အခန်း ၃၃

အပိုင်း (၃၃.၁)

သူမသည် စာအိတ်ကို ဖောက်ကာ စာရွက်ကို ထုတ်ယူပြီး ဖြန့်လိုက်လေသည်။ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို အနည်းငယ် ချထားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လျှင် စာသုံးကြောင်းခန့် ဖတ်ရှုသွားလိုက်သည်။

စာထဲတွင် အစချီ ရေးသားထားသည်မှာ:

"သခင်မ ဒီစာကို ဖွင့်ဖတ်တဲ့အချိန်မှာ ယုံချန်ရဲ့ အပြောင်းအလဲနဲ့ ကျွန်တော် သေဆုံးသွားတဲ့ သတင်းကို ကြားပြီးလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်။ သခင်မ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ အဲ့ဒီနေ့က သခင်မ မှာကြားခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော် မမေ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က လျန်ပြည်ထောင်ရဲ့ အမတ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ ရင်ထဲမှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော်က ရှန်းချုံး ၆နှစ်မှာ စာမေးပွဲအောင်ခဲ့ပြီး အခုချိန်ထိ လစာစားလာတာ ၁၇နှစ် ရှိသွားပြီ။ ရှင်ဘုရင်ရဲ့ သောကတွေကို သိပေမယ့် ရှင်ဘုရင့်အနားက လူဆိုးတွေကို မရှင်းလင်းပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခကို သိပေမယ့် သူတို့အတွက် ကောင်းကျိုး မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုလို တိုင်းပြည်နဲ့ ရေမြေတွေ ပျက်စီးသွားရတာဟာ ကျွန်တော်တို့လို အသုံးမကျတဲ့ အမတ်တွေရဲ့ အပြစ်ကြီးပါပဲ!"

"သခင်မက ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ပြီး ရည်မှန်းချက် ကြီးမားတယ်။ သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းပြီး တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်မယ့် ရည်မှန်းချက်နဲ့ အမြော်အမြင်တွေ ရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။ အခု သခင်မရဲ့ ခရီးလမ်းက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေပြီး လျန်ပြည်ထောင်ကြီး ပြိုကွဲမယ့် အခြေအနေကိုလည်း တားဆီးဖို့ ခက်ခဲနေပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ဒီအိုမင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြိုကျတော့မယ့် အခြေအနေကို တားဆီးပြီး လောကလူသားတွေကို ပြသချင်တယ်။ လျန်ပြည်ထောင်ကြီး ပြိုကွဲသွားရင်တောင် အမတ်တွေရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုက ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကိုပေါ့! သခင်မက စစ်တပ်နဲ့ မြောက်ဘက်ကို ချီတက်လာတဲ့အခါ လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်းက သစ္စာရှိပြီး တရားမျှတတဲ့ လူတွေ လာမပူးပေါင်းဘဲ နေပါ့မလား။ ဒါက ကျွန်တော့်နှလုံးသားက လိုလားတဲ့အရာမို့လို့ အကြိမ်ကိုးဆယ် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် နောင်တမရပါဘူး။ သခင်မ အပ်နှံခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်သားဆီမှာ သေချာမှာကြားခဲ့ပြီးပါပြီ။ လျန်စစ်တပ်ကြီး ပြည်မကြီးကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့ နေ့ရောက်ရင် ကျွန်တော့်သားက ကျွန်တော့်ကိုယ်စား လျန်ပြည်ထောင်ရဲ့ အမတ်အဖြစ် ပြန်လည်တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီး သခင်မအပေါ် သစ္စာစောင့်သိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်!"

ဝိန်းယွီသည် မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်အမင်း စူးရှနာကျင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ယုံချန်ရှိရာ အရပ်သို့ ပြန်လည်ငေးကြည့်လိုက်၏။ ဆံနွယ်များသည် လေပြင်းကြောင့် ဖရိုဖရဲ လွင့်ဝဲသွားပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းကျိုး......"

ယုံချန်။

မိုင်ထောင်ချီကာ နှင်းများ ကျဆင်းနေပြီး မိုင်သောင်းချီကာ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဖေစုန့်၏ စစ်သည် ၃သောင်းပါဝင်သော တပ်မကြီးသည် မြို့တံခါးအောက်တွင် မည်းမှောင်နေအောင် ရောက်ရှိနေ၏။

ယုံချန် မြို့တံခါး အတွင်းအပြင် တစ်ခွင်လုံးတွင် အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းခြင်း အဝတ်အစားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အဖြူရောင်အလံများက တဖျတ်ဖျတ် မြည်ဟည်းနေသည်။

ကျိုးစွေသည် ဝမ်းနည်းခြင်း အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလားတူ ဝတ်ဆင်ထားသော ယုံချန်မှ အရာရှိကြီးငယ်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဖေစုန့်၏ တပ်မကြီးကို ဒူးထောက်ကြိုဆိုနေကြသည်။

မြောက်လေက နှင်းမှုန်များကို သယ်ဆောင်ကာ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခတ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာချိန်တွင် အလွန်အမင်း စူးရှနာကျင်လှ၏။

ကျိုးစွေသည် ခေါင်းကို မြေကြီးနှင့် ထိထားပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ယုံချန် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျိုးကျင့်အန်းက အပြစ်ကို ခံယူပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားပါတယ်။ ကျွန်တော် ကျိုးစွေက သူ့ကိုယ်စား လက်နက်ချ အရှုံးပေးပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ တပ်မကြီး မြို့ထဲဝင်လာဖို့ကို ရိုသေစွာ ကြိုဆိုပါတယ်!"

သူ၏ အနောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော ယုံချန်မှ အရာရှိကြီးငယ်များကလည်း တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ တပ်မကြီး မြို့ထဲဝင်လာဖို့ကို ရိုသေစွာ ကြိုဆိုပါတယ်!"

