အခန်း ၄၆

အပိုင်း (၄၆.၁)

အတွင်းမှ "ပြီးပြီ" ဟူသောအသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရှောင်းလိသည် သူ၏ခံစားချက်အားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နွယ်ပင်များကို ဖယ်ရှားကာ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်သွားလိုက်၏။

ဝိန်းယွီသည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိုးမွှေးခြုံလွှာကို တင်းကျပ်စွာ ခြုံရုံထားပြီး အောက်ဘက်မှ စိုစွတ်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသော ဆံနွယ်ရှည်များသာ ကျနေလေသည်။ လဲလှယ်ထားသော အဝတ်အစားများကို သေသပ်စွာ ခေါက်ပြီး ဘေးတွင် ချထားလိုက်၏။

ရှောင်းလိသည် ခြောက်သွေ့နေသော နွယ်ပင်များကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သစ်ရွက်အကျိုးအပဲ့များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပြုတ်ကျသွားစေရန် ထိုနွယ်ပင်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြန့်ခင်းပေးလိုက်ကာ ဝိန်းယွီကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျောက်နံရံကို မှီနေတာက အရမ်းအေးတယ်။ ဒီညတော့ ဒီနွယ်ပင်ခြောက်တွေပေါ်မှာပဲ အိပ်လိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ ထွက်ပေါက် ရှာကြတာပေါ့"

ဝိန်းယွီသည် "အင်း" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းမူးကာ ခြေလက်များ လေးလံနေပြီဖြစ်ပြီး ခေါင်းထဲတွင်လည်း တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေသည်။ သူမ၏ အအေးမိရောဂါ ပိုဆိုးလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

သူမ လှဲအိပ်ရန် လျှောက်သွားချိန်တွင် ရှောင်းလိသည် သူမ၏ အားနည်းနေသော အမူအရာနှင့် ခွန်အားဆုတ်ယုတ်နေမှုများကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ အအေးမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။ သူက သူမကို မေးလိုက်သည်။ "ရေဘူးထဲက ဆေးကို မင်း သောက်ပြီးပြီလား"

ဝိန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်တဲ့အပြင် တစ်ညလုံးလည်း မိုးစိုထားတာလေ။ အအေးပတ်တာကို ကာကွယ်ဖို့ ရှင်လည်း နည်းနည်း သောက်သင့်တယ်"

ကြေးအိုးထဲရှိ ဆေးသည် နှစ်ကြိမ်စာအတွက် ကျိုချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အားနည်းကာ ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ပြီးနောက်တွင် ဆေးတစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ အတင်းအကျပ် မျိုချနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ထက်ပိုသောက်လျှင် အန်ထွက်လာပြီး ဆေးများ အလဟဿဖြစ်သွားမှာကို သူမ စိုးရိမ်ခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူမသည် ရှောင်းလိအတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားပေးချင်သဖြင့် ဆက်မသောက်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ လိုလားသောအရာမှာ ကွေးကွေးလေးနေပြီး ခဏတာ အိပ်စက်အနားယူရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ရှောင်းလိက ပြောလိုက်သည်။ "အိပ်လိုက်တော့။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် တကယ့်ကို အိပ်ချင်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း မသက်မသာ ဖြစ်နေ၏။ ခြုံလွှာကို ခြုံထားရင်း သူမသည် မျက်လုံးများကို အားနည်းစွာ မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အပြင်ဝတ်ရုံကို တစ်ဝက်လောက်ပဲ အခြောက်ခံပေးပါ။ တခြားအဝတ်တွေက ပါးတယ်ဆိုတော့ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ခြောက်သွားလိမ့်မယ်"

ရှောင်းလိက သဘောတူလိုက်၏။ ထင်းများ ထပ်ထည့်နေစဉ်တွင် သူသည် မီးပုံကို ဝိန်းယွီ လဲလျောင်းနေသည့် နေရာနှင့် အနည်းငယ် ပိုနီးအောင် ရွှေ့ပေးထားလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် တောင်ပိုင်းနှင့် နီးကပ်နေသဖြင့် ဤနေရာရှိ ညဘက်ရာသီဥတုမှာ မြောက်ပိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သည့် အအေးဓာတ်မရှိချေ။ အနွေးဓာတ်ပေးနိုင်မည့် မီးပုံရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် သည်ညကိုတော့ ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်။

သူသည် ဆေးအိုးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် တော်တော်လေး လေးလံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝိန်းယွီသည် ဆေးအများကြီး သောက်မထားကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

