အခန်း ၆၄

အပိုင်း (၆၄)

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို အသာအယာ ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းပိုင်ကို ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ကျောင်းပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ယန်ချွဲ့ ပြောတာတော့ အဲ့ဒီနေ့က သူတို့တွေ ဖေစုန့်ရဲ့လူတွေကို မျက်ခြေဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မင်းသမီးကို ရှာဖို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြတာတဲ့။ မြန်ယွဲ့က သူတို့ကို တွေ့တော့ မင်းသမီး ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူတို့တွေ မင်းသမီးကို ကယ်တင်ဖို့ သွားကြတုန်းမှာပဲ ဖေစုန့်ရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရပြီး အားလုံး မြှားချက်တွေနဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတာပါ။ ယန်ချွဲ့ကတော့ မြှားမှန်ပြီး အလောင်းပုံတွေအောက်မှာ ပိနေခဲ့တာပါ။ သွေးထွက်လွန်ပြီး သတိလစ်သွားတာကြောင့်ပဲ သေမင်းလက်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"နောက်ပိုင်းမှာ သူက အလောင်းပုံအောက်ကနေ တွားထွက်လာခဲ့ပြီး လယ်သမားမိသားစုတစ်ခုရဲ့ ကယ်တင်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ ဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်တာကြောင့် အစပိုင်းမှာတော့ လယ်သမားအိမ်မှာပဲ အနားယူခဲ့ရတယ်။ သူ့အခြေအနေ ကောင်းလာတော့ ဖုန်းယန်ကို စာပို့ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဖုန်းယန်က ကျဆုံးသွားပြီဆိုတော့ မင်းသမီးရဲ့ သတင်းတွေအားလုံး ပြတ်တောက်သွားခဲ့တာပေါ့။ ဖေစုန့်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချတဲ့ စာကို မင်းသမီး ထုတ်ပြန်လိုက်တာ သိတော့မှ သူက မင်းသမီးရှိတဲ့ တောင်ပိုင်းအထိ လိုက်လာခဲ့တာပါ"

ဝိန်းယွီသည် တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "သူ့ကို သေသေချာချာ နေရာချပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေအတွက် သူတို့ရဲ့ အောင့်မေ့ဖွယ် ကဗျည်းကျောက်တိုင်တွေကိုလည်း စိုက်ထူပေးလိုက်ပါ"

ကျောင်းပိုင်သည် သိရှိကြောင်း ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

ဝိန်းယွီက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "အရင်က ကျွန်မ ရှာခိုင်းထားတဲ့ ယုံချန်က ကျိုးအိမ်တော်စောင့် စစ်သည်တွေရဲ့ ကိစ္စလည်း ပါတာပေါ့... တကယ်လို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် သူတို့ကိုလည်း ခေါ်လာပြီး သေသေချာချာ နေရာချပေးလိုက်ပါ"

ကျောင်းပိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါပြီ"

ဤညွှန်ကြားချက်များ ပြီးနောက်တွင် ဝိန်းယွီသည် မြေပုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မကို အဝတ်အစားလဲဖို့ ကူညီပေးပါဦး။ ပြီးရင်တော့ လူကြီးမင်း လီရွှင်၊ လျိုချောင်နဲ့ ဟယ်ခွန်းတို့ကို ခေါ်လိုက်ပါ"

_____

မော့ကျိုး။

ဖေစုန့်သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး မြင်းဇက်ကြိုးကို စခန်းအဝင်ဝတွင် လာရောက်ကြိုဆိုသော အစောင့်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် နွေးထွေးသော နွေဦးရာသီကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြောက်ပိုင်းဒေသမှာတော့ နှင်းများ ယခုမှ စတင် အရည်ပျော်ကာ အအေးစက်ဆုံး အချိန်သို့ ရောက်နေဆဲပင်။ စစ်မြင်းသည် နှာခေါင်းမှ အဖြူငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်နေ၏။

ကုန်းစွန်းချိုသည် စစ်သေနာပတိ ပင်မစစ်တဲအဝင်ဝတွင် ရပ်နေပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်းရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်ပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ဖေစုန့်သည် စစ်တဲကန့်လန့်ကာကို မ,ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အစေခံများက သူ၏ လေးလံသော ဝတ်ရုံကြီးကို ချွတ်ပေးနေစဉ် သူသည် အေးခဲတောင့်တင်းနေသော လက်များကို နွေးထွေးစေရန် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လိုက်၏။ "ဝေ့ချီရှန်းက အိုနေပြီ၊ သူ့သားကလည်း လုံးဝကို အသုံးမကျတဲ့လူပဲ။ ကျုပ်စစ်တပ်က မြစ်ကို ဖြတ်ပြီး ကျိုးကျိုးကို ဖောက်ထွက်နိုင်တာနဲ့ ယိုးကျိုးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ လူမရှိတဲ့ နယ်မြေထဲ ဝင်ရသလိုပဲ လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်!"

