အခန်း ၆၉

အပိုင်း (၆၉)

လီယောင်သည် ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်နှယ် ဝိန်းယွီကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဖို့ မင်းသမီးဆီမှာ ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေးလို့ရမလား"

ဝိန်းယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ထောင်ခရိုင်ကိုယ်တိုင်က ရှင့်ကို ကျွန်မ ပေးတဲ့ အဖြေလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ် လူကြီးမင်း"

လီယောင်၏ မောက်မာပြီး အေးစက်လှသော အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ခမည်းတော် သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်က ရှင့်ကို နိုင်ငံအုပ်ချုပ်တဲ့ နေရာမှာ ကြီးမားတဲ့ ဗျူဟာတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဒီခေတ်ရဲ့ ကွမ်းကျုံလို့ ခဏခဏ ချီးကျူးခဲ့ဖူးတယ်။ ရှင်က ကျွန်မကို ကူညီဖို့ တွန့်ဆုတ်နေတာက ကျွန်မက တာဝန်ကြီးတွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီလောကကြီးမှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိဘူးလို့ ရှင် ယုံကြည်နေလို့ပဲ။ ရှင့်ကို အလကား ကတိတွေ ပေးနေမယ့်အစား လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြနိုင်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ပြသတာက ကျွန်မရဲ့ စေတနာမှန်ကို ပိုပြသနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်"

သူမသည် လီယောင်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ထောင်ခရိုင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ အကူအညီကို တရားဝင် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ ရှင် ဆန္ဒရှိသလားလို့ ကျွန်မ မေးပါရစေ"

လီရွှင်သည် လီယောင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

မင်းသမီးက ဒီလောက်တောင် အလေးအမြတ်ထားပြီး ဆက်ဆံနေပြီပဲ။ ဒီခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးက ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူ မဖြစ်ရင် ကောင်းမယ်။

သူက ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "လီလူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေရှိတာပဲ။ အဲဒါတွေကို ပြသဖို့ နေရာမရှိလို့ လူကြီးမင်းလည်း စိတ်ညစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းသမီးက ဉာဏ်ကောင်းပြီး သင်ယူချင်စိတ်လည်း ရှိတယ်။ သူက ဖိန်ကျိုးရောက်တာ အချိန်တိုလေးပဲ ရှိသေးပေမယ့် ဖိန်ကျိုး အုပ်ချုပ်ရေးရဲ့ ကိစ္စအဝဝကို တာဝန်ယူထားပြီးပြီ။ ချန်လူကြီးမင်း ထောင်ခရိုင်ကို သွားပြီးတဲ့နောက် သူက ဖိန်ကျိုးကို အစီအစဉ်တကျဖြစ်အောင် စီမံအုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ လူကြီးမင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် နောင်အနာဂတ်မှာ ဖေစုန့်ကို မယှဉ်နိုင်မှာကို ဘာလို့ စိတ်ပူနေရမှာလဲ။ ပြီးတော့ တိုင်းပြည်ကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ အောဝ်အဖွဲ့ရဲ့ခွေး, သူ့ကို ဖယ်ရှားပြီး ဝမ်ရယ်အတွက် ကလဲ့စားချေနိုင်မှာပဲ"

လီယောင်သည် လီရွှင်၏ ဝင်ရောက်ပြောဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဝိန်းယွီကိုသာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီးက မင်းသမီးရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ တကယ်ကို ကွာခြားတာပဲ။ အရင်တုန်းက ငါ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တုန်းက သူက ငါ့အိမ်တော်ကို မနက်တိုင်း၊ ညတိုင်း လာပြီး ဂါရဝပြုတယ်၊ ငါ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းကို ရှင်းလင်းပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ပညာကို ကြိုးကြိုးစားစား ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ငါ သူ့ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ ၃ လကျော်ကြာတဲ့အထိ သူက ဒီလိုပဲ ဇွဲရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်တော့ သူ လုံးဝ မလာတော့ဘူး"

