အခန်း ၅၂

အပိုင်း (၅၂)

လမင်းက တိမ်များအကြား တိုးဝင်သွားပြီး ကျီးကန်းများက အော်မြည်နေကာ နွေဦးနှင်းခဲများက ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ညလေပြေ တိုက်ခတ်လာချိန်တွင် ကျာမိသားစု၏ စပါးကျီရှေ့ရှိ မီးအိမ်များက ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်စာလုံးများကို လင်းလက်သွားစေ၏။ အနီးရှိ ဘေးခန်းတွင် တံခါးစောင့်က လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ကာ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာချိန်မှသာ သူ ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွား၏။

လန့်နိုးသွားသော တံခါးစောင့်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော စောင်ကို ကောက်ယူပြီး ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဘေးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ လေးလံသော အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသည့် တံခါးမကြီးကို ဖြတ်၍ သူက လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်။

" ဘယ်သူလဲ"

အပြင်ဘက်ရှိ ဆူညံသံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ တံခါးခေါက်သံက တံခါးစောင့်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက် ဖြစ်ခဲ့သည့်နှယ်ပင်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် တံခါးစောင့်က ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသယောင် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အိပ်ချင်စိတ်များလည်း အများစု ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မကြားရသဖြင့် သူက အသံကိုမြှင့်ကာ ထပ်မေးလိုက်၏။

"အပြင်မှာ ဘယ်သူလဲ"

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာက တံခါးစောင့်ကို ပိုလို့ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာစေသည်။ သူ၏ အော်ခေါ်သံများက ခြံဝင်းအတွင်း လှည့်လည်နေသော ညစောင့်များ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့၏။ သူတို့က မေးလိုက်ကြသည်။

"ကျာစန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

တံခါးစောင့်က အစောင့်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အိပ်မောကျနေတုန်း အပြင်က တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ အပြင်ကို လှမ်းအော်မေးနေတာ တော်တော်ကြာနေပြီပေမယ့် ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေဘူး"

စပါးကျီတွင် ယမန်နှစ်က ရိတ်သိမ်းထားသော စပါးများကို သိုလှောင်ထားသည်။ မပျက်စီးသေးသော စပါးဟောင်းများဖြစ်ပြီး ကျာမိသားစုက ဆန်ပြုတ်ဝေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ အနီးနားရှိ ဓားပြများကို ရှင်းကျိုးတပ်စခန်းက ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်သည်။ ဒေသခံ လယ်သမားများက ငတ်မွတ်နေလျှင်တောင် ကျာမိသားစုထံမှ ခိုးယူရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် သည်လောက် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်ရသနည်း။

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်"

ညစောင့်ငါးယောက်စလုံး ဓားများ ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ တံခါးစောင့်က အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ သူက တံခါးမင်းတုပ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အနီရောင် တံခါးမကြီးကို အနည်းငယ် ဟလိုက်သည်။ ထို့နောက် မှိန်ဖျော့သော မီးအိမ်အလင်းရောင်ဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။ မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရသဖြင့် သူက တံခါးကို ပိုကျယ်အောင် ဖွင့်လိုက်ပြီး မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။ ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အစောင့်များဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ထူးဆန်းတယ်... ဒီအပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး"

အစောင့်များထဲမှ တစ်ယောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျာစန်း... မင်း အိပ်မက်မက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"

အစောင့်ခေါင်းဆောင်ကလည်း ထိုအမြင်ကို သဘောတူသည့်နှယ်ပင်။ သူက ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အခြားသူများကို ပြန်ခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ဘဲနဲ့ ဆူညံအောင် လုပ်နေတာ။ နောက်ထပ် တစ်ပတ်လောက် ထပ်လှည့်ကြစို့။ ပြီးရင်တော့ ညသန်းခေါင်ကျော် အချိန်အတွက် နောက်အဆိုင်းကို တာဝန်လွှဲပေးလို့ ရပြီ"

တံခါးစောင့် တစ်ယောက်တည်းကသာ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေဆဲ။ သူက အပြင်ဘက်ကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီလို မဖြစ်သင့်ပါဘူး"

