အခန်း ၅၅

အပိုင်း (၅၅.၁)

သူသည် မီးအိမ်ပင် မထွန်းညှိဘဲ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မိုးနံ့များ သယ်ဆောင်လာသော အေးစက်သည့် လေပြေသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာပြီး ဝိန်းယွီ၏ လက်မောင်းများကို ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။ သူမသည် တံခါးဝကိုသာ ငေးကြောင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလား။

ရှောင်းလိသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဆင်းသွားပြီး ရေစည်ထဲမှ မိုးရေများကို ခပ်ယူကာ မျက်နှာပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပက်ဖျန်းလိုက်သည်။ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသော ရေစီးကြောင်းက သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေသော ပူလောင်မှုများကို နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

သူသည် ရေစည်အနားသတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှ ရေပေါက်များ တတောက်တောက် ကျဆင်းနေပြီး ကျဆင်းလာသော မိုးရေစက်တိုင်းနှင့်အတူ လှိုင်းထနေသည့် ရေစည်ထဲမှ သူ၏ မည်းမှောင်နေသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

ထိုဖြူဖျော့ပြီး နုနယ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသော မကျေနပ်ချက်များက ရောယှက်လို့နေသည်။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေသော ခံစားချက်များက သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားအောင် ဆွဲဖြဲနေသော်လည်း သူသည် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့လုနီးပါး အစွန်းရောက်နေချိန်တွင်ပင် သူ့စိတ်က ထူးခြားစွာ ကြည်လင်နေဆဲ။

သူ နားလည်လိုက်သည်။

သူမသည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် နှင်ထုတ်နေခြင်းမှာ သူမအတွက် သူက အမြဲတမ်း အပြင်လူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် သူက လုံလောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက ချန်ဝမ် သို့မဟုတ် ဝေ့ချီရှန်းသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမသည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် တွန်းဖယ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်းလိသည် အရှက်ရစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ထိုအနေအထားအတိုင်း မိုးရေစက်များကြားတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

___

၂ ရက်အကြာ။

မြို့တွင်းရှိ ဒုက္ခသည်များ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုတွင် ဝါးခမောက်များ ဆောင်းထားပြီး စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူတစ်စုသည် ယိုစိမ့်နေသော ယာယီတဲအမိုးအောက်တွင် စုဝေးနေကြသည်။

အစိုးရ ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းမှ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သွားယူလာသော အစောင့်တစ်ယောက်သည် တဲအောက်တွင် အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေသည့် ပိန်လှီလှီ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်တို့ ဆေးမရသေးဘူး။ လည်ချောင်း သက်သာသွားအောင် ဒီဆန်ပြုတ်ကို အရင်သောက်လိုက်ပါဦး"

ပိန်လှီလှီ အမျိုးသားဘေးတွင် ရပ်နေသော လူသန်ကြီးတစ်ယောက်သည် ပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အောက်ခြေတွင် အနည်ထိုင်နေသော ဆန်စေ့အနည်းငယ်ကို သတိထားမိသွားကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒါက ဆန်ပြုတ်လို့ ခေါ်လို့ရသေးလို့လား။ ပန်းကန်ဆေးရေနဲ့ ပိုတူသေးတယ်"

ဖျားနာနေပုံရသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ချောင်းဆိုးရင်း ပြောလိုက်၏။ "တော်ပါတော့၊ တော်ပါတော့ ဖန့်ညီအစ်ကိုရာ။ ဒီလိုအချိန်မှာ ဘာလို့ ချေးများနေဦးမှာလဲ"

လူသန်ကြီးက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "အရင်နှစ်တွေတုန်းကသာ ကယ်ဆယ်ရေးဆန်ပြုတ်ကို ဒီလိုမျိုး ချက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှင်းကျိုး အစိုးရရုံးက အရာရှိတွေ အကုန်လုံး ခေါင်းဖြတ်ခံရတာတောင် လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အမူအရာက ညှိုမည်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက အရင်တုန်းကဆိုတာ မင်းလည်း သိတာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက လော့ယန်နဲ့ ဖုန်းယန်တို့နဲ့ ယှဉ်ရင် တောင်ပိုင်းက ပိုကောင်းနေပါသေးတယ်။ အခု ရှင်းကျိုးက ပုန်ကန်လိုက်တော့ အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်တွေကလည်း အတုခိုးကြတယ်။ သူတို့အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်နေကြလို့ သာမန်ပြည်သူတွေက အက်ကွဲကြောင်းတွေကြားမှာ အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာနိုင်သေးတာပေါ့..."

