြီး
“ကျွန်တော်က အကြီးအကဲရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ပိယန်ဂူကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ စာပေတွေကို ဖတ်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မရှင်းတာတွေကို အတည်ပြုချင်လို့ပါ”
ဟု ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဂူထဲ ပြန်ရောက်တော့ အကြီးအကဲ ပျောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ရှစ်ခွင်မှန်ကို သုံးပြီး ရှာကြည့်တော့ အကြီးအကဲ မြွေမြိုခံလိုက်ရတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိတဲ့အတွက် ခြေရာခံတဲ့ အတတ်ပညာနဲ့ လိုက်လာခဲ့တာပါ”
ထျန်းခွေ ကြားလိုက်ရသော် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
သူနှင့် လမ်းကြုံဆုံတွေ့ရုံမျှသာ ရှိသေးသော လူငယ်လေးက သူ့ကို ဤမျှအထိ ဂရုတစိုက် လိုက်ရှာပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက်
“အကြီးအကဲ အရင်က ပိယန်ဂူမှာ ဘာကျင့်စဉ်တွေ သင်ခဲ့ရတာလဲ”
ဟု မေးသည်။
ထျန်းခွေက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီဂူထဲမှာ ရှေးဟောင်းကျင့်စဉ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ငါက အဲဒီထဲက ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်းကို လေ့လာခဲ့တယ်”
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ
“နောက်ထပ်ရော ဘာတွေ သင်ခဲ့သေးလဲ” ဟု မေးသည်။
ထျန်းခွေက ခေါင်းခါသည်။
“မဟာလမ်းစဉ် သုံးထောင်ရှိပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းက ကန့်သတ်ချက်ရှိတော့ အကုန်မသင်နိုင်ဘူး။ အဲဒီကျမ်းကိုပဲ လေ့လာခဲ့တာ”
‘ဒါဆိုရင် ထျန်းခွေ အကြီးအကဲရဲ့ အဖြစ်ဆိုးက ဒီကျမ်းနဲ့များ ပတ်သက်နေမလား’ ဟု လီယန်ချူ တွေးမိသည်။
သူက ဆက်မေးပြန်သည်
“အကြီးအကဲက အဲဒီကျမ်းကို ယူလာခဲ့သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂူထဲမှာပဲ ထားခဲ့သလား”
ထျန်းခွေက
“မယူလာခဲ့ဘူး၊ ဂူထဲမှာပဲ ထားခဲ့တယ်။ ငါ အဲဒီမှာ လပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးမှပဲ အခြေခံသဘောတရားတွေကို နားလည်ခဲ့တာ”
ဟု ဖြေသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထျန်းခွေက
“ဂူထဲက စာအုပ်တွေက ယူသွားလို့ မရဘူး။ အဲဒီအပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ တားမြစ်ချက်တွေ ရှိပုံရတယ်။ အဲဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်ဖတ်မှ ရတာ”
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။
‘ဒီကိစ္စကို ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို ပြောပြလိုက်ရမလား၊ ဂူထဲက စာအုပ်တွေအားလုံး သူ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှာ ရောက်နေပြီဆိုတာကို…’
သူ စဉ်းစားပြီးနောက် စိတ်စွမ်းအင်ကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပို့လိုက်ပြီး ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်းကို ရှာကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အသာအယာ စမ်းသပ်လိုက်သောအခါ အဝါရောင်သန်းနေသော စာအုပ်ဟောင်းလေးကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားသည်။ စာအုပ်အဖုံးပေါ်တွင် ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်း ဟူသော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူက သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ထိုစာအုပ်ကို တင်လိုက်သည်။ ထျန်းခွေက စာအုပ်အမည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါ… ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်
“ကျွန်တော် အဲဒီဂူထဲ ရောက်တော့ အဲဒီထဲက ကျင့်စဥ်တွေကို အကုန်ယူလာခဲ့လိုက်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ထျန်းခွေက အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာကာ
“ဂူထဲက တားမြစ်ချက်တွေက ပျောက်သွားပြီလား” ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယူလာတုန်းကတော့ ဘာမှ ခံစားချက်မရှိခဲ့ဘူး” ဟု ဖြေသည်။
ထျန်းခွေက သုံးလက်မအရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရယ်မောရင်း
“မင်းက ကံကောင်းတဲ့သူပဲ။ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတော့လည်း ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့အရာပဲ”
ဟု ပြောသည်။
‘ကံကောင်းတာကတော့ ဟုတ်မှာပေါ့၊ ကံကြမ္မာကတော့ ဘယ်လိုလဲ မသိသေးဘူး…’ လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဂူဟွာ အမြုတေကျမ်းကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
တစ်ခေါက် ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ လီယန်ချူက ထျန်းခွေပြောသော ‘ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ရပ်’ သည် ဤကျမ်းနှင့် ပတ်သက်နေမည်ဟု သံသယဝင်သွားသည်။ ထိုကျမ်းထဲတွင် “ဝိညာဉ်သည် မပျက်စီးနိုင်၊ ရုပ်သည် မွေးဖွားခြင်း မရှိနိုင်” ဟု ရေးသားထားသည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
ထျန်းခွေက
“မင်း ဖတ်ကြည့်တော့ တစ်ခုခု သဘောပေါက်သေးလား” ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက
“ဒီကျမ်းက အလွန်နက်နဲခက်ခဲလွန်းတော့ ဘာမှ မသဘောပေါက်သေးဘူး” ဟု ဖြေသည်။
ထျန်းခွေက
“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဒီကျမ်းကို သာမန်လူထက် အများကြီး ပိုနားလည်နိုင်မှာပါ။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး လေ့လာရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မှာပါ”
ဟု တိုက်တွန်းသည်။
လီယန်ချူက ပြုံးကာ
“အကြီးအကဲရဲ့ ဆုတောင်းအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ခဏနားပြီးနောက် လီယန်ချူက
“အရင်က မှန်ထဲမှာ ကြည့်တုန်းက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက အကြီးအကဲကို ဆေးလုံးနီကြီး တစ်လုံး ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်။ အကြီးအကဲက အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်နေတာလည်း မြင်ရတယ်။ အဲဒီဆေးက ဘာဆေးလဲ”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ထျန်းခွေ အံ့သြသွားသည်။
‘ဒီလူငယ်လေးရဲ့ ရတနာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ငါတောင် ဘာမှ မသိလိုက်ရဘူး’
သူက ရှင်းပြသည်
“အဲဒါက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ကိုယ်တိုင်ချက်လုပ်ထားတဲ့ အသက်ရှည်ဆေး ပဲ။ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ငါနဲ့က ဘာမှ ရင်းနှီးတာမဟုတ်တော့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် ငြင်းဆန်ခဲ့တာ”
