အခန်း ၈၅

အပိုင်း (၈၅)

ဝိန်းယွီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။ "ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ငါက မင်း ပြီးစလွယ် လက်ထပ်ပေးနိုင်ရက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား"

ရှောင်းလိသည် မှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ လရောင်သည် သစ်ကိုင်းသစ်ခက်များကြားမှ တိုးဝင်လာပြီး သူ့အပေါ်တွင် အရိပ်များ ကျရောက်နေစေ၏။ ရေကန်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေပြေသည် သူ့နဖူးပေါ်ရှိ ဆံစများကို ဆွဲဖွပစ်လိုက်၏။ သူ၏ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် အေးစက်ဖြူဆွတ်သော လရောင်အောက်တွင် လင်းလက်နေ၏။ သူ၏မျက်ဝန်းထောင့်များသည် အရက်ရှိန်ကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ ယခင်ကထက် ပိုစူးရှနက်ရှိုင်းနေပုံပေါ်သည်။

သူ၏အကြည့်သည် ချိတ်တစ်ခုလိုပင် ဝိန်းယွီကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ဝိန်းယွီသည် လေနှင့်အတူ ပါလာသော အရက်နံ့ကို ရလိုက်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။ "ရှင် မူးနေတာလား"

"ဟုတ်မှာပေါ့"ရှောင်းလိ၏အသံသည် နက်ရှိုင်းနေသည်။ အရက်ရှိန်ကြောင့် ပုံမှန်ထိန်းသိမ်းထားသော အမူအကျင့်များကို မေ့လျော့သွားသည့်အလား သူသည် ဝိန်းယွီဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဝိန်းယွီသည် သူ လျှောက်လာသည်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ရှောင်ဖယ်ရန် တစက်ကလေးပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။

ရှောင်းလိသည် သူမနှင့် ခြေတစ်လှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးများသည် မကျေနပ်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးလို့နေသည်။ သူသည် လရောင်အောက်ရှိ ဝိန်းယွီ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ထွက်သက်တွင် အရက်နံ့များ ပါဝင်နေ၏။

"မင်းက ငါ့အတွက် ဘာလို့ အိမ်ထောင်ဖက် စီစဉ်ပေးရတာလဲ"

သူ၏အရပ်အမောင်းသည် သူ့ကို အလုံးစုံ အသာစီးရစေပြီး သူထုတ်လွှတ်နေသော ဖိအားကို ပိုလို့ပင် ပြင်းထန်နေစေသည်။ ဝိန်းယွီကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ့မျက်လုံးများသည် မဟူရာကျောက်မျက်လို မည်းနက်နေသည်။

ဝိန်းယွီသည် သူ၏အရက်နံ့ပါသော ထွက်သက်ကို ရှောင်ရှားရန် မျက်နှာကို အနည်းငယ် လွှဲလိုက်၏။ "ချန်လူကြီးမင်းက ရှင့်ကို သမက်အဖြစ် လက်ခံချင်နေတာ။ ချန်မိသားစုရဲ့ ထောက်ပံ့မှုနဲ့ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းက ပိုပြီး ချောမွေ့လိမ့်မယ်..."

"ငါ ဂရုစိုက်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"ရှောင်းလိသည် သူ၏မည်းနက်သော မျက်တောင်များကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

သူ၏ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖုံးကွယ်ထားရသည့် ဒေါသကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝိန်းယွီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏အကြည့်ကတော့ ယခင်ကလိုပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ။

