အခန်း ၅၆

အပိုင်း (၅၆)

မိုင်တစ်ထောင်အကွာ တင်းကျိုးတွင်။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ဝေ့မြစ်၏ မြောက်ဘက်ရှိ ဤမြေပြင်ဆီသို့ မရှိသလောက်ဖြစ်သော အနွေးဓာတ်လေးကိုသာ သယ်ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။

အမြောက်ဆန်များကြောင့် ပျက်စီးကာ မည်းနက်နေသော မြို့ရိုးပေါ်တွင် "ဝေ့" ဟူသော စာလုံးပါရှိသည့် အလံသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ဝဲနေသည်။

တောရိုင်းလွင်ပြင်၏ အလွန်တွင် ဖေစုန့်၏ စစ်တပ်သည် မည်းနက်သော ဒီရေလုံးကြီးနှယ် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ဘယ်သူမှ သူတို့၏ အောင်ပွဲအတွက် အောင်ပွဲမခံနေကြချေ။

ဖေစုန့်သည် မြင်းကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မြင်းကို နောက်သို့ မလှည့်မီ မြို့ရိုးသူရဲခိုပေါ်ရှိ မသဲကွဲသော လူရိပ်မည်းကြီးနှင့် ခဏတာ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည်။

သူသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ခပ်ဖွဖွ ဆွဲလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ကျာ့"

ဤတိုက်ပွဲတွင်— သူ အနိုင်မရခဲ့။

သို့သော် ရှုံးနိမ့်သည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်။

တင်းကျိုးသည် ဝေ့ချီရှန်း၏ လက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖေစုန့်သည် ယန်ယွင် ၁၆ ပြည်နယ်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော မော်ကျိုးကို သိမ်းပိုက်ရန် စစ်ဆင်ရေး အလယ်တွင် သူ့တပ်များကို လမ်းလွှဲလိုက်၏။

သူတို့၏ အားပြိုင်မှုသည် နောက်လာမည့်စစ်မြေပြင်တွင် ဆက်လက် ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်။

တင်းကျိုး မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဝေ့ချီရှန်းသည် ဆုတ်ခွာသွားသော ဖေတပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ"

ဖေစုန့်သည် တင်းကျိုးတွင် အခြေအနေ အပြောင်းအလဲကို မြင်သောအခါ သူ့ကိုယ်သူ ငါးစာအဖြစ် အသုံးချပြီး ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။ ရိက္ခာများ ပို့ဆောင်သည့် အသွင်ဆောင်ကာ မော်ကျိုးကို လမ်းလွှဲတိုက်ခိုက်ရန် သူ့တပ်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

သိမ်းငှက်၏ အော်သံသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး လေပြင်းက သူ၏ ခြုံလွှာကို ရိုက်ခတ်နေ၏။

သူသည် မြောက်ပိုင်း သတင်းပို့ သိမ်းငှက်ကို နားနိုင်ရန် လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်၏။ ၎င်း၏ သံချိတ်ကဲ့သို့သော လက်သည်းများသည် သူ၏ လက်ဖျံပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး လက်ပတ်များကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

ဝေ့ချီရှန်းသည် သိမ်းငှက်၏ သတင်းပို့ ပြွန်ထဲမှ စာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာကို ဖတ်ပြီးနောက် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မုတ်ဆိတ်တိုအောက်ရှိ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားခဲ့သည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပြန်လည်ငေးကြည့်ရင်း သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် တကယ် ကောက်ကျစ်တဲ့ မြေခွေးကတော့ တောင်ပိုင်းကို ထွက်သွားပြီ"

ရှင်းကျိုးတွင် သူ ထောင်ထားခဲ့သော ထောင်ချောက်သည် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရ၏။

တောင်ပိုင်းတွင် ပုန်ကန်သော ဘုရင်များ ပေါများလာသဖြင့် သူသည် မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မှ မရရှိခဲ့ဘဲ ဖေစုန့်အတွက် ရှုပ်ထွေးမှုများကိုသာ ချန်ထားရစ်နိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်တကယ် အကျိုးအမြတ် ရရှိသွားသူမှာ ကျဆုံးသွားသော လျန်မင်းဆက်မှ ထိုဟန့်ယန် မင်းသမီးပင်။

ဤစစ်ဆင်ရေးအပြီးတွင် သူမသည် တစ်ချိန်က လျန်မင်းဆက်၏ အကြီးကျယ်ဆုံးအဖြစ် ချီးကျူးခံခဲ့ရသော သူမ၏ အလှအပအတွက်သာမက အခြားသော အရာများစွာအတွက်ပါ တစ်တိုင်းပြည်လုံးတွင် ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်။