ထိုနောက်ဘက်တွင်တော့ ရှောင်းလိနှင့် အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်များက ယုံချန်မြို့စောင့်တပ်များနှင့်အတူ တန်းစီနေကြပြီး အားလုံးက သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဓားများကို ချွတ်ထားကြသည်။ လက်မောင်းတွင် အဖြူရောင် အဝတ်စများကို စည်းနှောင်ထားပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားကြ၏။

လူအားလုံးက ခေါင်းကို တစ်ဝက်ခန့် ငုံ့ထားကြသည်။ ရှောင်းလိသည် ခေါင်းမငုံ့မီ ကြမ်းတမ်းလှသော နှင်းမုန်တိုင်းကြားမှတစ်ဆင့် အဝေးရှိ စစ်တပ်အရှေ့ဘက် မြင်းပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ထိုင်နေသောလူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်ကို ကျောပေးကာ တန်းစီနေသော စစ်သည် ၃သောင်း၏ မည်းမှောင်နေသော အရိပ်ကြီးက သတ်ဖြတ်လိုသော အေးစက်သည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည့် သံမဏိတံတိုင်းကြီး တစ်ခုလို ထင်ရသည်။ မြင်းကျောပေါ်ရှိ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ထက်မြက်အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကိုတော့ ခံစားနိုင်သည်။

၎င်းသည် အစွယ်နှင့် လက်သည်းများ ထက်မြက်နေသော ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ဖေစုန့်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသည့်နှယ် ယုံချန် မြို့တံခါး အနောက်ဘက်ရှိ စစ်တပ်ဆီသို့ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် ကြမ်းတမ်းလှသော နှင်းမုန်တိုင်းများ ပြည့်နှက်နေသယောင်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြောင်းကို မည်သူမဆို မြင်နိုင်သည်။

ဒုတိယ စစ်သူကြီး ရှင်းလျဲ့သည် သူက အချိန်ကြာသည်အထိ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး... ခင်ဗျားက ဒီလက်နက်ချတာကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲကို ဝင်တိုက်လိုက်ရုံပဲပေါ့!"

ဖေစုန့်၏ မျက်လုံးများက အေးစက် ဆိုးညစ်သွားခဲ့သည်။ "ကျိုးကျင့်အန်း... တကယ့်ကို လျန်ပြည်ထောင်ကြီးရဲ့ ခွေးကောင်း တစ်ကောင်ပဲ!"

သူ့လက်အောက်ရှိ အကြံပေးအမတ်သည် မြင်းစီး မကျွမ်းကျင်သဖြင့် စစ်ရထားထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း! မြို့ကို လုံးဝ သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးလို့ မဖြစ်ပါဘူး! အဲ့ဒီ ကျိုးကျင့်အန်းက ကောက်ကျစ်ပြီး ဝိန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြွင်းအကျန် ဟန့်ယန်မင်းသမီးက ကျူကျွင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှုတ်ချတဲ့ ကဗျာတွေ ထုတ်ပြန်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းတွေကို ခေါ်ယူပြီးနောက်မှာ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေပြီး ဝိန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဩဇာကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ ဒီလို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ကို လုပ်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် ယုံချန်က လက်နက်ချပြီးပြီဆိုတော့ ကျူကျွင်းက မြို့ကို ထပ်ပြီး သတ်ဖြတ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်သလို သေချာပေါက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

"အခု ဝေ့ချီရှန်းက ယိုးကျိုးကနေ စစ်တပ်ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ။ ဝိန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းတွေကို စုစည်းပြီး နန်ချန်ကို သွားနေကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူတို့က မြောက်နဲ့တောင် ပူးပေါင်းပြီး ဝိုင်းရံလာရင် အန္တရာယ်ရှိတာက ကျူကျွင်းပဲ! ကျူကျွင်းက ဝိန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းဖို့ နေရာအနှံ့ကနေ စစ်တပ်တွေကို စေလွှတ်ထားပြီးပြီ ဆိုပေမယ့် သေချာတဲ့ သတင်း မရသေးခင်မှာတော့ စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်သင့်ဘူး။ ပြည်မကြီးကို အကုန်လုံး သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့က အခုချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် ယုံချန်ကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး! မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူက လက်နက်ချရဲတော့မှာလဲ"

ဖေစုန့်၏ မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။ အကြံပေးအမတ်သည် သူက ဤစကားများကို နားဝင်သွားကြောင်း နားလည်လိုက်သဖြင့် ဘေးက အလံကိုင်အရာရှိကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်းရဲ့ အမိန့်ကို ဆင့်ဆိုလိုက်! လက်နက်ချတာကို လက်ခံတယ်လို့"

အလံကိုင်အရာရှိက အလျင်အမြန် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းကာ ရှေ့သို့ထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက သဘောထားကြီးတဲ့အတွက် လက်နက်ချတာကို လက်ခံတယ်!"

ကျိုးစွေသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး မျက်လုံးများထဲမှ စီးကျလာသော မျက်ရည်များသည် အေးစက်သော လေပြင်းကြောင့် မျက်နှာပေါ်တွင် နှင်းခဲများအဖြစ် အေးခဲလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ လက်နှင့် ခြေထောက်များကလည်း အေးခဲလွန်းသဖြင့် အာရုံခံစားမှု သိပ်မရှိတော့ချေ။ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှသာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဖိထားသော ကျောက်တုံးကြီးက အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

သူသည် ယုံချန်မှ အရာရှိများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး မြို့တံခါး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လူချင်းခွဲကာ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

ဘယ်သူမှ ခေါင်းမမော့ရဲကြချေ။ မြေပြင်အနှံ့ရှိ နှင်းခဲများကို တက်နင်းလာသော မြင်းခွာသံများကိုသာ ကြားနေရပြီး မြို့တံခါးထဲသို့ ထောင်လွှားဝင့်ကြွားစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဖေစုန့်၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်များ အားလုံး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်မှသာ ဒူးများ အေးခဲနာကျင်နေသော ယုံချန်မှ အရာရှိများက ခက်ခဲစွာ ထရပ်နိုင်ကြတော့သည်။ ကျိုးစွေသည် မကြာသေးမီက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် ထမင်းမစား ရေမသောက်ဘဲ နေခဲ့ရာ နှင်းတောထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဒူးထောက်ခဲ့ရသဖြင့် ထရပ်ချိန်တွင် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်းလိက သူ့ထံသို့ လာရှာပြီး အချိန်မီ တွဲဖေးပေးကာ ခေါ်လိုက်သည်။ "သခင်လေး"

ကျိုးစွေက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "ပြန်ကြရအောင်"

ဖေစုန့်သည် မြင်းစီးလျက် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ပြည်သူများက သူတို့ကို မြင်သောအခါ အများစုမှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ခိုးကြည့်နေကြပြီး ဘယ်သူမှ အသံကျယ်ကျယ် မထွက်ရဲကြချေ။

လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လမ်းပြပေးသော အရာရှိက သူတို့ကို လမ်းတစ်လမ်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဖေစုန့်က မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ အော်မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်ကို သွားမှာလဲ"