"ချန်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ထုတ်ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းခံခဲ့တာ။ အဲဒါက ရှင့်အတွက် အကျိုးရှိတာမို့လို့ ကျွန်မက ရှင့်ကိုယ်စား ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ကျွန်မက ဒါက ရှင့်ရဲ့ သဘောဆန္ဒပေါ်မှာပဲ လုံးဝ မူတည်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ။ အဲဒါကို အိမ်ထောင်ဖက် စီစဉ်ပေးတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနိုင်ပါ့မလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပွဲတော်မတိုင်ခင်ကတည်းက ရှောင်းလိ၏ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော မွန်းကျပ်မှုများသည် အနည်းငယ် ပြေပျောက်သွားခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာအမူအရာကတော့ မည်းမှောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သရော်လှောင်ပြောင်လျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ငါ့ကို ဖိန်ကျိုးမှာ နေခဲ့ဖို့ လုပ်လိုက်ကတည်းက မင်းက ငါ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝိန်းယွီသည် လူငယ်၏ အေးစက်သော်လည်း ချောမောသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ကာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ "ရှင့်ကို ကျွန်မဘေးမှာ စခေါ်ထားကတည်းက ရှင့်ကို ဖိန်ကျိုးမှာ နေရာချပေးမယ်လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့ပြီးသားပါ"

ရှောင်းလိသည် နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးလာခဲ့၏။ သူ၏အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် သူမကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူ၏အသံသည် တိုးညှင်းကာ စူးရှနေလို့၏။ "ငါ ဘယ်တုန်းကမှ သဘောမတူခဲ့ဘူး"

ဤအကွာအဝေးသည် အလွန်နီးကပ်လွန်းလှသည်။ သို့သော် ဝိန်းယွီသည် နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ချေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များသည် မုဆိုးနှစ်ဦး ထိပ်တိုက်ရင်ကြနေသည့်နှယ် စူးရှလို့နေပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကိုက်ဖြတ်တော့မည့်အလား။

သို့သော် နှစ်ယောက်လုံးက မလှုပ်ရှားဘဲ တင်းမာနေဆဲ။

ရှောင်းလိသည် သူ့ရှေ့က အလွန်လှပပြီး အလွန်အေးစက်နေသော မျက်နှာကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် ချော်ရည်ပူများ စီးဆင်းနေသလို ခံစားရပြီး ပူလောင်ကာ နာကျင်နေရသည်။ သူသည် တံတွေးကို ခပ်ဖွဖွ မြိုချလိုက်လေသည်။ "အဲဒီတုန်းက ငါပြောခဲ့တာက ဖိန်ကျိုးကို ရောက်မှပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ"

ဝိန်းယွီသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုသည် အသံတိတ် ရင်ဆိုင်နေမှုတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေ၏။

ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ရှောင်းလိ၏လက်သည် မသိစိတ်ကအလိုလို လက်သီးဆုပ်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး သူ့အသံသည်လည်း တင်းမာနေလေသည်။ "မင်းက ငါ့ကို သတို့သမီးပို့ဆောင်မယ့်သူတွေ စာရင်းထဲကနေ ဘာလို့ ဖယ်ထုတ်လိုက်တာလဲ"

လမင်းသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကြာကန်ထဲမှ ဖားအော်သံများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဝိန်းယွီသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူ၏မေးခွန်းများကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်ပင် သူမသည် မျက်လုံးများကိုပင့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ စစ်သူကြီးရှောင်းက သင့်တော်တဲ့သူလို့ ကျွန်မ မထင်လို့ပဲ"

သူမ၏နှုတ်ခမ်းမှ စစ်သူကြီးရှောင်း ဟူသော စကားလုံး ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကွာဝေးသွားသည့် ခံစားချက်တစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤအကြောင်းပြချက်သည် ရှောင်းလိ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ချိုးဖျက်ပစ်မည့် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင် ဖြစ်သွားလုနီးပါးပင်။ သူသည် ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပုံရပြီး လရောင်အောက်တွင် သူ၏မျက်ဝန်းထောင့်ရှိ အရက်ကြောင့်ဖြစ်သော နီမြန်းမှုသည် အလွန်လှပနေလေသည်။ သူမ၏ခေါ်ဝေါ်ပုံကို အတုယူကာ သူသည်လည်း အသုံးအနှုန်းကို ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

"မေးပါရစေ မင်းသမီး၊ ဒီနိမ့်ကျတဲ့ စစ်သူကြီးက ဘယ်နေရာမှာများ မသင့်တော်တာလဲ"

ဝိန်းယွီသည် သူ့အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်၏။ "ဒီည စစ်သူကြီးရှောင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဘယ်နေရာကကြည့်ကြည့် မသင့်တော်ပါဘူး"

သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးသည် ပေတစ်ဝက်ပင် မပြည့်တော့ချေ။ တင်းမာနေသော လေထုသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤနီးကပ်မှုသည် အလွန် ရင်ခုန်စရာကောင်းနေလိမ့်မည်။

ဝိန်းယွီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်းလိသည် မျက်နှာလွှဲကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူ၏ နာကြည်းမှုနှင့် ဒေါသများအားလုံးသည် ရင်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေကြသည်။ အရက်ပြင်းပြင်း၏ လောင်စာထည့်ခံလိုက်ရပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော ဆင်ခြင်တုံတရား အနည်းငယ်ကိုပါ လောင်ကျွမ်းသွားစေ၏။

သူသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးလာပြီး ဝိန်းယွီအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသော ဝိန်းယွီသည် မသိစိတ်ကအလိုလို နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ရေကန်ဘေးရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ ထောင့်တွင် ရောက်နေသည်ကို သူမ မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ကျောပြင်သည် ကျောက်ဆောင်နှင့် ဖိကပ်သွားချိန်တွင် ရှောင်းလိသည် သူ၏လက်မောင်းများကို ထောက်ကာ သူမကို သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ကျောက်ဆောင်ကြားတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ပူနွေးသော အရက်နံ့ပါသည့် ထွက်သက်သည် သူမကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဝိန်းယွီ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ စည်းချက်လွဲသွားတော့၏။ သူ သည်လောက် ရဲတင်းလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူမ၏အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်ကာ သူ့ကို ပြစ်တင်ဆူပူလိုက်လေသည်။ "ရှောင်းလိ!"

ရှောင်းလိသည် ဒေါသကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အလွန်လှပနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏မျက်နှာကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရက်ကြောင့် နီမြန်းနေသော သူ၏မည်းနက်သည့် မျက်ဝန်းများအောက်တွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တစ်ခု ရှိနေ၏။ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။ "မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဒီညပြီးမှ ချလိုက်တာလား"

ဝိန်းယွီသည် ချုပ်ချယ်ခံထားရလွန်းသည်ဟု အချိန် တော်တော်ကြာကြာ ကတည်းက ခံစားလာခဲ့ရ၏။ ကျော့ကွင်းထဲ အတင်းအကျပ် ထည့်ခံရသော သားကောင်တစ်ကောင်လို တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူမ၏ရင်ဘတ်သည် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာသည် ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲ။ "ရှင် စည်းကျော်နေပြီ"

သူက အရမ်းနီးကပ်နေသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲတွင် အေးစက်ပြီး သိမ်မွေ့သော သူမ၏ ရနံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရှောင်းလိသည် သူမ၏ လည်တိုင်ကြားတွင် မျက်နှာအပ်ကာ သူမ၏ရနံ့ကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုသော ဆန္ဒကို မနည်း ထိန်းချုပ်နေရသည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်လှောင်ပြောင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးက စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရင်တောင် မင်းသမီးက ကျွန်တော်မျိုးကို အလိုရှိသလို ခေါ်လိုက်၊ မောင်းထုတ်လိုက် လုပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား"

ဝိန်းယွီသည် သူ၏ ပူနွေးပြီး အနည်းငယ် လေးလံသော ထွက်သက်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ထိတွေ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုနေရာရှိ ပေါ်နေသော အသားအရေသည် အထိန်းအကွပ်မရှိ တုန်ယင်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေ၏။ သူမသည် မျက်နှာလွှဲကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ရှင် မူးနေပြီ။ ဖယ်ပေး။ ဒီည ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ ကျွန်မ သဘောထားလိုက်မယ်"

သို့သော် ရှောင်းလိက ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ မမူးပါဘူး"

သူ၏မျက်လုံးထဲမှ အနီရောင်သည် ပိုပြီး အရောင်ရင့်လာခဲ့သည်။ "ငါ အခုထက် ပိုပြီး သတိမကပ်နေတာမျိုး အရင်က မရှိခဲ့ဖူးဘူး"

သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဝိန်းယွီ၊ မင်းအတွက်ဆို ငါက အမြဲတမ်း ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲလား။ ငါ အသုံးဝင်တဲ့အခါ မင်းအနားမှာ နေခွင့်ရတယ်။ ငါ့ကို မလိုတော့တဲ့အခါ ငါက အဝေးကို ထွက်သွားပေးရမှာလား"

ဝိန်းယွီ၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်စွာ တွန့်ရှုံ့သွားသည်။ ဖုံးကွယ်ထားသော နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ရှောင်းလိ၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမက ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မ နန်ချန်ကို သွားတဲ့အချိန် ဖိန်ကျိုးနဲ့ ထောင်ခရိုင်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ အရာရှိတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ အတွေးအရဆိုရင် သူတို့အားလုံးကလည်း ပစ္စည်းတွေပဲလား"

ရှောင်းလိသည် သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "တကယ်လို့ မင်းက ပိုကြီးမားတဲ့ အကျိုးအတွက် ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချခဲ့တာဆိုရင် ငါ ဘာမှပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် လီလူကြီးမင်းက ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် အကြံပြုခဲ့တာတောင် မင်းက ငါ့ကို ဖိန်ကျိုးမှာပဲ နေစေချင်တယ်ဆိုတော့ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး"

ဝိန်းယွီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ငြိမ်သက်ပြီး သေလူလို တည်ငြိမ်နေသော မျက်လုံးများသည် ဗလာအတိဖြစ်နေ၏။

လေသည် တရွှီရွှီ တိုက်ခတ်နေပြီး သူတို့၏ ထိကပ်နေသော ဝတ်ရုံစွန်းများသည် တဖျတ်ဖျတ် မြည်နေကာ သူမ၏ နားထင်မှ လွင့်ထွက်လာသော ဆံနွယ်တစ်ခုသည် ရှောင်းလိ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်တိုက်သွားလေသည်။ သူမက ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။ "ရှင့်ကို နန်ချန်ဆီ သတို့သမီးပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်တယ်ပဲ ထား၊ ပြီးရင်ကော ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ။ ရှင်က နန်ချန်ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ကြပ်နေမှာလား"

ဖုံးကွယ်ထားကာ ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောခဲ့သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး အချိန်ကြာမြင့်စွာ နားလည်ထားခဲ့သော သူမအပေါ်ထားရှိသည့် သူ့ခံစားချက်များသည် ဤမေးခွန်းကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်အန်ထွက်လာတော့သည်။

ရှောင်းလိသည် အခိုက်တန့် ဆွံ့အသွားခဲ့၏။ သူ၏ ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှုအားလုံးသည် သူမ၏ မေးခွန်းထုတ်မှုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

ဟုတ်သားပဲ။ သူ နန်ချန်ကို သတို့သမီးသွားပို့ရင်တောင် ပို့ပြီးသွားရင် ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ။

သူ ပြန်လာရမှာပဲလေ။

သူ တစ်သက်လုံး နန်ချန်မှာ နေဖို့ ရွေးချယ်ရင်တောင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမှာလဲ။

သူ ချန်ဝမ်ရဲ့ ကြင်ယာတော် ဖြစ်သွားတာကို ကြည့်နေရမှာလား။ ပြီးတော့ သူနဲ့ ချန်ဝမ်တို့ ကလေးတွေ အတူတူ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး လူတွေကြားထဲမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာတာကို ကြည့်နေရမှာလား။

ဤအရာများကို တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် ရှောင်းလိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးထွားလာသော ရန်လိုမှုသည် သူ့ကို ရူးသွပ်သွားတော့မလို ဖြစ်ရစေသည်။

သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။ ရှောင်းဟွေ့နျန် သေဆုံးခဲ့သည့် ထိုနှင်းကျသော ညကို ပြန်ရောက်သွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ ကျယ်ပြောပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နှင်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ကျဆင်းလာသလိုဖြစ်နေပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို ဖုံးကွယ်သွားစေကာ သူ့ကို အိမ်မရှိသော လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လို ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