___

အေးစက်လှသော နွေဦးလေပြေထဲတွင် ဖေစုန့်သည် အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်လျက် မြင်းကို တည်ငြိမ်စွာ စီးနင်းလာခဲ့၏။

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး သတင်းပို့သမား တစ်ဦးသည် ရှေ့မှနေ၍ သူ့ထံသို့ အလျင်အမြန် ဒုန်းစိုင်းလာခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် မြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုသူသည် မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျလာကာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သတင်းလွှာကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားလိုက်သည်။

"ကျူကျွင်း... ထုန်ချန်က အရေးပေါ်သတင်းပါ"

သူနှင့်အတူ စီးနင်းလာသော ဖေစုန့်၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် သတင်းလွှာကို ယူကာ သူ့ထံသို့ ဆက်သလိုက်ကြသည်။

၎င်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ဖေစုန့်၏ အရှိန်အဝါသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ပြီး သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးအား ဆုတ်ခွာရန် လက်ဟန်ပြရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်၏။

ကုန်းစွန်းချို၏ မြင်းလှည်းသည် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ခန်းဆီးကို မ,တင်လိုက်ပြီး သူသည် ဖေစုန့်၏ မကျေနပ်သော မျက်နှာအမူအရာကို လေ့လာကာ မေးလိုက်သည်။ "ထုန်ချန်မှာ တပ်စွဲထားတဲ့ နာမည်ကြီး စစ်သူကြီးတွေ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒါက တပ်စွဲထားတဲ့ မြို့တစ်မြို့တောင် မဟုတ်ဘူး။ ဖေယွမ်ရဲ့ တာဝန်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာများလား"

ဖေစုန့်က သူ့ကို သတင်းလွှာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ကုန်းစွန်းချို၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသယောင်။ သူက တွေးတောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီ ထုန်ချန် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကြွက်စုတ်က အစိုးရငွေတွေနဲ့ တောင်ပိုင်းကို ထွက်ပြေးသွားတာ၊ အရင်မင်းဆက်က အကြွင်းအကျန်တွေရဲ့ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတာပဲ။ ဒုက္ခသည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး သူတို့က ဖိန်ကျိုးကို ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။ ပုန်ကန်နေတဲ့ ပြည်နယ်တွေက လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားတော့ ဖေယွမ်က ပင်မစစ်တပ်နဲ့ သူတို့ကို မလိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီ မိန်းမ... သူ့ရဲ့ ကောက်ကျစ်မှုက သဘာဝလွန် အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီ"

သူသည် ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် ကျူကျွင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အရင် လျန်မင်းဆက်က အကြွင်းအကျန်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ လှည့်ကွက်တွေ သုံးသုံး၊ အဲဒါတွေက သာမန် ပရိယာယ်တွေပဲ ဖြစ်ပြီး အစစ်အမှန် စစ်ရေးဗျူဟာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ အစောင့်... ဖေယွမ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ၅ပေရှည် မြောင်ဓားကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ သူတစ်ယောက်... ဒီလို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို စွမ်းရည်မျိုးနဲ့လူကို ဖယ်ရှားလိုက်တာက ဟန့်ယန်ရဲ့ ကျားပါးစပ်ထဲက အစွယ်တွေကို နှုတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဖေစုန့်က ပြောလိုက်လေသည်။ "သူ့ကို ဖြေရှင်းဖို့ ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိတယ်"

သူသည် အဝေးမှ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော နှင်းပါးပါးလေးများဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နန်ချန်ကို လွှတ်ထားတဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ သံတမန်ဆီက သတင်းရသေးလား"

ကုန်းစွန်းချိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မရသေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျူကျွင်း ကမ်းလှမ်းထားတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေက ရက်ရောပါတယ်။ နန်ချန်က ငြင်းဆန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ဖေစုန့်သည် သူ၏ မျက်ခွံများကို အနည်းငယ် ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "သူတို့ ငြင်းလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ကုန်းစွန်းချို၏ နားမလည်သော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် မြင်း၏ နံဘေးကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းလိုက်ကာ ရှေ့သို့ သွားရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဒီနည်းနဲ့ ချန်လျန်ဝမ်က နန်ချန်မှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေရဲ့ အလေးချိန်ကိုလည်း ကျုပ်တို့ ခန့်မှန်းနိုင်တာပေါ့"