သို့သော် မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်က အပြင်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုကို မထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ဘဲ အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သံသယများကို မြိုသိပ်ကာ တံခါးစောင့်က အထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး တံခါးပိတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အပြောင်းအလဲက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့၏။ အမည်းရောင် လူရိပ်တစ်ခုက အမိုးစွန်းမှ ခုန်ဆင်းလာသည်။ တံခါးစောင့် အသံမထွက်နိုင်ခင်မှာပင် သူ့လည်ပင်းကို ရိုက်ချကာ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ရှောင်းလိက တံခါးစောင့် လဲကျချိန်တွင် အသံမထွက်စေရန် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ထားလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အပြင်ဘက်မှ လူများကို ဝင်လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

တံခါးပိတ်သံကို ရုတ်တရက် မကြားရတော့သဖြင့် အစောင့်ခေါင်းဆောင်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်က ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားကို နောက်ဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ရှောင်းလိက နောက်သို့ လှန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းနှင့် တစ်လက်မခန့် အကွာမှ ဖြတ်သွားသော ဓားကို သီသီလေး ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။ ခြေထောက်ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲချိတ်လိုက်လေသည်။ အစောင့်ခေါင်းဆောင်သည် ဟန်ချက် ပျက်သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားတော့သည်။ တဆက်တည်းမှာပင် ရှောင်းလိက အစောင့်၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ကျောဘက်သို့ လိမ်ချိုးလိုက်ပြီး အဆစ်ဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့၏။ အခြားအစောင့်များက ဓားဆွဲထုတ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာ ရှောင်းလိက သူတို့၏ လည်ပင်းများကို တိကျစွာ ရိုက်ချကာ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ဖေစုန့်၏ ခွေးရူးများနှင့် အသက်လုတိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ရှောင်းလိအတွက် ဤသာမန် ခြံစောင့်များက သူ့အတွက် ပြိုင်ဖက် လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ဝိန်းယွီ လက်အောက်ရှိ အသစ်စုဆောင်းထားသော လူမိုက်များက သွေးထွက်သံယို အသက်လုတိုက်ပွဲ နောက်တစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့က ထင်းခွဲဓားများနှင့် မီးဖိုချောင်သုံး ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြေးဝင်လာချိန်တွင် သူတို့၏ အားထုတ်မှုများက မလိုအပ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ရှောင်းလိ တစ်ယောက်တည်းကပင် အစောင့်ငါးယောက်စလုံးကို နှိမ်နင်းပြီး ဖြစ်နေသည်။

အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်ရှိသော အစောင့်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်တည်းကသာ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဓားပြတွေ လာပြီ"

သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော စပါးကျီခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ အိမ်များအတွင်းမှ မီးအိမ်များနှင့် ဖယောင်းတိုင်များက တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လင်းလက်လာခဲ့၏။ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများက အဝတ်အစားများကို ဖြစ်သလို ဝတ်ဆင်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ထွက်ပြေးကြလေသည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်း အဆိုင်းအတွက် တာဝန်ကျသော အစောင့်များက ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် လူမိုက်အချို့က သူတို့၏ တံခါးပြင်ပတွင် နေရာယူထားပြီး ဖြစ်နေ၏။ အစောင့်များ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူမိုက်များက ပစ္စည်းကိုသာ ယူပြီး အသက်ကို မသတ်ရန် ဝိန်းယွီ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာကာ အဝတ်လျှော်တုတ်များဖြင့် အစောင့်များ၏ ဇက်ပိုးများကို ရိုက်ချလိုက်ရာ သတိလစ်သွားကြတော့သည်။ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေသော ပထမဆုံး အစောင့်များကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော အစောင့်များက သတိဝင်သွားကြသဖြင့် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ပိုခက်ခဲသွားတော့သည်။

အရှေ့ဆုံးမှ အရပ်ပုပုလူမိုက်က အစောင့်တစ်ယောက်၏ ကန်ကျောက်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီးနောက် စောစောက ဝိန်းယွီနှင့် သူ၏ လက်မောင်းခွန်အား အကြောင်း အငြင်းပွားခဲ့သော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထွားကြိုင်းသောလူက ထိုအစောင့်ကို ဖိချထားလိုက်သည်။ အစောင့်၏ ကန်ကျောက်မှုများကို သည်းခံရင်း သူက မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ သူ၏ အပေါင်းအပါများကို အော်ပြောလိုက်၏။