ဤအောင်ပွဲက ဂုဏ်ပြုထိုက်သည်ကို သိထားသော်လည်း ကုန်းစွန်းချိုက ပုံမှန်အတိုင်း သတိပေးလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝေ့ချီရှန်းက ယန်ယွင် ၁၆ပြည်နယ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်လာခဲ့တဲ့ ဝါရင့်စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ ဒီတစ်ခါ သူ တိုက်ပွဲကနေ ဆုတ်ခွာသွားတာက ရောဂါဟောင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို... ဒါမှမဟုတ် ဝေ့ဖိန်ကျင်းကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး သူ့သားကို စမ်းသပ်ချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဗျူဟာမြောက် မြို့တစ်မြို့ ကျဆုံးသွားတာက ဝေ့စစ်တပ်ကို လုံးဝ ဒူးထောက်သွားအောင် မလုပ်နိုင်သေးဘူး။ ကျူကျွင်းအနေနဲ့ သတိမလွတ်ဖို့ လိုပါတယ်"

ဖေစုန့်သည် မီးဖိုပြာထဲတွင် အာလူး နှစ်လုံးကို နစ်မြုပ်နေစဉ် ကုန်းစွန်းချို၏ လေသံမှာ အခြားအကြံပေးများကဲ့သို့ ပိုလို့ပင် သတိကြီးလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။ သူသည် အလုပ်ကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... လမ်းညွှန်စရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ။ ကျုပ်က ဆရာ့ကို ခဏခဏ ပြန်ပြောဆိုတတ်ပေမယ့် ဆရာ့စကားတွေကိုတော့ အမြဲတမ်း သေသေချာချာ စဉ်းစားပါတယ်"

ကုန်းစွန်းချို၏ ကျဲပါးလှသော မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ သူ၏ ပိန်လှီသော မေးစေ့ပေါ်တွင် တုန်ခါသွားပြီး အခိုက်တန့်အတွင်း မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီသွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျူကျွင်းကို အကြံပေးပြီး ထောက်ပံ့ဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ တာဝန်ပါပဲ"

ဖေစုန့်သည် တံတောင်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ အရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ပြီး မီးတောက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လောကကြီးက ကျုပ်ကို ကြောက်ကြတယ်။ ဆရာကတော့ မကြောက်ဘူးလို့ ကျုပ် မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကုန်းစွန်းချို၏ ယှက်ထားသော လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူ့ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို ထုတ်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အစောင့်တစ်ယောက်က သတင်းပို့လိုက်၏။ "အမတ်ချုပ်... ဖိန်ကျိုးက သတင်းတစ်ခု ရောက်လာပါတယ်"

ဖေစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ယူလာခဲ့"

အစောင့်သည် စာကို ချက်ချင်း ပို့ပေးလိုက်သည်။

စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ဖေစုန့်သည် စာကို ကုန်းစွန်းချိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။ ကုန်းစွန်းချိုက တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒီအဘွားကြီးကို သုံးကြမှာလား"

ဖေစုန့်က "မလိုသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်၏။ "နန်ချန်က ကျုပ်တို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းလိုက်တာလား"

ကုန်းစွန်းချိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖေစုန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ကျုပ်က ဖိန်ကျိုး မြောက်ဘက်က ပြည်နယ် ၆ခုကို နန်ချန်ကို ပေးမယ်လို့တောင် ကတိပေးခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒါကိုတောင် သူတို့က ငြင်းရဲသေးတာလား။ သူတို့က တကယ်ပဲ လျန်ပြည်ထောင် တစ်ခုလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား"

ကုန်းစွန်းချိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အရင် မင်းဆက်က အကြွင်းအကျန်တွေက တကယ်ပဲ လှည့်ကွက်တွေ ရှိကြပါတယ်။ တောင်ပိုင်းကို လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတာပဲ။ အခြေအနေ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ နန်ချန်ကလည်း နောင်ကျမှရမယ့် ပြည်နယ် ၆ခုဆိုတဲ့ ကတိအလွတ်ကြီးကိုပဲ စောင့်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်တော့တာ သဘာဝပါပဲ"

