အခန်း ၈၇

အပိုင်း (၈၇)

ဝိန်းယွီ လွှတ်လိုက်သောသူသည် ကျန်းယီချူး၏ အနားသို့ အောင်မြင်စွာ စိမ့်ဝင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ယန်ချွဲ့သည် တကယ်တမ်းတွင် ဖေစုန့်ထံသို့ သစ္စာဖောက်သွားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ကို ကယ်တင်ရန် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ဝိန်းယွီထံ ပြန်လာရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်းကို သိလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယီချူးသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုစဉ်က ချန်လျန်ဝမ်သည် ယန်ချွဲ့ကို ဝိန်းယွီအား နန်ချန်သို့ ပို့ဆောင်မည့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းက သူ့ကို အလွန် ယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။ သို့တိုင် ယန်ချွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖေစုန့်၏ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကို ကျန်းယီချူး ပိုတွေးမိလေလေ ဝိန်းယွီအတွက် ပိုပြီး စိုးရိမ်လာလေ ဖြစ်တော့၏။

ဖိန်ကျိုးသို့ သွားရောက်ကြသော ယခင်လျန်အမတ်များထဲတွင် ဖေစုန့်ထံသို့ သစ္စာခံသွားသော အခြားသူများ ရှိမရှိကို ဘယ်သူမှ အတိအကျ မပြောနိုင်ချေ။

သို့သော် သူမ မည်မျှပင် စိုးရိမ်နေပါစေ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဝိန်းယွီကို ကူညီရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုတော့ သူမ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။ ဝိန်းယွီ လွှတ်လိုက်သောသူက သူတို့ကို မစေလွှတ်မီ ကျန်းယီချူး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးသည် ထိပ်တန်း ဦးစားပေးဖြစ်ကြောင်း ဝိန်းယွီက အထပ်ထပ်အခါခါ အလေးပေးပြောကြားခဲ့ပြီး သူမကိုလည်း သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် အန္တရာယ်ကို မစွန့်စားရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ နှစ်သိမ့်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ကျန်းယီချူးသည် နှုတ်ဖြင့် သဘောတူခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများမှာ လျော့ကျမသွားခဲ့ချေ။ ဤအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာရန် ဝိန်းယွီတစ်ယောက် အခက်အခဲများနှင့် ဘယ်လောက်များ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည်ကို သူမ မှန်းဆကြည့်ရန်ပင် မလိုပေ။ ယခုအချိန်၌ပင် ဝိန်းယွီသည် သူမနှင့် အားယင်းလေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးရရှိသော အခွင့်အရေးတွင်ပင် အရည်အချင်းရှိသူများကို သူမအနားသို့ စေလွှတ်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းယီချူးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အစ်မတစ်ယောက်၊ ယောက်မတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် ဝိန်းယွီကို ဘယ်လိုမှ မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့အစား လော့ယန်မြို့တော် ကျဆုံးပြီးနောက် နိုင်ငံရေးအရ လက်ထပ်မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် နန်ချန်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ရပြီး ဖုန်းယန်မြို့ ကျဆုံးပြီးနောက် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော တာ့လျန်ကို တစ်ကိုယ်တော် ထိန်းထားခဲ့သူမှာ အသက် ၁၆နှစ်သာ ရှိသေးသော ထိုမိန်းကလေးငယ်ပင်။

ယခင်က သူမသည် ကိုယ့်အသက်ရှင်သန်ရေးကိုတောင် သေချာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဟု မိမိကိုယ်မိမိ ဆင်ခြေပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သူမ၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်လာပြီဖြစ်ရာ ဝိန်းယွီအတွက် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခု လုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

မကြာခင်မှာပင် ကျန်းယီချူးသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့၏။

ဖေစုန့်သည် စစ်မြေပြင်တွင် ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်မှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့သည်။ စစ်စခန်းအတွင်း အခြေအနေများ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသဖြင့် သူသည် ထိုနေရာတွင် အနားယူကုသခြင်း မပြုဘဲ အနီးနားရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် သူရယူထားသော အိမ်တော်တစ်ခု၌သာ အနားယူခဲ့သည်။

ကျန်းယီချူးကိုလည်း သူ့အနားသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ ဖေစုန့်၏ လက်အောက်ငယ်သားများက သူ့အခန်းသို့ ဆင့်ခေါ်သောအခါ သူမသည် ငြင်းဆန်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း သမီးဖြစ်သူနှင့် လစဉ် တွေ့ဆုံခွင့်မှာ ဖေစုန့်၏ အလိုကို လိုက်လျောမှသာ ရရှိနိုင်ကြောင်း သူမ နားလည်ထားသည်။ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခြင်းက သူမနှင့် သူမ၏ သမီးအတွက် မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးကိုမျှ ဆောင်ကြဉ်းပေးမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် သူမသည် ဝိန်းယွီကို ကူညီရန် သတင်းအချက်အလက်အချို့ စုဆောင်းလိုပြီး စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေး ကိစ္စရပ်များကို သူမ လက်လှမ်းမီနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နေရာမှာ ဖေစုန့်၏ အဆောင်တွင်သာ ဖြစ်နေသည်။