သူတို့သည် ဤတောင်တန်းများထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများက သည်နေရာကို သေချာပေါက် ပိတ်ဆို့ကာ ရှာဖွေကြလိမ့်မည်။ အကယ်၍ နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးကုန်သွားပြီး သူမ၏ အအေးမိရောဂါသာ ပိုဆိုးလာပါက ပြဿနာပို လာနိုင်သည်။

သူသည် ဆေးအိုးကို မီးပုံအနီးတွင် နွေးထားလိုက်ပြီး ဝိန်းယွီ ညဘက် နိုးလာပါက သောက်သုံးနိုင်ရန် မလှမ်းမကမ်းတွင် ချထားပေးလိုက်သည်။

ဝိန်းယွီ၏ ဆံနွယ်များ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိထားမိသော်လည်း သုတ်ပေးရန် အဝတ်ခြောက် မရှိသဖြင့် သူသည် သူမ ခေါက်ထားသော အပြင်ဝတ်ရုံများကို အခြောက်ခံရန် ကောက်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် ဝတ်စုံသည် သွေးများစွန်းထင်းနေပြီး သွေးနံ့များ နံစော်နေ၏။ သူမ သီးသန့်ခေါက်ထားသော အခြားအဝတ်အစားများတွင်လည်း သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်။ သူသည် ထိုအဝတ်များကို အပြင်သို့ ယူသွားပြီး စမ်းရေဖြင့် လျှော်ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် အဝတ်အစားပုံကို ကောက်ယူလိုက်ချိန်တွင် အတွင်း၌ ညှပ်ထားသော ငါးကြင်းရုပ် သစ်သားပန်းပုလေးသည် ပြုတ်ကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခုဖြင့် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

အအေးမိပျောက်ဆေး၏ အရှိန်ကြောင့် ဝိန်းယွီသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျသွားပုံရပြီး ထိုအသံတိုးတိုးလေးကြောင့် သူမ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ချေ။

ရှောင်းလိသည် သစ်သားပန်းပုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ကို ကျောခိုင်းကာ လဲလျောင်းနေသော ဝိန်းယွီကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ မီးရောင်အောက်တွင် သူ၏ မည်းနက်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖွင့်ဟမပြောနိုင်သော ခံစားချက်များ နက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းအောင်းလို့နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သစ်သားပန်းပုလေးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထားလိုက်သည်။ ဝိန်းယွီ လဲလှယ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ကောက်ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။ ညသည် အလွန်မှောင်မိုက်နေသဖြင့် သေချာစွာ မမြင်ရချေ။ စမ်းရေတွင်းဘေးတွင် အဝတ်များကို ဆေးကြောနေစဉ် အဝတ်အစားများကြားတွင် ညှပ်ထားသော အဝတ်စတစ်ခု ပြုတ်ကျလာသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ထိုအရာက ဘာမှန်း မသိခဲ့ဘဲ ဝိန်းယွီ၏ လက်ကိုင်ပုဝါဟု အထင်မှားခဲ့၏။ သို့သော် အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် လက်ကိုင်ပုဝါထက် များစွာ ကြီးမားနေကြောင်း သူ သတိထားမိသွားသည်။ ထို့အပြင် အသားမှာလည်း လက်ကိုင်ပုဝါများအတွက် အသုံးပြုလေ့ရှိသော ပိုးသားပိတ်စ မဟုတ်ဘဲ ဖဲသားနှင့် ပိုတူနေပြီး ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အလွန် ချောမွေ့ကာ ထောင့်များတွင်လည်း ကြိုးများ ပါရှိနေသည်။

ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသွားပြီး ထိုအရာသည် ဘာဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသယောင်ဖြစ်ကာ လုံးဝ အေးခဲသွားတော့သည်။ သူသည် ထိုအရာကို တိုက်ရိုက် ဆက်မကိုင်ရဲတော့ချေ။ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် ထိုနူးညံ့ချောမွေ့သော အဝတ်စကို ဝိန်းယွီ၏ အပြင်ဝတ်ရုံထဲတွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ဆေးကြောလိုက်သည်။

ရေညှစ်ပြီး မီးပုံဘေးသို့ အခြောက်ခံရန် ပြန်ယူလာပြီးနောက်တွင်လည်း သူသည် ထိုအဝတ်စကို တိုက်ရိုက် မကိုင်တွယ်ရဲသေးချေ။ ထို့အစား ဝိန်းယွီ၏ အပြင်ဝတ်ရုံထဲတွင် ခေါက်ထည့်ကာ အတူတူကပ်ပြီး အခြောက်ခံလိုက်သည်။