ကုန်းစွန်းချို၏ စိုးရိမ်စိတ်သည် ဝမ်းသာစိတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရိုသေစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ကာ "ကျူကျွင်းက ပညာရှိလှပါတယ်"

ဖေစုန့်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ "လောလောဆယ်တော့ ထုန်ချန်ကို အသုံးချခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီဝိန်းမိန်းမရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ စစ်ပွဲမှာ တစ်ကြိမ်တည်းသော အောင်ပွဲ ဒါမှမဟုတ် ရှုံးနိမ့်မှုကို ဘယ်တော့မှ အာရုံမစိုက်ဘူး။ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက သူ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေနဲ့ မတူဘူး။ သူက လက်ဦးမှု ရယူတဲ့နေရာမှာ အရမ်းတော်တယ်"

သူမသည် ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် ဆေးဝါးဈေးနှုန်းများကို နှောင့်ယှက်ခဲ့စဉ်က အမြောက်အမြား ကြိုတင်ဝယ်ယူမည့် ကောလာဟလများကို ဖြန့်ချိခဲ့ပြီး ကုန်သည်များကို ရိက္ခာများ သိုလှောင်စေခဲ့သည်။

သူ့စစ်တပ် ယုံချန်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ လပေါင်းများစွာ ကြာမှ မြင့်တက်သင့်သော ဈေးနှုန်းများကို သူမသည် အောင်မြင်စွာ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းတွင် လတ်တလော ရှုံးနိမ့်မှုသည်လည်း သူ့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် ကောလာဟလများကို ကြိုတင်ဖြန့်ချိခဲ့ခြင်းနှင့် ထုန်ချန်ရှိ အတုအယောင် စစ်သားစုဆောင်းရေး အသိပေးချက်များကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချိန်ပိုကြာကြာ ယူရမည့် ထိတ်လန့်မှုသည် ဒေသတစ်ခွင်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

ပုန်ကန်နေသော ပြည်နယ်များနှင့် ခရိုင်များစွာသည် ထိုထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှင်းကျိုးမှ ဖိအားများကြောင့် လှုပ်ရှားရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

ကြိုးများကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် တောင်ပိုင်း အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ ခြယ်လှယ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် အသံတိတ် ရှုံးနိမ့်မှု ၂ ကြိမ်ကို ခံစားခဲ့ရ၏။

သို့သော် တတိယအကြိမ်တော့ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

တောရိုင်းလွင်ပြင်ထဲက လေသည် ဖေစုန့်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံနွယ်များကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမယ့် ကျုပ် အကျွမ်းကျင်ဆုံးကလည်း အရင်ဆုံး လက်ဦးမှု ရယူတာပဲ"

___

"ဒေါင်—"

ရှေးဟောင်း ဘုရားကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံသည် သာယာအေးငြိမ်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သောင်းချီသော ဘုရားဆင်းတုတော်များ လိုဏ်ဂူရှေ့တွင် ထာဝရ ဖယောင်းတိုင်များသည် တောက်ပစွာ လောင်ကျွမ်းနေ၏။ တောင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကျောက်ကမ်းပါး မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးသည် ဘုရားဆင်းတုတော် ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ အချို့က သနားကြင်နာဟန်၊ အချို့က ဝမ်းနည်းဟန်၊ အချို့က တင်းမာဟန်၊ အချို့က ဒေါသထွက်ဟန် ...

ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ပင်မဘုရားဆင်းတုတော်သည် အမိုး ၃ ဆင့်ရှိသော ပင်မကျောင်းဆောင်လောက် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေပြီး တစ်ဝက်ခန့် မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများသည် အောက်တွင် ရှိခိုးပူဇော်နေသူများကို ဝမ်းနည်းမှုနှင့် သနားကြင်နာမှုများဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသယောင်။

ဝိန်းယွီသည် ဆုတောင်းဖျာပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ဒူးထောက်နေပြီး လက်အုပ် ဆုတောင်းနေလေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးများနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဘေးတစောင်း မြင်ကွင်းကို ပုလဲဆံထိုးများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ လောကကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အလှကို ဘယ်အရာကမှ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဘုရားကျောင်း ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်နှင့် ပလ္လင်မှ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်တို့သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရောယှက်သွားပြီး ထိုခဏတာ အချိန်လေးအတွင်း သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါကဲ့သို့ ပေးစွမ်းနေ၏။

