အခန်း ၄၆၇
Vol. 40 Ch. 467
အပိုင်း (၄၆၇)
မင်းသမီး ဝူရွှမ်းသည် မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသေးဘဲ ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော လူသတ်ပွဲကြီးမျိုးမှာ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေမရှိဟု ထင်မှတ်နေမိ၏။ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှ သကဲ့သို့ အလွန်လည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
ရိုလန်မြို့၏ ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ဦးစွာ မှင်သက်မိသွားကြ၏။
ဤသည်မှာ ငရဲဘုံ၏ အပြစ်ပေးမှုနှင့် သော်လည်းကောင်း၊ သေမင်း၏ ကူညီစောင်မမှုနှင့် သော်လည်းကောင်း ဆင်တူလှ၏။ ဤစစ်ပွဲတွင် လုံးဝစိတ်ပျက်အားငယ်နေရပြီဟု ယူဆထားခဲ့သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ အခြေအနေ အရပ်ရပ်တို့မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ဤစစ်သည် တစ်သောင်းကျော်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြတော့၏။
“ဘုရင်မ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... ဘုရင်မ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”
“ရိုလန် နိုင်ငံတော် အဓွန့်ရှည်ပါစေ။”
“ရိုလန် နိုင်ငံတော် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။”
တာ့ရှီး အင်ပါယာ၏ ကွပ်ကဲရေး စင်မြင့်ပေါ်တွင် အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား လီကျိုးနှင့် အခြားသော စစ်သူကြီးများသည် အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာပျက်မည့် နေ့ရက် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။
ဒုတိယအကြိမ် ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မီးနဂါး ဆယ်ကောင်ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားချိန်တွင် အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား လီကျိုး၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ပွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စိတ်ဝိညာဉ်များပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့၏။
ထို့နောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ဤခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ဖျက်ဆီးမှု မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ရှုနေတော့သည်။
“ဟား... ဟား... ဟား... ဟား... ဟား...”
အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူသည် ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်တော့၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း ဖျက်ဆီးလိုသော ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို လုံးဝ ချိုးဖျက်သွားစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဆယ်စုနှစ်ကျော် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံ အများအပြားကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် ဤကဲ့သို့သော ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် လူသတ်ပွဲကြီး မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်၏။
‘ငရဲပြည်က ပါးစပ်ကြီးဟပြီး မီးတောက်တွေ ပန်းထုတ်ကာ လောက က လူတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နေသလိုပါပဲ။’
“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အခု ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
ဘေးနားရှိ စစ်သေနာပတိက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အမြန် အမိန့်ပေးပါ... အမိန့်ပေးပါ။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ကျုပ်တို့ရဲ့ နောက်ဆုတ်မယ့် လမ်းကြောင်းတွေလည်း ပြတ်တောက်သွားပါပြီ။”
စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူများ အားလုံး အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ရိုလန်မြို့ရိုး အပြင်ဘက် ငါးမိုင်ခန့် အကွာအဝေးတွင် မိုင်ရာချီ ရှည်လျားသော ဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ရိုလန်မြို့ တစ်ခုလုံးနှင့် တောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ယခင်က တပ်တော်များ ရိုလန်မြို့ အောက်သို့ ချီတက်ရန်အတွက် ဤဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် တံတားများ တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်။ တပ်တော်များ ဆုတ်ခွာမည် ဆိုပါကလည်း ဤချောက်ကမ်းပါးကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရမှာဖြစ်၏။
သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဤ ဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ အောက်ခြေ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ရေနံတွင်း သုံးတွင်းကို တူးဖော်ထားခဲ့ပြီး ဖောက်ခွဲလိုက်ပြီးနောက် ဤနေရာတွင်လည်း ရေနံ မီးနဂါး သုံးကောင် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာကာ မီးမိုးများ ရွာကျလာတော့သည်။