လီယန်ချူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး၏ စိတ်ထားဆိုသည်မှာ ထျန်းခွေကို တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ အဲဒီဆေးထဲမှာလည်း တစ်ခုခု လှည့်ကွက်ပါနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ထျန်းခွေကတော့ လူရိုးလူဖြောင့်မို့လို့ ဟိုလူ့မှာ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘဲ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက
“အကြီးအကဲရဲ့ ဓားကရော ရှိသေးလား” ဟု မေးသည်။
ထျန်းခွေက ခါးမှာ ချိတ်ထားသော သစ်သားဓားကို ပုတ်ကာ
“ရှိတာပေါ့၊ ဒီဓားက ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရာ ဓားပဲ” ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ ထျန်းခွေကို ပထမဆုံး တွေ့တုန်းကဆိုလျှင် မုတ်ဆိတ်များမှာ သံချောင်းများကဲ့သို့ ထောင်နေပြီး ခရမ်းရောင်မျက်နှာဖြင့် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် မီးတောက်သကဲ့သို့ စိတ်သဘောထားရှိပြီး ခိုင်မာပြတ်သားသည့် တာအိုဆရာတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သုံးလက်မအရွယ်သာ ရှိတော့သဖြင့် ပို၍ပင် ထူးဆန်းနက်နဲသွားသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
‘ဒါဆိုရင် တကယ်ပဲ ဒီသစ်သားဓားနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ဖြစ်မယ်’။
လီယန်ချူ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျင့်စဉ်ကို သုံးကာ ထျန်းခွေ၏ ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်ပေးရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သို့သော်လည်း ထျန်းခွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ သူသည် စစ်မှန်သော ရုပ်ဝတ္ထုနှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားကြားတွင် ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သူလည်း လက်လျှော့လိုက်ရသည်။
“အကြီးအကဲ၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ ကျင့်ကြံနေတာ ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိလို့လဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ရှာနေတာလား”
ဟု လီယန်ချူ မေးသည်။
ထျန်းခွေက
“ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး၊ ဒီမှာပဲ နတ်ဆိုးတွေ နှိမ်နင်းပြီး ကျင့်ကြံနေတာပါ”
ဟု ဖြေသည်။
အခုလောလောဆယ်တော့ ဘာမှ လုပ်လို့မရသေးဘူး… လီယန်ချူက
“ကျွန်တော်လည်း ဒီတောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာပဲ ကျင့်ကြံမလို့။ အကြီးအကဲ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်မလား” ဟု စမ်းမေးလိုက်သည်။
ထျန်းခွေက
“ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းနည်းလမ်းရှိတယ်။ မင်းနဲ့အတူ နေရင် အဆင်မပြေမှာစိုးလို့ပါ”
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
“ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက မသေသေးဘူး။ သူ ပြန်လာမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အကြီးအကဲ နောက်တစ်ခါ အဖမ်းခံရရင်…”
ဟု ပြောသည်။
ထျန်းခွေက
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားတာက ပိုစိတ်ချရမှာပါ”
ဟု ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။ သူက စကားအများကြီး ပြောရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း မီးတောက်ကဲ့သို့ စိတ်သဘောရှိသည့် ဤတာအိုဆရာကြီးက ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် စကားနားထောင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။
သူ၏ အကြည့်တို့သည် အောက်ဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ တောက်ပနေသည်။ ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေမှာမူ အလွန်မှောင်မိုက်နေပြီး အလင်းရောင်မှန်သမျှကို မျိုချထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အောက်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်သောအခါ မကြာမီပင် အဖြေတစ်ခု ရလာသည်။
ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေတွင် ဧရာမ အစီရင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
လီယန်ချူသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသည့် အတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအစီရင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်ကို သိရှိလိုက်သည်။ အောက်ခြေတွင် မြက်ပင်တစ်ပင်မျှ မပေါက်ဘဲ ထိုအစီရင်မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။
‘ဒါက နောက်ထပ် ဝင်ပေါက်တစ်ခုများလား’။
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
များသောအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အစီရင်များ ရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေတတ်သည်။ တောင်ကြီးတစ်ခုရှိ နဂါးကို ချုပ်နှောင်ထားသော ရေတွင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အောက်ခြေတွင် မိစ္ဆာလောကနှင့် လူ့လောကကို ဆက်သွယ်ထားသော ဝင်ပေါက်ရှိပြီး အလုံပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက ကျွေ့ဟွာနှင့် ထျန်းခွေကို
“အောက်မှာ အစီရင်တစ်ခု ရှိတယ်။ နတ်ဆိုးတွေကို ချုပ်နှောင်ထားပုံရတယ်။ ကျွန်တော် အောက်ဆင်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ခဏပဲ”
ဟု ပြောသည်။
ကျွေ့ဟွာက “ငါလည်း လိုက်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူက ခေါင်းခါကာ
“နင်က ထျန်းခွေ အကြီးအကဲနဲ့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ ငါ ခဏပဲ သွားမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
ကျွေ့ဟွာက
“ထျန်းခွေ အကြီးအကဲကို ဒီမှာ ထားခဲ့လိုက်။ ငါ လိုက်သွားမယ်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် အကူအညီရမှာပေါ့”
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက ပြုံးကာ
“နင်က ဒီရက်ပိုင်း ကံမကောင်းဘူး။ အဲဒီလို လိုက်လာရင် ငါ့ကိုပဲ ပြန်ကယ်ခိုင်းနေရဦးမယ်။ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါ”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာ - “………………”