မည်သည့် ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားမှန်း မသိရသော သူမ၏ ရွှေလိမ္မော်ရောင် ပိတ်ပါးဝတ်ရုံသည် နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်နှင့် ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်များအောက်တွင် စီးဆင်းနေသော အလင်းရောင်နှင့်အတူ လှိုင်းထနေသယောင်။

အနီးအနားတွင် ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်နေသော ကိုရင်ငယ်တစ်ပါးသည် သူ၏ သစ်သားငါးကို ခေါက်ရင်း မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ မဖွင့်ရဲချေ။

ပိန်ချုံးနေသော သက်ကြီးရွယ်အို ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ အရိုအသေပေးမှုအဖြစ် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။ "အော်မီတော်‌ဖော်"

ထိုအခါမှသာ ကိုရင်ငယ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အရိုအသေ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "ဆရာတော်"

ဘုန်းတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ"

ကိုရင်ငယ်သည် လက်အုပ်ချီကာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဘုန်းတော်ကြီးသည် ဆုတောင်းဖျာပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ ရွှေလိမ္မော်ရောင် အင်္ကျီလက်များသည် သူမ၏ နောက်တွင် ဖြန့်ကြက်နေ၏။ သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါယိကာမလေး ရှာဖွေနေတဲ့ အရာက ဒီဘုရားကျောင်းထဲမှာ မရှိပါဘူး"

ဝိန်းယွီ၏ မည်းနက်သော မျက်တောင်များသည် ပင့်တက်သွားပြီး လောကကြီးကို စူးစမ်းနေသော လုအန်းငှက်တစ်ကောင်နှယ် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဘုရားရှင်က 'ဖြစ်တည်မှုအားလုံးဟာ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေပဲ၊ ဖြစ်တည်မှုအားလုံးကို ဖြစ်တည်မှု မဟုတ်ဘူးလို့ မြင်ရင် တထာဂတကို မြင်ရမယ်' လို့ ဟောကြားခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ တပည့်တော်မက ဒီသေမျိုး လောကကြီးကို လောကကြီး မဟုတ်ဘူးလို့ မြင်ပေမယ့် တထာဂတကိုတော့ မမြင်ရသေးဘူး။ ဒါက တပည့်တော်မကို ရှုပ်ထွေးစေတယ်"

ဘုန်းတော်ကြီးသည် နောက်ထပ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆုတောင်းစာ တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဘုရားရှင်ဟာ လွတ်လပ်စွာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီး ခန္ဓာငါးပါးကို အချည်းနှီးလို့ မြင်တာကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ အားလုံးကနေ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါယိကာမလေးမှာက ကိုယ်ပိုင် နှလုံးသားလမ်းကြောင်း ရှိနေပြီးသားပဲ။ ဒါကြောင့် ဒါယိကာမ ရှာဖွေနေတဲ့ အရာက ဒီဘုရားကျောင်းထဲမှာ မရှိဘူးလို့ ကိုယ်တော် ပြောတာပါ။ အော်မီတော်ဖော်"

ဘယ်ဆီကမှန်း မသိသော လေတစ်ချက်သည် ဝိန်းယွီ ဆုတောင်းဖျာရှေ့တွင် ချထားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျမ်းစာများကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သွယ်လျပြီး ဖြူဖျော့သော လက်ချောင်းများဖြင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်ဖိထားလိုက်၏။

ကျောက်နံရံတွင် ထွင်းထုထားသော ၃၀ကျန့်ခန့် မြင့်သည့် ဘုရားကြီး၏ သနားကြင်နာသော အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို တည်ငြိမ်စွာ ချလိုက်သည်။

"ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားရှင်တိုင်းကို ကျွန်မ ရှိခိုးဆုတောင်းပါတယ်"

ဖိန်ကျိုး၊ ဗောဓိတောင်အောက်တွင်။

မြင့်မားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်တောကြီးထဲတွင် ဖန့်ယွမ်သည် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူ တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်နေသည့် သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလောင်းကို ဘေးသို့ ကန်ထုတ်ကာ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

"ရှင်းကျိုးက ဒီအမှိုက်ကောင်တွေက အရိုးကို တွေ့သွားတဲ့ တောခွေးတွေလို ငါတို့ကို မနားတမ်း လိုက်ဖမ်းနေတာပဲ"