ည၏ ဒုတိယထက်ဝက်တွင် မိုးသည် အရှိန်မသေဘဲ ဆက်လက် ရွာသွန်းနေလေ၏။ ဂူ၏ အပြင်ဘက်တွင် နွယ်ပင်များနှင့် သစ်ရွက်များမှ ရေစက်များ ကျဆင်းနေသည့် အသံကို ကြားနေရသည်။

ယနေ့ည၏ သွေးထွက်သံယိုမှုများကြောင့် သူ၏စိတ်များ ရှုပ်ထွေးသွားခြင်းများလားဟု ရှောင်းလိ စဉ်းစားနေမိသည်။ အဝတ်များကို အခြောက်ခံနေစဉ်တွင် သူ့ခေါင်းသည် စတင် လေးလံလာခဲ့၏။ ဝိန်းယွီ၏ အဝတ်များကို အခြောက်ခံပြီး ခေါက်ရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် သူသည် မူးဝေနေလေပြီ။

သူသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး ကျောက်နံရံကို အားပြုကာ မီးပုံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဂူနံရံကို မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အနားယူလိုက်၏။

အပြင်ဘက်မှ တစ်စိမ့်စိမ့် ရွာသွန်းနေသော မိုးသံများကြားတွင် မီးတောက်ထဲရှိ ထင်းများသည် လောင်ကျွမ်း ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသည်နှင့်အမျှ ဂူသည်လည်း အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

မိုးလင်းချိန်တွင် ဂူအပြင်ဘက်မှ ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံများကြောင့် ဝိန်းယွီ နိုးထလာခဲ့သည်။

ဆေးသောက်ထားပြီး မီးပုံနှင့် ခြုံလွှာ၏ အနွေးဓာတ်ကြောင့် ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်ထားသဖြင့် နိုးလာချိန်တွင် သူမ အတော်လေး သက်သာနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ လည်ချောင်းကတော့ နာကျင်စွာ အက်ကွဲနေဆဲပင်။

ဂူဝရှိ နွယ်ပင်များ၏ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် မနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် တိုးဝင်လာပြီး အတွင်းပိုင်းကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်နံရံကို မှီကာ အိပ်ပျော်နေသူကို သူမ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "ရှောင်းလိ" ဟု တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်၏။ သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် အအိပ်ဆတ်သော ထိုသူသည် ပြန်မထူးလာချေ။

သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော လေးလံကာ ပင်ပန်းနေသည့် အသက်ရှူသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝိန်းယွီသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိတော့သည်။ အောက်က ခြောက်သွေ့နေသော နွယ်ပင်များကို အားပြုကာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူပခုံးကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခါရင်း "ရှောင်းလိ?" ဟု ခေါ်လိုက်၏။

ရှောင်းလိသည် တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးချေ။ သူ၏ အသက်ရှူသံများက လေးလံနေပြီး သူ၏မျက်နှာသည်လည်း အဖျားကြောင့် နီရဲနေသည်။

ဝိန်းယွီသည် သူ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ရန် လက်ကို လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် အလွန်အမင်း ပူလောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ရှူထုတ်လိုက်သော လေငွေ့များသည်ပင် ပူလောင်နေ၏။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ...”

ဝိန်းယွီသည် ဆေးအိုးကို အလျင်အမြန် လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း ယခင်ကအတိုင်း လေးလံနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ရှောင်းလိသည် ပြီးခဲ့သောညက ဆေးလုံးဝ မသောက်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းသော သက်သေပင်။

သတိလစ်နေသော အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမသည် ရင်နာမှုနှင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မှုကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် သူမက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ စကားနားမထောင်ရတာလဲ"

ကျောက်နံရံသည် အတော်လေး အေးစက်နေပြီး ရှောင်းလိသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ညလုံး အိပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အအေးပတ်သွားမှာကို ဝိန်းယွီတစ်ယောက် စိုးရိမ်မိတော့သည်။ ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ရင်း သူမသည် သူ့လက်တစ်ဖက်ကို မ,တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဆက်မအိပ်နဲ့တော့။ ဟို ခြောက်နေတဲ့ နွယ်ပင်တွေပေါ် ပြောင်းအိပ်လိုက်ပါ"