လမ်းပြအရာရှိက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး...... အမတ်ချုပ်ကြီး လာမယ်ဆိုတာကို သိလို့ သခင်လေးက တည်းခိုခန်းမှာ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားခိုင်းပြီးပါပြီ။ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ လက်အောက်က စစ်သူကြီးတွေ ဝင်တည်းရုံပါပဲ"

ဖေစုန့်က မြင်းကျာပွတ်ကို ကွေးထားလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေမှာလဲ။ ငါတို့တွေ ကျိုးအိမ်တော်မှာပဲ ဝင်တည်းလိုက်ရင် ရပြီလေ"

"ဒါက......" လမ်းပြအရာရှိမှာ ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် မဆုံးဖြတ်ရဲချေ။

ကျိုးစွေသည် သတင်းရရှိသည်နှင့် အလျင်စလို ရောက်ရှိလာပြီး ဖေစုန့်၏ မြင်းအောက်တွင် နှိမ့်ချစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အိမ်စုတ်လေးကို ဝင်တည်းဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုး အလွန် ဝမ်းသာဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ အိမ်က ဆင်းရဲနွမ်းပါးလွန်းလို့ အမတ်ချုပ်ကြီးကို သေချာ မဧည့်ခံနိုင်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်မိတာပါ"

ဖေစုန့်၏ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ကို စွေကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ကျိုးစွေသည် ခါးကို နောက်ထပ် တစ်ဆင့် ထပ်ကိုင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အိမ်စုတ်လေးက အရောင်တောက်ပသွားမှာ သေချာပါတယ်"

သူသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို အိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့ကာ ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို ပြင်ဆင်ထားရန် မှာကြားလိုက်ပြီး ဖေစုန့်အတွက် ကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အလားတူ ဝမ်းနည်းခြင်း အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်မကြီးကျိုးသည် အိမ်တော်မှ အစေခံများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တံခါးပြင်ပတွင် စောင့်ဆိုင်းနှင့်လေသည်။

ဖေစုန့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "အမတ်ချုပ်ကြီး ကြွလာတဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးမ အလွန် ဝမ်းသာစိုးရွံ့မိပါတယ်"

ဖေစုန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဝမ်းသာတာကိုတော့ မတွေ့ရပါဘူး။ သခင်မကြီးကို ကြည့်ရတာ ကြောက်ရွံ့နေတာကတော့ သေချာတယ်"

သခင်မကြီးကျိုးသည် တစ်ဖက်လူက သူမ၏ ခင်ပွန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခြင်းကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် စကားပြန်မပြောရဲဘဲ ပိုလို့ပင် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေ ပေးနေလိုက်သည်။

ဖေစုန့်က မုဆိုးမတစ်ယောက်ဖြစ်သော သူမကို ထပ်ပြီး အခက်မတွေ့စေတော့ဘဲ သူမကို ကျော်ဖြတ်ကာ အိမ်တော်တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ဖေစုန့်၏ ယုံကြည်ရသော စစ်သူကြီး ရှင်းလျဲ့သည် သခင်မကြီးကျိုးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေလေ၏။ သူမ၏ အနီးမှ ဖြတ်သွားပြီးသည့်တိုင်အောင် အကြိမ်ကြိမ် နောက်လှည့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သခင်မကြီးကျိုးသည် ယနေ့ သူမ၏ ဆံပင်တွင် ပုလဲဆံထိုးများကိုပင် မပန်ဆင်ထားဘဲ ရိုးရှင်းသော ပိုးပန်းလေး တစ်ပွင့်ကိုသာ ပန်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် မူလကတည်းက မိန်းမလှတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက ဤအရွယ်တွင် ထူးခြားသော ပြည့်ဖြိုးမှုကို ပေါ်လွင်နေစေ၏။ ဤမျှ ရိုးရှင်းသန့်စင်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက သူမကို ပိုလို့ပင် သနားစရာ ကောင်းသွားစေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ထိုအကြည့်က လုံးဝ ရှောင်လွှဲခြင်း မရှိသဖြင့် သခင်မကြီးကျိုးနှင့် ဖေစုန့်နှင့်အတူ ပြန်လိုက်လာသော ကျိုးစွေတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားကြသည်။

ကျိုးစွေသည် ဖေစုန့်၏ လူများအားလုံး အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက်မှသာ သခင်မကြီးကျိုး အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ... သား......"

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ရှိုက်ငင်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သားက အသုံးမကျလို့ပါ......"

ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သည်လို ရိုင်းစိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်ခံရခြင်းမှာ တကယ့်ကို အရှက်ခွဲခံရခြင်းပင်။

သခင်မကြီးကျိုးက သားဖြစ်သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းအဖေရဲ့ ကဗျည်းတိုင်ကို အနောက်ဘက် ခြံဝင်းကို ပြောင်းထားလိုက်ပြီ။ နောက်ဆို အမေလည်း အဲ့ဒီမှာပဲ နေတော့မှာပါ။ သားကတော့......"

သူမက မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာ သေချာ အလုပ်လုပ်ရဦးမယ်"

ကျိုးစွေက သူ့အမေ၏ စကားထဲမှ လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။ ဖေစုန့် လိုချင်သည်မှာ သူ၏ အဖေ ကိုယ်တိုင် လက်နက်ချပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို အမြီးနှံ့ကာ သနားညှာတာမှုကို တောင်းခံပြီး သူ့ထံမှ အကျိုးအမြတ်များကို ရယူကာ လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်း၏ အခြားအမတ်များကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြသစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ လျန်အမတ်များ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို တစ်စစီ နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်ရန်ပင်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် လက်အောက်မခံသေးသော လျန်အမတ်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကြီးမားစွာ ထိုးနှက်နိုင်ပြီး ပြည်သူများကိုလည်း မိဘသဖွယ်ဖြစ်သော အရာရှိများ၏ အရုပ်ဆိုးသော အသွင်အပြင်ကို အကုန်မြင်စေကာ ရွံရှာမုန်းတီးလာစေလိမ့်မည်။ အရင်က အခွန်အတုတ်များနှင့် လုပ်အားပေးမှုများကြောင့် ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကို လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်း၏ "အကျင့်ပျက် ခြစားသော အရာရှိများ" အပေါ်သို့ ပုံချလာစေရန်ပင်။