သူ့လက်အောက်ငယ်သားက ရယ်မောလိုက်၏။ "ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့တွေ အောင်ပွဲအကြီးကြီး ရခဲ့ပြီ။ ထုန်ချန်က အဲ့ဒီ လိပ်ဥအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို အရှင်ဖမ်းမိရုံတင် မကဘူး၊ ကုန်သည် ယာဉ်တန်းတွေဆီက သူ လုယက်ထားတဲ့ ငွေလျန် ၁သန်းနီးပါးကိုလည်း ပြန်ရခဲ့တယ်။ ဒါက အရိုးတစ်ခုတောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ရှင်းကျိုးကို ဖြတ်သန်းလာတဲ့ အဆီရွှဲနေတဲ့ အသားတုံးကြီးပဲ။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မလုဘဲ နေမလဲ"

ဖန့်ယွမ်ကလည်း လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။ "သူတို့တွေက လုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကံကောင်းဦးမှလေ။ ငါတို့က ဖိန်ကျိုးရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲကို ရောက်နေပြီလေ။ သူတို့က စစ်တပ်တွေ လွှတ်ရဲတယ်ဆိုရင် ဖိန်ကျိုးနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စစ်ခင်းတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်တွေကလည်း သူတို့ကို နောက်ကျောက ဓားနဲ့ထိုးဖို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်းလိသည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ဓားပေါ်မှသွေးများကို သုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ကျောက်တုံးကြီးအနီးတွင် အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲလို့နေသည်။

အလောင်းများ အားလုံးတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်— အရွတ်များ ပြတ်တောက်ကာ အရိုးများ ကျိုးကြေနေ၏။

လူသတ်ပြီးခါစ ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်းလိ၏ အကြမ်းဖက်မှု အရှိန်အဝါသည် မပျောက်ကွယ်သေးချေ။

အေးစက်သော ဓားတွင် ထင်ဟပ်နေသည့် ဝံပုလွေကဲ့သို့သော မျက်လုံးများသည် ကြမ်းကြုတ်မှုကို ကိုင်စွဲထားဆဲ ဖြစ်ကာ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် သူ့ကို အစ်ကိုဟု ခေါ်ခဲ့သူများကိုပင် အလွယ်တကူ အနားမကပ်ရဲအောင် ဖြစ်နေစေတော့သည်။

ဖန့်ယွမ်သည် လျှောက်သွားကာ သူ့ပခုံးကို တရင်းတနှီး ပုတ်လိုက်ပြီး "ဒီတာဝန်က ညီလေးရှောင်းကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ မင်းက လိုက်ဖမ်းတဲ့ သူတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းဖြတ်မသတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့က ဖိန်ကျိုးရဲ့ နယ်စပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်နိုင်မှာလဲ"

ရှောင်းလိသည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လူသတ်လိုသော ပြင်းပြစိတ်သည် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ "ဒါတွေ အားလုံးက ဖန့်စစ်သူကြီးရဲ့ ပြောင်မြောက်တဲ့ အစီအစဉ်တွေကြောင့်ပါ"

ဖန့်ယွမ်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။

"ငါတို့က ခေါင်းအရေအတွက်နဲ့ ဆုချတာလေ— မင်းရဲ့ ဝေစုက လျော့သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထို့နောက် သူသည် အမှန်တကယ် နောင်တရစွာဖြင့် စုပ်သပ်လိုက်လေသည်။ "မင်းက မင်းသမီးရဲ့ လူဖြစ်နေတာ တကယ် နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ့လက်အောက်မှာ တကယ် ခေါ်ထားချင်တာ"

လူခေါ်ယူခြင်းထက်မက— ဤပြိုကွဲနေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းကို အဖွဲ့အစည်း အားလုံးက သေချာပေါက် တပ်မက်ကြလိမ့်မည်။

ရှောင်းလိသည် ဖေယွမ်နှင့် ဖေမိသားစု သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်လည်မောင်းထုတ်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသောအခါ ဖန့်ယွမ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရဆဲ။ ရှောင်းလိ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူက သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့နေရာကို ရောက်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ ငါတို့က သေရေးရှင်ရေး အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာဆိုတော့— နောက်ပိုင်းကျရင် ငါ့ကို ကူညီဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

ရှောင်းလိက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးက နောက်နေပြန်ပါပြီ"

ဖန့်ယွမ်သည် ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်ပြီး နောက်ကို မကြည့်ဘဲ လက်ပြလိုက်လေသည်။