သူသည် လှောင်ပြောင်သည့်နှယ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ငါက တပည့်တွေ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မိုက်မဲတဲ့ စေတနာပြမှုတွေက မြစ်ထဲက ငါးကြင်းတွေလိုပဲ ပေါများပါတယ်။ အဲဒီ စာပေကျက်မှတ်နေတဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်တွေက ဒီလို အပြုအမူတွေကို သဘောကျကောင်း ကျလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ သူတို့က ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ စေတနာနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု သက်သက်ကသာ ကြီးမားတဲ့ အရည်အချင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မယ်ဆိုရင် လယ်ကွင်းထဲမှာ ထွန်ယက်နေတဲ့ နွားတွေ အကုန်လုံးလည်း တရားရပြီး နတ်ပြည်ကို တက်သွားနိုင်ပြီပေါ့။ သူတို့က ဘာဖြစ်လို့ ထမ်းပိုးအတင်ခံရပြီး ကျာပွတ်နဲ့ အရိုက်ခံနေရဦးမှာလဲ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ဝိန်းယွီကို စူးစမ်းလေ့လာလိုက်သည်။ "မင်းသမီးရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက ငါ့အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့အကြံဉာဏ်ကနေ မင်းသမီး တကယ်ပဲ ဘာကို လိုချင်တာလဲ။ ဖေစုန့်ကို သတ်ဖို့လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းသမီးတို့ ဝိန်းမိသားစုရဲ့ တော်ဝင်အာဏာကို ပြန်လည်ရယူဖို့လား"

ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးများသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ "ကျွန်မ ခမည်းတော်၊ မယ်တော်နဲ့ အစ်ကိုတော်တို့ရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် ကျွန်မ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီလောကကြီးက အမြဲတမ်း အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်။ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ဘယ်မိသားစု တစ်ခုတည်းနဲ့မှ သက်ဆိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ရွှမ်ထုံခေတ်ကနေ ရှောက်ကျင်းခေတ်အထိ ဝိန်းမိသားစုက ဧကရာဇ်တွေအဖြစ် အုပ်ချုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီမတိုင်ခင်က ဝမ်၊ ချန် နဲ့ ကျန်း မိသားစုတွေလည်း ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြတာပဲ။ လောကကြီးက နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ ပြည်သူအားလုံးနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်။ မေတ္တာတရားနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဉာဏ်ပညာရှိရှိ အုပ်ချုပ်နိုင်တဲ့ သူတွေကသာ ပင်လယ်လေးစင်းနဲ့ နယ်မြေတွေကို စုစည်းနိုင်မှာပါ။ ကျွန်မ ပြီးမြောက်ချင်တာက ကျွန်မ ခမည်းတော်နဲ့ အစ်ကိုတော်တို့ မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ တာ့လျန်အဟောင်းရဲ့ နာတာရှည်ရောဂါဆိုးတွေကို အမြစ်ဖြတ်ဖို့၊ တိုင်းပြည်ကို စည်းကမ်းတကျ ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့နဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခဆင်းရဲကနေ ကယ်တင်ဖို့ပါပဲ။ ဒီလောကကြီးကို အုပ်ချုပ်ဖို့ အာဏာလုဖို့ မဟုတ်ပါဘူး"

လီယောင်သည် ဝိန်းယွီကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့အကြည့်များသည် စူးရှထက်မြက်နေပြီး သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကာ သူမ၏ ဝိညာဉ်အထိ မြင်နေရသည့်နှယ်။

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသော အကြည့်ကို အစမှအဆုံး ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လီယောင်က နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို လက်ဖက်ရည် ကမ်းပါ”"

အချိန်တစ်လျှောက်လုံး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေခဲ့သော လီရွှင်သည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် စိုးရိမ်မှုမှသည် ဝမ်းသာမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အစေခံများကို အလျင်စလို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မြန်မြန်... လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ယူခဲ့ကြ"