သူသည် ဆန်အရသာထက် မှိုစော်နံနေသော ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်သော်လည်း ထိုအရသာကြောင့် သီးသွားကာ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးသွားတော့သည်။

သူ့ဘေးရှိ အစောင့်သည် သူ့ကျောကို အလျင်အမြန် ပုတ်ပေးလိုက်၏။

လူသန်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "ဖြည်းဖြည်း သောက်လေ၊ ဘာတွေ အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ"

လီရွှင်သည် လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်နဲ့ လုပ်ထားတာ"

လူသန်ကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် ပန်းကန်ကို ကောက်ယူကာ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ မှိုစော်နံနေသည်ကို တကယ်ပင် ရလိုက်၏။ သူသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး ပန်းကန်ကို ချက်ချင်း ရိုက်ခွဲလိုက်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "ရှင်းကျိုးက အဲ့ဒီ ခွေးမသားကောင်တွေ"

လီရွှင်၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ "မင်းသမီးက ရှင်းကျိုးကို ရောက်တဲ့အထိ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်လိုများ ဖြတ်သန်းလာရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..."

သူသည် လူသန်ကြီးကို မေးလိုက်သည်။ "ထုန်ချန်ရဲ့ စစ်သားစုဆောင်းတဲ့ သတင်းကို ငါတို့လူတွေ စုံစမ်းလို့ ရပြီလား"

ဖန့်ယွမ်သည် ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ရှင်းကျိုး အာဏာပိုင်တွေက လူတွေကို နေရာအနှံ့ ဖမ်းဆီးနေတာ။ အကုန်လုံးက သေသေချာချာကို ပုန်းနေကြတာပဲ"

ထို့နောက် သူက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ထုန်ချန်က ဖေစုန့်ရဲ့ လက်ပါးစေ ဖြစ်မသွားဘူးလား။ ဘာလို့ မင်းသမီးက ထုန်ချန်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိနေသယောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ထုန်ချန်က စစ်သားစုဆောင်းတဲ့အကြောင်း ဒုက္ခသည်တွေကြားမှာ ငါ စုံစမ်းကြည့်တော့ သူတို့အားလုံးက အဲ့ဒီ ထုန်ချန်စစ်တပ်အကြောင်းကို အကောင်းတွေချည်းပဲ ပြောနေကြတာ။ ငါ ကြားတာတော့ ရှင်းကျိုး အာဏာပိုင်တွေက ဆန်ပြုတ်ဝေရတာ အဲ့ဒီ ထုန်ချန်စစ်တပ်က စစ်သားစုဆောင်းချိန်မှာ သာမန်ပြည်သူတွေကို စားစရာနဲ့ ဆန်ပြုတ်တွေ ဝေပေးခဲ့လို့တဲ့။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒုက္ခသည်တွေက ရှင်းကျိုး အရာရှိတွေကို တော်တော် မကျေမနပ် ဖြစ်ကုန်လို့ သူတို့ပါ စပါးကျီတွေကို ဖွင့်ပြီး ဆန်ပြုတ်ဝေပေးဖို့ ဖိအားပေးခံရတာလို့ ကြားတယ်"

သူသည် လီရွှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဖေစုန့်ဆီကို ထုန်ချန် လက်နက်ချလိုက်တဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိနေမယ်လို့ မင်း ထင်လား"

လီရွှင်သည် ချောင်းဆိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီးကို ရှာတွေ့မှပဲ ငါတို့ မေးလို့ရလိမ့်မယ်"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မျက်နှာတစ်ဝက်နီးပါးကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဝါးခမောက်ကို ဆောင်းထားပြီး အနက်ရောင် လေးသမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေး မရှိသော ထိုအမျိုးသားသည် အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံပေါ်သည်။ သူသည် တဲအောက်ရှိ သူတို့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "လမ်းနည်းနည်းလောက် မေးလို့ ရမလား"

သူ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ အတော်လေး ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လီရွှင်နှင့် ဖန့်ယွမ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် လူငယ်ကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ ဖန့်ယွမ်သည် သူ့လက်မောင်းများ၊ ခါးနှင့် ခြေထောက်များကို အထူးတလည် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

တဲအောက်ရှိ အစောင့်များသည်လည်း သူတို့၏ ဝှက်ထားသော လက်နက်များကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ကြပြီး ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိသည်နှင့် ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်ကြသည်။

လီရွှင်က ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ အားမနာဘဲ မေးပါ"

ရှောင်းလိက ပြောလိုက်သည်။ "ရှုခင်းရဲ့ အလှတရားက လူတွေနဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်က တလက်လက် တောက်ပနေတဲ့ ရေပြင်နဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်တန်းတွေကို ခွက်တစ်ခွက်တည်းမှာ ထည့်ထားနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးကို ရှာနေတာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှင်သည် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်။ "ရှာရ လွယ်ပါတယ်၊ ရှာရ လွယ်ပါတယ်။ မြူခိုးတွေ ဝေနေတဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေ အဝေးကြီးအထိ ဆန့်တန်းနေပြီး စနိုက်ငှက်တွေ အိပ်စက်နေတဲ့ နေရာက အဲ့ဒီနေရာပါပဲ"