ထိုအခါ ဖေစုန့်က ရူးသွပ်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည့် ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ဒီမြစ်တွေ၊ တောင်တွေက နန်ချန်ရဲ့ သွေးအရသာကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ရတော့မှာပေါ့"

ကုန်းစွန်းချိုသည် လူကဲခတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး သူရွေးချယ်ထားသော ဤခေါင်းဆောင်ငယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြည်မကြီးကို စုစည်းလိုသော ရည်မှန်းချက်များကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ သို့သော် ဖေစုန့်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားသော်လည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကြောင့် အမှားများ မကြာခဏ လုပ်တတ်သည်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ကုန်းစွန်းချိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ကျူကျွင်းက ရှေ့တန်းမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေရတာဆိုတော့ ဒီသတင်းကို ကျူကျွင်းဆီ မပို့ရသေးတာပါ"

ဖေစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ"

ကုန်းစွန်းချိုသည် အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဖေစုန့်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။ "ဒါက ကျန်းမေရန်ဆီကနေ ပို့လိုက်တဲ့ စာတွေကို ကြားဖြတ်ဖမ်းဆီးရမိတာပါ။ သူ... သူက ကျူကျွင်း ဘယ်သူလဲဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သိသွားပြီး အဲ့ဒီ အရင်မင်းဆက် အကြွင်းအကျန်တွေကို သတင်းပို့ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ"

စာအိတ်ပေါ်က နာမည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဖေစုန့်သည် ဘယ်သူ့ဆီ ပို့တာလဲဆိုတာ မသိနိုင်ချေ။

သို့သော် ကုန်းစွန်းချိုက ဤစာသည် ဝိန်းယွီထံသို့ ပို့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောထားပြီး စာအိတ်မှာလည်း ပွင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် အတွင်းက စာကို ထုတ်ဖတ်လိုက်သည်။

စာကို အမြန် ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားတော့သည်။ "သူ့မှာ ဟန့်ယန်ကို ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိနေသေးတာပဲ"

သူသည် စာကို ကုန်းစွန်းချိုထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူ့ကို ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒါက တကယ်တော့ ကျုပ်ကို အများကြီး ကူညီပေးရာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

___

ကျန်းယီချူးသည် ဖေစုန့်ကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ဖျင်ကြမ်းအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် အဝတ်လျှော်နေလေ၏။ လတ်တလော အရည်ပျော်ထားသော နှင်းများကြောင့် အေးစက်လှသော ရေထဲတွင် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ နီမြန်းနေပြီး လက်သန်းလေးမှာ အနည်းငယ် ယောင်ကိုင်းနေကာ နှင်းကိုက်ဒဏ် ခံထားရသည်။

အဝတ်တစ်ဇလုံလုံးကို လျှော်ပြီးသွားချိန်တွင် နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ် နောက်ဘက်မှ ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆန့်ထွက်လာပြီး သူမ လျှော်ထားသည့် အဝတ်ဇလုံကို အေးစက်သော မြစ်ထဲသို့ ရက်ရက်စက်စက် ကန်ချလိုက်၏။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံနေရသဖြင့် ကျန်းယီချူးသည် ဘယ်သူက ကန်ကျောက်လိုက်သူကိုတောင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မြစ်ရေစီးကြောင်းနောက် ပါသွားသော အဝတ်များကို ဆယ်ရန်သာ ကြိုးစားလိုက်၏။

အကယ်၍ သည်အဝတ်တွေ မျောပါသွားလျှင် သူမ ပြန်ရောက်သောအခါ သေချာပေါက် အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မည်။

သို့သော် နောက်ဘက်မှ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ နောက်သို့ အားဖြင့် ဆွဲလိုက်လေသည်။

ထိုလက်ချောင်း ငါးချောင်း၏ အားမှာ သူမ၏ ပခုံးရိုးကိုပင် ကြေမွသွားစေတော့မည့်နှယ် ပြင်းထန်လှ၏။

"အဝတ်တွေ..." ကျန်းယီချူးသည် ပြင်းထန်သော အားကြောင့် နောက်သို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ သူမ၏ လက်များသည် မြစ်ကမ်းနားက ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်ခဲများနှင့် ပွတ်တိုက်မိသွားခဲ့၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဖြူဆုတ်နေပြီး ဆံနွယ်အချို့က မျက်လုံးပေါ်သို့ ဖရိုဖရဲ ကျနေကာ အလွန် သနားစဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်နေသော စကားလုံးများမှာ သားမွေးဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သစ်ပင်ကို မှီရပ်နေသော ထိုလူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပြန်လည် မြိုသိပ်လိုက်ရတော့သည်။ သူမသည် နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ မြစ်ထဲသို့ မျောပါသွားပြီ ဖြစ်သော အဝတ်များကို ဆက်လက် ဆယ်ယူရန် အတင်းအကျပ် ရုန်းထပြီး ကြိုးစားနေလေ၏။

