အခန်း ၅၁

အပိုင်း(၅၁)

နေရောင်သည် စူးရှတောက်ပနေ၏။ ကျောက်ယိုချိုက်သည် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော ခံတပ်နံရံပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏လက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ကာကွယ်ကာ လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသော လမ်းကျဉ်းလေးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အောက်ဘက် မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် လူ၁၀ယောက်ကျော်သည် မတ်တတ်ရပ်သူကရပ်၊ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်သူကထိုင်နှင့် ပျင်းရိစွာ နေနေကြ၏။

မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ဝါးနေသော လူတစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "သူတို့ ရောက်လာပြီလား။ ကျောက်ယိုချိုက်... မင်း ငါတို့ကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးလား"

ပူပြင်းသော နေရောင်အောက်တွင် ကျောက်ယိုချိုက်သည် ဒေါသထွက်လာပြီး ထိုသို့ ဆွပေးမှုက သူ့ဒေါသကို ပိုဆိုးသွားစေသည်။ "မင်းတို့ကို လှည့်စားလို့ ငါတို့က ဘာရမှာလဲ။ ငါ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရလို့ အရင်က ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာကို သတိရပြီး မင်းတို့ကိုပါ ခေါ်လာတာ။ ထုန်ချန်အနီးက လမ်းတွေမှာ ကုန်သည်တွေ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရတာကို အားလုံး သိကြတာပဲ။ အဲ့ဒီမှာ ရှာစရာ ငွေတွေ ရှိတယ်ကွ"

ကျောက်တကျူးထက် ပိုပါးနပ်သော ကျောက်တိန်းအာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်ကွ။ အဲ့ဒီ အရာရှိနှစ်ယောက်က ပြောတယ်။ လူတစ်ယောက် ခေါ်လာနိုင်တိုင်း ငါတို့ ဝမ်၁၀၀ ရမယ်တဲ့။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့ အရာရှိရာထူးတောင် ရနိုင်သေးတယ်"

သွားကြားတွင် မြက်ပင်ကို ကိုက်ထားသော လူသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ၎င်းက ရှင်းကျိုး အာဏာပိုင်များက သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ထောင်ထားသော ထောင်ချောက် ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြ၏။ သို့သော် လူတစ်ယောက်အတွက် ဝမ်၁၀၀ ဆိုသည့်အရာက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ဆင်ခြင်ဉာဏ်ကို ဝေဝါးသွားစေရန် မလုံလောက်ပေ။ ၎င်းသည် အစိုးရက အာရုံစိုက်မည့် ကိစ္စမျိုးနှင့် မတူချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဆင့်နိမ့် နောက်လိုက်များအနေဖြင့် အခြားခံတပ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်မည် ဆိုပါက သူတို့သည် တန်ဖိုးထားခံရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဝင်ရောက်စီးနင်းမှုများအတွင်း အန္တရာယ်ထဲသို့ အမြဲတမ်း ပထမဆုံး ပြေးဝင်ရသူများ ဖြစ်ကာ ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်နေရဦးမည်။

အကယ်၍ ခရီးသွားများကို လုယက်ရန် ပူးပေါင်းခဲ့လျှင် သူတို့သည် သူတို့ထက်ပင် ပိုဆင်းရဲလေ့ရှိသော အထီးကျန် ဒုက္ခသည်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထားနိုင်လိမ့်မည်။ လူဆယ်ဂဏန်း သို့မဟုတ် ရာဂဏန်းအထိ ရှိသော ဒုက္ခသည်အုပ်စုကြီးများ၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရံတော်များ လိုက်ပါလာသော ချမ်းသာသည့် မိသားစုများကိုတော့ သွားရောက်ရန်စရန် သူတို့ ရူးသွပ်နေမှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် အစိုးရ၏ ကျောထောက်နောက်ခံနှင့် တည်ငြိမ်သော အနာဂတ်ကို ရရှိနိုင်မည် ဆိုပါက မည်သည့်အရာကမျှ ထို့ထက် ပိုကောင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ထပ် ၁၅မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တံတိုင်းပေါ်က ကျောက်ယိုချိုက်သည် နောက်ဆုံးတွင် အော်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ ရောက်လာကြပြီ"