ထိုတုံ့ပြန်မှုက ဝိန်းယွီ သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်များနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။

ရှောင်းလိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် လမ်းမသိလို့ အဲ့ဒီကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လူကြီးမင်းကို အကူအညီ တောင်းလို့ရမလား"

လီရွှင်က ခေါင်းအကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ဖန့်ယွမ်သည် လီရွှင်၏ လက်မောင်းကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လောင်လီ၊ ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

လီရွှင်က သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ခေါ်ပြီး ဒီညီလေးကို လမ်းပြပေးဖို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့"

ဖန့်ယွမ်သည် ဝိန်းယွီကို အထူးတလည် လာရောက်ရှာဖွေပြီး ဖိန်ကျိုးသို့ ဘေးကင်းစွာ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ရန် ရောက်လာသော စစ်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လီရွှင်လောက် ဉာဏ်မပြေးသော သူသည် ဤစကားများကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ထိုလူငယ်သည် သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ကျန်လူများကို ထိုနေရာတွင်သာ နေခဲ့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် လီရွှင်က ထိုလူငယ်ကို လမ်းပြနေခြင်းထက် လူငယ်က သူတို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားနေခြင်းနှင့် ပိုတူကြောင်း ဖန့်ယွမ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုအဖွဲ့သည် လမ်းကြားလေးများမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းကာ ဟိုကွေ့သည်ကွေ့ လျှောက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အခြား လမ်းမကြီးတစ်ခုသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်းလိက ပြောလိုက်၏။ "ဒုက္ခသည်တွေကြားမှာ မျက်လုံးတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။ နောက်ယောင်ခံ မလိုက်ခံရအောင် ဒီလို လှည့်ပတ်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ ကျွန်တော် ခေါ်လာခဲ့ရတာပါ"

လီရွှင်က ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေးရဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုက စေ့စပ်သေချာလှပါတယ်"

ရှောင်းလိသည် သီးသန့်ခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ သခင်မလေးက ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ အတန်ကြာပါပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်နှင့် လီတို့သည် အခန်းအတွင်းသို့ အလောတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပြတင်းပေါက်ကို ကျောခိုင်းရပ်နေသော အမျိုးသမီးသည် လှုပ်ရှားသံကြောင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ ပဝါနှင့်အုပ်ထားသည့်ခမောက်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမက တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ "ဦးလေးလီ"

လီရွှင်၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။ သူသည် စကားပြောရန် ကြိုးစားရင်း နှုတ်ခမ်းများ အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း လည်ချောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆို့နင့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် ငိုရှိုက်ရင်း ခေါ်လိုက်နိုင်သည်။ "မင်းသမီး"

ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မပါ"

လီရွှင်သည် ဝိန်းယွီကို အထက်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီး တော်တော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီ..."

ထို့နောက် သူသည် တလေးတနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးတို့က တာဝန်ကျေပွန်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ပါတယ်။ အရမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့ပြီး လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးမှာ မင်းသမီးကို ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းရတာတွေကို ခံစားစေခဲ့ရတယ်..."

ဝိန်းယွီသည် လီရွှင်၏ လက်မောင်းကို တွဲထူရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ "ဦးလေးလီ မြန်မြန် ထပါ။ ကျွန်မရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့နဲ့ ရန်သူကို မျက်စိလည်သွားအောင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတင်းအမှားတွေ တမင် ဖြန့်ခဲ့တာပါ။ ဖုန်းယန်ကနေ ဦးလေးတို့ ထွက်ပြေးလာရတာကလည်း လုံလောက်အောင် ခက်ခဲနေပြီပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ အပြစ်တင်နေရတာလဲ"

တွဲထူခံရပြီးနောက်တွင်လည်း လီရွှင်သည် သူ၏ ဆို့နင့်နေသော ရှိုက်ငင်သံများကို မရပ်တန့်နိုင်သေးချေ။

ဖန့်ယွမ်သည် သူတို့က ထုန်ချန်စစ်တပ်ကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေပြီး ဝိန်းယွီ၏ သတင်းကို မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေချိန်တွင် သူမက သူတို့ကို အရင် ရှာတွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်နိုင်ပေ။ သူမသည် သူတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ အချိန်အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏သရုပ်မှန်ကို ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာသွားမှသာ ယနေ့ သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် လူလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကြက်သီးထသွားသည့်ခံစားချက်က သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ စေ့စပ်သေချာလှသော အစီအစဉ်များကြောင့်ပင် ဖေစုန့်၏ တင်းကြပ်စွာ ရက်လုပ်ထားသော ပိုက်ကွန်ကြီးက သူမကို ဖမ်းမမိခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ချေ။