"မြန်မြန်... သူ့ကို တုတ်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်"

ရှောင်းလိက အစောင့်အများစုကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လူမိုက်များက အမောတကောဖြင့် အခြားအစောင့် တချို့ကို နှိမ်နင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျောက်ယိုချိုက်၏ လူသုံးယောက်နှင့် ရှောင်းလိ ခေါ်ဆောင်လာသော လူမိုက် ၁၇ ယောက်ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် သူတို့အဖွဲ့က စုစုပေါင်း ၂၁ ယောက် ရှိလေသည်။ အားလုံးက မျက်နှာများကို အမည်းရောင် အဝတ်စများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားကြရာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းပင်။

အစောင့်များအားလုံး သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများက ထွက်ပြေးရန်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ ငိုကြွေးကြတော့သည်။

"ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့..."

ရှောင်းလိက လူမိုက်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အစောင့်တွေ အကုန်လုံးကို ကြိုးတုပ်ထားလိုက်။ အစောင့်ကျဖို့ ဒီမှာ ငါးယောက် ချန်ထားခဲ့။ ခြံထဲက အစေခံတွေကို ခေါ်သွားပြီး စပါးကျီထဲက စပါးတွေကို သွားသယ်ကြ"

အစိုးရက ဆားနှင့် သံကို တင်းကြပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး မြို့နယ်အရာရှိများနှင့် အဆက်အသွယ်ကောင်းသော ကျာမိသားစုက သူတို့၏ ခြံစောင့်များကို တပ်ဆင်ပေးထားသော ဓားများက လူမိုက်များ ဓားပြလုပ်စဉ်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ပဲ့ရွဲ့ပြီး တုံးနေသည့် ဓားများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ အစောင့်များကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ပြီးနောက် သူတို့က အကျင့်ဟောင်းများ ပြန်ပေါ်လာကာ အစောင့်များ၏ ဓားများကို သိမ်းယူရုံသာမက သူတို့၏ အင်္ကျီလက်များတွင် တပ်ဆင်ထားသော သားရေလက်ပတ်များကိုပါ ချွတ်ယူကြလေသည်။

ဇက်ပိုးကို အားပြင်းပြင်း အရိုက်ခံလိုက်ရသော်လည်း သတိမလစ်သွားသော အစောင့်တစ်ယောက်က အခြေအနေ ဆိုးရွားနေကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် သတိလစ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ လက်ပတ်ကို စတင် ချွတ်ယူနေချိန်တွင် သူက အံကြိတ်ထားလိုက်သော်လည်း အင်အားချင်း မမျှသဖြင့် သေချင်ယောင် ဆက်ဆောင်နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်ပတ်များကို အချွတ်ခံလိုက်ရပြီး ခြေလက်များ အချည်ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဘေးတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရသော အစောင့်ခေါင်းဆောင်ကလည်း မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိထားမိသွားတော့သည်။ လူငယ်အစောင့်လေးက စိတ်သက်သာရာရသွားသဖြင့် ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ အနီးနားတွင် ဓားပြများ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျားလည်း နိုးနေတာပဲ"

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စွန့်စားပြီး မလုပ်နဲ့။ သူတို့ အကုန်လုံး စပါးကျီကို သွားတဲ့အထိ စောင့်ပါ။ ပြီးမှ ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်း ရှာကြမယ်"

ဤအားကိုးရာကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော လူငယ်အစောင့်လေးက သတိလစ်ချင်ယောင် ပြန်ဆောင်နေလိုက်တော့သည်။

အစောင့်များကို ကြိုးတုပ်ပြီးနောက် လူမိုက်များက သူတို့ အသစ်ရရှိထားသော ဓားများကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ကြပြီး သားရေလက်ပတ်များကို တပ်ဆင်ကာ ငွေများ လုယက်ရရှိသည်ထက် ပိုလို့ပင် ပျော်ရွှင်နေကြ၏။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ အဓိက တာဝန်က စပါးများကို သိမ်းယူရန် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေကြသည်။ ခြံထဲက အစေခံများ၏ ကျောများကို ဓားအိမ်များဖြင့် ထောက်ကာ စပါးကျီဆီသို့ လမ်းပြခိုင်းပြီး ထိုကျာမိသားစု အစေခံများကို လှည်းများပေါ်သို့ စပါးများ တင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။