ဖေစုန့်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော ပခုံးကို ဖိထားကာ သူမကို မလှုပ်နိုင်အောင် ချုပ်ထားလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်ပြီး အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပျင်းရိစွာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်မ... မင်း ငါ့အတွက် တစ်ခါမှ အဝတ်မလျှော်ပေးဖူးဘူးနော်။ အခု ဘယ်သူ့အဝတ်တွေကို လျှော်နေတာလဲ"

သူ့ပုံစံမှာ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သလိုပင်။

သူ၏စူးရှသည့်အကြည့်နှင့် အတင်းအကြက် တွေ့ဆုံးလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းယီချူး၏ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီမြန်းနေပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များမှာ လေကြောင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝဲနေသည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းနှင့် ညှပ်ရိုးလေးများမှာ အေးစက်သော လေထဲတွင် တုန်ယင်နေပြီး သူမက ပြောလိုက်၏။ "လူကြီးမင်း... ကျွန်မကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ဒီအဝတ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားရင် သခင်မကြီးကျန်းတို့က ကျွန်မကို အပြစ်တင်ကြလိမ့်မယ်"

ဖေစုန့်သည် သူမပြောသော သခင်မကြီးကျန်းဆိုသူကို ခဏလောက် ပြန်စဉ်းစားလိုက်ရသည်။

သူ မော့ကျိုးကို ခေါ်လာခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးက ကျန်းယီချူးပဲ ဖြစ်သည်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူ ဒဏ်ရာရပြီး ပြန်ကောင်းလာကာစပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက သူ ကျန်းယီချူးကို ကယ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ ထည့်ခဲ့တာကို မကျေနပ်ကြဘဲ သူက ကျန်းယီချူးရဲ့ အလှအပမှာ နစ်မွန်းနေပြီလို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ သူတို့ကို စိတ်အေးသွားစေဖို့အတွက် သူတို့က မော့ကျိုးက တခြား အလှပဂေးတွေကို ရှာပြီး သူ့ကို လာဆက်သကြတာပေါ့။

ဖေစုန့်က ဆူညံနေတာတွေကို စိတ်ရှုပ်တာကြောင့်ရော၊ ကျန်းယီချူးက တခြားသူတွေရဲ့ ရန်ငြိုးထားရာ ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့်ရော သူက အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေကို လက်ခံထားခဲ့တာ။

ရှေ့တန်းမှာ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေ တိုက်နေရတာနဲ့တင် သူက အဲ့ဒီမိန်းမတွေကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့တာပဲ။

သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး မ‌ရေမရာ ပြောလိုက်၏။ "ဪ... သူတို့လား"

အဝတ်များ မြစ်အတွင်း ဝေးရာသို့ မျောပါသွားချိန်တွင် ကျန်းယီချူးသည် ရှိသမျှ အားကုန်သုံးပြီး ရုန်းကန်သော်လည်း ဖေစုန့်၏ လက်အောက်ကနေ မလွတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအပြစ်ရှိတဲ့ မိန်းမကို လွှတ်ပေးပါတော့ အမတ်ချုပ်ကြီး"

'အပြစ်ရှိတဲ့ မိန်းမ' ဟူသည့် စကားလုံးက ဖေစုန့်ကို ဒေါသထွက်သွားစေသယောင် ရှိနေသည်။ သူက သူမ၏ မေးစေ့ကို ရုတ်တရက် တင်းကြပ်စွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ထူးခြားစွာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လေသံကတော့ လှည့်စားနေသလို ပေါ့ပါးနေသည်။ "အစ်မ... သူတို့ ဘာလို့ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ကြလဲဆိုတာ သိလား"

ကျန်းယီချူးက မျက်လုံးနီနီများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဘာမှ မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

ဖေစုန့်က သူမ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံ နွေးနွေးက သူမ၏ ဖြူစုတ်နေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေစေကာ ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က မျက်နှာသာပေးခံရလို့ပေါ့။ ဒီလောကကြီးမှာ လူတွေက အမြဲတမ်း အင်အားကြီးတဲ့သူကို မြှောက်ပင့်ပြီး အားနည်းတဲ့သူကိုတော့ နင်းခြေတတ်ကြတာပဲ"