ရှေးခေတ်ကတည်းက လက်ဖက်ရည် ဆက်သခြင်း အခမ်းအနားသည် ဆရာတစ်ဦးက တပည့်လက်ခံခြင်း အစဉ်အလာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝိန်းယွီကို လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ခိုင်းခြင်းဖြင့် လီယောင်သည် သူမကို သူ၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

အရင် ရှီဇီတောင်မှ သူ၏ သဘောတူညီချက်ကို မရရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မင်းသမီးက သူ့တပည့် ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို တွေးမိကာ လီရွှင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။ ဝိန်းမိသားစု၏ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုက လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီဟူသော ခံစားချက်ဖြင့် သူ့မျက်လုံးများမှာ နွေးထွေးလာခဲ့လေသည်။

မကြာခင်တွင် အစေခံသည် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီယောင်သည် ပျိုးခင်းဘေးရှိ ကျောက်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မြေပြင်ကို တရွတ်တိုက်ဆွဲနေသော စကပ်အရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝိန်းယွီသည် သူ့ထံသို့ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး"

လီယောင်သည် ပန်းကန်ကို ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း မသောက်သေးချေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်သည်။ "တပည့်တွေကို ရွေးချယ်လာခဲ့တဲ့ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ နောက်ဆုံးတော့ မင်းသမီးကို ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီ။ တကယ်လို့ မင်းသမီးက နောင်အနာဂတ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ မရခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါ အရမ်းကို ရှက်မိလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန်က စပြီး မင်းသမီးရဲ့ ရုံးလုပ်ငန်းတာဝန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ များပြားနေပါစေ ၅ချက်တီးအချိန်မှာ ငါ့ဆီကို စာလာသင်ရမယ်။ စာအုပ်တွေထဲကနေ ကျပန်း မေးခွန်းတွေ မေးမယ်။ တကယ်လို့ မင်းသမီး မဖြေနိုင်ဘူးဆိုရင် စာပြန်နွှေးဖို့အတွက် နောက်နေ့မှာ တစ်ချိန်စောပြီး ရောက်လာရမယ်"

ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးအခြေအနေကို စိုးရိမ်နေသော ကျောင်းပိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝိန်းယွီက အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သူမကို တားလိုက်လေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။ "ယွီ မှတ်သားထားပါ့မယ်"

ထိုအခါမှသာ လီယောင်သည် လက်ဖက်ရည်အမြှုပ်များကို အဖုံးဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ကျောင်းပိုင်ထက် အခြေအနေကို ဖတ်ရှုရာတွင် ပိုကျွမ်းကျင်သော လီရွှင်က အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီးကို တိုးတက်လာအောင် လမ်းညွှန်ပေးမယ့် လူကြီးမင်းရဲ့ စေတနာကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသမီးက မကြာသေးခင်က ညနက်တဲ့အထိ ခဏခဏ စာဖတ်နေလို့ မျက်လုံးတွေ ဒဏ်ပိနေတယ်။ သမားတော်က အချိန်အကြာကြီး စာမဖတ်ဖို့ သေချာ သတိပေးထားပါတယ်။ မနက်ခင်း စာပြန်နွှေးတဲ့ အချိန်တွေမှာ မင်းသမီး ကိုယ်စား အသံထွက်ဖတ်ပြဖို့ အစေခံ တစ်ယောက်ယောက်ကို အတူတူ လိုက်ပါခွင့် ပြုနိုင်မလား"

ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးအခြေအနေကို သိရှိသွားသောအခါ လီယောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုတယ်"

ထို့နောက် သူက ဝိန်းယွီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းသမီးက ငါ့ကို ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ လေးစားတဲ့အတွက် မင်းသမီးရဲ့ ပညာရေးကိစ္စတွေမှာ ငါက တင်းကျပ်စွာ စည်းကမ်းထားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသမီး နေမကောင်းဘူးဆိုရင်တော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ။ ငါ့သင်ကြားရေးမှာ 'ခေါင်မိုးတန်းမှာ ဆံပင်ကို ချည်တာ၊ ပေါင်ကို ဆူးနဲ့ ထိုးတာ' လိုမျိုး အစွန်းရောက်တဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေအတွက် နေရာမရှိဘူး။ မင်းသမီးက ပေးထားတဲ့ တာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်သရွေ့ မွန်းတည့်ချိန်မှ လာရင်တောင် ရတယ်"