ကျောက်ယိုချိုက်က သူ၏လူများကို ဦးဆောင်ကာ နေရာအနှံ့ တူးဆွရှာဖွေရာ ရွှေနှင့် ငွေစ အများအပြားကို ခိုးယူနိုင်ခဲ့သည်။ စပါးများ သယ်ယူနေသော အစေခံများကို ကြီးကြပ်နေစဉ် သူက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

"ညီအစ်ကို... ငါတို့က ထုန်ချန်စစ်တပ်ကပါ။ အခု ငါတို့ သယ်သွားတဲ့ စပါးတွေကို မင်းတို့ ဒေသခံ ပြည်သူတွေနဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို ဝေငှပေးမှာ။ မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းချင်လား"

သူက စစ်သားသစ် တစ်ယောက်အတွက် ဆုကြေး ဝမ်တစ်ရာကို မမက်မောတော့ဘဲ ယခုအခါ ရာထူးတစ်ခု ရရှိရန်သာ တောင့်တနေတော့သည်။ ကျာမိသားစု အစေခံများက အစကတည်းက ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူက မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမှ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ အစေခံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားတော့သည်။ ပခုံးပေါ်ရှိ စပါးအိတ်က သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချသွားပြီး သူက နားနှစ်ဖက်ကို အုပ်ကာ တောင်းပန်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် ဘာမှ မကြားရပါဘူး... တကယ် ဘာမှ မကြားရပါဘူး။ သူရဲကောင်းတို့ ကျွန်တော့်ကို မလှောင်ပါနဲ့..."

ကျောက်ယိုချိုက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုအစေခံကို ဓားအိမ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သော်လည်း ထိုးလိုက်တိုင်း ထိုလူက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားရာ သူ၏ စိတ်ရှုပ်မှုက ပိုလို့ပင် နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်၏။

"ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းအဘိုးရှေ့မှာ မြေကြီးပေါ် သေချင်ယောင် ဆောင်မနေနဲ့။ အခုချက်ချင်း မထဘူးဆိုရင် ငါ ဓားသုံးလိုက်မှာနော်"

အစေခံက ချက်ချင်းပင် ကုန်းရုန်းထလိုက်ပြီး စပါးအိတ်ကို မကာ စပါးလှည်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။ ကျောက်ယိုချိုက်က ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ ကျောက်တိန်းအာကို မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာ သူက ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်သွားတာလဲ"

ကျောက်တိန်းအာက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါတို့က သက်သေတွေကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ဒီလိုပြောတာလို့ သူက ကြောက်နေတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

ကျောက်ယိုချိုက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"ငါက တကယ် စေတနာနဲ့ သူတို့ကို ချမ်းသာပြီး အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရလာအောင် ကူညီပေးချင်ခဲ့တာပါကွာ"

ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းထဲမှ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က အစောင့်နှစ်ယောက် သတိလစ်ချင်ယောင် ဆောင်နေကြောင်း လာရောက် သတင်းပို့သည်။ ကျောက်ယိုချိုက်က ရှောင်းလိထံသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် သတင်းပို့ရမလား သို့မဟုတ် သူက အရင်သွားစစ်ဆေးပြီး လက်အောက်ငယ်သားများကို သတင်းပို့ခိုင်းရမလား တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယနည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းလေသည်။ ထိုအစောင့်နှစ်ယောက်ကို သူ စည်းရုံးနိုင်မနိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သောကြောင့်ပင်။