သူမကို ပြုစားနေသလိုမျိုး သူက မေးစေ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်ကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်၏။ "ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ အစ်မ။ ဝမ်းနည်းလို့လား။ တကယ်လို့ မင်းသာ အလိုရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့အားလုံးထက် ပိုပြီး မျက်နှာသာပေးခံရအောင် ငါ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယီချူး၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမသည် သူ့ထံမှတစ်ဆင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော လူတစ်ယောက်ကို မြင်နေရသည့်နှယ်။ သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မကို အစ်မလို့ မခေါ်ပါနဲ့"

ဖေစုန့်၏ အကြည့်က ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျန်းယီချူးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ အားဟွမ်က လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅နှစ်ကတည်းက သေသွားခဲ့ပြီ"

ဖေစုန့်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ ဝတ်ရုံအောက်က ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်အထိ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေလေသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများတွင်တော့ ရက်စက်သော ရူးသွပ်မှုများ ရှိနေဆဲ။ "ဒီလောကမှာ လူတိုင်းက ငါ့ကို သေစေချင်ကြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက အသက်ရှင်နေရုံတင်မကဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ချင်မိသားစုကို လုပ်ကြံခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ မတရားတဲ့ တော်ဝင်မိသားစုကိုပါ ငါက သတ်ဖြတ်ပြီး ဒီပုပ်သိုးနေတဲ့ လျန်ပြည်ထောင်ကြီးကို ဖုန်မှုန့်တွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ခဲ့ပြီ!"

ကျန်းယီချူးသည် သူ့ကို ကြောင်စီစီဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်ရည်များက လေခံထားရသည့် ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်သီးများဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထုရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "အရူး! ရှင်က အရူးပဲ! ချင်မိသားစုက ဒုက္ခရောက်ခဲ့လို့ ရှင်က ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဘာလို့ အောဝ်မိသားစုရဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ မောင်ကြီးက လျန်ပြည်ကြီးကို ကယ်တင်ချင်ခဲ့တာ၊ အကျင့်ပျက် ခြစားတဲ့သူတွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေရတဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်ချင်ခဲ့တာ! ရှင်က ဘာလို့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရတာလဲ"

"ကယ်တင်မယ် ဟုတ်လား" ဖေစုန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မေးစေ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲကိုင်ကာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဘာကို ကယ်တင်နိုင်မှာလဲ"

သူ့နောက်လက်တစ်ဖက်ကတော့ သူမ၏မျက်ရည်တွေ ပေကျံနေသော မျက်နှာကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး လေသံကတော့ သက်ပြင်းချသလိုလို၊ တိုးတိုးလေး ပြောနေသလိုလို ဖြစ်နေသော်ငြား သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ရေခဲလို အေးစက်နေဆဲ။ "မင်းက ဝိန်းဟန်ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကိုပဲ မှတ်ထားတာက သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေသွားလို့ပဲ။ တကယ်လို့သာ ၅နှစ်၊ ၁၀နှစ်လောက် ကြာသွားရင်၊ သူက ထီးနန်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး မောင်းမမိဿံတွေ အများကြီး ရှိလာချိန်မှာ မင်းက အိုမင်းရင့်ရော်သွားတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ကျန်းယီချူးသည် အအေးဒဏ်ကြောင့်လား သို့တည်းမဟုတ် သူ့အထိအတွေ့ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကြောင်းလား မသိ။ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

ဖေစုန့်၏ အသံမှာ ပိုမို နူးညံ့သွားပြီး သူမကို နှိမ့်ချစွာ သနားနေသည့် အမူအယာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အာဏာဆိုတာလည်း အဲ့ဒီလိုပါပဲ။ သူ နန်းမတက်ခင်မှာတော့ သူ့ကိုရော၊ သူ့အဖေကိုရော ထောက်ခံပေးတဲ့ စင်ကြယ်တဲ့ အုပ်စုတွေကို သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ဘယ်လောက် မြင့်မြတ်တယ်၊ ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်တယ်ဆိုတာ ပြရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူသာ ဧကရာဇ် ဖြစ်သွားရင်ကော ဘာဖြစ်လာမလဲ"