သူသည် ဝိန်းယွီကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော အလှတရားကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မစိုက်ကြည့်ရဲတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး စစ်သူကြီး ဖန့်ယွမ်က မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝိန်းယွီ၏ ဖခင်လက်အောက်တွင် စစ်ဗျူဟာမှူး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး တော်ဝင်မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော လီရွှင်သည် ဝိန်းယွီအနေဖြင့် ဖန့်ယွမ်ကို သိမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဖန့်စစ်သူကြီးက ချန်လူကြီးမင်း လက်အောက်မှာ ဖိန်ကျိုးမှာ တာဝန်ကျခဲ့တာပါ။ မင်းသမီး ရှင်းကျိုးမှာ ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို ချန်လူကြီးမင်း သိသွားတဲ့အခါ မင်းသမီးကို ရှာဖွေရာမှာ ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ ဖန့်စစ်သူကြီးကို အထူးတလည် စေလွှတ်လိုက်တာပါ"

သူ ပြောသည့် ချန်လူကြီးမင်းဆိုသည်မှာ ဝိန်းယွီ၏ ဖခင်လက်အောက်တွင် အယုံကြည်ရဆုံးသော နောက်လိုက်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ဖိန်ကျိုး အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ဝေ့ ဖြစ်သည်။

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်၏။ "ချန်လူကြီးမင်းက အရမ်းကို စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်တာပဲ"

သူမသည် လူတိုင်းကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြသည်။

ယုံချန်သို့ မရောက်မီ လုပ်ကြံခံရမှုအတွင်း သူမသည် ယုံကြည်ရသော နောက်လိုက်များနှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့ကြောင်း၊ ကျိုးကျင့်အန်းက အသစ်လဲလှယ်ပေးသော မြင်းလှည်းများနှင့် အစောင့်စစ်သည်များကြောင့်သာ တောင်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် ခရီးနှင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ သူတို့သည် မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသဖြင့် ကျိုးကျင့်အန်း အသက်စွန့်သွားရသည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရွှင်တစ်ယောက် နောက်တစ်ဖန် ငိုကြွေးပြန်သည်။

ထိုနေ့က ဖုန်းယန်၏ အခြေအနေအကြောင်းကို ဝိန်းယွီ မေးလိုက်သောအခါ သူသည် ပိုလို့ပင် ဆို့နင့်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဖုန်းယန် ကျဆုံးသွားတဲ့နေ့က ရှီဇီက မြို့တံခါးဝမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရင်း ကျဆုံးသွားခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မြားတွေ အများကြီး စူးဝင်နေလို့ ဆန်ကာပေါက်လိုတောင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်..."

ဝိန်းယွီ၏ အသက်ရှူသံများ တုန်ယင်သွားသည်။ သူမ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်း ဖုံးကွယ်ထားသော လက်များသည် လက်ဖဝါးများမှ သွေးထွက်လုမတတ် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူမသည် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ထိုနေ့က ဖုန်းယန်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာများကို လီရွှင် ပြန်လည်ပြောပြနေသည်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေမိတော့သည်။

...

အပိုင်း (၅၅.၂)

"ရှီဇီက... ဖေစုန့်ရဲ့ ရက်ရက်စက်စက် အဖမ်းခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ အိမ်တော်က အကြံပေးအမတ်တွေရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ သူ့ကို တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဖေစုန့်က ရှီဇီ ဖြတ်လိုက်တဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းအတွက် လူတစ်ယောက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ကြေညာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့အတွက်... ကျွန်တော်တို့အတွက်... ရှီဇီက သူ့ရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက်က လက်ချောင်း ခြေချောင်း ၂၀ ကျော်လုံးကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီရွှင်သည် ပြင်းစွာ ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော်က ဝမ်ရယ်နဲ့ ရှီဇီတို့နောက်ကို သေမလို့ လိုက်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရှီဇီက ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တယ် 'ဝိန်းမိသားစုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချန်လျန်နန်းတော်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေကတော့ ကျန်နေသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့က တစ်လောကလုံးအတွက် အလုပ်အကျွေးပြုမယ်လို့ သစ္စာဆိုထားခဲ့ကတည်းက ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ တာ့လျန်ပြည်ကြီး ကျဆုံးသွားရုံနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ် သေဖို့ ရွေးချယ်နိုင်မှာလဲ' တဲ့"

သူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်၏။ "အဲ့ဒါက မင်းဆရာကြီးယွီ ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့ သခင်ငယ်လေးပါ"