သို့သော် ရှောင်းလိသည် သူမအတွက် နေရာရွှေ့ပေးဖို့ရန် လေးလွန်းနေပြီး သူ့အင်္ကျီလက်သည်လည်း စေးကပ်ကာ စိုစွတ်နေသယောင် ခံစားရ၏။ ဝိန်းယွီသည် သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒဏ်ရာတွေကို ပတ်တီးစည်းထားပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်နှယ် သူမသည် ရှောင်းလိ၏ အဝတ်များကို အလျင်အမြန် ဖြည်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်တီးစည်းထားသော ဒဏ်ရာများစွာသည် ကြီးမားသော သွေးကွက်ကြီးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် ဆေး လုံးဝ မလိမ်းခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာများကို အဝတ်စဖြင့်သာ ရစ်ပတ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။

သူ၏ ဒဏ်ရာများကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဆေးမလိမ်းဘဲ အဝတ်စဖြင့်သာ စည်းနှောင်ထားခြင်းက ပိုးဝင်မည့်အရေးကို ရှောင်လွဲနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်။

ဝိန်းယွီသည် သွေးစွန်းကွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ရှောင်းလိကို ငေးကြောင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ခါးသီးသော အလုံးကြီးတစ်ခု ဆို့တက်လာသည်။ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆို့နင့်စွာ ပြောလိုက်၏။ "လူလိမ်ကြီး!"

သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ သူမှာ ဆေးအလုံအလောက် မရှိခဲ့ဘူးပဲ။

ငါ စိုးရိမ်မှာကို ကြောက်လို့ သူက လှည့်စားဖို့အတွက် တမင်သက်သက် ပတ်တီးစည်းပြခဲ့တာပဲ။

လက်ငင်း ဦးစားပေးရမည့်အရာမှာ သူ၏ အဖျားကို ကျဆင်းစေရန်နှင့် ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးရန် ဖြစ်သည်။ ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသော ခါးသီးမှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ဆေးအိုးကို ကောက်ယူလိုက်ကာ ဆေးများ အေးနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို တိုက်ရန် ဆေးအိုး၏ နှုတ်ခမ်းကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် ဂရုတစိုက် တေ့ပေးလိုက်၏။

သို့သော် ရှောင်းလိ၏ သွားများသည် တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားပြီး ဆေးများသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှတစ်ဆင့် ယိုဖိတ်ကျလာလေသည်။

ဝိန်းယွီသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ဆေးများက ဖိတ်စင်ကုန်၏။ ဆေးများက အများကြီး အလေအလွင့် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ ဆက်မတိုက်ရဲတော့ချေ။ ငရဲပြည်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ချင်းနင်းဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သော ထိုအမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများ စူးရှနာကျင်လာကာ သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းတိုင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို ရှောင်ရှားရန် သူမကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်စဉ်က သူ၏ နားထင်မှ စီးကျလာသော ချွေးပေါက်များ၊ သူမအတွက် သူ ခံယူခဲ့သော ဒဏ်ရာများ၊ ရွှံ့နွံထဲတွင် ဖိချခံထားရပြီး သွေးများ အန်လာသည်အထိ ရိုက်နှက်ခံရချိန်တွင်ပင် သူမကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော မျက်ဝန်းများ...

ပူလောင်သော မျက်ရည်တစ်ပေါက်သည် သူ၏ ကော်လာထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

သူမသည် အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်၏။

ဝိန်းယွီ၏ အကြည့်များသည် အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြားမှ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ တိုးညှင်းစွာဖြင့် သူမက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် အသက်ပေါင်းများစွာ အကြွေးတင်နေပြီ။ ကျွန်မလည်း သေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်လည်း သေခွင့် မရှိဘူး"

သူမသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ဆေးအိုးကို ယူကာ ဆေးတစ်ငုံကို ငုံထားလိုက်သည်။ လူငယ်၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖျော့ကာ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။ သူ၏ သွားများကို ဆွဲဟကာ ဆေးများကို ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်ဆေးမှ ဖိတ်စင်မသွားခဲ့ချေ။

အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး ဤနည်းလမ်းက ထိရောက်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သဖြင့် အခြားဘာကိုမှ စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ တူညီသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး သူမသည် သူ့ကို ဆေးဆက်တိုက်နေလိုက်သည်။