စကားပြောအပြီးတွင် လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်ကိုစီးကာ ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ အောက်သို့ ရောက်လေလေ အပူချိန်မှာ နိမ့်ကျလေလေ ဖြစ်သည်။ အောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ရေခဲတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ ထို့အပြင် မှောင်မိုက်သော စွမ်းအင်များကလည်း အလွန်ထူထပ်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင် ကျင့်စဉ်များ ထိခိုက်ရုံမက အသက်ပင် ပျောက်နိုင်သည်။
“အငွေ့အသက်တွေက တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ”
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ အရင်က စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စမ်းသပ်စဉ်က ဘာမှ မသိလိုက်ရပေ။
“မဟုတ်ဘူး၊ အလုံပိတ်ထားတဲ့ တံဆိပ်က လျော့ရဲသွားတာပဲ”
……………………
တောင်ပိုင်းနယ်စပ် တောင်တန်းကြီးများ၏ အစွန်အဖျား၊ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင်...။
မြွေနီကြီးတစ်ကောင်သည် ခေါင်းပြတ်နေသော လူကြီးတစ်ဦးကို ပတ်ချာလည်ဝိုင်းထားသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ထိုလူကြီး၏ ခေါင်းမှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ထားသည်ကို တွေ့ရမည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာကို ကုစားရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးသော်လည်း မရပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အသက်စွမ်းအင်များသာ မရှိပါက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်သာ ကျန်ရစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
“အဲဒီ လူငယ်လေးရဲ့ လက်ချက်က တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခေါင်းကိုက်စေတဲ့ ကျောက်ပြား နဲ့ ကပ်ရောဂါပျံ့နှံ့စေတဲ့ ကြိမ်လုံးကိုလည်း ယူသွားသေးတယ် ”
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေသည်။ ခေါင်းမှာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ ပြင်းထန်နေဆဲပင်။
“ထျန်းခွေဘေးမှာ အဲဒီ လူငယ်လေး ရှိနေသရွေ့ သူ့ကို ပြန်ဖမ်းဖို့က မလွယ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီလူငယ်လေးက ချောက်ကမ်းပါးအောက်က တံဆိပ်အကြောင်းကိုများ သိသွားမလား…”
မြွေနီကြီးမှာ သူ့အနီးတွင် တွားသွားနေပြီး လျှာကို တုန်ခါလျက် အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ မြွေ၏ ဗိုက်မှာ လီယန်ချူ ဓားဖြင့် ဖောက်ထားခဲ့သဖြင့် အနာမကျက်သေးပေ။ အသားအရေ ပြတ်တောက်နေပြီး အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သွေးသားမရှိတော့သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် မြွေကိုကြည့်ကာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ အစွမ်းအစဖြင့် မြွေ၏ အနာများကို ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ပေးသည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် ဂရုစိုက်ရသည်။ အပိုင်းအစများကို တိကျစွာ ပြန်လည်တွဲဆက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် အနာမှာ အပြည့်အဝ မကျက်သေးသော်လည်း သေချာကြည့်မှသာ မြင်နိုင်တော့မည့် အနေအထားသို့ ရောက်သွားသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ လည်ပင်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ မြွေနီကြီး၏ မြင်ကွင်းကို အသုံးပြုကာ လည်ပင်းနှင့် ခေါင်းကို တိကျစွာ ပြန်လည်နေရာချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်စွမ်းအင်များက ခေါင်းမပြုတ်ကျစေရန် ထိန်းထားပေးသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ဒါပဲရှိသည်။
အားလုံးပြီးသွားသောအခါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပသော လူကြီးတစ်ဦး ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ မြွေနီကြီးမှာလည်း သူ၏ ဘေးတွင် ဝင့်ကြွားစွာ ပတ်ချာလည် လည်နေသည်။
“ချောက်ကမ်းပါးအောက်မှာ ချုပ်နှောင်ထားတာက ငရဲလောကက ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲ။ အပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ မှော်အစီရင်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒီ လူငယ်လေးက ဘယ်တော့မှ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတွေ့သွားရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ နောက်ပြီး အဲဒီအောက်က ပုဂ္ဂိုလ်သာ ထွက်လာရင် သူကပဲ အရင်ဆုံး သေပြီး အစာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် တရားထိုင်ကာ စွမ်းအင်များကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်သည်။
ဝေးလံသော နေရာမှ အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် မျက်စိကန်းနေသော အဘွားအိုတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးမှာ အခေါင်းပေါက်ကြီးနှစ်ခုသာ ရှိသည်။ သူမသည် အလွန်အိုမင်းပြီး ခါးပင် ကုန်းနေသည်။ လက်ထဲတွင် အရိုးအမျိုးမျိုးဖြင့် အလှဆင်ထားသော တုတ်ကောက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာလည်း ထူးဆန်းသော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသားအရေမှာလည်း တွန့်လိမ်နေသည်။
အဘွားအိုမှာ မျက်စိမမြင်သော်လည်း ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးဆီသို့ တည့်တည့်လာပြီး ပြုံးလျက်
“အစ်ကိုတော်၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ရောက်လာတာကို ဘာလို့ အသိမပေးတာလဲ” ဟု မေးသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက
“ ပျော်လို့ လာတာပါ။ အခု ပျော်ပြီးလို့ ပြန်တော့မှာ၊ ဘာလို့ မိတ်ဆွေကို နှောင့်ယှက်ရမှာလဲ”
ဟု အေးစက်စက် ပြောသည်။
အဘွားအို သက်ပြင်းချကာ
“နှစ်တွေ ကြာနေပြီ၊ အစ်ကိုတော်က အဲဒီ ချောက်ကမ်းပါးအောက်က တံဆိပ်ကို လက်မလျှော့နိုင်သေးဘူး။ ကျွန်မ ပြောတာ နားထောင်ပါ၊ အဲဒါက အစ်ကိုတော်နဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကျားနဲ့အတူ အသားစားရင် ကျားကိုက်တာ ခံရလိမ့်မယ်”
ဟု ပြောသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ရယ်မောကာ
“ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအို၊ ဒီနေ့ ဘာလို့ စိတ်ပြောင်းသွားတာလဲ။ နတ်ဆိုးလမ်းကနေ လမ်းမှန်ကို ပြန်လျှောက်တော့မလို့လား”
ဟု ပြောသည်။
အဘွားအိုမှာ ဒေါသမထွက်ဘဲ
“လူဆိုတာ အိုလာရင် စိတ်နှလုံး ပျော့ပျောင်းလာတတ်တာပဲ။ နောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် သတ်ခံလိုက်ရတော့ အရာရာကို သဘောပေါက်သွားပြီ”
ဟု အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး
“နင့်တပည့် သတ်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား”
အဘွားအို သက်ပြင်းချကာ
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ အပင်ပန်းခံ မွေးထားတဲ့ မှော်ဆရာက ဟော့ထုန်တောင်ကို သွားပြီးတော့ အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။…”
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက
“ငါ့ရဲ့ တပည့်မိုက်လည်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်” ဟု ပြောသည်။
အဘွားအိုက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမ၏ အခေါင်းပေါက် မျက်လုံးများက ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
“အစ်ကိုတော်က ကျွန်မကို နောက်နေတာလား”
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက
“ငါ့မှာ အမွေခံ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ အကာကွယ် ရတနာ သုံးခုပေးပြီး ထားတာကို သေသွားသေးတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါ ဘာလို့ နင့်ကို လာနောက်နေရမှာလဲ”
ဟု ပြောသည်။
အဘွားအိုက သက်ပြင်းချကာ
“ဒါဆို အစ်ကိုတော်နဲ့ ကျွန်မက ကံဆိုးတဲ့သူချင်း ဖြစ်နေတာပေါ့။ ကျွန်မ တပည့်က ဝိညာဉ်နှစ်ခု ပူးကပ်နေတာ။ အဲဒီလို မှော်ဆရာမျိုးက ရှားတယ်။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ နာမည်ကြီးသင့်ပေမဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားတယ်”
ဟု ပြောသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
အဘွားအိုက ရုတ်တရက်
“ဒီနားမှာ သွေးနံ့ သင်းနေတယ်။ အစ်ကိုတော် ဒဏ်ရာ ရထားတာလား”
ဟု မေးသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်
“ဒီလောကမှာ ငါ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ”
ဟု ပြန်ဖြေသည်။
အဘွားအို ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက
“နှစ်ခြောက်ဆယ် ရှိပြီ၊ ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအို၊ နင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို စမ်းကြည့်ချင်တာလား”
ဟု မေးသည်။
အဘွားအိုမှာ သူ၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်
“တိုက်ခိုက်နေတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးက
“ဒါဆိုလည်း ငါသွားတော့မယ်” ဟု ပြောသည်။
အဘွားအိုက “အစ်ကိုတော် ကြွပါ” ဟု ပြောသည်။
စကားပြောအပြီးတွင် ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် သူ၏ မြွေနီကြီးကို စီးကာ နတ်သားတစ်ပါးကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
အဘွားအိုမှာ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်လျက် အဲဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးကို လိုက်ပို့နေဟန်ရှိသည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အခြေအနေကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
‘ဒီအမျိုးသမီးက နက်နဲလွန်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ ရတနာနှစ်ခုလည်း ဆုံးရှုံးထားတယ်။ အခုအချိန်မှာ သူ့ကို တိုက်ရင် ငါပဲ အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်’
သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘ကံကောင်းလို့ ခေါင်းကို ပြန်ဆက်ထားနိုင်တာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီမိန်းမက တိုက်ခိုက်လာမှာ သေချာတယ်’
အဘွားအိုသည် ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေး ထွက်သွားပြီးနောက်မှ သူမက
“ချောက်ကမ်းပါးအောက်က ယင်ချီတွေက အဆုံးမရှိဘူး။ အဲဒါသာ ပေါက်ထွက်လာရင် တောင်တန်းကြီးအားလုံး ငရဲဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် တံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ မိုက်မဲတဲ့ စိတ်ကူးပဲ”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအိုသည် ပြန်သွားရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း တစ်ချက် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။
‘ကျန်းရှန်းက ဒီကို ရောက်လာတာက တံဆိပ်ကိုပဲ ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်မှာ။ မသွားကြည့်ရင်တော့ စိတ်မချရဘူး’
သူမ စဉ်းစားပြီးနောက် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်နှေးကွေးသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တောင်တန်းကြီးများကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အခန်း (၉၅၈) - ချောက်ကမ်းပါး အိုကြီး ၊သူငယ်ချင်း၏ သစ္စာဖောက်မှု
ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင်
ရွှေဝါရောင် တောက်ပြောင်နေသော ရှေးဟောင်းမှန်တစ်ချပ်သည် လီယန်ချူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး မှန်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အလင်းရောင်မှာ တစ်ဝိုက်လုံးကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကဲ့သို့ ထိန်လင်းသွားစေသည်။
ချောက်ကမ်းပါး၏ အောက်ခြေမှာ အလင်းရောင်ကို မျိုချပစ်နိုင်စွမ်းရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ရှစ်ခွင်မှန် မှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းမှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။ အလင်းရောင် အတော်များများ အောက်ခြေတစ်ခုလုံးကို ထိန်လင်းသွားစေသည်။
၎င်းမှာ ရူးသွပ်လောက်အောင် အားကောင်းသော မီးရောင် သို့မဟုတ် အလင်းအားပြင်းသော မီးချောင်းကြီးတစ်လက်ကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ရှစ်ခွင်မှန်သည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် လည်ပတ်ကာ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး၊ လီယန်ချူသည် အောက်ခြေရှိ အစီရင်စာလုံးများ အားလုံးကို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပို၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရပြီး၊ ၎င်းတို့အတွင်းရှိ သိမ်မွေ့သော တာအိုသဘောတရား ပြောင်းလဲမှုများကိုပါ အကုန်အစင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် သူကိုယ်တိုင်မှာ ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီးတစ်ခုထဲ၌ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အစီအရင်မှာ စာလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော်လည်း ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ သိပ်သည်းလှသော အစီအရင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တိကျသေသပ်သော စက်ယန္တရားတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