လီရွှင်က ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီအသက်က သခင်ငယ်လေးရဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့ ဝယ်ထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်က သေဖို့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထပ်မပြောရဲတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖေမိသားစုရဲ့ ကျွန်အဖြစ်တော့ ကျွန်တော် အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ဖေစုန့်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချထားတဲ့ မင်းသမီးရဲ့ ကဗျာတွေနဲ့ စာတွေကို ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ မင်းသမီးက နိုင်ငံရေး လက်ထပ်ဖို့အတွက် နန်ချန်ကို ဆက်သွားနေတယ်ဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ဖိန်ကျိုးကို လာဖို့ ခေါ်ယူနေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒီကို အပြေးသွားခဲ့ကြတယ်။ မင်းသမီးအတွက် ကျွန်တော်တို့ အနည်းနဲ့အများ အသုံးဝင်နိုင်သေးတယ်လို့ မျှော်လင့်မိလို့ပါ"

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူသည် အကြံပေးအမတ်များအတွက် တောင်းပန်ရန် လက်ချောင်း ခြေချောင်း ၂၀ကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့ရကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ လက်ဖဝါးများမှ သွေးများ စီးကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်မကို ဒီအထိ အသက်ရှင်လျက် ရောက်လာခွင့် ပေးခဲ့ကတည်းက လော့ယန် ဆုံးရှုံးရမှု၊ ဖုန်းယန်ရဲ့ နာကျင်မှု စတဲ့သွေးကြွေးတိုင်းအတွက် တစ်ခုချင်းစီ ဖေစုန့်ကို ကျွန်မ ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းလိမ့်မယ်"

အခန်းထဲတွင် မျိုသိပ်ထားရသော ခံစားချက်များဖြင့် လေးလံနေသည်။

ဝိန်းယွီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှောင်းလိသည် သူမ၏ လက်များကို ရုတ်တရက် ငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဖန့်ယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "သွေးကြွေးအတွက် ဖေစုန့်ဆီကနေ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းသမီးကို ရှာတွေ့ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးစားပေးက မင်းသမီးကို ဖိန်ကျိုးဆီ လုံခြုံအောင် ပို့ဆောင်ပေးဖို့ပါပဲ။ အဲ့ဒီနေရာက ပိုပြီး လုံခြုံပါတယ်"

ဝိန်းယွီ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရှောင်းလိသည် သူမကို ပဝါတစ်ထည် ရုတ်တရက် ကမ်းပေးလိုက်၏။

လီရွှင်နှင့် ဖန့်ယွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူ့ကို ဝိန်းယွီ၏ ကိုယ်ရံတော်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားကြသဖြင့် ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

ဝိန်းယွီ၏ လက်ဖဝါးက ပဝါနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမသည် ခပ်စိမ့်စိမ့် အေးမြမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုပဝါတွင် အပျော့စား အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး သုတ်လိမ်းထားလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

သူမသည် တဒင်္ဂ အံ့ဩသွားခဲ့၏။

ထိုညကတည်းက ရှောင်းလိသည် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူမကို စကားမပြောတော့သလောက်ပင်။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သိမ်မွေ့စွာ ဝေးကွာသွားသော သဘာဝတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူမ ခိုင်းစေသော အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ခြင်းမှလွဲ၍ သူမနှင့် အခြား တခြားဘာစကားမှ မပြောတော့သလောက်ပင်။

ယခုအချိန်တွင် ဆေးသုတ်လိမ်းထားသော ပဝါတစ်ထည်ကို သူမကို ရုတ်တရက် ကမ်းပေးလာသောအခါ ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုများကြားမှ ခဏတာ သက်သာရာရသွားသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ပဝါကို အနည်းငယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင်တော့ ဘာမှ ပေါ်လွင်မနေခဲ့ချေ။ ဝိန်းယွီက မေးလိုက်သည်။ "ဖန့်စစ်သူကြီး... ရှင်နဲ့အတူ စစ်သည် ဘယ်လောက် ခေါ်လာခဲ့လဲ"

ဖန့်ယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မြို့ထဲကို ၂၀ကျော် ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ အကူအညီပေးဖို့ ၁၀၀လောက် တပ်စွဲထားပြီး နောက်ထပ် ၁၀၀ကတော့ အနီးအနားက မြို့နယ်တွေမှာ သတင်းယူနေကြတယ်။ ကျွန်တော် သတင်းပို့လိုက်တာနဲ့ သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လို့ ရပါတယ်"

ဝိန်းယွီသည် ခရီးစဉ်အတွင်း လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းသမီးရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့အတွက် ဒီစစ်သူကြီးက အသက်ပေးပြီး ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်"

သို့သော် ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်လေသည်။ "ဖိန်ကျိုးကို ပြန်ဖို့က စောင့်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်အောက်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ စစ်တပ်တချို့ ရှိနေသေးတယ်။ ဖန့်စစ်သူကြီးရဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို ထုန်ချန်ဆီ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းချင်ပါတယ်"

ဖန့်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ဖန့်ယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းသမီးက ထုန်ချန် အဝိုင်းခံထားရတာကို ကျွန်တော့်ကို ဖြေရှင်းစေချင်တာလား"