ဖေစုန့်က သရော်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သာမန် ပြည်သူတွေက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ။ အောဝ်အဖွဲ့ကကော ဘာဖြစ်မှာလဲ။ သူတို့ လုပ်မှာက သူတို့ရဲ့ တော်ဝင်အာဏာကိုပဲ တည်မြဲအောင် ဆက်တိုက် လုပ်သွားမှာပဲလေ။ သူတို့ လက်အောက်က အရာရှိတွေက သစ္စာရှိတာလား၊ သစ္စာဖောက်တာလားဆိုတာကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်တော့မှာလဲ"

သူသည် အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လုက်သည်။ "အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ရဲ့ ချင်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို သတ်ခိုင်းခဲ့တာ မင်းဆက်တစ်ခုရဲ့ ဧကရာဇ် မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီ ထီးနန်းပေါ် တက်ခဲ့တဲ့ ဝိန်းမျိုးနွယ်စု ဧကရာဇ်တိုင်းကလည်း ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကိုပဲ မလွဲမသွေ လုပ်ကြမှာပဲ"

ကျန်းယီချူးသည် သူ့လက်ဖဝါးအောက်တွင် ပိုပြီးပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

ဖေစုန့်သည် သူ့နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ကာ စူးရှပြီး လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒါဟာ ဝိန်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးနဲ့ အရင်က လျန်ပြည်ထောင်ကြီးက ငါ့ရဲ့ ချင်မိသားစုကို ကြွေးတင်နေတာပဲ။ ငါက သူတို့ကို သတ်ဖြတ်တာဟာ တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား"

အေးစက်သော လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ကျန်းယီချူး၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များမှာ လိမ့်ကျလာခဲ့သည်။ သူမရှေ့က လူကို ကြည့်ရင်း သူမ တိုးတိုးလေးသာ ပြောနိုင်တော့သည်။ "အရူး..."

____

ဖိန်ကျိုး

လုပ်ကြံမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေများကြောင့် ဖိန်ကျိုးသည် အချိန်အတော်ကြာ တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြည့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုများမှာလည်း မကြာသေးမီက အတော်လေး ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖိန်ကျိုးသည် ယိုးကျိုးနှင့် ထောင်ခရိုင်တို့ထံသို့ လက်နက်ချရန် တောင်းဆိုသည့် သံတမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

လီရွှင်သည် ရက်ပေါင်းများစွာ မနားမနေ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရသည်။ သူ၏ အကြံပေးများမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကြောင့် ခဏခဏ အငြင်းပွားတတ်ကြသဖြင့် သူသည် ကြားကနေ ဖျန်ဖြေပေးရင်း စကားပြောရလွန်းသဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပူကန်နာများပင် ပေါက်လာခဲ့သည်။

ယိုးကျိုးနှင့် ထောင်ခရိုင်တို့မှ သတင်းများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူသည် တခဏလေးပင် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ဝိန်းယွီထံသို့ သတင်းပို့ရန် ပြေးလာခဲ့သည်။ "မင်းသမီး... အဲ့ဒီ ရှင်းကျိုးက တကယ့်ကို ရည်မှန်းချက် ကြီးတာပဲ! မင်းသမီးက ယိုးကျိုးနဲ့ ထောင်ခရိုင်ကို လက်နက်ချဖို့ ဖျောင်းဖျနေတာ မြင်တော့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဝှက်ဖဲဖြစ်တဲ့ ဝေ့ဘုရင်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့လိုပဲ လက်နက်ချဖို့ သံတမန်တွေ စေလွှတ်လိုက်ကြပြီ!"

အခန်းထဲတွင် နံ့သာပေါင်းနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထုန်ချွဲနံ့သာအိုးမှ ပါးလွှာသော အခိုးအငွေ့ဖြူလေးများ လွင့်တက်နေသည်။

ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က ထိုအခိုးအငွေ့လေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ပြန်ထွက်လာ၏။ "စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သိပါတယ်"

ဝိန်းယွီ၏ ဗျူဟာကို လီရွှင် မသိသေးသော်လည်း သူမ၏ စကားက သူ၏ တင်းကြပ်မှုများကို ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားစေသည်။ သူသည် အပြေးအလွှား လာခဲ့ရသဖြင့် နဖူးပေါ်တွင် ထွက်နေသော ချွေးများကို အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ရှင်းကျိုးက ဝင်ပါလာပြီဆိုတော့ ယိုးကျိုးရော ထောင်ခရိုင်ရောက ပိုကောင်းတဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို စောင့်နေကြတဲ့ပုံပဲ။ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ မင်းသမီး"

ဝိန်းယွီသည် ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ လက်ထဲက စာအုပ်ကို နောက်တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်ပြီးနောက် ရှင်းလင်းတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်တိုက်မယ်"

...