ဝိန်းယွီက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ယွီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

လီယောင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမကို အခြားကိစ္စများကို ဖြေရှင်းရန် ထွက်ခွာခွင့် ပြုလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် လီယောင်၏ လက်အောက်တွင် ဝိန်းယွီ၏ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ပညာရပ်များ သင်ယူမှု စတင်ခဲ့သည်။ သူ ပေးအပ်သော တာဝန်များသည် အလွန်အမင်း များပြားလှပြီး အနီးနားတွင် ကျောင်းပိုင်က အသံထွက် ဖတ်ပြနေစဉ် သူမ အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ မကြာခဏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် လီယောင်၏ ဖြေဆိုရန် မဖြစ်နိုင်လုနီးပါး ခက်ခဲသော မေးခွန်းများကို မနည်း ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူက သူမကို လုံးဝ မလုံလောက်သေးကြောင်း မကြာခဏ ဝေဖန်ခဲ့သည်။

သုံးရက်တည်းနှင့်ပင် ဝိန်းယွီသည် သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားခဲ့သည်။

လီယောင်၏ သင်ကြားမှု နည်းလမ်းများသည် လူအများစုအတွက် သည်းခံနိုင်စရာ မရှိသော်လည်း သူမကတော့ သည်းခံနိုင်ခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြား အာရုံလွင့်စရာများအတွက် နေရာ မရှိတော့ချေ။ ကောင်းသည့်အချက်မှာ ရှုပ်ထွေးသော တာဝန်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမသည် အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေသလို မခံစားရတော့ဘဲ စနစ်ကျသော ချဉ်းကပ်မှုများကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးနိုင်လာခြင်းပင်။

လီရွှင်သည် ဖိန်ကျိုးနှင့် ထောင်ခရိုင်ရှိ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို နေ့စဉ် အစီရင်ခံခဲ့သည်။ ဝိန်းယွီ၏ တိုးတက်မှုကို တိုက်ရိုက်အကျဆုံး မျက်မြင်သက်သေ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမအတွက် ဝမ်းသာနေသလို လီယောင်က သူမကို အရမ်း ဖိအားပေးနေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေမိသည်။

တစ်ကြိမ်တွင် ထောင်ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ယောင်ကျန့်ချင်းက လက်နက်ချရန် ငြင်းဆန်ကြောင်း အစီရင်ခံနေစဉ် ဝိန်းယွီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မောကျသွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လီရွှင်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ကျောင်းပိုင်ကို အကြောင်းကြားကာ လီယောင်ကို ရှာရန် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အသက်အရွယ် ကွာခြားသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ခဲ့သော မိတ်ဆွေများပီပီ သူတို့သည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ လီရွှင်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။ "လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းက မင်းသမီးအပေါ် အရမ်း ရက်စက်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူသည် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး "လူကြီးမင်း ပေးထားတဲ့ တာဝန်တွေ အကုန်လုံးကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဘယ်သူက ပြီးအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ"

ဥယျာဉ်မြေကွက်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အပင်ပေါက်များကို ပြုစုနေသော လီယောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ ပြီးအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ 'ဆရာက တံခါးဖွင့်ပေးတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဝင်ရမယ်' ဆိုတဲ့ စကားလိုပေါ့။ အစပိုင်းမှာ သူရဲ့ စိတ်မရှည်မှုတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ သူ့ရဲ့ ပြတ်သားမှုကို စမ်းသပ်ဖို့ ငါ တာဝန်တွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာ။ သူ ရုန်းကန်နေရပေမယ့် အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကို တကယ်ပဲ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့တာကိုတော့ ငါလည်း အံ့ဩမိပါတယ်"