သူသည် အလွန် ခက်ခဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ထုန်ချန်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဖေစုန့် လွှတ်လိုက်တဲ့ စစ်တပ်က အနည်းဆုံး ၅၀၀၀ လောက် ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်သား ၂၀၀ နဲ့က အဲ့ဒီကို အပြေးသွားရင်တောင် သိပ်ပြီး အများကြီး မလုပ်နိုင်ပါဘူး"

လီရွှင်သည်လည်း ဝိန်းယွီက ထုန်ချန်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ဆက်သွယ်မှုများ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အကြံပေးလိုက်သည်။ "မင်းသမီး... ဒါက ပညာမဲ့ရာ ကျပါတယ်။ ဖေစုန့်ဆီကို ထုန်ချန် လက်နက်ချခဲ့တာက အကျပ်ကိုင်ခံရလို့ ဖြစ်ပြီး မြို့ထဲမှာ သစ္စာရှိတဲ့ သူတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ ကျဆုံးမှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူးလေ။ သူ့ကို ကယ်တင်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ တကယ်လို့ ဖန့်စစ်သူကြီးသာ မဆင်မခြင် သွားမယ်ဆိုရင် သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ စစ်သားတွေပါ ဆုံးရှုံးသွားရလိမ့်မယ်"

ဝိန်းယွီသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်၏။ "ထုန်ချန်ကို ကယ်ချင်တယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ"

ဖန့်ယွမ်နှင့် လီရွှင်တို့သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖန့်ယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မင်းသမီးက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ထုန်ချန်ဆီ သွားစေချင်ရတာလဲ"

ဝိန်းယွီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထုန်ချန်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက ဒေသခံ အစိုးရရုံးက လူယုတ်မာတွေရဲ့ အကွက်ဆင်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မအတွက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေကို စုဆောင်းပေးတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့က ဖေစုန့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေခဲ့တာ။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်တဲ့ ရေတွက်လို့မရတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တွေလည်း သူတို့ရဲ့ လိမ်လည်သတ်ဖြတ်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ရှင်းကျိုးမှာတုန်းက ကျွန်မက ထုန်ချန်ရဲ့ နာမည်ကို ငှားပြီး စစ်သားစုဆောင်းခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တောင်ပိုင်း ဒေသတစ်ခုလုံးကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားစေမယ့် ဖေစုန့် သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းအမှားကိုလည်း ဖြန့်ခဲ့တယ်။ ဒေါသထွက်သွားတဲ့ ဖေစုန့်က ထုန်ချန်ကို ဥပမာအနေနဲ့ အပြစ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ။ အဲ့ဒီ ကြွက်စုတ်လို မြို့ပိုင်ကလည်း သေဖို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေ အကုန်လုံးနဲ့အတူ တောင်ပိုင်းကို သေချာပေါက် ထွက်ပြေးလိမ့်မယ်"

သူမ၏ အကြည့်သည် နက်ရှိုင်းသွား၏။ "အဲ့ဒီစည်းစိမ်တွေကို သုံးပြီး တခြား ပြည်နယ်တစ်ခုမှာ သူ့ကို ခိုလှုံခွင့် ပေးလိုက်မယ့်အစား ဖိန်ကျိုးကို ပြန်ယူလာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ဖန့်ယွမ်သည် ဝိန်းယွီ၏ စကားများထဲမှ အဓိကအချက်ကို "မင်းသမီးက ထုန်ချန်နဲ့ လုံးဝ ဆက်သွယ်မှု မရှိခဲ့ဘူးလား။ သူတို့ရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး စစ်တပ်ကို စုဆောင်းရုံပဲ လုပ်ခဲ့တာပေါ့"

ထို့နောက် သူသည် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည့်နှယ် စားပွဲကို ရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ထက်မြက်လိုက်တာ။ ဒီအစီအစဉ်က တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ"

လီရွှင်သည်လည်း မှင်သက်သွားပြီး စကားပြောရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။ "ဖိန်ကျိုးရဲ့ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တာက မင်းသမီးလား"

သူသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ငိုလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။ "ရှင်းကျိုးက ပုန်ကန်လိုက်တုန်းက ချန်လူကြီးမင်းက ဖေစုန့်က ဖိန်ကျိုးကို သေချာပေါက် ပစ်မှတ်ထားလာမယ်လို့ ခန့်မှန်းမိပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်နိုင်အောင် စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ သူက ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေကို အချိန်အကြာကြီး ဆွေးနွေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို စုဝေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရက်ပေါင်းများစွာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရှင်းကျိုးနဲ့ နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေတဲ့ ပြည်နယ်တွေကလည်း ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်ရော။ သူတို့အချင်းချင်း အရင် စပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့တာပဲ။ အဲ့ဒါက အလကားနေရင်း လန့်သွားတာပဲ။ ချန်လူကြီးမင်းကတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ဖိန်ကျိုးကို ကာကွယ်ပေးတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဖိန်ကျိုးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာက မင်းသမီးပါပဲ"