အစောင့်ခေါင်းဆောင်နှင့် လူငယ်အစောင့်လေးတို့က သူတို့ကို စောင့်ကြပ်နေသော ဓားပြများ နည်းပါးသွားသည်ကို သတိထားမိချိန်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြိုးများ ဖြည်ပေးရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ ထွက်မပြေးနိုင်ခင်မှာပင် ပေါက်ကြားသွားခဲ့၏။ လက်အောက်ငယ်သားများက အခြေအနေကို သတင်းပို့ပြီးနောက် အစောင့်နှစ်ယောက်က ခေါင်းဆောင်ငယ် တစ်ယောက် ရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ထူးခြားမှုမရှိသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူတစ်ယောက်သာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုလူက သူတို့ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျာမိသားစုက ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိဘဲ စည်းစိမ်တွေကို စုဆောင်းပြီး သာမန်ပြည်သူတွေကို ဖိနှိပ်နေတယ်။ ငါတို့က ထုန်ချန်စစ်တပ်ကပါ။ ပြည်သူတွေအတွက် ဒီဘေးဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ဒီကနေ့ ငါတို့ ရောက်လာတာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ သိုင်းပညာတွေက တော်သင့်ရုံ ရှိတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ မင်းတို့တွေ ထုန်ချန်စစ်တပ်ထဲ ဝင်ပြီး ကံကြမ္မာကောင်း ရှာချင်လား"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ အစောင့်ခေါင်းဆောင်နှင့် လူငယ်အစောင့်လေးတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

ကျောက်ယိုချိုက်က နောက်ထပ် ဆက်လက် စည်းရုံးရန် ပြင်ဆင်ရင်း လေးနက်ဟန်ဆောင်နေချိန်တွင် အစောင့်ခေါင်းဆောင်က လျော့ရဲနေသော ကြိုးများမှ သူ၏ လက်များကို လုံးဝ လွတ်မြောက်သွားစေပြီး ကျောက်ယိုချိုက်၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ရန် လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော် လေးလံသော ညအမှောင်ထုကို ဖြတ်တောက်လာသည့် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်က သူ့လက်ကို ခုတ်ပိုင်းသွားခဲ့၏။

ရှောင်းလိ၏ အေးစက်သော ဓားသွားက အစောင့်ခေါင်းဆောင်၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ တင်နေလေသည်။ ကျောက်ယိုချိုက်က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ပက်လက်လန်ကျသွားပြီး ဖြူဆုတ်နေသော မျက်နှာဖြင့် စိတ်သက်သာရာရစွာ ရင်ဘတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သီသီလေး... သီသီလေးပဲ..."

ကုန်းရုန်းထပြီးနောက် သူက ရှောင်းလိကို အလျင်စလို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က လည်ပင်းတွင် ဓားတင်ခံထားရသဖြင့် မလှုပ်ရဲတော့ချေ။ သို့သော် ရှောင်းလိ၏ အလျင်နှင့် သာမန်ဓားများထက် နှစ်ပေခန့် ပိုရှည်သော သူ၏ လက်နက်ကြောင့် အလွန် အံ့ဩသွားမိသည်။ သိုင်းသမား အများစုက ထိုကဲ့သို့သော ဓားမျိုးဖြင့် ရုန်းကန်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်းလိ၏ ဓားဆွဲထုတ်မှုနှင့် ဝှေ့ယမ်းမှုများက သဘာဝကျကျ စီးဆင်းနေပြီး သာမန်ဓားများထက် ဤလက်နက်ကို သူက ပိုပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင် သူ၏ လက်မောင်းခွန်အားက အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ထူးခြားနေရလိမ့်မည်။

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က သူ မကစားနိုင်သော ပြိုင်ဖက်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူက ခေါင်းကို ဘေးသို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် သိုင်းပညာက ညံ့ဖျင်းပါတယ်။ ခင်ဗျား အပြစ်ပေးတာကို ခံယူပါ့မယ်"

ရှောင်းလိက ဝိန်းယွီ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို မှတ်မိလိုက်သည်။ စပါးအချို့ကို ဒေသခံ လယ်သမားများထံ ဝေငှပေးပြီးမှ ကျန်ရှိနေသည်များကို ဒုက္ခသည် စခန်းသို့ သယ်ယူသွားကာ ဝေငှရန် ဖြစ်သည်။ သည်နေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သူက အစောင့်ခေါင်းဆောင်၏ ဇက်ပိုးကို ဓားပြားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုလူမှာ လုံးဝ သတိလစ်သွားတော့သည်။

လူငယ်အစောင့်လေးက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာ ဖြူဆုတ်သွား၏။ ရှောင်းလိက သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ကို သတိလစ်အောင် ရိုက်ချလိုက်"