ယခုအခါ သူ၏ စမ်းသပ်မှုအတွင်း၊ ထိုပုံစံစာလုံးအချို့မှာ မှိန်ဖျော့နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အချို့သောနေရာများရှိ အစီအရင်များသည် အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ချို့ယွင်းချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။
ရေတိုတွင်မူ ထူးခြားမှု မရှိနိုင်သော်လည်း ကြာရှည်လာပါက ဤအစီအရင်မှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယင်စွမ်းအင် ထွက်ပေါ်နေသော နေရာမှာ အစီအရင်၏ အားနည်းဆုံးနေရာ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။
"အောက်ခြေမှာ ယင်စွမ်းအင်တွေ ဒီလောက် ပြင်းထန်နေတာ၊ သေချာပေါက် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အစွမ်းအစကို မသိရသေးတော့ အလျင်စလို မလှုပ်ရှားသင့်သေးဘူး။ လာခဲ့တဲ့အထိတော့ အလကား မဖြစ်ရအောင် ပိတ်ဆို့မှုကို အရင် ခိုင်မာအောင် လုပ်ထားဦးမှ"
ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
လာပြီးမှတော့ တစ်ဖက်လူကို တစ်စုံတစ်ခုသော အမှတ်တရတော့ ပေးခဲ့ရမည် မဟုတ်ပါလား။
သူသည် လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရွှေရောင်တောက်ပနေသော တောင် နှင့် မြစ် ထာဝရတည်ငြိမ်ခြင်း မန္တန်စာလုံးများ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"အငယ်အလေး... ခဏစောင့်ဦး"
အလွန်အိုမင်း၍ ထူးဆန်းစွာ တောင့်တင်းနေသော အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာမြင့်မားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ပုံစံများမှာ ရှုပ်ထွေးလွန်းသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်များ မူးဝေသွားစေသည်။ အဆိုပါ အဘိုးအိုမှာ မျက်နှာမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့ပြီး တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါရှိကာ၊ ဦးခေါင်းတွင် မြင့်မားသော သရဖူကို ဆောင်း၍ ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားသည်။
ရွှေရောင် နတ်ဘုရားစာလုံးများ ဝန်းရံထားသည့် လီယန်ချူသည် ထိုအဘိုးအို ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်၍
"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
မြင့်မားသော သရဖူကို ဆောင်း၍ တည်ကြည်သော အဘိုးအိုက အေးဆေးစွာဖြင့်
"မဟာရှ ခေတ်က လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ လုဖန်ပဲ"
ဟု ဖြေသည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ
"လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူဆိုရင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေရတာလဲ" ဟု မေးသည်။
အဘိုးအိုက
"လူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း တစ်ကွက် ရှုံးသွားလို့ ဒီမှာ အချုပ်ခံထားရတာ။ အငယ်အလေး...တားမြစ်ချက်ကို ထပ်ပြီး မခိုင်မာစေပါနဲ့တော့"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံး၍
"ဒီနေရာမှာ ယင်စွမ်းအင်တွေ ဒီလောက် ပြင်းထန်နေတာ၊ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် ပေါ်လာနိုင်နေပြီ။ ငါက ပိတ်ဆို့မှုကို မခိုင်မာစေရင် မင်း လွတ်မြောက်လာမှာကို စောင့်နေရမှာလား"
ဟု ပြောသည်။
လုဖန်ဟု အမည်ခံထားသူက
"လူငယ်လေးသာ လက်လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက် အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရမှာပါ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
"ငါက ပြင်ပမှ မိစ္ဆာတွေနဲ့ လဲလှယ်မှု မလုပ်ဘူး။ ဒီလို အကျိုးကျေးဇူးမျိုးကိုလည်း မလိုချင်ဘူး"
ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် နတ်ဘုရား စာလုံးများ၏ အလင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး အောက်ခြေကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အဘိုးအိုက
"ဟေ့... မလုပ်ပါနဲ့ ငါက လူတွေကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မိစ္ဆာမဟုတ်ပါဘူး။ သူများနဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ရှုံးသွားလို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာပါ လူငယ်လေး ဒီလိုလုပ်တာက မတခြားသူကို ကူညီသလို ဖြစ်မနေဘူးလား "
ဟု အော်ဟစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိ ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ယင်စွမ်းအင် အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း၊ အပြစ်မဲ့ ဝိညာဉ်များ ဝန်းရံခြင်း သို့မဟုတ် သွေးဆာသော အငွေ့အသက်မျိုး မတွေ့ရပေ။ သူသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အဘိုးအိုက ဆက်ပြောသည်
"နတ်ဘုရား တားမြစ်ချက်တွေအောက်မှာ လူစားတဲ့ မိစ္ဆာတွေပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကိစ္စတိုင်းမှာ ချွင်းချက် ရှိပါတယ်။ ငါက အဲဒီ ချွင်းချက်ပဲ။ မင်း မရပ်တန့်ရင် နောင်တစ်ချိန် အမှန်တရားကို သိရတဲ့အခါ နောင်တရလိမ့်မယ် "
လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။ သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာ နေရာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအဘိုးအို ပေါ်လာပြီး အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေသဖြင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။
"မင်းကို ဒီမှာ ဘယ်သူက လာပိတ်လှောင်ထားတာလဲ"
ဟု လီယန်ချူက အသံကို တိုး၍ မေးလိုက်သည်။
လုဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ သူ့ကို အထိမနာစေချင်လို့ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခဲ့တာကို၊ သူက စိတ်ထား ယုတ်မာပြီး ငါ့ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ပြီး ဒီမှာ လာပိတ်ထားတာ"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း
"ဒီလူက နာမည် ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။
လုဖန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"သူ့နာမည်အစစ်ကို ပြောလို့မရဘူး။ အတုကို ပြောလဲ အလကားပဲ။ ခွင့်လွှတ်ပါ"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံး၍
"မင်းက ငါ့ကို ယုံကြည်စေချင်ပေမဲ့ စကားကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောချင်ဘူး"
ဟု မေးသည်။
လုဖန်က ခက်ခဲသော အမူအရာဖြင့်
"လူငယ်လေး ပြောတာလည်း မှန်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့..."