ပြည်သူများက ဤကဲ့သို့ "အသက်ကို နှမြောပြီး သေမှာကို ကြောက်သော" "အကျင့်ပျက် ခြစားသော အရာရှိများ"ကို များများမြင်လာလေလေ လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်းအပေါ် စိတ်ပျက်မှုများက တစ်နေ့တခြား တိုးပွားလာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဖေစုန့်က အနည်းငယ် ထပ်ပြီး သွေးထိုးပေးလိုက်လျှင် အကျိုးအမြတ်ရသွားသော သူပုန်အဖွဲ့ဖြစ်သည့် သူသည် သဘောထားကြီးပြီး တရားမျှတသော စစ်တပ်အဖြစ်ပင် ချီးကျူးခံရနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

အဖေဖြစ်သူက ဤအရာများကို နားလည်သောကြောင့်သာ သေရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လက်ရှိအခြေအနေကို အသုံးချကာ ဖေစုန့်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဖေစုန့်သည် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရသဖြင့် မြို့ထဲရှိ ပြည်သူများကို ဒေါသထွက်ပြီး ရမ်းကားသတ်ဖြတ်ရန် မဝံ့ရဲသော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးရှာကာ သူ့ကို ဒုက္ခပေးလာမှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူက မိမိကိုယ်ကို အလွန်နိမ့်ချထားသရွေ့ ဖေစုန့်က သူ့ကို မည်သို့ပင် အရှက်ခွဲစေကာမူ အားလုံးကို သည်းခံနိုင်ပါက ဖေစုန့်သည် သူ့လက်ထဲရှိ အာဏာကို တိုက်ရိုက် ရုပ်သိမ်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

——လက်အောက်မခံသေးသော လျန်အမတ်များ အားလုံးက စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

အကယ်၍ လက်နက်ချခြင်းက အာဏာရုပ်သိမ်းခံရပြီး ခွေးဝက်များကဲ့သို့ အဖြစ်ဆိုးမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကမှ ပိုကောင်းဦးမည်။

ထို့ကြောင့် သူ နောက်ထပ် လုပ်ရမည့်အရာမှာ စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ——အရှက်ခွဲခံရခြင်းကို သည်းခံရန်ပင်။

ကျိုးစွေသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖိနှိပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သား နားလည်ပါတယ်"

သားအမိ နှစ်ယောက် အိမ်တော်ထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်မှ အစောင့်စစ်သည်များက မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးလာကြသည်။ မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျလာပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး! မြို့ထဲဝင်လာတဲ့ စစ်တပ်က စည်းကမ်းမရှိဘဲ နေရာအနှံ့မှာ မိန်းကလေးတွေကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်နေကြတယ်!"

ကျိုးစွေက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ရတာလဲ"

သူက ရှောင်းလိကို အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုရှောင်း... မင်းက သိုင်းပညာ မြင့်တယ်။ အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်တွေကို ခေါ်သွားပြီး ဖေမိသားစုရဲ့ စစ်တပ်နဲ့ အရင် သွားရင်ဆိုင်ထားပေးပါ။ သူတို့ကို အဲ့ဒီလို ယောကျ်ားတွေကို အနိုင်ကျင့်၊ မိန်းမတွေကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်တဲ့ကိစ္စတွေ ထပ်မလုပ်အောင် တားထားပေးပါ။ ငါက အမတ်ချုပ်ကြီးဖေစုန့်ဆီ သွားပြီး သူ့လက်အောက်က စစ်တပ်စည်းကမ်းတွေကို တင်းကျပ်ဖို့ သွားပြောလိုက်မယ်!"

ရှောင်းလိက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ကာ "ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်”

ဖေစုန့်သည် ကျိုးအိမ်တော်၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဟွမ်ဟွာလီသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲအနောက်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ ဖတ်ရှုနေလိုက်၏။

လက်အောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များသည် စာအုပ်စင်နှင့် ပစ္စည်းတင်စင်များတွင် ကျိုးကျင့်အန်း၏ သိမ်းဆည်းထားသော စာအုပ်များနှင့် ပန်းချီကားများကို ရှာဖွေနေကြသည်။ အားလုံးကို ရှာဖွေပြီးနောက်မှ ဖေစုန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း... သံသယဖြစ်စရာ စာတွေ ဘာမှ ရှာမတွေ့ပါဘူး!"

ဖေစုန့်၏ လက်ချောင်းဆစ်များက ကုလားထိုင် လက်ရန်းပေါ်သို့ တစ်ချက်ချင်း ခေါက်နေပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒီမြေခွေးအိုကြီးက လက်သန့်တာပဲ။ အပြင်လူတွေကတော့ သူက ဟန့်ယန်မင်းသမီး ငါ့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချတာကို သိလို့ သခင်ဟောင်းအတွက် အသက်စွန့်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးတာလို့ပဲ ထင်ကြမှာ။ ဒါပေမယ့် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတဲ့အချိန်က ပြည်နယ်ကြီး တော်တော်များများမှာ တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ပြန်ခဲ့တဲ့ ငါ့ကို ရှုတ်ချတဲ့ စာတွေက ယုံချန်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူးလေ။ သူက ဒီအချိန်ကို ရွေးပြီး သေတာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူက စာတွေ ထုတ်ပြန်မယ့်အချိန်ကို အစောကြီးကတည်းက သိနေခဲ့တာပဲ”

စာအုပ်စင်ရှေ့တွင် အတူတကွ ရှာဖွေနေသော အကြံပေးအမတ်၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်နေသော လက်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဖေစုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း ဆိုလိုချင်တာက အဲ့ဒီ ကျိုးကျင့်အန်းက ဝိန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆက်သွယ်မှု ရှိနေတာကို စိုးရိမ်တာလား"

ဖေစုန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ "ဒီလောကမှာရှိတဲ့ ကိစ္စအားလုံးက လုပ်ဖူးတယ်ဆိုရင် ခြေရာလက်ရာတွေ ကျန်ခဲ့မှာပါပဲ။ လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်းက ဟန့်ယန်မင်းသမီးလိုပေါ့။ သူက လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းတွေကို ခေါ်ယူချင်တယ်ဆိုရင် သူ မသေသေးဘူးဆိုတာနဲ့ နန်ချန်ကို ဆက်သွားနေတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြရမှာပဲ။ သူက ဉာဏ်ကောင်းပြီး နန်ချန်ကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းတိုင်းမှာ အတုအယောင် သတင်းတွေ ချန်ထားခဲ့ပြီး ငါ့အမြင်ကို ဝေဝါးအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ့လူတွေ သူ့ကို လိုက်မမီနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကိုတောင် တွက်ဆထားခဲ့ပေမယ့်......"

သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အပြုံးက ပိုလို့ပင် ထင်ရှားလာသည်။ "ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူတွေမှာလည်း အမှားပါတတ်တဲ့ အချိန်ရှိတာပဲ။ ငါ့လူတွေက လိုက်မမီတော့ဘူးဆိုပေမယ့် လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို ဖမ်းဆီးဖို့ ဆုငွေတွေ ထုတ်ပြန်ထားပြီးပြီလေ။ သူ နောက်ထပ် ဖြတ်သွားမယ့် ပြည်နယ်တိုင်းမှာ ငါ့ကိုယ်စား သူ့ကို ဟန့်တားပေးမယ့် စစ်သားတွေနဲ့ ဓားပြတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ"

တံခါးပြင်ပရှိ အစောင့်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး... သခင်လေးကျိုးက တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်!"

...

အပိုင်း (၃၃.၂)

ဖေစုန့်သည် အကြံပေးအမတ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး အကြံပေးအမတ်သည် လက်အောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို စာအုပ်စာလိပ်များအား မူလနေရာတွင် ပြန်ထားရန် လက်ကာပြလိုက်၏။

ကျိုးစွေ ဝင်လာချိန်တွင် ဖေစုန့်သည် သူ၏ဖခင် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က အမြဲထိုင်လေ့ရှိသော ဟွမ်ဟွာလီသစ်သား စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးတွင် ဖြူမွဲမွဲ မုတ်ဆိတ်မွေးများရှိသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး ရပ်နေပြီး ကျန်ကိုယ်ရံတော်များက အောက်ဘက် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ခွဲကာ ရပ်နေကြ၏။

ကျိုးစွေက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဖေစုန့်က အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်၏။ "သခင်လေးကျိုးက အလျင်စလို လာရှာတာဆိုတော့ အရေးတကြီး ကိစ္စများ ရှိနေတဲ့ပုံပဲ"

ကျိုးစွေက နှိမ့်ချစွာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လျက် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုးက အရှေ့ခန်းမဆောင်မှာ အရက်ဝိုင်းလေး ပြင်ဆင်ထားခိုင်းပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးအတွက် ခရီးဦးကြို ပြုလုပ်ပေးချင်လို့ပါ"

ဖေစုန့်သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများအထိ မရောက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးကျိုးက ပင်ပန်းသွားပြီ"

ကျိုးစွေက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "မခံယူဝံ့ပါဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီး ကြွလာတာက ကျွန်တော်တို့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ကံကောင်းမှုပါပဲ"

ဖေစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့"

သို့သော် ကျိုးစွေသည် ထမရပ်သေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမှာ အမတ်ချုပ်ကြီးကို တောင်းဆိုချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်"

ဖေစုန့်က ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ဘာကိစ္စလဲ"

ကျိုးစွေက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ယုံချန်မြို့က ပြည်သူတွေက အမတ်ချုပ်ကြီး မြို့ထဲဝင်လာတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီနောက်ပိုင်းမှာ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။ ပြည်သူတွေက အခွန်အတုတ်နဲ့ လုပ်အားပေးရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ခံစားခဲ့ရပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ခေါ်ဆောင်သွားပေးဖို့ မျှော်လင့်နေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့်...... အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စစ်တပ်ထဲမှာ ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းတဲ့လူတွေ ရှိနေပါတယ်။ သူတို့က မြို့ထဲကို ဝင်လာပြီးနောက်မှာ ပစ္စည်းတွေကို လုယက်ကြတယ်၊ မိန်းကလေးတွေကို အတင်းအဓမ္မ ကျင့်ကြတယ်။ ဒါက ပြည်သူတွေရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးကို ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှု ဆုံးရှုံးသွားစေဖို့ ရည်ရွယ်နေတာပါ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီလူတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!"

သူသည် ဤစကားကို ဟာကွက်မရှိအောင် သေချာပြောဆိုလိုက်သော်လည်း အပေါ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ဖေစုန့်ကတော့ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်သာ ပေးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လက်အောက်က စစ်သည်တွေက ငါ့နောက်ကို လိုက်ပြီး အသေခံ တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ။ မိန်းမ နည်းနည်းလောက်ကို လုယက်တာလေးနဲ့တင် ယုံချန် ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်လို့လား။ ကြည့်ရတာ...... ယုံချန် ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုက အစကတည်းက ငါ့ဆီမှာ မရှိခဲ့ဘူးထင်တယ်......"

ကျိုးစွေသည် လန့်သွားကာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ယုံချန် ပြည်သူတွေက အမတ်ချုပ်ကြီးကို အလွန် ချစ်ခင်လေးစားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလို အတင်းအဓမ္မ လုပ်ရပ်မျိုးက...... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်စရာ ရှိမှာလဲ"

အကြံပေးအမတ်သည်လည်း ဤကိစ္စသည် လက်အောက်ရှိ စစ်သည်များ၏ အမှားဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဖေစုန့်က ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း သခင်လေးကျိုးက စစ်သည်တွေအတွက် ဖျော်ဖြေရေး အိမ်တော်တွေက အလှပန်းလေးတွေကို သွားရှာပေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

ကျိုးစွေ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားသော်လည်း ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲပင် ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး...... အမိန့်နာခံပါ့မယ်"

ကျိုးစွေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှသာ အကြံပေးအမတ်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း... အဲဒီကျိုးမိသားစုမှ ကောင်လေး ပြောသွားတာက အမှားအယွင်း မရှိပါဘူး။ ကျူကျွင်းက လက်အောက်က စစ်သည်တွေကို သေချာပေါက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်သင့်ပါတယ်"

ဖေစုန့်က လက်ကာပြလိုက်၏။ အကြံပေးအမတ်သည် သူက နားထောင်ရန် စိတ်မရှည်သည်ကို မြင်သောအခါ စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ရတော့သည်။

ဖေစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာပြောတာတွေကို ကျုပ် အကုန်သိပါတယ်။ လက်အောက်က လူတွေကိုလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ ကျိုးကျင့်အန်းက အသက်စွန့်တဲ့ သစ္စာရှိ အမတ်တစ်ယောက် လုပ်ချင်နေတယ်။ အခုထိလည်း အိမ်တော်မှာ ကဗျည်းတိုင်ထားပြီး ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် လုပ်နေတုန်းပဲ။ ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ တကယ့်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့သားကို လက်အောက်က စစ်သည်တွေနဲ့အတူ အရက်ဝိုင်းမှာ ပါဝင်ခိုင်းလိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား"