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "တရားတဲ့ အကြောင်းပြချက်က အထောက်အပံ့ အများကြီး ရတာဖြစ်ပြီး မတရားတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကတော့ အထောက်အပံ့ နည်းနည်းပဲ ရတာပါ။ ဖေစုန့်ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနဲ့ လူမဆန်မှုတွေက ဒီအခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့တာပဲ"

သူမသည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်၏။ "ရှင်းကျိုးရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရုပ်သိမ်းတော့မယ်လို့ ကျွန်မ သတင်းရထားတယ်။ အဲ့ဒါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တာနဲ့ ဖန့်စစ်သူကြီးက ကျွန်မရဲ့ လူတွေနဲ့အတူ ဒုက္ခသည်တွေအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီး ထုန်ချန်ကို သွားတဲ့ ပင်မလမ်းကြောင်းပေါ်က လူတွေကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်လို့ ရပါတယ်။ ထုန်ချန် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ထုန်ချန်က စစ်သားတွေ စုဆောင်းပြီး ရိက္ခာတွေ သယ်ဆောင်နေတယ်လို့ လမ်းမှာ ကြားလို့ လာရောက်ပူးပေါင်းတာပါလို့သာ ပြောလိုက်ပါ။ သူက အခုချိန်မှာ လူအင်အား လိုအပ်နေမှာဆိုတော့ သူ့ကို စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ ရှင်တို့ကို ခေါ်ထားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူ့ကို ဖိန်ကျိုးဆီ 'စောင့်ကြပ်' ပြီး ခေါ်သွားလိုက်ရုံပါပဲ"

ဖေစုန့်က ထုန်ချန်သို့ စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ခြင်းမှာ မျောက်များကို ခြောက်လှန့်ရန် ကြက်တစ်ကောင်ကို သတ်ပြခြင်း—ပြည်နယ်များတွင် မိမိကိုယ်ကို ဘုရင်အဖြစ် ကြေညာထားသူများကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုပြည်နယ်များသည် ပုန်ကန်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးကတည်းက အစကတည်းက နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိအောင် လုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဖေစုန့်၏ ပင်မစစ်တပ်သည် တင်းကျိုးတွင် ဝေ့ချီရှန်းနှင့် ရောထွေးနေဆဲ အချိန်၌ သူတို့၏ အင်အားကို တိုးချဲ့ခြင်းဖြင့်သာ နောင်တစ်ချိန်တွင် မြစ်ကို ကျောခိုင်းပြီး နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နိုင်လိမ့်မည်။

ရှင်းကျိုး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည်လည်း ဤအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရပေလိမ့်မည်။ ဖေစုန့်က ထုန်ချန်သို့ စစ်တပ်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်းကျိုးတွင် စစ်သားစုဆောင်းနေသူများသည်—ထုန်ချန်မှ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ— နောက်ထပ် ပြဿနာ မဖန်တီးနိုင်တော့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် ဦးစားပေးရမည့် အရာမှာ နယ်မြေအတွက် အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် တရားဝင် လမ်းမကြီးများကို ဆက်ပြီး ပိတ်ဆို့မထားတော့မှာ သေချာသည်။

သူမ စီစဉ်နေသည်မှာ ဤပရမ်းပတာ အခြေအနေမှ အထိအခိုက်မရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်း လုယူချင်နေကြသော ထိုအဆီတုံးကြီးကိုပါ ရယူရန် ဖြစ်လေသည်။

ဖန့်ယွမ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းကျိုးက မလုံခြုံဘူး။ ပိတ်ဆို့မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တာနဲ့ မင်းသမီးကို ဖိန်ကျိုးရဲ့ နယ်စပ်မြို့လေးတစ်ခုဆီ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ လူတွေကို ကျွန်တော် အရင် စေလွှတ်လိုက်မယ်။ မင်းသမီးနဲ့ လီလူကြီးမင်းက အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သတင်းကောင်းကို စောင့်နေလို့ ရပါတယ်"

လီရွှင်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။ "မင်းသမီးရဲ့ လုံခြုံရေးက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ။ ဒါက ပိုပြီး သင့်တော်တယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း ယုံကြည်ပါတယ်"

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖန့်စစ်သူကြီးကို လူတစ်ယောက်လောက် ခေါ်သွားပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းလို့ရမလား"

ဝိန်းယွီသည် ဘေးသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်းလိကို ရှေ့သို့ ထွက်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်းလိသည် အံ့ဩစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။