ရှောင်းလိသည် အိပ်မက် မမက်ခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်၏။ ယနေ့ည၏ သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များက အဝေးတစ်နေရာမှ မှတ်ဉာဏ်တချို့ကို နှိုးဆွလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နူးညံ့ကာ မွှေးပျံ့သော ပိုးသားကန့်လန့်ကာများနှင့် အနီရောင် ဖဲကြိုးများ အခန်းအနှံ့ လွင့်ဝဲနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ ဆံနွယ်များကို တစ်ဖက်သို့ အမြဲတမ်း သိမ်းတင်ထားတတ်ကြသည်။ ပါးလွှာသော ဇာပဝါများကို ခြုံရုံထားပြီး တံခါးဘောင်များကို မှီကာ ထွက်ခွာသွားသော ဧည့်သည်များကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေတတ်ကြသည်။

သူ၏ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေ၏။ သူ၏ နီရဲနေသော လက်များသည် ရေခဲရေဖြင့် စိုရွှဲနေသော အဝတ်စကို ညှစ်ကာ ဖြတ်သန်းသွားသော လူအုပ်ကြီး ချန်ထားခဲ့သည့် ခြေရာများကို ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေသည်။

အသက် ၅နှစ်-၆နှစ်အရွယ်တွင် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း သူ မကြားသင့်၊ မကြည့်သင့်ကြောင်းကိုတော့ သိနေခဲ့၏။

သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့ပြီး ထိုအသံများအပေါ် အဆုံးမဲ့သော ရွံရှာမုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စင်္ကြံများတွင် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်လူမိုက်များသည် ထိုအသံများကို ကြားသောအခါ ရိုင်းစိုင်းကာ ညစ်ညမ်းသော အပြုံးများဖြင့် ခိုးကြည့်တတ်ကြသည်။

ထို့အပြင် သူ့အမေနှင့် ရင်းနှီးသော အမျိုးသားများ လာရှာသည့်အခါတိုင်းနှင့် သူမက သူတို့နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်သွားသည့်အခါတိုင်း ထိုအစောင့်လူမိုက်များသည် သူ့ကို တူညီသော မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် ကြည့်တတ်ကြသည်— ယုတ်မာပြီး လှောင်ပြောင်သော အကြည့်မျိုးပင်။

ရှောင်းလိသည် အပေါ်ထပ်ရှိ အရာအားလုံးကို စက်ဆုပ်ကာ မုန်းတီးခဲ့သည်။

သူသည် ပြည့်တန်ဆာများ၏ အခန်းများရှိ ကြမ်းပြင်များကို ဆေးကြောရမည့်အစား အစေခံအိုကြီးများပင် မကိုင်တွယ်ချင်သော နံစော်နေသည့် ရေပုံးများကို ပွတ်တိုက်ဆေးကြောရန် ပိုဆန္ဒရှိခဲ့တော့သည်။

...

အပိုင်း (၄၆.၂)

သို့သော် အစောင့်လူမိုက်များသည် သူ့ကို နှိပ်စက်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ ရှောင်းဟွေ့နျန်ဖြစ်စေ သူ့မွေးစားအမေများကဖြစ်စေ အလုပ်များနေချိန်တွင် သူ့ကို မစောင့်ကြည့်နိုင်သည့် အချိန်တိုင်း သူတို့သည် သူ့ကို အပေါ်ထပ်သို့ အမိန့်ပေးခေါ်ယူတတ်ကြသည်။

အနက်ရောင်ဖိနပ်တစ်ရံသည် ကြမ်းပြင်ကို သုတ်ရာတွင် သူအသုံးပြုနေသော အဝတ်စပေါ်သို့ နင်းချလိုက်၏။ မျက်နှာမပေါ်သော အစောင့်လူမိုက်တစ်ယောက်က သူ့လက်ထဲသို့ လင်ပန်းတစ်ခုကို ထိုးထည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် အနှောင့်အယှက်ပေးလိုသည့် ပျော်ရွှင်မှုများ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်လေး။ ဒီဝိုင်ကို နီရှန်းအခန်းဆီ ယူသွားလိုက်စမ်း”

ရှောင်းလိသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဖိမိနေသော အဝတ်စကို အားဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ကာ အေးစက်သော်လည်းကလေးအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မသွားဘူး”

ကန်ချက်တစ်ခု သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ရက်စက်သော ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းအစား ငါက သွားပေးရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ မင်းသာ ဧည့်သည်တွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်ရင် သခင်မကြီးက မင်းကို ကျွန်ကုန်သည်ဆီ ရောင်းစားလိုက်လိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ပြည့်တန်ဆာအမေကြောင့် ဒီမှာ အလကားနေလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မျှော်လင့်မနေနဲ့”

သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။ ရောင်းစားခံရမှာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် သူ့အမေကို ထပ်မတွေ့ရတော့မှာကို စိုးရိမ်ခြင်းတို့ကြောင့် သူသည် နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ကုန်းရုန်းထလိုက်ရတော့သည်။ သူသည် ပေးလာသော လင်ပန်းကို ယူလိုက်၏။ သူ၏ အင်္ကျီလက်များမှာ တိုလွန်းနေသဖြင့် အဟောင်းနှင့် အသစ် ရောနှောနေသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လက်မောင်းများကို မြင်နေရသည်။

တချို့ဒဏ်ရာများကို သခင်မကြီးက ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး တချို့မှာ အနိုင်ကျင့်သူများ၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် ရရှိထားသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျွေးဟုန်ဂေဟာ၌ နေထိုင်စဉ်အတွင်း သူ့အသားအရေပေါ်တွင် အမာရွတ်ကင်းစင်နေသည့် အချိန်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေခဲ့၏။

သူသည် တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ အတွင်းမှ တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခုက ဝင်လာရန် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်းလိသည် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ လင်ပန်းကို ကိုင်လျက် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဝင်သွားလိုက်၏။ အနီရောင် ပိုးသားကန့်လန့်ကာများသည် ကြမ်းပြင်အထိ တွဲလောင်းကျနေလေသည်။

ကန့်လန့်ကာအနောက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ တိုတောင်းပြီး နာကျင်နေသော အော်သံလေးကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်မိသည်တွင် ပန်းထိုးကူရှင်ပေါ်တွင် ဖိထားခံရသော ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်ဝက်ခန့် ပွင့်နေသောကန့်လန့်ကာကြားမှ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော မျက်နှာတစ်ခြမ်းကို မြင်နေရသော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်များကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

သူမ၏ အနောက်မှ အမျိုးသားကတော့ သူ့မျက်နှာကို ပိုဝါးတားနေပြီး မိတ်လိုက်နေသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။

သူ့လက်ထဲမှ လင်ပန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်လျက် ပြုတ်ကျသွားပြီး ရှောင်းလိသည် တိုးရှရှအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကာ နားကိုပိတ်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။

သူ နောက်သို့ ဆုတ်သွားချိန်တွင် မှန်ချပ်ပေါင်းများစွာကို ခွဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းလေးသည် သူ့ပတ်လည်တွင် ပြိုကွဲသွားပြီး ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နန်းတော်ကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည်ကလေးဘဝမှ လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ကုတင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ ကြည်လင်သော လမင်းကဲ့သို့ အေးစက်ကာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို လိမ်ကာ ဖိထားခံရပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များသည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲလို့နေ၏။ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေလေသည်။

ထိုသူမှာ ဝိန်းယွီပင်။

ရှောင်းလိသည် လုံးဝ အေးခဲသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွံရှာမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ကြမ်းတမ်းသော ဒေါသများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ့လုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှနေ၍ ဒေါသနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများကို လွတ်ကျလာစေတော့သည်။

ဘယ်သူလဲ။

သူ့ကို ဒီလိုလုပ်နေတာ ဘယ်သူလဲ။

ချန်ဝမ်လား။

ဒါက သူ လက်ထပ်ရမယ့် ချန်ဝမ်လား။

မနာလိုမှုနှင့် အမုန်းတရားများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တောမီးတစ်စနှယ် တောက်လောင်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။ အမည်းရောင် အငြိုးအာဃာတများက ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆောင့်တက်လာပြီး သူ့နှလုံးသားကို ထုံကျင်သွားသည်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားတော့၏။

သူသည် အလွန်အေးစက်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကြာပန်းကဲ့သို့ လှပသည့် ထိုမျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ အော်ဟစ်နေသည်။

သူက ငါ့လူပဲ။

သူ့ကိုယ်သူ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် သူသည် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့နောက်က လူရဲ့ လည်ပင်းကို ချိုးပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာမယ်။

မူးဝေနေသော အခြေအနေတွင် ဝိန်းယွီ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်မောင်းကို ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ဖိထားသူမှာ ရုတ်တရက် သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် သတိလွတ်နေကာ တောင်းပန်နေသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုးဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေပြီး နာနေပြီ ဟု ပြောနေသည့်နှယ်ပင်။