လီယောင်၏ အကြည့်များသည် အဝေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ "သူက ဝိန်းမိသားစုကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေမယ့် ပျိုးပင်လေး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူးလေ။ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက ဖေစုန့်၊ ဝေ့ချီရှန်းနဲ့ နန်းတွင်းကိစ္စတွေကို နောက်ကွယ်ကနေ အချိန်အကြာကြီး ကြိုးကိုင်ခဲ့တဲ့ နန်ချန်က အဲဒီ မယ်တော်အိုကြီးတို့ပဲ။ တကယ်လို့ ငါက သူ့ကို အသက်ရှူပေါက် ချောင်အောင် ခွင့်ပြုပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို သေချာပေါက် ပျက်စီးမယ့်ဆီကို တွန်းပို့နေသလိုပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှင်သည် သူက ဝိန်းယွီအပေါ် စေတနာထားမှန်း နားလည်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပါပြီလေ... ယောင်ကျန့်ချင်း လက်နက်ချဖို့ ငြင်းဆန်တဲ့အကြောင်း နောက်မှပဲ မင်းသမီးကို ကျွန်တော် အစီရင်ခံလိုက်ပါ့မယ်"

လီယောင်သည် သည်လူ့အကြောင်းကို သိထားပြီး အေးတိအေးစက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူက အရည်အချင်း နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်။ ရှောက်ကျင်းမင်းဆက်ရဲ့ ပထမနှစ်မှာ ထောင်ခရိုင်ကို ရာထူးချခံခဲ့ရတာဆိုတော့ တာ့လျန်အပေါ်မှာ ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ မကျေနပ်ချက်တွေကြောင့် သူ့ရဲ့ သစ္စာခံမှုက ဝေ့ချီရှန်းဘက်ကို ယိမ်းနေတာပေါ့"

လီရွှင်က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီးကလည်း ကျွန်တော့်ကို အဲဒီအတိုင်း ပြောခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို အရင် နားချဖို့ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်လိုက်တာ။ တကယ်လို့ သူက ဆက်ပြီး လက်မခံဘူးဆိုရင် မင်းသမီးက ကိုယ်တိုင် သွားပြီး နားချဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒီလို အဆင့်တွေ ထပ်လုပ်တာက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ခေါ်ယူတဲ့နေရာမှာ မင်းသမီးရဲ့ စေတနာမှန်ကို သူ့ကို မြင်တွေ့ခွင့် ရသွားစေမှာပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီယောင်သည် မထီမဲ့မြင်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "အဲဒီ မောက်မာပြီး စာပေပဲ ကျက်မှတ်နေတဲ့ အဘိုးကြီးက အကြံအစည် ကောင်းတာပဲ။ ဝိန်းယွီရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်အနေနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားခံရတာကို ကြွားချင်နေတာလေ။ သူက တန်ရဲ့လားဆိုတာကို အရင် စဉ်းစားသင့်တာပေါ့"

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းဘေးရှိ ရေပုံးထဲတွင် လက်ဆေးပြီးနောက် သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကြေညာလိုက်လေသည်။ "ငါ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်မယ်"

ဝိန်းယွီသည် တစ်ရေးအိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ ယောင်ကျန့်ချင်းက လက်နက်ချရန် သဘောတူလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အံ့ဩသွားသဖြင့် သူမသည် ကျောင်းပိုင်ကို မေးမြန်းလိုက်သောအခါ လီယောင်က သူ့ကို "နားချ" ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လီယောင်သည် သူ့ကို သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ပြီး အကျဉ်းခန်းတံခါးမှတစ်ဆင့် ယောင်ကျန့်ချင်းကို နောင်တရကာ တိုင်နှင့် ခေါင်းဆောင့်ရန်ပင် တောင်းဆိုလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျောင်းပိုင်ကတော့ အလွန်ကျေနပ်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရင်တုန်းက ကျွန်မတို့ တောင်ဘက်ကို ခရီးသွားတုန်းကလည်း လီလူကြီးမင်းက ယိမ်းယိုင်နေတဲ့ အကြံပေးအမတ်တွေကို ဒီလို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ။ သူတို့တွေ မျက်နှာတွေ ရဲတက်လာပြီး မြေကြီးထဲ ဝင်ပျောက်သွားချင်တဲ့အထိ အရှက်ခွဲပစ်တာလေ"