ဤရေနံမီးမိုးများသည် ယာယီ တည်ဆောက်ထားသော သစ်သားတံတားများပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်မှာတော့ ချက်ချင်းပဲ မီးလောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော သစ်သားတံတားများ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို များပြားလာတော့၏။
“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အခု ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။”
“ဆုတ်ခွာမယ်... ဆုတ်ခွာကြစို့။”
အိမ်ရှေ့စံမင်းသား လီကျိုးသည် ဤငရဲပြည်ကဲ့သို့သော သတ်ဖြတ်မှု မြင်ကွင်းကြီးကို စွဲလမ်းသွားသကဲ့သို့ အပြည့်အဝ နစ်မြောနေပြီး လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးများ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ ချက်ချင်းပဲ အေးစက်စက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ “ရှေ့ကို ဆက်သွားတာ လွယ်လား။ ဒါမှမဟုတ် နောက်ဆုတ်တာ လွယ်လား။”
လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးများ အားလုံး စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဤစကားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ယုတ္တိရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
ရှေ့သို့ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက ယခုလေးတင်မှ ဖောက်ခွဲထားသော ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ပေအနည်းငယ်သာ နက်ကာ ပေအနည်းငယ်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။
နောက်ဆုတ်မည်ဆိုပါက အနောက်ဘက်တွင် ဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး စောစောက စစ်သည် သုံးသိန်း စနစ်တကျ တံတားကို ဖြတ်ကူးရာတွင်ပင် နာရီအတော်ကြာ အချိန်ယူခဲ့ရ၏။
ယခုအခါ ဤဧရာမ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတွင် မီးနဂါး သုံးကောင်က အဆက်မပြတ် ပန်းထွက်နေပြီး မကြာမီ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံး ရေနံမည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ မီးလောင်ကျွမ်းတော့မှာ ဖြစ်သည်။ တပ်တော် သိန်းချီ သည် ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်လိုပါက နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ပြီးစီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
အိမ်ရှေ့စံမင်းသား လီကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “အခု တပ်တော်တွေအတွက် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲဒါကတော့ ရှေ့ကို ဆက်သွားရမယ်။ ဆက်သွားပြီး ရိုလန်မြို့ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ကာ အကုန် သတ်ဖြတ်ပစ်ဖို့ပဲ။”
ထို့ကြောင့် ကွပ်ကဲရေး စင်မြင့်ပေါ်တွင် စစ်စည်များကို ဆက်လက်၍ ရူးသွပ်မတတ် တီးခတ်နေကြတော့၏။ ယခုအချိန်တွင် အမိန့်များပေး၍ မရနိုင်တော့သလို စစ်အလံများ လွှင့်ထူ၍လည်း မရနိုင်တော့ဘဲ စစ်စည်များကိုသာ ရူးသွပ်မတတ် တီးခတ်နေရတော့သည်။
“ရှေ့ကို ဆက်သွား... ရှေ့ကို ဆက်သွား။”
“သေရာကနေ ပြန်ရှင်လာအောင် လုပ်ကြ။”
“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ကျုပ် တပ်တော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့ကို သွားတိုက်ပါ့မယ်။”
ကွပ်ကဲရေး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ တာ့ရှီး အင်ပါယာ၏ စစ်သူကြီး ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်သည် တိုက်ပွဲဝင်ရန် တောင်းဆို လိုက်ကြပြီး နှာခေါင်းကို အုပ်ကာ တပ်တော်၏ အရှေ့ဆုံးသို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့၏။
“ချီတက်... ချီတက်... တိုက်ခိုက်...”
ဤတာ့ရှီးအင်ပါယာ၏ အဆင့်မြင့် စစ်သူကြီး ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အခြေအနေ အချို့ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။
မီးနဂါးများ ပန်းထွက်လာပြီး မီးမိုးများ ရွာကျလာချိန်တွင် တာ့ရှီး အင်ပါယာ၏ တပ်တော် သိန်းချီသည် လုံးဝ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး ပူလောင်နေသော အိုးထဲမှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ရူးသွပ်မတတ် ထွက်ပြေးကြတော့၏။
သို့ပေမည့် ဤသည်မှာ လူသိန်းချီဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာသို့ ထွက်ပြေး၍ ရနိုင်မည်နည်း။ အချင်းချင်း နင်းမိကြသောကြောင့် သေကြေဒဏ်ရာရသူများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဤဧရိယာသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ဆယ်ချီခန့်သာ ရှိပြီး စုစုပေါင်း မီးနဂါး ပန်းထွက်နေသော ရေနံတွင်း ဆယ်တွင်း ရှိကာ ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလျှင် တစ်တွင်းခန့် ရှိ၏။
မီးနဂါးများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသော်လည်း အစပိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာမှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး မီးမိုးများ ကျရောက်သည့် ဧရိယာမှာ အလွန်ဆုံး စတုရန်းမီတာ ထောင်ချီခန့်သာ ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ဤစစ်သည်သုံးသိန်းအနက် မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံခံရသော ဧရိယာမှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်ချေ။ ထိတ်လန့်မှုနှင့် အချင်းချင်း နင်းမိမှုများကသာ အသေအပျောက် အများဆုံး ဖြစ်လို့နေ၏။
ဤစစ်သူကြီး ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တပ်တော် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့၏။ လူများများ မလိုအပ်ဘဲ လူသောင်းချီခန့်ရှိလျှင် ရပြီ ဖြစ်သည်။
“ချီတက်... ချီတက်... ချီတက်။”
ဤစစ်သူကြီး ဆယ်ယောက်ကျော်ခန့်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် တာ့ရှီး အင်ပါယာ၏ အကောင်းဆုံး တပ်တော် သောင်းချီသည် ရူးသွပ်မတတ် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်နေကြတော့၏။
မကြာမီမှာပင် ပထမဆုံး အတားအဆီး ပေါ်လာတော့၏။ ထိုအရာမှာ ယမ်းများဖြင့် ဖောက်ခွဲထားသော ချောက်ကမ်းပါးဖြစ်ပြီး မြို့ရိုးနှင့် မီတာ တစ်ထောင်ခန့်သာ ကွာဝေးသည်။
ယခုအချိန်တွင် ချောက်ကမ်းပါး အတွင်း၌ ရေနံများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရူးသွပ်မတတ် မီးလောင်ကျွမ်းနေကာ မိုင်ဆယ်ချီ ရှည်လျားသော မီးတားလိုင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ဤမီးတားလိုင်းကြီးမှာ သုံးပေခန့် ကျယ်ဝန်း၏။
“ဖြတ်ပြေး... ဖြတ်ပြေး...”
“ညီအစ်ကိုတို့... အခု ကျုပ်တို့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲဒါကတော့ ဒီမီးပင်လယ် ထဲကနေ ဖြတ်ပြေးပြီး မြို့ရိုးအောက်ကို ရောက်အောင်သွားကာ အထဲမှာ ရှိတဲ့သူတွေကို အကုန် သတ်ပစ်ဖို့ပဲ။ ရိုလန်မြို့ ထဲကို ဝင်ပြီးရင်... အကုန် မီးရှို့၊ အကုန် သတ်၊ အကုန် လုယက်၊ အကုန် မုဒိမ်းကျင့်ကြ။”
ဤတာ့ရှီး အင်ပါယာ၏ စစ်သည်များသည် အမှန်တကယ်ပင် ရဲရင့်ကြမ်းတမ်းလေသည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်၊ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စိတ်နှလုံးကို ပြတ်သားစွာ ထား၍ တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြေးကြတော့သည်။
“ချီတက်... ချီတက်... ချီတက်...”
ဤလူစုသည် ဤကဲ့သို့ပင် မီးတားလိုင်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရိုလန်မြို့ရိုးဆီသို့ ဆက်လက် ပြေးဝင် လာကြတော့၏။
နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ပို၍ သနားဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။ အရှေ့ရှိ မီးတားလိုင်းကြီးမှာ ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ ရေနံများ ပြည့်နှက်နေရာ ဖြတ်ပြေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်ကိုယ်လုံး ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
ဤချောက်ကမ်းပါးမှာ လေးငါးပေခန့်သာ နက်သော်လည်း လူတစ်ယောက်ကို မြှုပ်နှံရန် လုံလောက်၏။
“အား... အား... အား...”
မရေမတွက်နိုင်သော တာ့ရှီး အင်ပါယာ စစ်သည်များသည် ရေနံ ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားပြီး ရေနံများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ခေါင်းတစ်လုံးသာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေပြီးနောက် လုံးဝ မီးလောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။
“ချီတက်... ဖြတ်ပြေး... ဖြတ်ပြေး...”
“ခုန်ချ... ခုန်ချ...”
ထိုတာ့ရှီးအင်ပါယာ စစ်သူကြီးသည် ရဲရင့်ကြမ်းတမ်းလှပြီး သုံးမီတာခန့်ကျယ်ဝန်းသော ချောက်ကမ်းပါးကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်ခဲ့၏။
သို့ပေမည့် အခြား စစ်သည်များမှာ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး မရှိကြသောကြောင့် ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ပြုတ်ကျသွားကြတော့သည်။
အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် တာ့ရှီး အင်ပါယာ စစ်သည် ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ အားလုံး ဤချောက်ကမ်းပါး အတွင်း၌ သေဆုံးသွားကြတော့၏။
ထို့နောက် ဖောက်ခွဲထားသော ချောက်ကမ်းပါးသည် မြေဖို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အလောင်း သောင်းချီဖြင့် အရှင်လတ်လတ် မြေဖို့ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ချီတက်... ချီတက်... ချီတက်...”
