အခန်း ၃၄၈

အပိုင်း (၃၄၈) ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများ။

သတင်းထောက်များသည် စတင် တန်းစီကာ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်ကျန်းရီကတော့ အပြင်ဘက်ရှိ အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် တွေ့ဆုံရန် တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့၏။

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးဆိုသည်မှာ စာမေးပွဲခန်း အပြင်ဘက်ရှိ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူရသော ယာယီ အရာရှိဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုလွှာများ ဝေငှခြင်း၊ ပြန်သိမ်းခြင်းစသည့် အတွင်းဘက် ကိစ္စရပ်အချို့ကိုလည်း တာဝန်ယူရသည်။

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ဖန်ကျန်းရီ အေးဆေးစွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ကြိုဆိုလိုက်ပြီး အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။ “မြို့ဝန်ဖန် … ဘာလို့ အခုမှ လာရတာလဲ။ သခင်လေးကျန်းတို့က စောစောစီးစီးကတည်းက ရောက်နေကြပြီ။ ခင်ဗျား တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”

ဖန်ကျန်းရီက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အိုး … ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို သိလို့လား။ ကျုပ်ကို ဘာလို့ စောင့်နေရတာလဲ။ ကျုပ်က စာမေးပွဲ ကြီးကြပ်ဖို့ပဲ တာဝန်ယူရတာလေ။ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို အလုပ် လာမပေးနဲ့နော်”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ရယ်ရခက် ငိုရခက်ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ခင်ဗျားကို နန်းတော်ထဲမှာ မြင်ဖူးတယ်လေ။ ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေလဲ ကျုပ် မသိဘူး … အတွင်းက လူတွေက ခင်ဗျားကို အမြန် ခေါ်ခိုင်းနေတယ်။ မြန်မြန် ဝင်သွားပါတော့”

ဖန်ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ကျောဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးကလည်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြ၏။

“အိုး … ကျောင်းသားတစ်ယောက်ယောက်က စည်းကမ်းနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ခဏခဏ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ခဏနေရင် ဖြေရှင်းပြီးသွားလိမ့်မယ်။ မြို့ဝန်ဖန် … ကျုပ်တို့ သွားကြရအောင်”

ဖန်ကျန်းရီသည် ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းဖြင့် မျက်နှာထား အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့လာသည်။

ဝိုင်းကြည့်နေတဲ့ သူတွေက ဘာလို့ သတင်းစာတိုက်က သတင်းထောက်တွေချည်း ဖြစ်နေရတာလဲ။ အလုပ်နဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ရောဂါ ထနေကြပြန်ပြီလား။

ဒါမှမဟုတ် သူ့သတင်းထောက်တွေနဲ့ စစ်ဆေးရေး အရာရှိတွေ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား။

သံသယစိတ်များဖြင့် ဖန်ကျန်းရီသည် အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို ခါချလိုက်ပြီး လူအုပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားရာ အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးကလည်း အလျင်အမြန် လိုက်လာခဲ့၏။

အနီးသို့ ကပ်ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပဲ သတင်းစာတိုက်မှ လူဖြစ်နေပြီး ရှန်ရီပဲ ဖြစ်သည်။

အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် တွန်းတိုက်မိပုံရပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေကာ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူနေ၏။

ဖန်ကျန်းရီက သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထူလိုက်ပြီး အရာရှိငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ။ ဘာလို့ စာမေးပွဲ ဖြေမယ့် ကျောင်းသားကို မြေပေါ် တွန်းလှဲရတာလဲ”

အားကိုးရသူ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ သတင်းထောက်များသည် ခုနက အခြေအနေကို ဖန်ကျန်းရီအား ဝိုင်းအုံကာ ပြောပြကြတော့၏။

“မြို့ဝန်ဖန် … သူတို့က ကျုပ်တို့ ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေ စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးဆိုပြီး လွှင့်ပစ်မယ်တဲ့။ မဟုတ်ရင် ဝင်ခွင့်မပေးဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်။ ဘယ်နေရာက စည်းကမ်းနဲ့ မညီလို့လဲ။ သူတို့ ဘယ်လိုပဲ စစ်ဆေးစစ်ဆေး အကုန်ရပါတယ်။ ကျုပ်တို့က ဘာမှ ခိုးဝှက်ပြီး ယူမလာပါဘူး။

ဟုတ်တယ် … ဘာစားစရာမှ ယူမလာရဘူးလို့လည်း သတ်မှတ်မထားပါဘူး။ သူက ရှန်ရီကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ တွန်းလှဲလိုက်တာပဲ”

အရာရှိငယ်လေးက ဖန်ကျန်းရီကို မသိသော်လည်း သူ၏ အရာရှိဝတ်စုံကို ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အရှင် … ကျုပ်က တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခုနက လူတွေအရမ်းများပြီး သူတို့က ဝိုင်းအုံလာတော့ … ကျုပ်က မတော်တဆ တွန်းမိသွားတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေက စည်းကမ်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလေ။ အဲဒါကို အတင်း ဝင်ချင်နေကြတာ”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် သူက ဤနေရာတွင် လာရောက် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။ “မြို့ဝန်ဖန် … ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းပါစေ။ အကြိမ်တိုင်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ”