လူအုပ်စုသည် ခံတပ်အတွင်းသို့ ဝင်လာသော လမ်းဆီသို့ အလျင်စလို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဝါးခမောက်များ ဆောင်းထားပြီး အင်္ကျီလက်ကျဉ်း ဝတ်ရုံရှည်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် တစ်ယောက်နှင့် အရပ်ပုပု တစ်ယောက်၊ အမျိုးသား၂ယောက် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

အရပ်ပိုပုသောသူသည် ပိန်သွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး သူ၏မျက်နှာကို မမြင်ရစေရန် ခမောက်ကို အောက်သို့ ဆွဲချထားသည်။

အရပ်ပိုရှည်သောသူသည် အနည်းဆုံး အရပ်၈ပေခန့် ရှိပြီး သူ၏ကျောပေါ်တွင် ဂူချင်စောင်းများ ဖုံးအုပ်ရာတွင် သုံးလေ့ရှိသည့် အဝတ်စဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော အရာတစ်ခုကို လွယ်ထား၏။ ထူထဲမည်းနက်သော မုတ်ဆိတ်မွေးများက သူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး စူးရှအေးစက်သော မျက်ဝန်းများကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အာဏာရှိသည့် အရှိန်အဝါကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ယခင်က ပျင်းရိပျင်းတွဲ ဖြစ်နေသော ဓားပြများသည် မသိစိတ်အရ အလိုလို မတ်မတ် ရပ်လိုက်ကြ၏။

ကျောက်ယိုချိုက်သည် နံရံပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းလာပြီး သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် မြှောက်ပင့်ကာ ပြေးသွားသည်။ "တောင်ပေါ်လမ်းက ကြမ်းတမ်းပါတယ်။ လူကြီးမင်းတို့ ခရီးပန်းလာကြပြီ"

သူသည် ဝိန်းယွီကို သူ၏လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ပေးလိုက်ပြီး ကျောက်တကျူးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ကျူးအာ... မြန်မြန် လူကြီးမင်းတို့အတွက် ကုလားထိုင်တွေ သွားယူချေ"

တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် နောက်လိုက်သည် နေရာထိုင်ခင်းများ ရှာဖွေရန် အပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ လေသံကို နှိမ့်လိုက်၏။ "အလုပ်ရှုပ်ခံဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ တရားဝင် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာပါ"

သူမသည် သူမနှင့် ရှောင်းလိကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေကြသော လူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက မင်း စုစည်းထားတဲ့ လူတွေလား"

သူမ ခေါင်းကို မော့လိုက်သောအခါ စောင့်ဆိုင်းနေသော နောက်လိုက်များသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့သည် အသားညိုညို၊ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် သန့်စင်သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏နောက်က မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သူသည် ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်း အများကြီး လျော့နည်းနေသည့်နှယ်။

ကျောက်ယိုချိုက်သည် မြှောက်ပင့်စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ။ စုစုပေါင်း ၁၇ယောက်ပါ။ ၁၃ယောက်က အရင်က တိမ်ပြာခံတပ်က ညီအစ်ကိုတွေဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ ၄ယောက်ကတော့ တခြားလူတွေ ခေါ်လာတာပါ"

ထို့နောက် ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စာအုပ်ငယ်လေးကို ဖြုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စုတ်တံတစ်ချောင်းကို အထဲတွင် ညှပ်ထားပြီး စာမျက်နှာ ၄ပုံ၁ပုံထက်မက အမည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် နောက်လိုက်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားသွားသည်။

စာမတတ်ကြသော်ငြားလည်း သူတို့သည် သိပ်သည်းနေသော မင်အမှတ်အသားများက နာမည်များနှင့် ဆင်တူကြောင်း သိရှိနိုင်ပြီး ထိုစာအုပ်ငယ်သည် တပ်သားစုဆောင်းရေး စာရင်း ဖြစ်နိုင်မည်လားဟု တွေးတောမိကြ၏။ ထုန်ချန်က တကယ်ပဲ စစ်သားလာစုဆောင်းတာ ဖြစ်နိုင်မလား။

နောက်လိုက်များသည် မသိမသာ မတ်မတ် မရပ်လိုက်မီ အနေရခက်စွာဖြင့် အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခြောက်လှန့်ခံလိုက်ရသည်က သိသာသည်။