အကြံပေးအမတ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တာ့လျန်ကို သစ္စာစောင့်သိတာက ကျိုးကျင့်အန်းပါ။ သူ့သားကတော့ သူလိုမျိုး အသိဉာဏ်ကျဉ်းမြောင်းပြီး ခေါင်းမာချင်မှ မာမှာပါ။ ဒီကျိုးမိသားစုက ကောင်လေးက အသက်ငယ်ပေမယ့် အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ အတိုးအဆုတ်ကို ကောင်းကောင်းသိပြီး အရည်အချင်း တော်တော်လေး ရှိတာကို ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။ ကျူကျွင်းက သူ့ကို အရှက်ခွဲမယ့်အစား မျက်နှာသာပေးလိုက်ပြီး ကျူကျွင်းအတွက် အသုံးချဖို့ ဆွဲဆောင်လိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝိန်းမျိုးနွယ်စုမှာက လူမှ မရှိတော့တာ။ နန်ချန်ကို အရှက်တကွဲနဲ့ ပြေးသွားတဲ့ မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်က ဘယ်လောက်တောင် လှိုင်းလုံးတွေ ဖန်တီးနိုင်မှာမို့လို့လဲ။ သူက သေချာလေး စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်လို ရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာကို သိလာပါလိမ့်မယ်"

ဖေစုန့်သည် လက်မပေါ်ရှိ သံလက်စွပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး ခပ်သဲ့သဲ့ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဘေးနားမှာ ခွေးတစ်ကောင်ကို ချည်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို မွေးထားတာလားဆိုတာကို ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"

"ဒါကတော့......" အကြံပေးအမတ်သည်လည်း အခိုက်တန့် စကားပြန်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဖေစုန့်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ သူ ဘယ်အဆင့်ထိ သည်းခံနိုင်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟောင်တဲ့ခွေးက လူကိုကိုက်ရင် အဆိုးဆုံး မဟုတ်လား"

ကျိုးအိမ်တော်မှ အစေခံများသည် သူတို့ကို အရှေ့ခန်းမဆောင်သို့ ပွဲတော်တည်ရန် လာရောက်ဖိတ်ခေါ်ချိန်တွင် ဖေစုန့်သည် အပေါ်ဝတ်ရုံကြီးကို ယူကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာက ကျုပ်ကိုယ်စား ပွဲကို အရင်သွားပေးပါ။ ကျုပ်မှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေသေးလို့ပါ"

သူသည် လက်အောက်ငယ်သား ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြင်းစီးလျက် ယုံချန် အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေသည်။ လမ်းမတစ်ခုကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် မိမိနှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသော စစ်သည်များနှင့် ယုံချန် အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်တချို့ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှောင်းလိပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျိုးစွေ၏ အမိန့်အတိုင်း မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသော အဆိုပါ အရာရှိနှင့် စစ်သည်များက ပြည်သူများကို လုယက်ခြင်း၊ ယောကျ်ားများကို အနိုင်ကျင့်ကာ မိန်းမများကို အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခြင်းများ မလုပ်စေရန် အစွမ်းကုန် "ဟန့်တား" နေလေသည်။

သို့သော် ထိုစစ်တပ်ထဲမှ လူမိုက်များသည် အားလုံးက ခေါင်းမာသူများ ဖြစ်ကြပြီး စကားတစ်ခွန်း မတည့်သည်နှင့် လက်ပါလာကြတော့သည်။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအိမ်တော်မှ လေ့ကျင့်ပေးထားသော အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်များသည် အားလုံးက လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုစစ်တပ်ထဲမှ လူမိုက်များနှင့် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်ရချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ အရေအတွက် နည်းပါးနေပါက သိသိသာသာ အသာစီးရနေသေးသည်။

မိမိဘက်မှ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ ဗိုက်ရွှဲကြီးနှင့် စစ်တပ်မှ လူမိုက်တစ်ဦးက သွေးများပေကျံနေသော သွားတစ်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ ယခင်က ဖမ်းဆီးလာခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ လည်ပင်းကို ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ညှစ်ထားလိုက်ပြီး ရှောင်းလိကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက အမတ်ချုပ်ကြီး နောက်ကိုလိုက်ပြီး စစ်မြေပြင်မှာ ရန်သူတွေကို သတ်ခဲ့တာ။ ဓားတစ်ချက်၊ လှံတစ်ချက်နဲ့ စစ်ပွဲအောင်မြင်မှုတွေကို ရယူခဲ့တာကွ။ မိန်းမ နည်းနည်းလောက်ကို ဖမ်းလာတာ မပြောနဲ့၊ မင်းတို့ ကောင်တွေရဲ့ ခေါင်းကို ခုတ်ပြီး ညအိပ်ရာဝင် သေးအိုး လုပ်ရင်တောင် အမတ်ချုပ်ကြီးက ငါ့ကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို စုစည်းလိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားစိုင်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တွန့်လိမ်နေသည်။ "ဒီမိန်းမစုတ်အတွက် ငါ့ကို ဆုံးမချင်နေတာ မဟုတ်လား။ ငါက မင်းတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သူ့လည်ပင်းကို ချိုးပစ်ပြမယ်"

သူသည် လက်တွင် အားထည့်လိုက်သော်လည်း ထိုလူငယ်အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းကို အပြီးတိုင် မချိုးပစ်နိုင်ခင်မှာပင် ရုတ်တရက် မျက်နှာတစ်ခုလုံးသို့ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများပေကျံလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော အမျိုးသမီးက အရင်ဆုံး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးမှ ထိုစစ်တပ်မှ လူမိုက်သည် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို အုပ်ကိုင်လျက် သနားစရာကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသံကုန်ခြစ်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့လက်... ငါ့လက်... စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ သူတို့ စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ စစ်သူကြီးဆီ အမြန်သတင်းပို့ကြစမ်း။ ဒီယုံချန်က ကောင်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်"

အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်အချို့က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ရှောင်းလိကို မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှောင်း... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

ရှောင်းလိက ထိုအော်ဟစ်နေသော စစ်တပ်မှ လူမိုက်ကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ စစ်တပ်ထဲမှာ သစ္စာဖောက်တွေ ထွက်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးဖေစုန့်ရဲ့ နာမည်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေလို့ ငါက အမတ်ချုပ်ကြီး ကိုယ်စား စစ်တပ်စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းပေးတာပဲ"