"ငါက လူတွေကို အကဲခတ်တဲ့ နေရာမှာ အမြဲတမ်း တော်ပါတယ်ကွာ"

သူသည် သူ၏လူများကို ခေါ်လိုက်လေသည်။ "ကဲ... အနားယူတဲ့ အချိန် ကုန်ပြီ။ ငါတို့ အခု ထွက်ကြမယ်။ ရှေ့မှာ ၁၀မိုင်လောက် သွားရင် ဗောဓိဘုရားကျောင်းပဲ။ ငါ သတင်းပို့ထားပြီးပြီ— မင်းသမီးကို ငါတို့ စောင့်ခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး"

သစ်တောသစ်ရွက်များကြားမှတစ်ဆင့် အလွှာလိုက် ဖြစ်နေသော အဝေးမှ တောင်ထွတ်များ၏ တောင်ထိပ်တွင် ဗောဓိဘုရားကျောင်းက ပေါ်လွင်လို့နေသည်။

ရှောင်းလိသည် အရိပ်ရ သစ်ပင်များကြားတွင် တည်ရှိနေသော ဘုရားကျောင်းကို ငေးကြည့်လိုက်ပြီး ရေဘူးကို ဖွင့်ကာ ရေတစ်ငုံကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ၎င်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချကာ ဓားကို ကိုင်လျက် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။

တောင်စောင်းရှိ ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လီရွှင်သည် ခန်းမထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သက်ကြီးရွယ်အို ဘုန်းတော်ကြီးကို ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဖျာပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျမ်းစာများကို နားထောင်နေသော ဝိန်းယွီကို သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းသမီး... ဖန့်စစ်သူကြီးနဲ့ သူရဲကောင်းရှောင်းတို့ ပြန်ရောက်လာပါပြီ"

ဝိန်းယွီ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီးသည် နှုတ်ဆက်ရန် လက်အုပ်ချီလိုက်လေသည်။ "ဒါယိကာမက ကိုယ်တော်တို့ရဲ့ ဘုရားရှင်ကို မရှိခိုးပေမယ့် ဒါယိကာမရဲ့ ဉာဏ်ပညာက ဓမ္မသဘာဝကို သိမြင်ပြီး ဒါယိကာမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကိုယ်ပိုင် စကြာဝဠာ ရှိနေပါတယ်။ လောကီရေးရာတွေက ခေါ်နေပြီဆိုတော့ ဒါယိကာမ ထွက်သွားလို့ ရပါပြီ"

ဝိန်းယွီသည် ကူးယူထားသော ကျမ်းစာများကို လက်ချောင်းဖျားများဖြင့် စုဆောင်းလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ ဘုန်းတော်ကြီးကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာတော်ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာတော်ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး"

ဘုန်းတော်ကြီးသည် ထွက်ခွာသွားသော သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ "အော်မီတော်ဖော်"

ဘုရားရှင်ရှေ့တွင် ဝိန်းယွီ ချထားခဲ့သော ထာဝရ မီးခွက် ၄ ခုဆီသို့ လှည့်ကာ သူသည် သက်ပြင်းချလျက် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"နှလုံးသားက သံယောဇဉ်တွေကို တွယ်တာနေတဲ့အခါ ကံတရားက ဖြေရှင်းလို့ မရဘဲ ကျန်ရစ်နေဦးမှာပဲ..."

ပင်မကျောင်းဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝိန်းယွီက လီရွှင်အား မှာကြားလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ အဖေ၊ အမေ၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျွင်းအာတို့အတွက် ဒီမှာ ထာဝရ မီးခွက်တွေ ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နန်ချန်ကို ထွက်သွားတဲ့အခါ ဦးလေးလီက ကျွန်မကိုယ်စား ဆီမီးပူဇော်ဖို့ ဒီဘုရားကျောင်းကို နှစ်စဉ် လာရောက်ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းပါရစေ"

သူတို့၏ ကွယ်လွန်သွားသော သခင်အကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ လီရွှင်၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာသည်လည်း ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ညှိုးနွမ်းသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး မှတ်သားထားပါ့မယ်"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တောင်တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဖန့်ယွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ကွေ့ကောက်နေသော တောင်ပေါ် မြင်းစီးလမ်းမှတစ်ဆင့် ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာကြ၏။

ဘုရားကျောင်း၏ အေးချမ်းမှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် သူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ လက်ရွေးစင်စစ်သည် ၂၀ကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ကျန်လူများက အောက်တွင် စောင့်နေကြသည်။