ဝိန်းယွီသည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို သတိမထားမိသည့်နှယ်။ သူမသည် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်ယိုချိုက်ကို ပန်းကန်ငယ်တစ်ခု ယူလာပေးရန် ပြောလိုက်ကာ မင်တုံးကို နှစ်ချက်ခန့် သွေးလိုက်ပြီးနောက် စုတ်တံကို မင်ရည်တွင် နှစ်လိုက်ပြီး အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော လူကို မေးလိုက်သည်။ "ထုန်ချန်မှာ စစ်သားစုဆောင်းနေတယ်ဆိုတာ မင်း သိလား"

ထိုလူသည် စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "နာမည်"

ထိုလူက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မာ... မာတာ့ယို"

"ဇာတိ"

"ဟင်"

"မင်း မွေးတဲ့နေရာ"

"အို... အို။ ကျွန်တော်မျိုးက ရှင်းကျိုးက ထိန်ခရိုင်ကပါ"

ဝိန်းယွီသည် စာရင်းကို ခိုးကြည့်ရန် လည်ပင်းဆန့်နေသော ထိုလူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အချက်အလက်များကို စာအုပ်ငယ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။ သူမက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "မင်း ဘယ်လက်နက်ကို ကျွမ်းကျင်လဲ"

ထိုလူသည် ဓားပြစခန်းတွင် ခက်ခဲစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ကောင်းမွန်သော ဓားတစ်လက်ပင် မကြာခဏ မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် မည်သည့် လက်နက်ကို ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် ချွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်လာကာ နဖူးကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဓား... ကျွန်တော်မျိုးက ဓားကို ကျွမ်းကျင်ပါတယ်"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ အမြဲတမ်း ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးသော တစ်ခုတည်းသော သင့်တော်သည့် လက်နက်မှာ ဓားသာ ဖြစ်သည်။

စောင့်ကြည့်နေကြသော အခြားနောက်လိုက်များသည်လည်း ဝိန်းယွီ၏ တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကြောင့် အလားတူ အံ့ဩသွားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနောက်ဘက်မှ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ဒီစစ်သားစုဆောင်းတာက တကယ့်အစစ်ပဲဟ။ အရင်နှစ်တွေက နန်းတွင်းက စစ်ပွဲအတွက် စစ်သားစုဆောင်းတဲ့အခါ ဒီလိုတွေ မေးတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် စူးရှအေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်က သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ စကားပြောသူသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်းလိ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်နှင့် ဆုံသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အခြားသူများသည် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကို ပိုလို့ပင် တင်းကြပ်စွာ ထိန်းထားလိုက်ကြ၏။

ကျောက်ယိုချိုက်နှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်သာလျှင် ထိန်းချုပ်ထားသော်ငြားလည်း သူတို့၏ မျက်နှာနီရဲနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မဖုံးဖိနိုင်ခဲ့ချေ။ တစ်ဖက်တွင် သူတို့သည် သည်လောက်မြင့်မားသော အကိုင်းအခက်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရ၏။ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ အရင်က သူတို့ကို သံသယဝင်ခဲ့ကြသော နောက်လိုက်များရှေ့တွင် သူတို့၏ ရရှိလာသော အဆင့်အတန်းသစ်ကို ကြွားဝါခွင့်ရသည့်အတွက် ကျေနပ်နေကြသည်။

ဝိန်းယွီက ဆက်မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းနဲ့ ညာဘက်လက်မောင်း တစ်ခုစီရဲ့ အားအင် အတိုင်းအတာက ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

ထိုလူသည် ပို၍ စိုးရိမ်လာကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မ... မသိပါဘူး"

အနောက်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော နောက်လိုက်များသည်လည်း စိုးရိမ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ယခင်က လယ်သမားများ ဖြစ်ခဲ့ကြရာ သူတို့၏ လက်မောင်းအားကို မည်သို့ တိုင်းတာရမည်ကို မသိကြချေ။

ကွင်းပြင်ထဲတွင် ကြိတ်ဆုံတစ်ခုမှ ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အလေးတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသော ဝိန်းယွီက ရှောင်းလိကို ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကျောက်တုံးက ဘယ်လောက် အလေးချိန်ရှိမလဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

ဤခရီးစဉ်သည် ဓားပြ‌နောက်လိုက်များကို ခြောက်လှန့်ရန်နှင့် သူတို့၏ အစီအစဉ် နောက်တစ်ဆင့်အတွက် အသုံးချရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်းလိက ကြိုတင်သိရှိထားသော်ငြားလည်း ဝိန်းယွီ၏ အလေးအနက် မေးမြန်းမှုများနှင့် မှတ်တမ်းတင်မှုများက သူတို့ တကယ်ပင် တပ်သားစုဆောင်းနေသည်ဟု သူ့ကို ယုံကြည်သွားစေလုနီးပါးပင်။