ဖန်ကျန်းရီက ရှန်ရီကို လက်ညိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မရဘူး။ သူ ဘယ်နေရာမှာ စည်းကမ်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလဲဆိုတာ ခင်ဗျား ပြောပြရမယ်။ ကျောင်းသားတွေက စားစရာ မယူလာဘဲ ဘယ်လိုလုပ် စာမေးပွဲ ဖြေနိုင်မှာလဲ။ စာမေးပွဲကို သေချာ မဖြေနိုင်ရင် ခင်ဗျား တာဝန်ယူမှာလား”

သတင်းထောက်များ ယူဆောင်လာသော အစားအစာအားလုံးမှာ သူကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်ရာ စည်းကမ်းနှင့် မကိုက်ညီသော အရာများ ပါဝင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

စာမေးပွဲခန်းများရှိ နေ့စဉ် စားသောက်စရာများမှာ တစ်နေ့ နှစ်နပ်သာ ဖြစ်ပြီး ထမင်းနှင့် ဟင်းများမှာလည်း အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းကာ နည်းပါးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းငယ် စားလိုက်သည်နှင့် ကုန်သွားလေ့ ရှိသောကြောင့် များသောအားဖြင့် မိမိတို့ဘာသာ ရိက္ခာခြောက်များကို ပြင်ဆင်လာကြရသည်။

ခိုးဝှက်ယူဆောင်လာမည်ကို ကာကွယ်ရန် စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများ ယူဆောင်လာသော ဥပမာ - မုန့်ပြားကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရိက္ခာခြောက်များကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခုတ်ထစ်ကာ စစ်ဆေးလေ့ရှိ၏။

ကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ကြက်ဥများ၊ အသားခြောက်နှင့် သရေစာများကို သူက ကြိုတင်၍ လူတစ်ချို့ကို မေးမြန်းထားပြီးဖြစ်ရာ စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ လုံးဝ ယူဆောင်သွား၍ ရပေသည်။

အရာရှိငယ်လေးသည် သူ၏ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ပြန်လည် မပြောရဲတော့ပေ။

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ဖန်ကျန်းရီ၏ အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပုံရရာ ရှေ့သို့တိုးကာ ရှန်ရီ၏ ခြင်းတောင်းကို လုယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “မြို့ဝန်ဖန် … ကျုပ်ပဲ စစ်ဆေးလိုက်ပါ့မယ်။ စစ်ဆေးပြီးရင် ကျုပ်တို့ အမြန် သွားကြတာပေါ့”

ထိုသို့ပြောရင်း ခြင်းတောင်း၏ အဝတ်ဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးက မျက်စိထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး အထဲတွင် ပါဝင်သော ပုံစံအမျိုးမျိုးကြောင့် အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားတော့သည်။

သူသည် စတုရန်းပုံစံ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ရှန်ရီကို မေးလိုက်၏။ “ဒါက ဘာကြီးလဲ”

ရှန်ရီက ပါးစပ်ကို နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး ထိုအရာ၏ အရသာကို ပြန်လည် ခံစားနေပုံရကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို ခေါက်ဆွဲခြောက်လို့ ခေါ်တယ်။ ခေါက်ဆွဲကို အခြောက်ခံထားတာ”

ဤခေါက်ဆွဲခြောက်ကို ဖန်ကျန်းရီက သတင်းထောက်များအတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ကြီး ဆယ်ယောက်လောက်ကို ခေါ်၍ ခေါက်ဆွဲလုပ်ခိုင်းကာ တစ်ပြေးညီ အခြောက်ခံထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သတင်းထောက်များက ကြိုတင်၍ တစ်ခေါက် စားကြည့်ပြီးဖြစ်ကာ အကုန်လုံးက အရသာရှိကြောင်း ချီးကျူးထားကြ၏။

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ခေါက်ဆွဲခြောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း သိသာလှပြီး ဤတစ်ချက်တည်းနှင့်ပဲ အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။ “ဒါ … ဒါ … ဒါက စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူး”

ဖန်ကျန်းရီက ခေါက်ဆွဲတုံးကို လုယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ် စည်းကမ်းနဲ့ မညီရမှာလဲ။ ခင်ဗျား ကြည့်လေ … ဒီခေါက်ဆွဲမျှင်တွေက တစ်ချောင်းချင်းစီ ရှင်းလင်းနေတာပဲ။ တစ်ခုခု ခိုးဝှက်ယူလာဖို့ ဖြစ်နိုင်လို့လား။ စည်းကမ်းနဲ့ ညီတယ်”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် သေချာစွာ နှစ်ချက်ခန့် ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ကာ သူကိုယ်တိုင် အနိုင်မရနိုင်မှန်း သိသောကြောင့် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ရတယ် … ရတယ်။ စည်းကမ်းနဲ့ ညီတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်”

ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ အသားခြောက် တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ခင်ဗျား သွားရည်ကျနေတာလား”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ချက်ချင်း မျက်နှာရဲသွားပြီး ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး … ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အမဲသားနံ့ ရနေရတာလဲ”

ဖန်ကျန်းရီကလည်း အနံ့ခံကြည့်ဟန်ဆောင်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ဘဲသားခြောက်လေ”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘဲသားခြောက်”

ဖန်ကျန်းရီက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် … ဘဲသား။ ဘာသားဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ဘာလုပ်မလို့လဲ။ စာမေးပွဲနဲ့ သက်ဆိုင်လို့လား”

“အာ … ကောင်းပြီ … ကောင်းပါပြီ”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူ စာမေးပွဲ ကြီးကြပ်တာ နှစ်ကြိမ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ယူလာသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

ဖန်ကျန်းရီသည် သူ၏အနီးသို့ ကပ်သွားကာ ခြင်းတောင်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို လက်ညိုးထိုး၍ အိမ်ရှိ ရတနာများကို ရေတွက်ပြသကဲ့သို့ ပြောပြနေတော့သည်။ “ဒါက ချဲ့ကောင်းမုန့်။ ဒါက ပုစွန်ကိတ်။ ဒါက ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်။ ဒါကိုကျတော့ ရှာချီမာလို့ ခေါ်တယ်”

ဝိုင်းကြည့်နေကြသော စာပေပညာရှင်များအားလုံး အံ့သြမှင်တက်သွားကြပြီး မိမိတို့ ယူဆောင်လာသော ဆန်စိမ်းများနှင့် မုန့်ပြားများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ခက်ခဲစွာဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ သောက်ကျိုးနည်း … ဒါ စာမေးပွဲ လာဖြေတာလား။ ဒါက အပန်းဖြေခရီး ထွက်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ထို့နောက် သူက ခြင်းတောင်းထဲမှ မည်းနက်ပြီး မာကျောနေသော ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှန်ရီကို မေးလိုက်ပြန်၏။ “ဒါကရော ဘာကြီးလဲ။ ဒါက စားစရာ မဟုတ်ဘူးမလား။ စာမေးပွဲနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့အတွက် လွှင့်ပစ်ရမယ်”

ရှန်ရီက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ခဏမျှ စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ ကမာကောင်ခြောက်ပါ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး၏ မေးရိုးများ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားကြပြီး ထိုကမာကောင်ခြောက် နှစ်ခုကို ငေးကြောင်စွာ ကြည့်နေကြကာ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေကြ၏။

“……”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားကာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ “စာမေးပွဲ ဖြေတာကို သောက်ကျိုးနည်း ကမာကောင် ဘာလို့ ယူလာရတာလဲ။ မင်းက စာမေးပွဲခန်းကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာလဲ”

ဖန်ကျန်းရီသည် သူ၏ ပခုံးကို အလျင်အမြန် ပုတ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ “ဘာတွေ လောနေတာလဲ … ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ ကျောင်းသားတွေကို ထမင်းချက်ပေးမယ့် ထမင်းချက်တွေနဲ့ စစ်သားတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ဘာသာ ကမာကောင် စားချင်တာကို မစားခိုင်းလို့ ရမလား။ ဒီလို စည်းမျဉ်းမရှိဘူး ထင်ပါတယ်”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးသည် သွားကြားထဲမှ စကားလုံးများကို အတင်းညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ အတင်းအဓမ္မ စစ်ဆေးလိုက်ပြန်ရာ အတွင်းမှ စက္ကူချပ်ကဲ့သို့ အရောင်အသွေးစုံလင်သော အထုပ်တစ်ထုပ် ကို ထိမိသွားသဖြင့် တစ်ဆုပ်ယူကာ ရှန်ရီ၏ မျက်နှာရှေ့သို့ မြှောက်ပြပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “မ … ရှိ … ဘူး။ ဒါကတော့ စားစရာ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား”

ရှန်ရီက ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အရှင် … ဒါက အခြောက်ခံထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပါ။ ရေစိမ်လိုက်တာနဲ့ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။ ကျောင်းသားက စစ်သည်တွေကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးတဲ့အခါ နည်းနည်း ထည့်ခိုင်းမလို့ပါ။ ဒါမှ အရသာနဲ့ စားရတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းကြီး ရိုးအီမနေမှာ”

အပြင်ဘက် ကြီးကြပ်ရေးမှူးမှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။

ဖန်ကျန်းရီသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအခြောက်ခံ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သူက အိမ်တော်ရှိ အစေခံများကို အပြားလိုက် လှီးခိုင်းကာ မီးဖိုပေါ်တွင် တင်၍ မီးကင်ကာ ပြုလုပ်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်ခေတ်မှ အခြောက်ခံ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သိပ်မကွာခြားလှသော်လည်း အနည်းငယ် ပို၍ အားစိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

သတင်းထောက်များ ကောင်းစွာ စားသောက်နိုင်ရန်အတွက် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ကို အလွန် ဂရုစိုက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။