ကျန်ရှိနေသော တာ့ရှီးအင်ပါယာ စစ်သည်များသည် မီးတားလိုင်းကို ရူးသွပ်မတတ် ဖြတ်ကျော်ပြေးလွှား ကြတောသည်။ မီးတားလိုင်းကို ဖြတ်ကျော်လာသူများ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို များပြားလာတော့၏။
“မြို့ကို တိုက်ခိုက်... မြို့ကို တိုက်ခိုက်... မြို့ကို တိုက်ခိုက်ကြ...”
လူထောင်ချီ၊ လူတစ်သောင်း၊ လူနှစ်သောင်း...
စံနမူနာကောင်းများကို မြင်တွေ့ရချိန်မှာတော့ တာ့ရှီးအင်ပါယာ၏ စစ်သည်များ ပိုမို များပြားလာပြီး မီးပင်လယ် ထဲမှ ဖြတ်ထွက်ကာ မြို့ရိုးထံသို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။
အမှန်တကယ် ရင်နာစရာ၊ သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ပေအနည်းငယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော မီးတားလိုင်းကို ဖြတ်ပြေးရန် လွယ်ကူသော်လည်း ဤအရာများမှာ ရေနံများဖြစ်ရာ ဖြတ်ပြေးလာပြီးနောက် ခြေမျက်စိတစ်ခုလုံး ရေနံများ စိုရွှဲနေပြီး ဆက်လက်ကာ ရူးသွပ်မတတ် မီးလောင်ကျွမ်းနေတော့၏။
ထို့ကြောင့် မီးပင်လယ်ထဲမှ ဖြတ်ထွက်လာသော တာ့ရှီးအင်ပါယာ စစ်သည်တိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ သဲများ၊ မြေကြီးများဖြင့် ငြှိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မီးတောက်များကို မငြှိမ်းသတ်နိုင်ကြချေ။
“ဖိနပ်တွေ ချွတ်... ဖိနပ်တွေ ချွတ်...”
အချို့သော ဉာဏ်ကောင်းသူများက အလျင်အမြန် ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်မှသာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ရေနံများမှ လွတ်မြောက်သွားကြတော့၏။
ထို့နောက် ဖိနပ်ဗလာဖြင့် ဆက်လက် ပြေးဝင်လာကြပြီး ရန်သူ့ စစ်သည် အများအပြား မြို့ရိုး အောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြတော့၏။ သို့ပေမည့် မြို့ရိုးအောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့ သူတို့ ထပ်မံကာ အံ့အားသင့် သွားကြပြန်သည်။
‘မြို့တက်လှေကားတွေ ဘယ်မှာလဲ။ မြို့တက်လှေကား မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် မြို့ရိုးပေါ် တက်ရမှာလဲ။’
တာ့ရှီးအင်ပါယာ၏ မြို့တက်လှေကားများမှာ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအခါ မီးလောင်ကျွမ်း နေပြီဖြစ်သည်။ မြို့တက်လှေကားများကို မဆိုထားနှင့်၊ မြို့တက်ချိတ်၏ ကြိုးများပင်လျှင် မီးလောင်ကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်၏။
ဤမြို့ရိုးမှာ ရွှံ့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလွန် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဆယ့်ငါးပေခန့် မြင့်မားနေရာ ဘယ်လို တက်ရမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာပေါက် သေမည့် အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်လာပြီး မြို့ရိုးအောက်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဤရန်သူများသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့၏။
“လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်ကိုသုံးပြီး မြို့ရိုးပေါ် တက်။ ဒီမြို့ရိုးက ပျက်စီးယိုယွင်းနေတော့ တက်လို့ ရတယ်။” တာ့ရှီး အင်ပါယာ စစ်သူကြီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဤရဲရင့်ကြမ်းတမ်းသော တာ့ရှီးအင်ပါယာ စစ်သည်များသည် အမှန်တကယ်ပင် မြို့ရိုးကို စတင် တွယ်တက်ကြတော့၏။
သူတို့သည် လေးနှင့် မြားများကို အသုံးပြု၍ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့များကို ပစ်ခတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ တာ့ရှီး အင်ပါယာ၏ အကောင်းဆုံး စွမ်းရည်မှာ မြင်းစီးလေးပစ် ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် လေးကြိုးများ အားလုံး မီးလောင်ကာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။