အခေါ်ခံလိုက်ရသောအခါ သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျောက်တုံးအလေးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ ၎င်း၏ သစ်သားလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ မ,တင်လိုက်သည်။ ခန့်မှန်းကြည့်ပြီးနောက် သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကျင်း၁၅၀ လောက် ရှိမယ်"

သူက ကြိတ်ဆုံအလေးကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ မ,တင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နောက်လိုက်များမှာ ပိုလို့ပင် အံ့ဩသွားကြပြီး ထုန်ချန်သည် တကယ်ပင် အလွန် အင်အားကြီးမားရမည်ဟု တွေးတောလိုက်ကြ၏။ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော သာမန် အရာရှိတစ်ဦးမှာပင် သည်လောက်လောက် လက်မောင်းအား ရှိနေသည်။

ရှောင်းလိ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ထိုလူ့ဘက်သို့ မော့ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွားပြီး အဲ့ဒီကျောက်တုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မ,ကြည့်စမ်း"

ထိုလူသည် ကြိတ်ဆုံအလေးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများထဲသို့ တံတွေးထွေးချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ကျောက်တုံးကို မ,တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့တွင် ရှိသမျှ အားအင်များကို သုံးလိုက်သော်ငြားလည်း ကျောက်တုံးသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ကြွတက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ အပြည့်အဝ ကြွမသွားခဲ့ချေ။

ဘယ်ညာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ကြိုးစားသော်လည်း တူညီသည့် ရလဒ်ထွက်လာပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် စာရင်းစာအုပ်ထဲတွင် မှတ်ချက်အချို့ ရေးမှတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ယောက်"

ထိုလူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားရောက် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ နောက်တစ်ယောက်သည် စိုးရိမ်နေသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ သူ့နာမည်နှင့် ဇာတိကို ပြောပြသည်။

အနီးနားတွင် စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျောက်ယိုချိုက်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများကို အမှတ်တမဲ့ သုတ်လိုက်ကြပြီး ဤလက်မောင်းအား စမ်းသပ်မှုနှင့် လက်နက် ကျွမ်းကျင်မှု မေးမြန်းခြင်းသည် အနာဂတ် စစ်ရေးတာဝန်ချထားမှုများနှင့် ဆက်စပ်နေရမည်ဟု တွေးတောနေကြ၏။ သူတို့သည် အရင်တုန်းက လက်မောင်းအား စမ်းသပ်မခံခဲ့ရသည့်အတွက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသော်ငြား ဤလူများ စာရင်းသွင်းပြီးနောက် သူတို့ကိုပါ စမ်းသပ်ခံခိုင်းမည်လားဟု စိုးရိမ်နေကြသည်။

သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော်လည်း စမ်းသပ်ခံရန် ခေါ်ယူခြင်း မခံရဘဲ စာရင်းသွင်းခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်သွားကြတော့သည်။

၁၇ယောက်ထဲတွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော လူ၃ယောက်သာလျှင် ကျောက်တုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခဲခဲယဉ်းယဉ်း မ,တင်နိုင်ကြသည်။

ဤသွေးထွက်သံယိုမရှိသော အာဏာပြမှုကြောင့် လူအုပ်စုသည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ကျိုးနွံသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိန်းယွီသည် စုတ်တံကို ချထားလိုက်ပြီး သူတို့ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အလွန်တရာ ကျိုးနွံနေကြသည်။

ကျောက်တုံးကို မ,တင်နိုင်ခဲ့သော လူများထဲမှ တစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်၏။ "လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့က အဲ့ဒီကျောက်တုံးကို မ,နိုင်တယ်ဆိုတော့ စစ်တပ်ထဲဝင်တဲ့အခါ လက်ရွေးစင်တပ်တွေဆီ တာဝန်ချထားခံရမှာလား"

ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံသာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကျောက်တုံးက ၁တန့်ထက် နည်းနည်းလေးပဲ ပိုတာ။ စစ်တပ်ထဲမှာ ၁တန့်(အလေးချိန်ယူနစ်)လေးတဲ့ လေးကို ဆွဲနိုင်တဲ့သူတွေကို လက်ရွေးစင်တပ်တွေလို့ သတ်မှတ်ထားပြီးသားပဲ"

ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လာချိန်မှာပင် ဝိန်းယွီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် တစ်ခုခုကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မ,ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အားအင်က လေးဆွဲဖို့ လိုအပ်တဲ့ အားအင်နဲ့ ကွာခြားတယ်။ တကယ်လို့ မင်းက အဲ့ဒီကျောက်တုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ခေါင်းပေါ်အထိ မြှောက်နိုင်တယ်ဆိုရင် ၁တန့်လေးတဲ့ လေးကို ဆွဲတာက အားစိုက်စရာမလိုဘဲ လွယ်ကူသွားမှာမို့လို့ မင်းကို မြင်းစီးလေးပစ် သင်ယူဖို့ လေးသည်တော်တပ်မှာ နေရာတစ်နေရာ အာမခံပေးနိုင်တယ်"

ထိုလူ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာအမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ကျောက်တုံးကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း မ,နိုင်ရန် ဘယ်လောက် အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရကြောင်း သူကိုယ်တိုင်သာ သိလေသည်။ အစောပိုင်းက ရှောင်းလိက ၎င်းကို လွယ်ကူစွာ မ,တင်ခဲ့သည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်ငြားလည်း မ,တင်ခြင်းနှင့် ခေါင်းပေါ်အထိ မြှောက်တင်ခြင်းမှာ လုံးဝ ကွာခြားသည်။ ဒေါသထွက်စွာဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကျင်း၁၅၀ ရှိတဲ့ အလေးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မြှောက်ရမယ် ဟုတ်လား။ လူကြီးမင်း... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လှောင်နေတာလား"

ဝိန်းယွီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ ဤလူများသည် လေးများကို တစ်ခါမှ မကိုင်တွယ်ဖူးကြသဖြင့် လေးဆွဲရန် လိုအပ်သော လက်မောင်းအားသည် အလေးအပင်များ မ,ရာတွင် သုံးသောအားနှင့် မတူညီကြောင်း နားမလည်ကြပေ။

ရှောင်းလိ၏ ဒဏ်ရာများသည် အပြည့်အဝ မသက်သာသေးချေ။ ကျောက်တုံးကို မ,တင်ခြင်းက သူ့အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် ၎င်း၏ အလေးချိန်ကို စမ်းသပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းပေါ်အထိ မြှောက်တင်ခြင်းကတော့ ပိုပြီး အားစိုက်ထုတ်ရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။

ရှောင်းလိကို မစွန့်စားယူစေလိုသဖြင့် ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို ထပ်မခေါ်တော့ဘဲ ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း စစ်စခန်းထဲ ရောက်သွားရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုလူသည် ရှင်းလင်းစွာပင် ယုံကြည်လက်ခံခြင်း မရှိဘဲ ထပ်မံ ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှောင်းလိက ကျောက်တုံးဘေးရှိ သစ်သားလက်ကိုင်အောက်သို့ သူ၏ခြေထောက်ကို ချိတ်လိုက်သည်။ အလေးချိန် အနည်းငယ် ကြွတက်လာချိန်တွင် သူက အောက်ခြေကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ခံလိုက်ပြီး ကြိတ်ဆုံနှင့်တူသော ကျောက်တုံးအလေးကို ခေါင်းပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ မြှောက်တင်လိုက်တော့သည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အံ့ဩတကြီး အသက်ရှူသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ရှောင်းလိသည် ထိုလူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မြင်လား"

ထိုလူသည် လုံးဝ အံ့ဩထိတ်လန့်သွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက အသိပညာနည်းပါးပြီး လူကြီးမင်းကို ပြစ်မှားမိပါပြီ"

ကိုယ့်နေရာကိုယ်မသိသော ဤလူမိုက်သည် ဝိန်းယွီနှင့် ရှောင်းလိတို့ကို ပြစ်မှားမိပြီး သူ့ကိုယ်သူပါ ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျောက်ယိုချိုက်သည် ထိုလူ့ကို ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။ "ဒီလိပ်မျက်လုံးနဲ့ ပဲစိမ်းကောင်။ မင်းမျက်နှာပေါ်က အလုံးနှစ်လုံးက အလှတပ်ထားတာလား။ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေလဲ။ လူကြီးမင်းက မင်းနာမည်ကို စာရင်းထဲမှာ မှတ်ထားပြီးပြီလေ... မင်းကို သေသေချာချာ တာဝန်မချပေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