—ဤနေရာသို့ မလာခင်က ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို သည်ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ကြိုတင် ဆွေးနွေးထားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် လူနှစ်ယောက်စလုံး၏ စူးစမ်းနေသော အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် သူသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။

လီရွှင်နှင့် ဖန့်ယွမ်တို့သည် ဤလူငယ်က ထူးခြားသူဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဝိန်းယွီက သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးထားခြင်း မရှိသဖြင့် သူ၏သရုပ်မှန်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးရှင် သူရဲကောင်း ရှောင်းလိ ပါ။ ကျွန်မရဲ့ နောက်လိုက်တွေနဲ့ ကွဲကွာသွားပြီး ယုံချန်မှာ ဒုက္ခရောက်နေချိန်ကစလို့ ရှင်းကျိုးကို ရောက်တဲ့အထိ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး အန္တရာယ်တွေထဲကနေ ဘေးကင်းအောင် အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့တာ သူပါပဲ။ သူက ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ စစ်သားတွေကို စတင်စုဆောင်းကတည်းက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးနေခဲ့တာပါ။ သူ ပါသွားရင် စစ်သူကြီးက သူတို့ကို စီမံခန့်ခွဲရာမှာ အနည်းနဲ့အများတော့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ"

ဖန့်ယွမ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က မင်းသမီး လက်အောက်က တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ သိပ်ပြီး မရင်းနှီးပါဘူး။ သူရဲကောင်းရှောင်း ပါလာရင် ကျွန်တော့်အတွက် အများကြီး အခက်အခဲ သက်သာသွားမှာပါ။ မင်းသမီးကို ကြိုတင်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထို့နောက် ဝိန်းယွီသည် ရှောင်းလိကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ စည်းကမ်းမရှိတဲ့ စစ်သားတွေက သိပ်ပြီးတော့ ကြည့်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် အားတဲ့အချိန်ကျရင် ဖန့်စစ်သူကြီးဆီကနေ သင်ယူပြီး သူတို့ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ ချမှတ်ပေးလိုက်ပါ"

ရှောင်းလိက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ပြီး ဖန့်ယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အခုကစပြီး ဖန့်စစ်သူကြီးကို အကူအညီ တောင်းရတော့မယ်"

ဖန့်ယွမ်သည် လက်ကို ခါယမ်းကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက မင်းသမီးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာ ဆိုတော့ ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းသမီးရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်လည်း ဟုတ်တယ်။ နောက်ဆိုရင် လိုအပ်တဲ့အချိန်တိုင်း ဖန့်ယွမ်ကို အမိန့်ပေးလို့ ရတယ်"

ဤနေရာအထိ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် သူတို့ မထွက်ခွာခင် ထမင်းတစ်နပ်ကျွေးရန် ခေါ်ထားလိုက်လေသည်။

မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် လီရွှင်နှင့် ဖန့်ယွမ်တို့သည် သူတို့၏ အစောင့်များနှင့်အတူ အရင် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သီးသန့်ခန်းထဲတွင် အခြား မည်သူမျှ မရှိတော့သဖြင့် ဝိန်းယွီသည် ရှောင်းလိကို နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူသည် သူမ၏ လက်သည်းများဖြင့် ထိုးမိထားသော လက်ဖဝါးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆေးမှုန့်များကို ပြန်လည် သုတ်လိမ်းပေးကာ သူမ ကိုင်ထားသော ပိုးသားပဝါဖြင့် ပတ်စည်းပေးလိုက်သည်။

ထိုလုပ်ရပ်သည် အနည်းငယ် အကျွမ်းတဝင်ရှိလွန်းပြီး ရင်းနှီးလွန်းနေ၏။

သို့သော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရေးအတွက် ထွက်ပြေးစဉ်အတွင်း သူတို့ ချိုးဖောက်ခဲ့သော ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ နယ်နိမိတ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းသည် အရေးမပါသည့်နှယ်။

ထို့ကြောင့် ခဏတာ အံ့ဩသွားပြီးနောက် ဝိန်းယွီသည် နားလည်မှုဖြင့် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော်လည်း အရပ်မြင့်မြင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြောင့် အရှိန်အဝါကျန်ရစ်နေသေးသည့် အမျိုးသားကို စောင့်ကြည့်နေမိ၏။ "ရှင် ကျွန်မကို မမေးတော့ဘူးလား။ ရှင့်ကို ကျွန်မနဲ့အတူ ထုန်ချန်အထိ လိုက်သွားခိုင်းတာကို အရင်ကတည်းက ရှင်နဲ့ တိုင်ပင်မထားခဲ့ဘူးလေ"

ရှောင်းလိသည် နှုတ်ဆိတ်ကာ ပတ်တီးကို ပြီးအောင်စည်းပေးလိုက်ပြီးမှ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်း လိုအပ်တဲ့ ငွေတွေ အကုန်လုံးကို ငါ ပြန်ယူလာခဲ့မယ်"

...