"မင်း...... အသက်ကို ပေးလိုက်တော့!" ထိုစစ်တပ်မှ လူမိုက်က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ညီအစ်ကိုများ၏ ဓားကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်းလိဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟန်ချက်ပျက်နေပြီး သူ၏ ထိုဓားချက်မှာ မူလကတည်းက တိကျမှု မရှိသဖြင့် ရှောင်းလိက ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ယိမ်းယိုင်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးထွက်သွားပြီး မြင့်မားသည့် မြင်းကြီးတစ်ကောင်၏ အရှေ့သို့ ဝင်တိုက်မိသွားသည်။ ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်း ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာပေါ်သို့ ကျာပွတ်တစ်ချက် ရိုက်ချခံလိုက်ရတော့သည်။

ဖေစုန့်၏အမိန့်ကို ခံယူကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသော ကိုယ်ရံတော်က အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်တွေ... ပြန်သွားပြီး အပြစ်ခံယူကြစမ်း"

စစ်တပ်မှ လူမိုက်များသည် သူ့ကို မမှတ်မိသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံချပ်ကာအင်္ကျီကိုတော့ မှတ်မိကြသဖြင့် ကြောက်လန့်ကာ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အမှားကို သိပါပြီ။ အခုပဲ အပြစ်ခံယူဖို့ ပြန်သွားပါ့မယ်"

ကိုယ်ရံတော်သည် ရှောင်းလိနှင့် အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်များကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မြင်းကို လှည့်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

စစ်တပ်မှ လူမိုက်များသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေဝံ့တော့ဘဲ ကြက်ကလေး ငှက်လေးများလို လူစုခွဲပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ရှောင်းလိသည် အဝေးတွင် မြင်းစီးလျက် ရပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်လိုက်၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ စစ်သူကြီး၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသူများမှာ အားလုံး မြင်းစီးစစ်သည်များ ဖြစ်သဖြင့် သူ့ရာထူးမှာ မနိမ့်ကျနိုင်ကြောင်း တွေးမိလိုက်၏။

အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်တစ်ဦးက ရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ ဖေမိသားစုက လူတွေ ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ကိစ္စကို ဘယ်လို အဆုံးသတ်ရမလဲတောင် မသိဘူး"

နောက်ထပ် အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်တစ်ဦးက မြင်းစီးကာ အဝေးသို့ ထွက်သွားသော ကိုယ်ရံတော်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ လူအုပ်က သူတို့ဘာသာ စစ်တပ်စည်းကမ်းကို မလိုက်နာဘဲ ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ။ ဘာလို့ စောစောက မြင်းစီးလာတဲ့သူက အဲ့ဒီ စစ်တပ်က လူမိုက်ကို ကျာပွတ်နဲ့ ရိုက်ပြီးတော့ ငါတို့ကိုပါ မကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်သွားရတာလဲ"

လုပ်သက်ရင့်သော အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်က သူ့ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။ "မင်းက တုံးလိုက်တာ။ အစ်ကိုရှောင်းက ငါတို့ လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး တစ်ဖက်က လူဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို အဲ့ဒီလောက် အခြေအနေထိ ရောက်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်တာလေ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီစစ်တပ်က လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကိုပါ ဖြတ်လိုက်သေးတယ်။ အဲ့ဒီစစ်သူကြီးလုပ်တဲ့သူတွေက ကိုယ့်လက်အောက်က စစ်သားတွေ အရှုံးပေးရတာကို မြင်တော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနိုင်မှာလဲ"

ထိုသို့ ထောက်ပြခံလိုက်ရမှသာ အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်အချို့၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောကကြီးက ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးနေတာ။ အခု ကျိုးအိမ်တော်ကလည်း သခင်လေးက ဆုံးဖြတ်လို့ရတဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့တွေ ဒီအိမ်တော်စောင့် စစ်သည်အဖြစ် ဆက်လုပ်နေမယ့်အစား စစ်ထဲဝင်ပြီး ကြိုးစားကြည့်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ တစ်နေ့လုံး ဒီလိုအသုံးမကျတဲ့ ဒေါသတွေကို ခံစားနေရတာကနေ သက်သာသွားတာပေါ့"

တစ်ယောက်က အမြဲတမ်း အသံတိတ်နေသော ရှောင်းလိကို မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှောင်း... အစ်ကိုရော"

ရှောင်းလိသည် ဖေစုန့်တို့ လူစုအဝေးသို့ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ငေးမောနေစဉ် သူ၏ လက်မောင်းကို တစ်ချက် အတိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ မရှိပါဘူး။ ငါ့အမေကို စောင့်ရှောက်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ချင်ရုံပါပဲ"

အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်များသည် ဤအဖြေအတွက် သိပ်ပြီး အံ့ဩမသွားကြချေ။ စစ်ထဲဝင်မည့်ကိစ္စကို ထပ်ပြောလာကြသည်။ "ရှေးလူကြီးတွေက ပြောကြတယ်လေ... ရှုပ်ထွေးတဲ့ခေတ်မှာ သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်ထွက်လာတတ်တယ်လို့။ ညီအစ်ကိုတွေသာ တကယ် စစ်ထဲဝင်ခဲ့ရင် နာမည်တစ်လုံး ရလာနိုင်တာပဲ"

တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "စောစောက လူအုပ်လိုမျိုး ယောကျ်ားတွေကို အနိုင်ကျင့်၊ မိန်းမတွေကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်ဖို့လား"

စစ်ထဲဝင်ရန် အကြံပြုသူက တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မြောက်ဘက်က ရှော့ပျန်းနယ်စားကလည်း စစ်သားတွေ စုဆောင်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ကြားရတာကတော့ ရှော့ပျန်းနယ်စားက စစ်တပ်ကို အုပ်ချုပ်ရာမှာ နည်းစနစ်ကျပြီး စစ်သားတွေကို သားသမီးတွေလို ချစ်ခင်တယ်တဲ့။ ဖေစုန့် ဆိုတဲ့ကောင်လိုမျိုး စိတ်တိုလွယ် စိတ်ဆိုးလွယ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ရက်ရက်စက်စက် အုပ်ချုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ"