အဆူအပူခံရသဖြင့် ထိုလူ၏ မျက်နှာသည် အစိမ်း၊ အနီ၊ အဖြူ ရောင်စုံပြောင်းသွားသော်လည်း သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောရဲချေ။

ကျောက်ယိုချိုက်သည် ဝိန်းယွီကို အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေသော်လည်း သူမသည် ရှောင်းလိ ကျောက်တုံးကို မြှောက်တင်လိုက်သဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာ ပြန်ကွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကာ ဤကိစ္စကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးများ ဆုံသွားသောအခါ သူက သူမကို စိတ်အေးစေရန် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ထိုအခါမှသာ ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ကျောက်ယိုချိုက်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တော်လောက်ပြီ။ ဒီနေ့ တောင်ပေါ်ကို လာတာက မင်း ခေါ်လာတဲ့ လူတွေကို စာရင်းသွင်းဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခသည်တွေထဲကနေ စစ်သားတွေကို တရားဝင် စုဆောင်းဖို့ပဲ"

သူမသည် နောက်လိုက်လူအုပ်စုဆီသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်၏။ "မင်းတို့အားလုံးက အစကတည်းက ရှင်းကျိုးက ဖြစ်ပြီး အရင်က တိမ်ပြာခံတပ်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ တောင်အောက်က ကျောက်ခရိုင်မှာ ကျာမျိုးရိုးရှိတဲ့ သူဌေးကုန်သည် တစ်ယောက်ရှိတာကို သိကြမှာပါ။ သူက ယောကျ်ားမိန်းမ မရွေး အနိုင်ကျင့်တယ်၊ လယ်ယာမြေတွေနဲ့ အိမ်တွေကို သိမ်းပိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ငှားလယ်သမား မရေမတွက်နိုင်အောင် သေဆုံးစေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေက ရေတွက်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး။ အခု သူက အစိုးရအတွက် စစ်စရိတ် ထောက်ပံ့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စေတနာရှင်ယောင်ဆောင်ကာ ဆန်ပြုတ်တွေ ဝေငှနေတယ်။ တကယ့်တကယ်တော့ အိမ်ငှားလယ်သမားတွေဆီကနေ အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူထားတဲ့ စပါးတွေကို ပုပ်သိုးအောင်ထားပြီး မြေဩဇာအဖြစ် အသုံးချနေတာပဲ။ လယ်သမားတွေအတွက် ဆောင်းတွင်း စားနပ်ရိက္ခာ တစ်လုတ်စာတောင် ချန်မထားပေးခဲ့ဘူး"

နောက်လိုက်အများစုသည် ယခင်က လယ်သမားများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ကျာမိသားစုက မည်မျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သဘာဝကျစွာပင် သိရှိထားကြသည်။ ဝိန်းယွီ၏ ပြောပြချက်ကို ကြားလိုက်ရရုံဖြင့် သူတို့သည် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားကြပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။ "ငါ တောပုန်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒီအရာရှိတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေ ပူးပေါင်းပြီး သာမန်ပြည်သူတွေ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစမရှိအောင် လုပ်ခဲ့လို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူကများ ကိုယ့်အသက်ကို စတေးပြီး တစ်သက်လုံး ပုန်းကွယ်ကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နေချင်မှာလဲ"

ဝိန်းယွီသည် လူအုပ်ကြီး၏ ခံစားချက်များကို အောင်မြင်စွာ နှိုးဆွနိုင်ခဲ့သော်ငြားလည်း သူမသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေဆဲပင်။ သူမက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်၏။ "ဒီည မင်းတို့ ငါ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး ကျာမိသားစုရဲ့ စပါးကျီခြံဝင်းကို ဝင်စီးရမယ်။ ငါတို့ စပါးတွေ အကုန်လုံးကို ဝေငှပေးပြီး ဖေစုန့် သေပြီ ဆိုတာကို တစ်လောကလုံး သိအောင် ကြေညာမယ်။ ထုန်ချန်ကို လာပြီး ငါတို့စစ်တပ်ထဲ ဝင်တဲ့သူတွေက စားနပ်ရိက္ခာရော၊ လစာပါ လိုအပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆူညံမှုက ပိုကြီးမားလေလေ သတင်းက ပိုမြန်မြန် ပျံ့နှံ့လေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှင်းကျိုးအနီးရှိ အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်များသည် မကြာခင်ကာလအတွင်း ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

...