အနီးတွင် ရပ်နေသော လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က တုတ်ကို မြှောက်ကာ လူငယ်အစောင့်လေး၏ ဇက်ပိုးကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ စပါးများ လှည်းပေါ်သို့ အများစု တင်ပြီးသွားချိန်တွင် အခြား လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွင် ကူညီပေးခဲ့သော အစေခံများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်နည်းဟု လာရောက် မေးမြန်းသည်။ ရှောင်းလိက ပြောလိုက်၏။

"သူတို့ကိုပါ ကြိုးတုပ်ထားလိုက်"

ကျန်ရှိနေသော အစေခံများနှင့် အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီးများကို ထင်းရုံထဲတွင် သော့ခတ်ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်က ခြံထဲက လူများ အာဏာပိုင်များထံသို့ ကာလတိုအတွင်း သတင်းပို့ခြင်းကို တားဆီးရန် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ဒုက္ခသည်များကြားတွင် စစ်သားများ စုဆောင်းရန်အတွက် သူတို့ကို အချိန်ပို ရရှိစေလိမ့်မည်။

တာဝန်က အပြည့်အဝ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။ ခြံဝင်းအတွင်း ဘယ်သူမှ ထွက်မပြေးကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှောင်းလိက စပါးလှည်းများဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျောက်ယိုချိုက်က သူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"လူ... လူကြီးမင်း..."

ရှောင်းလိက သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်၏။ အရုဏ်တက်ချိန် နီးကပ်လာသောအခါ ရှောင်းလိက ဟောင်းနွမ်းနေသော ကောက်ရိုးဖျာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ယာယီ မိုးကာကို မကာ အထဲသို့ ဝင်လာပြီး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ နေခဲ့သော ဝိန်းယွီကို ပြောလိုက်၏။

"ပြီးသွားပြီ"

ဤနေရာက ဒုက္ခသည်စခန်း၏ ဆင်ခြေဖုံး ဒေသဖြစ်သည်။ ဝိန်းယွီက သိုင်းပညာ မကျွမ်းကျင်သဖြင့် စပါးလုယက်ရာတွင် အကူအညီ မပေးနိုင်သောကြောင့် သူမက အစီအစဉ်အတိုင်း သူတို့ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို သည်နေရာမှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တဲအတွင်းရှိ မီးရောင်ဖြင့် သူမက မြေပြင်ပေါ်တွင် စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားပြီး ကျောက်ခဲများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော မြက်ခြောက်များကို နယ်ရုပ်များအဖြစ် အသုံးပြုကာ တစ်ညလုံး သူမဘာသာ ကစားနေခဲ့သည်။

ရှောင်းလိက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူမ၏ အတွေးများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေသယောင် ရှိသော်လည်း သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့၏။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် စစ်တုရင်ကစားပွဲကို မလိုအပ်တော့သဖြင့် သူမက လက်ထဲရှိ မြက်ခြောက် နယ်ရုပ်ကို ရေးဆွဲထားသော စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ မချလိုက်တော့ချေ။ သူမက ရှောင်းလိကို မော့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား"

ရှောင်းလိက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သွေးတစ်စက်မှ မကျခဲ့ဘူး။ လမ်းမှာ ဒေသခံ ရွာသားတွေကို စပါးလှည်း တချို့ ဝေပေးခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့ လှည်းတွေကိုတော့ ကျောက်ယိုချိုက်က သူ ခေါ်လာတဲ့ လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဒုက္ခသည်တွေကို စပါးဝေပေးရင်း ထုန်ချန်မှာ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖို့ စည်းရုံးနေတယ်"

ဝိန်းယွီက အပြင်ဘက်ရှိ ဒုက္ခသည်များ၏ ဆူညံသံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။ လက်ထဲရှိ မြက်ခြောက်ကို လှည့်ကစားရင်း သူမက ပြောလိုက်လေသည်။ "ရှင်းကျိုး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ ဖေစုန့်တို့ နောက်ဆို တော်တော်လေး ခေါင်းကိုက်ရတော့မှာပဲ"

အရာအားလုံးက သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူမက သည်ကိစ္စအတွက် အထူးတလည် ပျော်ရွှင်နေပုံ မပေါ်ချေ။ ဤအချက်ကို သတိထားမိသွားသော ရှောင်းလိက သူ့အင်္ကျီထဲမှ ပိုးပဝါဖြင့် ထုပ်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"စကားမစပ် ဒါက မင်းအတွက်ပါ"

...