ဟု ဆိုပြီး ခဏရပ်ကာ
"ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က မိုးကြိုးမိစ္ဆာအရိုးအပိုင်းအစကို ပစ်ချပြီး ဒီအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူက ငါ့ကို ကျွန်ပြုဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အဲဒီလူက အမှန်တရား လမ်းစဉ် မဟုတ်ဘူး။ မင်း တွေ့ရင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက် "
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
"ဒါနဲ့ ငါပြောတဲ့စကားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ဟု မေးသည်။
အဘိုးအိုက
"သူက မကောင်းတဲ့သူမို့ ငါ့ကို ကျွန်ပြုချင်တာပေါ့။ အဲဒါဆို ငါက ကောင်းတဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်လား"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
"ယုတ္တိဗေဒ သိပ်ကောင်းတာပဲ" ဟု လှောင်လိုက်သည်။
စကားပြောအပြီးတွင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတန်းများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး နတ်ဘုရား စာလုံးများမှာ ရေစီးသကဲ့သို့ စီးဆင်းလာကာ ယခုချက်ချင်းပင် ထိုနေရာကို ဖိနှိပ်လိုက်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချကာ
"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ အချိန်မတန်သေးရင် အတင်းတောင်းဆိုလည်း အလကားပဲ။ အရာအားလုံးက ကံတရားပဲ"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ထပ်မရှင်းပြတော့ပေ။ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး
"လူဆိုတာ ကိုယ့်အတွက်တော့ တိုက်ပွဲဝင်ရမှာပဲ။ ငါ ဒီမှာ အချုပ်ခံထားရတာ ကြာပြီ။ အခွင့်အရေးရတဲ့အခါတော့ လူငယ်လေး... တောင်းပန်ပါတယ်"
ဟု ပြောသည်။
အဘိုးအိုသည် စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည့်နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင် ပတ်ပတ်လည်မှာ ပြင်းထန်သော ယင်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံဖြင့်ပင် အလွန်အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ သူအရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ချင်းချိုး မြေခွေးနတ်ဘုရားမထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်လှသည်။ လီယန်ချူမှာ ချက်ချင်းပင် မူးဝေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ကြီးမားခန့်ညားသော ရုပ်ပုံကားချပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်မှားသွားသည်။
"လူငယ်လေး၊ အခု ရပ်လိုက်ရင် ငါတို့ စကားပြောလို့ ရပါသေးတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ နှစ်ယောက်လုံး ထိခိုက်လိမ့်မယ် "
ရှေးဟောင်းအသံကြီးမှာ မိုးချုန်းသကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် ဆူညံသွားသည်။ လီယန်ချူမှာ အမူအရာ အေးစက်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ယင်စွမ်းအင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် သူ၏ နည်းလမ်း သူ၌ ရှိသည်။
ထိုတံဆိပ်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် လေတိုက်နှုန်းနှင့်အတူ ကြီးမားလာပြီး တစ်ပေကျော်ခန့် အရွယ်အစား ဖြစ်လာသည်။ တံဆိပ်မှာ အလွန်ရှေးကျသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးမှာ ဆံပင်များ ထောင်ထလာပြီး မိုးချုန်းသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါ အကောင်းပြောနေတာကို မင်းက နားမထောင်ဘူး။ ဒါဆိုရင်တော့ မေတ္တာနဲ့မရမှတော့ လက်ပါမှပဲ ရတော့မယ် "
သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းမည့် လက်ကြီးတစ်ဖက် ကျလာသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
သို့သော်လည်း ထိုကြီးမားသော အရိပ်မှာ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး
"အာ... မင်းရဲ့ ဒီတံဆိပ်က..." ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော တံဆိပ်မှာ အလွန်ရှေးကျလှသော ထိုက်ရှန်းဖူးကျန်း တံဆိပ်တော် ဖြစ်သည်။
ကြီးမားသော အရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ ရှေ့တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားသော၊ မြင့်မားသော သရဖူကို ဆောင်းထားသည့် အဘိုးအိုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အဘိုးအိုမှာ တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့်
"ဒီတံဆိပ်က ဘာလို့ မင်းလက်ထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲ" ဟု အံ့သြစွာ မေးသည်။
စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် ထိုက််ရှန်းဖူးကျန်းတံဆိပ်တော်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ရွေ့ရွေ့ သေးငယ်သွားကာ အက်ကွဲကြောင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။
လီယန်ချူမှာ ကိုယ်ခံပညာ အထူးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး ကောင်းကင် နဲ့ လူသား၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုအဘိုးအို၏ စကားများမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မခံစားမိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူပြောသော စကား၏ အမှန်အကန်ကို မခွဲခြားနိုင်သည့်အပြင် အရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန်အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ဦးစွာ ဖိနှိပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အဘိုးအို၏ အရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အက်ကွဲကြောင်းအောက်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောက်ပသော နတ်ဘုရား စာလုံးများမှာ အစီအရင်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အရင်က မှိန်ဖျော့နေသော နေရာများကို ပြန်လည် ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ အက်ကွဲကြောင်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ရှိသည်။
"ဒီလူဆီက ယင်စွမ်းအင်တွေက ဒီလောက် ပြင်းထန်နေတာ၊ သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငရဲလောက က ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးများလား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်မချသဖြင့် ထိုက်ရှန်းဖူးကျန်း တံဆိပ်တော်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုပြီး နတ်ဘုရား စာလုံးများပေါ်တွင် ထပ်မံ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တရားသူကြီးကလောင်တံ ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤကလောင်တံ မှာ ငရဲလောကမှ မသေနိုင်သော အရာများကိုပင် ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး သာမန်ကလောင်တံ မဟုတ်ပေ။ ထပ်မံ၍ အားကောင်းသော ပိတ်ဆို့မှုတစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်သည်။
ဤပိတ်ဆို့မှုမှာ လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ထိုလူ၏ အထောက်အထားကို သိရှိရမှသာ ဖြေရှင်းပေးမည် ဖြစ်သည်။ ဤသူမှာ ယင်လောကမှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဆိုလျှင်လည်း ထိုကဲ့သို့ အားကောင်းသော တံဆိပ်များဖြင့် ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ချောက်ကမ်းပါးအောက်ခြေတွင် အသက်ရှင်သန်နေသော သတ္တဝါဟူ၍ မရှိ၊ မြက်ပင်တစ်ပင်မျှ မပေါက်ဘဲ ခြောက်ကွေ့နေသည်။ ဤချောက်ကမ်းပါး ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာလည်း ထူးဆန်းလှပြီး လူတို့ အဓမ္မ ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လီယန်ချူမှာ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သဲလွန်စ တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိသဖြင့် မိုးတိမ်ကို စီး၍ ကမ်းပါးအပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။