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ နားထင်များကို နှိပ်နယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ဆက်ပြီး အသံထွက် ဖတ်ပြပါဦး။ တကယ်လို့ မနက်ဖြန် မနက်အထိ 'ကျင်းရွှင်ရဲ့ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ သတိပေးချက်များ' ပထမတွဲကို ကျွန်မ ဖတ်လို့ မပြီးဘူးဆိုရင် မြေကြီးထဲ ဝင်ပျောက်သွားချင်တဲ့အထိ အဆူခံရမယ့် အလှည့်က ကျွန်မ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

သူမ၏ အခန်းထဲရှိ မီးအိမ်များသည် နောက်တစ်ကြိမ် ညဉ့်နက်သည်အထိ လင်းထိန်နေခဲ့သည်။

___

မြို့အပြင်ဘက်ရှိ ဖိန်ကျိုး စစ်တပ်စခန်းတွင်လည်း ရှောင်းလိ၏ စစ်တဲအတွင်းမှ မီးအိမ်သည် ညတစ်ညလုံး လင်းထိန်နေခဲ့သည်။

အရုဏ်တက်ချိန် နီးကပ်လာသောအခါ ဖန့်ယွမ်သည် ကင်းလှည့်နေစဉ် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ စစ်တဲအတွင်းရှိ အလင်းရောင်ကို သတိထားမိသွားပြီး နန်ချန်မှ သံတမန်များ မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာမည့် ကင်းလှည့်ရေး ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်းလိကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ တဲတံခါးစကို မ,လိုက်သောအခါ ရှောင်းလိသည် စားပွဲပေါ်တွင် ကိုင်းညွတ်လျက် သူ့ရှေ့တွင် ဖြန့်ထားသော မြေပုံတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ပြီး လေ့လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့နဖူးပေါ်တွင် ဆံနွယ်တစ်ခုက ဖရိုဖရဲ ကျနေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးတိုလေးများကလည်း သူ၏ မေးစေ့ပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်နေကာ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။

လန့်သွားသဖြင့် ဖန့်ယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်း နောက်ဆုံး အိပ်ခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲ"

ထိုအခါမှသာ ရှောင်းလိသည် သူ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများသည် ဧည့်သည်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် အပေါ်သို့ ခဏတာ ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပုံဆီသို့သာ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ အာရုံစူးစိုက်မှုက အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

အနားသို့ တိုးသွားသောအခါ ဖန့်ယွမ်သည် မြေပုံပေါ်တွင် ရှောင်းလိ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖတ်တတ်မည့် မှတ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာတွေလဲ"

ဆီမီးခွက်ထဲတွင် မီးရှို့ထားသော ဝါးချွန်မည်းမည်းကို အသုံးပြု၍ ရှောင်းလိသည် မြေပုံပေါ်တွင် နောက်ဆုံး အမှတ်အသားတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ့နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာအမူအရာက နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရက်ပေါင်းများစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အခြေအနေ အကုန်လုံးကို စမ်းသပ်ပြီးတဲ့နောက် ဖိန်ကျိုးက ဒီစစ်ပွဲကစားပွဲမှာ အနိုင်ရနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကို နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ရှာတွေ့သွားပြီ"

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန့်ယွမ်၏ မြေပုံအပေါ် အမြင်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလတော့သည်။

___

နန်ချန်မှ မင်္ဂလာသံတမန်များ ဖိန်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိလာသောနေ့တွင် ရာသီဥတုက အလွန် သာယာနေခဲ့သည်။ တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်အောက်တွင် နေမင်းကြီးက တောက်ပနေသည်။

ထောင်ခရိုင်မှ အလျင်စလို ပြန်ရောက်လာသော ချန်ဝေသည် သံတမန်များကို ကြိုဆိုရန်အတွက် မြို့တံခါးဝတွင် ဖန့်ယွမ်နှင့် လာရောက် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။