သူ့ခေါင်းသည် ကွဲထွက်သွားမတတ် တဆစ်ဆစ် နာကျင်လာပြီး နာကျင်မှုများက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ရှောင်းလိသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အနီရောင် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ထင်ကျန်နေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မီးပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပူလောင်သော အပူရှိန်က သူ၏ အသားများကို ဆွဲဖြဲပစ်မတတ် ခြိမ်းခြောက်နေတော့သည်။

မူးဝေနေသည့်အခြေအနေတွင် သည်လို ထူးဆန်းပြီး ကာမရာဂစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အိပ်မက် မက်ခဲ့သည့်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့ခံရတော့မည်။

ထိုအချိန်တွင် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူ့နှုတ်ခမ်းများကို လာရောက် ထိတွေ့သွားပြီး အေးမြကာ အနည်းငယ် ခါးသက်သက်ရှိသော အရည်တစ်မျိုးက ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ ၎င်းသည် မိုးခေါင်ပြီးနောက် စောင့်မျှော်နေရသော မိုးရေတစ်ပေါက်နှယ်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုနူးညံ့သော နွေးထွေးမှုနှင့် အနည်းငယ် ခါးသက်သက်ရှိသော အရည်တို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသော သူ့လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ ဘာဖြစ်နေမှန်းကို သူ သေချာ မသိသော်လည်း ပိုလိုချင်သော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုကိုသာ အသိစိတ်မဲ့စွာ ခံစားနေရသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနူးညံ့သော နွေးထွေးမှု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူသည် ၎င်းကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်တော့သည်။ အနည်းငယ် ခါးသက်သက်ရှိသော အရည်များကို မျိုချပြီးနောက် ထိုနူးညံ့မှုအတွင်းမှ အခြားအရသာတစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်၏— ၎င်းမှာ နွေးထွေးပြီး အနည်းငယ် ချိုမြိန်သော အရသာလေးဖြစ်ကာကလေးဘဝက သူ နေမကောင်းဖြစ်ချိန်တွင် မွေးစားအမေ ဖျော်တိုက်လေ့ရှိသော ပျားရည်လိုပင်။

ဖျားနာနေချိန်မှသာ မြည်းစမ်းခွင့်ရသော ထိုရှားပါးလှသည့် အချိုဓာတ်လေးကို သူ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် မှတ်မိနေခဲ့၏။

ထိုအရည်ကို သောက်ရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူသည် ပန်းကန်လုံးကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နည်းနည်းစီ သောက်လေ့ရှိသည်။

ဤအရသာသည် အနည်းငယ် ခါးသက်သက်ရှိသော အရည်ထက် သူ့ကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ထိုနူးညံ့သော နွေးထွေးမှုကို ထွက်ခွာမသွားစေချင်သဖြင့် သူသည် ပြင်းထန်စွာ စုပ်ယူပြီး ရစ်ပတ်ထားလိုက်တော့သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမို ပြင်းထန်လာချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ရုတ်တရက် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကြောင့် သူ လန့်သွားခဲ့ရသည်— နွေးထွေးမှုများ လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။

ဝိန်းယွီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာပေါ်တွင် ထုံကျင်နာကျင်မှု အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေသဖြင့် အသက်ရှူမှန်စေရန် ကြိုးစားနေရသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖမိုးဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး အဖျားတက်ကာ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသားကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိ၏။

သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…

သတိလစ်နေသူတစ်ယောက်ကို ဒေါသကို ပုံချလို့မရမှန်းသိနေသည်။ အဖျားပျောက်ဆေးများကို တိုက်ကျွေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများကိုမူ ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် အပြင်ထွက်ကာ အနီးအနားတွင် အသုံးဝင်မည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဦးလေးပိုင်ဆိုင်သော ဆေးခြံတွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အခြောက်ခံနေသော ဆေးခြံလုပ်သားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး အပင်တချို့ကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်ရန် သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။

အဝတ်အစား လဲလှယ်နေစဉ်တွင် ရှောင်းလိ မီးမကင်ဘဲ အခြောက်ခံပေးထားသော အဝတ်အစားပုံသည် သူမ မူလခေါက်ထားသော ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ သွေးကွက်များ အားလုံးကိုလည်း ဆေးကြောပေးထားကြောင်း သတိထားမိသွား၏။