တောင်တံခါးအတွင်းမှနေ၍ လီရွှင်က ဝိန်းယွီကို လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးနေသည်ကို အဝေးမှ မြင်သောအခါ ဖန့်ယွမ်သည် သူ့လူများနှင့်အတူ အလျင်အမြန် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ "မင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူ့နောက်ကစစ်သည်များသည် ဝိန်းယွီကို ပုံမှန်ဝတ်စုံဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့က အံ့ဩမှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သတိပြန်လည်လာသောအခါ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကြ၏။

ရှောင်းလိသည်လည်း ခဏတာ ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ဟန့်ယန် ဖြစ်နေရသည့် အကြောင်းအရင်းကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့၏။

ကြာပန်းတစ်ပွင့်နှယ် တောက်ပပြီး တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီးသယောင် တောက်ပနေသည်။

နတ်ဘုရားများသည် ဤသေမျိုးလောကသို့ ဆင်းသက်လာမည်ဆိုလျှင် ကျောက်လှေကားမှ ဆင်းလာသော သူမ၏ လက်ရှိပုံစံနှင့် တူညီပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းလိသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ထပ်မံ မကြည့်ရဲတော့ချေ။

"အားလုံး မြန်မြန် ထကြပါ" ဝိန်းယွီ၏ အသံသည် နူးညံ့နေသော်လည်း အေးစက်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။

လုအန်းငှက်၏ အမြီးမွေးများနှယ် သူမ၏ ရွှေရောင် ဇာအင်္ကျီလက်များသည် သူမ၏ နောက်တွင် ရှည်လျားစွာ တွဲလောင်းကျနေ၏။

သူမ၏ အကြည့်သည် ရှောင်းလိကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး ဖန့်ယွမ်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ "ခရီးစဉ်က ချောမွေ့ရဲ့လား"

ဖန့်ယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ချောမွေ့ပါတယ် မင်းသမီး။ မင်းသမီးရဲ့ ပြောင်မြောက်တဲ့ ဗျူဟာက တိကျတယ်ဆိုတာ သက်သေပြခဲ့ပါတယ်။ ထုန်ချန် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အရာအားလုံးထက် သေရမှာကို တကယ် ကြောက်တာပါ။ ဖေတပ်က ထုန်ချန်ကို မရောက်ခင်မှာပဲ သူက တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ တောင်ပိုင်းကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လက်နက်ချဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဘက်ပြောင်းဖို့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့တယ်၊ ရှင်းကျိုးကို ဖြတ်ကူးဖို့ ဒုက္ခသည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရန်ပုံငွေ အားလုံးကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့တယ်။ လမ်းခရီးမှာ ဖေမျိုးနွယ် လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတွေနဲ့ ရှင်းကျိုး ကင်းလှည့်တပ်ငယ်တွေကို တွေ့ခဲ့ရပေမယ့် ညီလေးရှောင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ခရီးစဉ်ကို အတိမ်းအစောင်းမရှိ ပြီးမြောက်ခဲ့ပါတယ်"

ဝိန်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပါတယ်။ စစ်သူကြီး... တပ်ဖွဲ့တွေကို လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့နဲ့ ခဏအနားယူဖို့ ဘုရားကျောင်းထဲကို ခေါ်သွားပေးပါ။ ကျွန်မ ခဏနေ အရေးကြီး လိုအပ်တာလေးတွေ နည်းနည်း သိမ်းဆည်းလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ကျွန်မတို့ တောင်ပေါ်ကနေ အတူတူ ဆင်းကြတာပေါ့"

သူမ လှည့်လိုက်စဉ် သူမ၏ အကြည့်သည် ရှောင်းလိကို နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ဖွဖွ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာကတည်းက မျက်လွှာချကာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရာ ၎င်းက သူမကို ထူးဆန်းစေခဲ့၏။

တောင်တံခါးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဝိန်းယွီက လီရွှင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် ရှောင်းလိကို ဘေးဘက် ခန်းမဆီ ခေါ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို မေးစရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့"