မြို့တံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ခွင့်ပြုခဲ့သော မင်္ဂလာတန်းစီလှည့်လည်သည့် အဖွဲ့တွင် လူရာဂဏန်းခန့်သာ ပါဝင်ပြီး အားလုံးက အနီရင့်ရောင် အခမ်းအနားဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြကာ မြို့အဝင်ဝတွင် အုပ်စုလိုက်ကြီး ရပ်တန့်နေခဲ့ကြသည်။

သတို့သမီး ဝေါယာဉ်၏ အရှေ့နှင့် အနောက်တွင် နေရာယူထားသူများသည် မောင်းများ၊ ဗုံများနှင့် နှဲများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခမ်းအနား တေးဂီတများကို ကျယ်လောင်စွာ တီးမှုတ်နေကြပြီး သူတို့၏ အနောက်တွင်တော့ စေ့စပ်လက်ဆောင်များကို သယ်ဆောင်လာသော အဆုံးမရှိ လူတန်းရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဗုံများနှင့် မောင်းများ၏ ဆူညံသံများကြားတွင် ချန်ဝေသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော နန်ချန် သံတမန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းက အဝေးကြီးကနေ ခရီးနှင်လာရတာကို ကျွန်တော်တို့ဘက်က လုံလုံလောက်လောက် ကြိုဆိုမှု မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

နန်ချန် သံတမန်သည် မြင်းပေါ်မှ မဆင်းခဲ့ဘဲ သိသာထင်ရှားသော မောက်မာမှုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့ရဲ့ ဘုရင်ကြီးက တာ့လျန်က ဝိန်းမျိုးနွယ်နဲ့ လက်ထပ်မင်္ဂလာ မဟာမိတ်ဖွဲ့တာကို ဂုဏ်ပြုပြီး ဝိန်းရှီ ဟန့်ယန်နဲ့ လက်ထပ်ကာ ကျုပ်တို့ နိုင်ငံနှစ်ခုကြားမှာ ဆွေမျိုးပေါက်ဖော် သံယောဇဉ်ကို တည်ဆောက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ ကျုပ်ကို သတို့သမီးကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ဖို့ အထူး စေလွှတ်ထားတာပဲ။ နန်ချန်ကို သွားရမယ့် ခရီးက ရှည်လျားတယ်၊ ကျုပ်တို့တွေ အချိန်မဆွဲသင့်ဘူး။ ဟန့်ယန်မင်းသမီးကို ဝေါယာဉ်ထဲ ဝင်ဖို့ ရိုသေစွာ တောင်းဆိုပါတယ်"

ထိုကဲ့သို့သော မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုအမူသည် မြို့တံခါးဝရှိ တာ့လျန် အမတ်ဟောင်းများစွာ၏ မျက်နှာများကို ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားစေခဲ့သည်။

ဇက်ကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နန်ချန် သံတမန်သည် ပြောင်းလဲသွားသော တာ့လျန် အမတ်ဟောင်းများ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နှုတ်ခမ်းများက မောက်မာသော လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။

သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေလောက်အောင် အေးစက်လွန်းသော အကြည့်တစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

နန်ချန် သံတမန်သည် ထိုအကြည့်၏ အရင်းအမြစ်ကို ခြေရာခံလိုက်ရာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော တင်းမာသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။

ထိုစူးစိုက်အကြည့်၏ပြင်းအားက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ၎င်း၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော လွင်တီးခေါင်မှ တောရိုင်းဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်။ အခွင့်အရေးသာ ရခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ကျူးကျော်သူ၏ လည်ချောင်းကို ကိုက်ဖြတ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

တစ်ဖက်လူ၏ အကြည့်ကို အသက်နှစ်ရှိုက်စာခန့် ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် သံတမန်သည် ခနဲ့ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဘာလဲ။ တာ့လျန်က စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား။ မင်းတို့က စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းတော့မလို့လား"

...