ဖေစုန့်အကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်များသည် သွားယားမတတ် ဒေါသထွက်သွားကြပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။ "ဖေမိသားစုကလည်း ဘာမျိုးရိုးကြီးမှ မဟုတ်တာ။ အဲ့ဒီ ဖေစုန့်က အသက် ၂၅၊ ၂၆ လောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေ့အခြေအနေအထိ ရောက်လာတာလဲ မသိပါဘူး"

ရှောင်းလိသည် မူလက ဤစကားဝိုင်းတွင် ပါဝင်ရန် စိတ်ကူးမရှိသော်လည်း ၂၅၊ ၂၆ ဟူသော စကားလုံးအချို့က သူ၏ နားထဲတွင် အကြောင်းမဲ့ စွဲကပ်သွားသည်။

ဝိန်းယွီရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကျိုးကျင့်အန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေအောင် ဖိအားပေးခဲ့တယ်။ လျန်ပြည်ထောင်ရဲ့ ရေမြေတွေကို ဒီလိုအခြေအနေအထိ ပျက်စီးသွားစေခဲ့တယ်။ အနာဂတ်မှာလည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းအစနဲ့ ရှော့ပျန်းနယ်စားနဲ့ နန်ချန် စစ်တပ်တွေကို တားဆီးရဦးမယ့်သူက အသက် ၂၅၊ ၂၆ နှစ် အရွယ် လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲလား...

သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော နှင်းပွင့်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရ ခက်နေသည်။

ဖေစုန့်သည် ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြင်းကိုစီးလျက် ရှေ့သို့ ဆက်သွားလိုက်သည်။ လက်က မြင်းဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားရင်း မေးလိုက်၏။ "အဲ့ဒီလူတွေက အားလုံး ကျိုးအိမ်တော်က အိမ်တော်စောင့် စစ်သည်တွေလား"

စောစောက ပဋိပက္ခကို ဟန့်တားရန် သွားခဲ့သော ကိုယ်ရံတော်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်"

ဖေစုန့်က မျက်လုံးကို မှေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ဓားကိုင်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မောင်းကို ဖြတ်လိုက်တဲ့ ကောင်လေးက ဓားပညာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ"

ကိုယ်ရံတော်က ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "တစ်ဖက်လူရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းရမလား"

ဖေစုန့်က ပခုံးပေါ်ရှိ နှင်းလွှာပါးပါးလေးကို ခါချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျိုးအိမ်တော်က လူတွေပဲဆိုတော့ အခုချိန်မှာ စုံစမ်းဖို့ အလျင်လိုစရာ မရှိပါဘူး"

ကိုယ်ရံတော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်...... ပြဿနာရှာတဲ့ အဲ့ဒီစစ်တပ်က လူမိုက်တွေကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ"

ဖေစုန့်၏ လေသံမှာ အလွန် အေးစက်နေသည်။ "ကြိမ်ဒဏ်ပေးပြီး သတ်ပစ်လိုက်"

"ငါ့လက်အောက်မှာ ဒီလို အရှက်မရှိ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေကို မမွေးထားဘူး"

ကိုယ်ရံတော်များသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသံတိတ်သွားကြတော့သည်။

လူအုပ်ကြီးက ယုံချန်အကျဉ်းထောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သတင်းရရှိထားသော အကျဉ်းထောင်မှူးသည် ထောင်စောင့်များနှင့် အစောင့်အရာရှိများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့လေပြီ။ "အမတ်...... အမတ်ချုပ်ကြီး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ"

ဖေစုန့်သည် မြင်းကျာပွတ်ကို အနောက်ဘက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဆောင်ထားသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးက လူများကို ကျောချမ်းသွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဒီအကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ရှိနေတယ်"

အကျဉ်းထောင်မှူး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီး ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက ဒီနေရာကို စောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတာပါ။ အကျဉ်းထောင်ထဲက လူတွေက ဘယ်လို အကျဉ်းချခံရတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်မျိုး လုံးဝ မသိပါဘူး။ အားလုံးက အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိတွေ ဆုံးဖြတ်ပြီးမှ ပို့လာတာတွေချည်းပါပဲ။ တချို့ဆိုရင် ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရပြီး အလုပ်ကြမ်း လုပ်ဖို့ ရောက်လာတဲ့သူတွေတောင် ရှိပါသေးတယ်။ ဒါတွေက...... ဒါတွေက ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး......"

ဖေစုန့်က မျက်ခွံကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅နှစ်က ဒီကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အဲ့ဒီအကျဉ်းသားဆီကို ငါ့ကို ခေါ်သွား"

အကျဉ်းထောင်မှူးက ငိုယိုလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက...... ဒါက...... အမတ်ချုပ်ကြီး... ဒီကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အကျဉ်းသားတွေက နှစ်တိုင်း ပိုများလာတာပဲ ရှိတာ။ အေးခဲပြီး သေသွားတာ၊ ရောဂါဖြစ်ပြီး သေသွားတာတွေလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅နှစ်တုန်းက ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ရသေးပါဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီး ပြောတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅နှစ်က ဒီကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အကျဉ်းသားက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို တကယ်ကို မသိပါဘူး......"

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်သွားပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦး၏ လက်ထဲမှ အေးစက်နေသော ဓားများက ချွမ်ခနဲ အသံမြည်ကာ ဓားအိမ်ထဲမှ တစ်လက်မခန့် ထွက်လာတော့သည်။

အကျဉ်းထောင်မှူးသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခြေသလုံးများပင် တုန်ယင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလို လူတစ်ယောက် ရှိ... ရှိ... ရှိပါတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှာနေတဲ့လူ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အကျဉ်းသား စာရင်းထဲမှာ သူ့နာမည်ကို မှတ်တမ်းမတင်ထားပါဘူး။ သူကလည်း အရူးလို ဖြစ်နေတာ ၁၀နှစ်ကျော် ရှိနေပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း သူ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ မျိုးရိုးက ဘာလဲဆိုတာကို မသိပါဘူး......"

ဖေစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "လမ်းပြ"

အကျဉ်းထောင်မှူးသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖေစုန့်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ရံတော် အချို့ကို အကျဉ်းထောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အဝေးမှပင် အရူးအဘိုးကြီး၏ ညည်းတွားသီဆိုနေသံကို ကြားနိုင်လေသည်။ "မူးယစ်နေချိန် မီးရောင်အောက်မှာ ဓားကို ငေးကြည့်... အိပ်မက်ထဲမှာ စစ်တပ်စခန်းတွေရဲ့ ခရာသံတွေကို ပြန်ကြားယောင်မိတယ်......"

...