သူ၏ နာကျင်မှုအားလုံးသည် ရင်ထဲရှိ အသုံးမဝင် လောဘကြီးသော ထိုအတွေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သူ သိနေသည်။

သူ သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာပဲ။

တာ့လျန်ရဲ့ အတောက်ပဆုံး ပုလဲလေးကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တာ။

သူသည် ပိုမိုသန်မာလာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အစွမ်းထက်လှသည့် သူ့ရန်သူအားလုံးကို ကိုက်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်လာမည့် နေ့အထိ သူမက စောင့်ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ချေ။

မပိုင်ဆိုင်နိုင်၊ လက်မလွှတ်နိုင်၊ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေရပြီး သူ့အတွက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများသာ။

တချို့အချိန်များတွင် သူသည် တွေးမိတတ်သည်။ သူမသာ တာ့လျန်၏ မင်းသမီး မဟုတ်ခဲ့လျှင် သိပ်ကောင်းမည်ဟုပင်။

သူသာ သာမန် ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုရင်၊ သူ့ကို ဂုဏ်သရေရှိရှိ လက်ထပ်ပြီး အိမ်ကို ခေါ်လာဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ထောင်၊ တစ်သောင်းလောက် ရှိမှာပဲ။

သို့သော် ဤကမ္ဘာလောကတွင် တကယ်လို့သာ ဆိုသည်များ မရှိချေ။

ဝိန်းယွီသည် ယခုအချိန်တွင် ရှောင်းလိထံမှ မဖုံးကွယ်နိုင်သော အရှက်ရမှုကို မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ခဏတာမျှ သူမ၏ အကြည့်တွင်လည်း ဖုံးကွယ်ထားသော နာကျင်မှုများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို တည်ငြိမ်မှုဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အသက်ကို အနည်းငယ် ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မက ရှင့်ကို အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့သူပါ။ ရှင် ဖိန်ကျိုးမှာ နေခဲ့တာက ကျွန်မအပေါ် သစ္စာရှိလို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်..."

ရှောင်းလိသည် သူမ၏ စကားများက ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်ကာ အသံက အက်ကွဲပြီး တိုးညှင်းလို့နေ၏။

"ဒီနိမ့်ကျတဲ့ စစ်သူကြီးက ကြောက်ရွံ့မိပါတယ်။ မင်းသမီးရဲ့ သစ္စာမရှိဘူးဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး"

ဝိန်းယွီ၏ ကျန်ရှိနေသော စကားလုံးများသည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။

သူ နောက်ဆုတ်သွားပြီးနောက် သစ်ပင်အောက်ရှိ မှောင်ရိပ်နှင့် တသားဖြစ်အောင် ရပ်နေခဲ့ပြီး လရောင်ကို ကျောခိုင်းထားသည်။ ဝိန်းယွီသည် သူ့မျက်လုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်တော့ချေ။ သူမက ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မ ဘာပြောချင်တယ်ဆိုတာ ရှင် သိပါတယ်"

ရှောင်းလိက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနိမ့်ကျတဲ့ စစ်သူကြီးက မိုက်မဲပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မသိဘူး"

ဤသို့ ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်းဖြင့် သူမသည် ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားမည် မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

ဝိန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ချဉ်စူးပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေသော ခါးသီးမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ သူမ ထပ်ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏အသံတွင် အက်ကွဲမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။ "ရှင်သာ တကယ် မသိဘူးဆိုရင် ဒီည ဒီကို ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်းလိက မတုန့်ပြန်ချေ။

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "တချို့ကိစ္စတွေက နောက်ဆုံးတော့ အဖြေတစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ကျွန်မတို့က ရှောင်ပြေးနေရုံနဲ့ အဲဒါတွေက ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမသည်လည်း တစ်ချိန်က ရှောင်ပြေးခြင်းဖြင့်၊ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခြင်းဖြင့် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ၎င်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေသော အတွေးမျှသာပင်။

ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးထဲက အကြည့်ကို မြင်ရတိုင်း သူမအပေါ်ထားရှိသော သူ့သံယောဇဉ်ကို အသုံးချပြီး သူ့ကို ချည်နှောင်ထားကြောင်းကို သူမ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိထားမိခဲ့သည်။

ထိုဝံပုလွေသည် ဆူးချွန်များပါသော လည်ပတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမကို သခင်အဖြစ် ခေါင်းညိတ်အရိုအသေပေးခဲ့သည်။ သူကမ်းပေးသော ခွေးကြိုးကို သူမ ကိုင်ထားခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ချေ။

ဒါက တရားမျှတမနေချေ။

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှောင်းလိသည် နားမကြား၊ စကားမပြောတတ်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်လို့ မရနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ထွက်သက်သည် အမှောင်ထုထဲတွင် တုန်ယင်နေလေသည်။ သူတစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်ပုံရသော်လည်း သူ၏စကားလုံးများသည် သရော်လှောင်ပြောင်မှု ပိုပါနေသလား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်မှု ပိုပါနေသလားဆိုသည်ကိုတော့ ခွဲခြားသိရှိရန် ခက်ခဲလှ၏။ "ဒါဆို မင်းသမီးက ကျွန်တော်မျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် မောင်းထုတ်နေပြန်ပြီလား"

"နောက်တစ်ကြိမ်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝိန်းယွီသည် သူတို့ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော သေရေးရှင်ရေး အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ ဝါဂွမ်းဆူးတစ်ချောင်းက သူမ၏နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အကြောသေလုမတတ် နာကျင်မှုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သူမက ပြောလိုက်၏။ "ရှင့်ရဲ့ အဝင်အထွက်က ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ ဘယ်တော့မှ မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ ရှင် မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု မလုပ်နိုင်တဲ့အခါ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တာက မှန်ကန်တဲ့လမ်းကို ညွှန်ပြပေးဖို့ပါပဲ။ ရှင့်ရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် ရှင် ဘယ်ကိုပဲသွားသွား ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ယောက်အဖြစ် ကြိုဆိုခံရမှာပါ။ အနာဂတ်မှာ ရှင် ဖိန်ကျိုးမှာ ဆက်နေဖို့ ဆန္ဒရှိသေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အရမ်းကျေးဇူးတင်မိမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ရှင်ချမှတ်မယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းက ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ်နဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေအတွက်ပဲ ဖြစ်ဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချစ်ရေး ခံစားချက်တွေကြောင့် ယိမ်းယိုင်မသွားပါစေနဲ့။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ ရှင်က အမြဲတမ်း ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးရှင်၊ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု ဖြစ်နေမှာပါ"

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရှောင်းလိသည် ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။

ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် အနီးအနားရှိ ကြာကန်မှ ဖားအော်သံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

ဝိန်းယွီသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လေတိုက်သောကြောင့် ယိမ်းနွဲ့နေသော မီးအိမ်များရှိသည့် အဝေးမှ အဆောင်ဆီသို့ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြောလိုက်လေသည်။ "ညနက်နေပြီ။ ဒီမင်းသမီးကို ခွင့်ပြုပါဦး။ စစ်သူကြီးရှောင်းလည်း အနားယူဖို့ စောစော ပြန်သင့်တယ်"

သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းအပြီးတွင် နောက်ကွယ်မှ ရှောင်းလိ၏ အက်ကွဲနေသော ခေါ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။ "ဝိန်းယွီ"

ဝိန်းယွီသည် နောက်လှည့်မကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

ညလေပြေသည် ရှောင်းလိ၏ တိုးညှင်းပြီး အက်ကွဲနေသော အသံကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

"ဒီလို တိုင်းပြည်ပျက်စီးတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးသာ မရှိခဲ့ရင်၊ ငါက စစ်သူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး မင်းသားအိမ်တော်ကို သွားပြီး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်မှာလား"

ရေကန်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေသည် အလွန် အေးစက်လွန်းလှပြီး ဝိန်းယွီ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဆိုးဆိုးရွားရွား နာကျင်သွားစေတော့သည်။

...