ထိုအထဲတွင်... သူမ၏ အတွင်းခံ အဝတ်အစားများပင် ပါဝင်နေသည်။

ဝိန်းယွီသည် ရှောင်းလိကို မနေနိုင်ဘဲ ခိုးကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရောထွေးနေသော ခံစားချက်များက လွှမ်းမိုးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သေချာ မရှင်းပြနိုင်သော ငေးမောမှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ငါ ဒေါသထွက်နေတာလား။

သို့သော် ညဘက်တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည့်ကြားမှ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို လျှော်ကာ အခြောက်ခံရန် ဒုက္ခခံခဲ့ပြီး ဆေးများကို သူမအတွက်ချည်း ချန်ထားခဲ့သောကြောင့် သူ သည်လိုအခြေအနေထိ ဖျားနာသွားခဲ့ရသည်လေ— ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒေါသထွက်နိုင်မှာလဲ။

ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးသော နှလုံးသားဖြင့် ခြုံလွှာကို သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နွယ်ပင်များကို ဖယ်ရှားကာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။

___

တင်းကျိုးမြို့၊ စစ်တဲအတွင်း၌။

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ ပေးပို့လာသော အရေးပေါ် သတင်းလွှာကို ဖတ်ပြီးနောက် ဖေစုန့်၏ ချောမောပြီး သန့်စင်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သတင်းပို့သူကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူသည် အလွန်အမင်း အေးစက်ပြီး နှေးကွေးလွန်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သေသေချာချာ ပြောစမ်း။ ချန်းအဆင့် အသေခံစစ်သည်တွေထဲက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ၆ ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဖေရှစ်စန်းက ဘယ်လိုလုပ် သေသွားရတာလဲ”

သတင်းပို့နေသောကန်းအဆင့် အသေခံစစ်သည်သည် ချက်ချင်း ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး ဒူးထောက်ထားသော သူ့ပုံစံသည် ပိုလို့ပင် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။ ထိုနေ့က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် ပြောပြပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"မသေခင်မှာ တပ်မှူး ရှစ်စန်းက ကျွန်တော်တို့ကို သခင်ကြီးဆီ သတင်းပို့ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါတယ်။ လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်း အကြွင်းအကျန်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော် အသုံးပြုတဲ့ လက်သီးသိုင်းကွက်တွေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ သူက ရည်ညွှန်းချင်ပုံရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းလို့ နောက်ဆုံးစကားကို အဆုံးအထိ မပြောနိုင်ခဲ့ပါဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖေစုန့်၏ အသံသည် ကြက်သီးထဖွယ် အေးစက်သွားပြီး အသေခံစစ်သည်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ပြောချင်တာက လျန်ပြည်ထောင်ဟောင်း အကြွင်းအကျန်ရဲ့ ဘေးက ကိုယ်ရံတော်က ဓားရေး ကျွမ်းကျင်ရုံသာမကဘဲ သူ့ရဲ့ လက်သီးသိုင်းကွက်တွေကပါ ထူးခြားတဲ့ နောက်ခံ ရှိနေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား”

ကန်းအဆင့် အသေခံစစ်သည်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရန်သူရဲ့ အသက်ရှူနှုန်း ထိန်းချုပ်မှုက သိသိသာသာကို ကြာရှည်ခံပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ အသုံးပြုတဲ့ ၅ပေရှည် မြောင်ဓားကလည်း သာမန်ဓားတွေထက် အများကြီး ပိုလေးပါတယ်။ တပ်မှူး ရှစ်စန်းက သူ့ကို ဝိုင်းရံဖို့အတွက် အင်အားဖြုန်းတီးတဲ့ စစ်ဗျူဟာကို အသုံးပြုခိုင်းခဲ့ပေမယ့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့အထိ သူက ပင်ပန်းတဲ့ လက္ခဏာ လုံးဝ မပြခဲ့ပါဘူး။ ဒီလို ခံနိုင်ရည်မျိုး ရှိဖို့အတွက် သူက အတွင်းအား သိုင်းပညာ တစ်ခုခုကို လေ့ကျင့်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိပါတယ်။ တပ်မှူး ရှစ်စန်းက သူ့ရဲ့ လက်သီးသိုင်းကွက်တွေကနေ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

ဖေစုန့်သည် သူ့လက်ချောင်းများကို ရှည်လျားသော စားပွဲပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲံသည်။

"ရှစ်စန်းရဲ့ အလောင်းကို ပြန်ယူလာခဲ့။ ငါ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်ချင်တယ်”

...