ရှောင်းလိသည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဝိန်းယွီကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါခဲ့သဖြင့် သူသည် ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု လီရွှင် နားလည်လိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို သီးသန့်တွေ့ဆုံခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက် ရှိသဖြင့် သူက အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်နေသော ရှောင်းလိသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ကျကျန်ခဲ့ပြီး ဖန့်ယွမ်၏တပ်များနှင့်အတူ အနောက်ဘက်မှ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ထဲတွင် သတိလွတ်နေဆဲဖြစ်သော စစ်သားတစ်ဦး ပါဝင်ပြီး လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ခလုတ်တိုက်ကာ မှောက်ရက်လဲကျသွားသဖြင့် သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များထံမှ ဖိနှိပ်ထားရသည့် ရယ်မောသံများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ယွမ်သည် လီရွှင်နှင့်အတူ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ကြိုဝင်သွားပြီး အနောက်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို သတိမထားမိသဖြင့် စစ်သည်များသည် ပိုပြီး လွတ်လပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်၏။ "အခုချိန်မှာ ခလုတ်တိုက်တာ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး— မင်းသမီးက တာ့လျန်ရဲ့ အလှဆုံး မိန်းမပျိုလေ။ စားသောက်ပွဲတစ်ခုမှာ မင်းသမီးကို တစ်ကြိမ်ပဲ မြင်ဖူးပြီး အချစ်နာကျသွားတဲ့ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုက သခင်လေးတစ်ယောက်တောင် ရှိတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ"

လဲကျသွားသော စစ်သားသည် နောက်ပြောင်မှုများကြားတွင် မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ မင်းသမီး လက်ထပ်ရမယ့် ချန်ဝမ်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်..."

အခြား စစ်သားတစ်ဦးက မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။ "ဒီစေ့စပ်ပွဲက ဝမ်ရယ် သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်ကတည်းက စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ။ မင်္ဂလာစကားကမ်းလှမ်းဖို့အတွက် ချန်ဝမ်က လက်မှုပညာရှင်တွေကို သန့်စင်တဲ့ ကျောက်စိမ်းဖြူနဲ့ လူတစ်ရပ်စာရှိတဲ့ ကန့်လန့်ကာ တစ်ခုကို ထွင်းထုခိုင်းပြီး အဲ့ဒီအပေါ်မှာ 'နတ်သမီးအား ချီးမွမ်းခြင်း ရတုကဗျာ' ကို ရေးထိုးထားတယ်လို့ ကြားတယ်။ 'ရှင်ဘုရင့်စိတ်ကူး၊ နတ်သမီးရဲ့ ဥပက္ခာတရား' ဆိုတဲ့ ပုံပြင်တွေကို မင်းတို့ အားလုံး သိကြတယ် မဟုတ်လား"

ရှေ့မှ သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များက သူ့ကို လှည့်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူက ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ "ချန်ဝမ်က မင်းသမီးအပေါ် သူ့ရဲ့ လေးစားမြတ်နိုးမှုကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ဖော်ပြခဲ့တာ။ အဲ့ဒီ ကန့်လန့်ကာက ဒီနေ့အထိ ဖုန်းယန် မင်းသားအိမ်တော်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒီလောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတဲ့ မင်းသားက လက်ထပ်ပွဲကို အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။ ချန်ဝမ်ကလည်း တော်တော် ချောမောမှာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းသမီးက သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဘာလို့ သဘောတူမှာလဲ"

ဤလျှို့ဝှက်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ရသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကျေနပ်နေကာ သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသော အာမေဍိတ်သံများအစား တောင်ပေါ်ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ထူးထူးဆန်းဆန်း ကျောချမ်းသွားခဲ့လေသည်။ ဒါကလည်း အမြင့်သို့ရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူက ထင်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်မောင်းများကို ပွတ်သပ်တော့မည့် အချိန်မှာပင် ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အသံတစ်သံသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "လမ်းဖယ်ပေးစ"

သူသည် လှည့်အကြည့်တွင် ရှောင်းလီ၏ချောမောသော်ငြား တင်းမာနေသည့် မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့အမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားတော့၏။

တောင့်တင်းစွာဖြင့် ဘေးသို့ရွှေ့ကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်းလိ ဖြတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"သွားပါပြီ။ မင်းသမီးရဲ့ အနီးကပ် လက်ထောက်က ငါတို့ အနောက်မှာ ရှိနေတာကို။ ဘာလို့ ငါ့ကို တစ်ယောက်မှ သတိမပေးကြတာလဲ"

အခြား စစ်သားများသည် သူ့ကို ကူကယ်ရာမဲ့သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က သူ့ကို သတိပေးချင်ခဲ့သော်လည်း မင်းသမီး ကိုယ်ရံတော်၏ မျက်နှာအမူအရာက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းနေခဲ့လေသည်။

...