ကျွေ့ဟွာ မှာ ယခုအခါ ကျားတစ်ကောင်မျှ အရွယ်အစား ရှိပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် တိမ်တိုက်များ ဝန်းရံနေသည်။ သူမမှာ အပြာရောင် ကျောက်တုံး တစ်ခုပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေပြီး ဘေးတွင်လည်း နံ့သာတိုင် အနံ့များ မွှေးပျံ့နေကာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သုံးလက်မ အရွယ်အစားရှိ ထျန်းခွေ မှာ အခြားကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်၍ တရားမှတ်နေပြီး သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် မက်မွန်သစ်သား ဓားကို တင်ထားသည်။
လီယန်ချူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အလျင်အမြန် ပြေးလာကာ
"ဘယ်လိုလဲ ခုနက အောက်ခြေမှာ အလင်းတွေ တောက်ပလာတယ်၊ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်တွေလည်း ပါလာတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား"
ဟု မေးသည်။
ထျန်းခွေ လည်း လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူလည်း စိတ်ဝင်စားပုံ ရသည်။ လီယန်ချူသည် ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာက ကြားပြီးနောက်
"သူငယ်ချင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ချောက်ကမ်းပါးမှာ အချုပ်ခံထားရတယ်၊ ကြားရတာ တော်တော် သနားဖို့ ကောင်းတာပဲ"
ဟု ပြောသည်။
သုံးလက်မ အရွယ်ရှိ ထျန်းခွေ က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
"နတ်ဘုရား အစီရင်စာလုံးတွေနဲ့ အပိတ်ခံထားရတယ်ဆိုတော့ အမှန်တရားလမ်းစဉ် က ပုဂ္ဂိုလ်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချွင်းချက်ဆိုတာ ရှိတတ်တာပဲ၊ သူပြောတာလည်း ဟုတ်လောက်ပါတယ် "
လီယန်ချူက
"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော် တားမြစ်ချက်ကို မခိုင်မာစေသင့်ဘူးလို့ ထင်သလား"
ဟု မေးသည်။
ထျန်းခွေက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒါက လူတိုင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ပိတ်ဆို့မှုကိုတော့ ခိုင်မာအောင် လုပ်ရမှာပဲ။ သူက လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ဘာမဆို ပြောနိုင်တာမို့ အကုန်တော့ မယုံနဲ့"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူလည်း ထိုသဘောအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ကမ္ဘာ့ကို ဖျက်ဆီးမည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ကိုယ်တိုင် လွှတ်ပေးမိလျှင် နောင်တရစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
လီယန်ချူက
"အကြီးအကဲ၊ မဟာရှ ခေတ်က လုဖန်ဆိုတဲ့ ကျင့်ကြံသူအကြောင်း ကြားဖူးလား"
ဟု မေးသည်။
ထျန်းခွေက ခေါင်းခါသည်။
"မသိဘူး။ မဟာရှ မင်းဆက် ပျက်စီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ သွားလာမှုတွေကို လျှို့ဝှက်ထားပြီး နာမည်ကြီး တောင်တန်းတွေ၊ သန့်ရှင်းတဲ့ နေရာတွေမှာပဲ ပုန်းအောင်းပြီး ကျင့်ကြံနေကြတာမို့ လောကထဲမှာ သွားလာလေ့ မရှိကြဘူး"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သဖြင့် နာမည်မရှိသောသူတော့ မဟုတ်နိုင်ပါ။ သို့သော် သူ့ကို ဒုက္ခပေးသော သူငယ်ချင်း၏ နာမည်ကို မပြောလိုခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော တားမြစ်ချက်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့အတူ သူပြောသော 'လုဖန်' ဆိုသည့် နာမည်မှာလည်း အတု ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုကိစ္စကို နောက်ပိုင်းမှသာ အမှန်တရားကို စုံစမ်းရပေတော့မည်။
လီယန်ချူသည် ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ချောက်ကမ်းပါးကို ပြန်ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဒီချောက်ကမ်းပါးမှာ ရှင်သန်ခြင်းအငွေ့သက် မရှိတော့ဘူး၊ ထားခဲ့ရင်လည်း အသုံးမဝင်ဘူး"
ထျန်းခွေက အံ့အားသင့်ကာ
"လူငယ်လေး ဘာပြောတာလဲ" ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက ပြုံး၍
"ဒါကို ပိတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု ပြောသည်။
ထျန်းခွေက
"မင်းက မြေကြီးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျင့်စဥ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်တာလား"
ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြုံးကာ
"အနည်းငယ်တော့ နားလည်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။
ထို့နောက် သူသည် ကြီးမားသော စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တောင်များကို ရွေ့လျားစေသော အတတ်ကို သုံးလိုက်သည်။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ချောက်ကမ်းပါးကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးအုပ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင်မူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဤနေရာ ပတ်ဝန်းကျင် အတော်များများတွင် သက်ရှိဟူ၍ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ကို ပြောင်းလဲ၍ တောင်များ ပေါ်လာစေခြင်း သို့မဟုတ် ပြားကပ်သွားစေခြင်းဖြင့် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ထို့အတူ အမှောင်ဖုံးကွယ်သော အတတ်ကို သုံး၍လည်း ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
ထျန်းခွေက
"မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ အရည်အချင်းရှိသူတွေ ပေါ်လာတာပဲ၊ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းကတော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုပါ ပြောင်းလဲနိုင်တာပဲ"
ဟု အံ့သြစွာ ချီးကျူးသည်။
သူသည် လီယန်ချူ အသုံးပြုသော နည်းလမ်းမှာ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများ ဖြစ်ပြီး အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။
လီယန်ချူက
"သွားကြစို့၊ တောင်ကြားထဲ ပြန်သွားကြည့်ရအောင်"
ဟု ပြောသည်။
သူသည် ထျန်းခွေ နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့သည့်နေရာမှာ ဝူနတ်ဘုရား ရုပ်တုရှိသည့် တောင်ကြားဖြစ်သည်။ ထျန်းခွေ ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြေရှင်းရန်မှာ ထိုတောင်ကြားမှသာ စတင်ရမည်ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ကျွေ့ဟွာမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ထျန်းခွေ မှာလည်း သူ၏ စွမ်းအား အများစု ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် လျှပ်စီးအလင်းတန်းများဖြင့် ရွေ့လျားနေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်မြင့်မားသော မှော်ပညာ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင် တောင်တန်းကြီးများကြားတွင် အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ ထိုအရိပ်မှာ အလွန်ဝေးလံသော နေရာမှ လာပုံရပြီး အလွန်နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းနေကာ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ထိုသူမှာ ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးနှင့် စကားပြောခဲ့သည့်ဝံပုလွေအရိုးစု အဘွားအို ဖြစ်သည်။ မျက်စိကန်းနေသော အဘွားအိုမှာ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်လျက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီး
"ကျန်းရှန်း အဲ့ဒီလူက ဒီလောက်တောင် ရည်မှန်းချက်ကြီးနေတာ၊ ငါက ဘာလို့ မရရမှာလဲ။ ခဏနေရင် ပိတ်ဆို့မှု ပွင့်မပွင့် သွားကြည့်ဦးမယ်"
ဟု ပြောသည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက
"အဲ့ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးနှင့် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သိကျွမ်းခဲ့သော ဤအဘွားအိုမှာ သူတစ်ပါးကို ကြည့်သည့်အခါ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်တတ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးပေါက်များတွင် မျက်လုံး မရှိသော်လည်း ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးမှာ သူမ အမှန်တကယ် မျက်စိကန်းမကန်း မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူမ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲများ လျှောက်နေသည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီနေရာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ငါ လာခဲ့ဖူးတယ်၊ ငါ့မှတ်ဉာဏ် အမှားမဖြစ်နိုင်ဘူး"
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ သူမသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောင်တန်းများကြားတွင် ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်နေရာသို့ ရောက်သော်လည်း ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို မတွေ့ရပေ။
"ထူးဆန်းတယ်၊ ချောက်ကမ်းပါးက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ၊ တောင်ပံပေါက်ပြီး ပျံသွားတာလား"
သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ စုပြုံသွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားတစ်နေရာတွင် ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအတိုင်း အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်နေသည်။
မျက်စိကန်း အဘွားအိုမှာ အရိုးအတိုအစများ ချိတ်ဆွဲထားသော တုတ်ကောက်ကို ကိုင်လျက် တောင်တန်းများကြားတွင် ရုန်းကန်နေရသည်။ ကြာမြင့်မှသာ သူမ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
သူမ၏ ခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ အလွတ်ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ တုတ်ကောက်မှလည်း အစိမ်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြောင့်တန်းလာပြီး အရေးအကြောင်းများ လျော့ပါးကာ ငယ်ရွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော မှော်ပညာကို သုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမမှာ မျက်စိကန်းသော အဘွားအိုမှ ဆိုးရွားသော အသွင်ရှိသည့် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ရုပ်ဆိုးသော်လည်း အရင်ကထက် များစွာ ငယ်ရွယ်သွားသည်။
သူမ၏ တုတ်ကောက်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ခပ်ပြင်းပြင်း ထောက်လိုက်ရာ အနီးအနားတွင် လေဆင်နှာမောင်းသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ သူမ၏ အသံမှာ ဒေါသဖြင့် တုန်ခါနေသည်။
"ဘယ်သူက ဒီလောက် အားနေတာလဲ၊ ချောက်ကမ်းပါးကို ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်ရတာတုန်း"
ချက်ချင်းပင် သူမသည် လူတစ်ဦးကို သံသယဝင်သွားသည်။
"ကျန်းရှန်း အဲ့ဒီလူက လူမိုက်ပဲ၊ တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်နေတာ။ ငါက သူ့ကို ကောင်းကောင်း အကြံပေးတာကို မရဘူး။ အဲ့ဒီကောင် "
"ခွေးမသား"
ထိုအချိန်တွင် ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုတွင် ကျန်းရှန်းဘိုးဘေးသည် ဧရာမ မြွေနီကြီးကို စီး၍ ပျံသန်းနေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မသက်မသာ ခံစားရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီခံစားချက်က... ဘယ်သူက ငါ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလဲ"
……………
လီယန်ချူသည် အရင်က ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းရှိရာ တောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် အင်းဆက်ခေါင်းနှင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော ရုပ်တုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထျန်းခွေ ကို စိုက်ကြည့်ကာ
"ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်တော့ အကြီးအကဲ တစ်ခုခုများ ခံစားမိသေးလား"
ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ထျန်းခွေ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက
"ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာများ ရှိမလားလို့ပါ" ဟု ပြောသည်။
ထျန်းခွေက "ထူးခြားတာလား" ဟု မေးသည်။
ကျွေ့ဟွာက
" စိတ်ထဲမှာ အရမ်း လိုချင်တဲ့အရာ တစ်ခုခု ရှိမလားလို့ မေးတာလေ"
ဟု ဖြည့်စွက် ပြောသည်။
လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွေ့ဟွာမှာ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် မေးစေ့ကို မော့ထားသည်။
"ငါက အရမ်းတော်တာ၊ ကံမကောင်းလို့သာ အခုတလော ဒုက္ခရောက်နေတာ"
ဟု ကျွေ့ဟွာ စိတ်ထဲမှ တွေးသည်။
ထျန်းခွေက ခေါင်းခါသည်။
"ငါက ကျင့်ကြံသူ၊ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ သိတယ်။ ဘာမှ လိုချင်တာ မရှိဘူး"
ထို့နောက် သူက ပြုံး၍
"တကယ်လို့ လိုချင်တာ တစ်ခုခု ရှိရင် အဲ့ဒီ ဝူနတ်ဘုရား ကို သတ်ပစ်ဖို့နဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
"အကြီးအကဲရဲ့ စိတ်ဓာတ်က မြင့်မြတ်လှပါတယ်"
ဟု ချီးကျူးသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထျန်းခွေဆီက ဘာမှ မရလျှင်လည်း ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရဦးမည်။ သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်ယူ၍ တစ်လက်မချင်း စစ်ဆေးသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒိုချန်ပုတီး ကို ထုတ်ယူကာ ရှာဖွေလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ထျန်းခွေ အကြီးအကဲရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရအောင် ကူညီပေးပါ "
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဒိုချန်ပုတီး ကို ကြည့်ကာ
"အဲ့ဒါမှ မရရင် ရတနာတစ်ခုခုတော့ ပေးပါ"
ဟု ဆုတောင်းလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို အချက်ပြကာ ရှာဖွေသည်။ ထျန်းခွေ မှာမူ အံ့အားသင့်ကာ
" မင်းတို့ ဘာရှာနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက
"အရင်က ဒီရောက်တော့ တစ်ခုခု ခံစားမိလို့ အခု ရှာနေတာပါ" ဟု ပြောသည်။
ထျန်းခွေက "အော်... အဲ့လိုလား" ဟု ပြောသည်။
တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့သည့်နေရာ သို့ ရောက်သောအခါ လီယန်ချူသည် ပုတီး ကို ကိုင်၍ အာရုံစိုက်ကာ လမ်းလျှောက်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့ သုံးယောက် ပြန်တွေ့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းခါကာ
"ဘာမှ မတွေ့ဘူး" ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူလည်း ဘာမှ မတွေ့ပေ။
ကျွေ့ဟွာက
"အဲ့ဒီမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မရှိတာ ဖြစ်မယ်။ အခုထိ မတွေ့တော့ မရှိတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ် "
ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
"အဲ့လိုပဲ ဖြစ်မှာပါ"
သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်စဉ်တွင် အပျက်အစီးများကြား၌ အလွန်သေးငယ်သော ရုပ်တုငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်၍ မှော်ပညာကို သုံးကာ ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လူပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ ထိုရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
အပေါ်တွင် ထုဆစ်ထားသည်မှာ အခြားသူ မဟုတ်၊ ထျန်းခွေ ပင် ဖြစ်သည်။