သူမကို လမ်းပြလာသော အထိန်းတော်ကြီး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာရင်း ကျန်းယီချူးသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် စူးရှသော ဆေးနံ့ကို ရလိုက်သည်။ ဖေစုန့်သည် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်၊ ထို့အပြင် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးတွင် ပတ်ထားသော ပတ်တီးများကို ဖော်ပြနေသည့် အပြင်ဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူ့လက်ထဲတွင်တော့ စစ်ရေးဗျူဟာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

လမ်းပြလာသော အထိန်းတော်ကြီးက လေးစားစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျူကျွင်း... သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာပါပြီ"

ထိုအခါမှသာ ဖေစုန့်သည် စာအုပ်မှ အကြည့်ကို ဖယ်ခွာလိုက်ပြီး အစေခံကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်၏။ သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဪ... အစ်မ ရောက်လာပြီပဲ"

ကျန်းယီချူးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး ဖေစုန့်ကို မကြည့်သလို စကားလည်း မပြောဘဲ အသံတိတ် ဆန့်ကျင်နေသည့်နှယ်။

ဖေစုန့်သည် ဒါကို အစောကြီးကတည်းက ကျင့်သားရနေပြီးသားပင်။ အစေခံက တံခါးပိတ်ကာ ထွက်သွားပြီးနောက် သူသည် ကျန်းယီချူးကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ ဒဏ်ရာရတာကို အစ်မက နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မပူတဲ့ပုံပဲ"

တံခါးကို ပိတ်ထားသဖြင့် ဖေစုန့်၏ ခုတင်အနောက်ရှိ ပိတ်ပါးပြတင်းပေါက်မှ စိမ့်ဝင်လာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်မှလွဲ၍ အခန်းတွင်း၌ မှောင်မိုက်နေ၏။

ထိုအလင်းရောင် အနည်းငယ်အောက်တွင် သူသည် ကျက်သရေရှိမှုနှင့် မြင့်မြတ်မှုတို့ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူသည် ကောက်ကျစ်ပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။

ကျန်းယီချူးသည် အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျူကျွင်းက အမြဲတမ်း ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်စုံနေတာပါ"

ဖေစုန့်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလေတော့သည်။ သူ့အတွေးများကို အမြဲတမ်း ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှပြီး ယခု သူက ရုတ်တရက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောနေသောအခါ ကျန်းယီချူးသည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်စိမ့် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖေစုန့်သည် ဝအောင် ရယ်မောပြီးပုံရကာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းယီချူးကို မရေရာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဒါဆို အစ်မက ငါအတွက် စိတ်ပူနေတုန်းပဲပေါ့"

သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ့ကိုယ်ကိုသုတ်ပေးဖို့နဲ့ ပတ်တီးလဲပေးဖို့ အစ်မကို အကူအညီတောင်းပါရစေ"

ကျန်းယီချူး အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို ခြေရင်းရှိ ကျောက်ပြားများဆီသို့ နှိမ့်ချလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ဒီလိုအလုပ်တွေမှာ မကျွမ်းကျင်ပါဘူး။ ကျူကျွင်း ဒဏ်ရာမရစေဖို့ သမားတော်ကိုပဲ ပတ်တီးလဲခိုင်းတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"

ဖေစုန့်၏ နှုတ်ခမ်းများမှ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်လိုက်၏။

"တကယ့်ပြဿနာပဲ။ အခု ဝေ့ချီရှန်းက မော့ကျိုးကို စတင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နေပြီ။ ဆိုတော့ကာ အစ်မကလည်း အဲဒီကလေးကို အရမ်းဂရုစိုက်နေတာ။ စစ်ပွဲအတွင်းမှာ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု မဖြစ်ရအောင် အဲဒီကလေးကို ယိုးကျိုးဆီ အရင်ပို့လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ နောက်ပိုင်း တွေ့ဖို့ ခက်ခဲပြီး အစ်မအတွက် စိတ်ပူစရာ ဖြစ်လာနိုင်ပေမယ့်ပေါ့"

သမီးဖြစ်သူအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းယီချူး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားတော့သည်။ "အားယင်းကို မထိနဲ့"

ထိုအခါမှသာ ဖေစုန့်၏ အပြုံးသည် ပြန်ပေါ်လာပြီး ကျန်းယီချူးကို ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါဆိုရင်တော့ အစ်မကိုပဲ အကူအညီတောင်းရမှာပေါ့။ ဆေးက စားပွဲရဲ့ ဘယ်ဘက် အံဆွဲထဲမှာ ရှိတယ်"

သူမ၏ သမီးသည် ကျန်းယီချူး၏ အားနည်းချက် ဖြစ်၏။ သူမ မည်မျှပင် ငြင်းဆန်လိုပါစေ သူမတွင် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

စားပွဲအနောက်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းယီချူးသည် ထောင့်တွင် ပုံထားသော အစီရင်ခံစာများနှင့် စာများကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း အံဆွဲကို ဖွင့်ကာ ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးကို ယူပြီး ခုတင်ဆီသို့ ပြန်သွားလိုက်လေသည်။

ဖေစုန့်သည် ကျန်းယီချူးကို တောက်လျှောက် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ကုန်းစွန်းချိုသာ သူမထံမှ ကြားဖြတ်ဖမ်းယူရရှိခဲ့သော စာများကို ယခင်က မပြသခဲ့ပါက သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့အနားတွင် ချုပ်ချယ်ခံထားရကာ နေထိုင်ရသော ကျန်းယီချူးသည် ငြင်းဆန်မှုမှလွဲလျှင် အခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိဟု ယုံကြည်မိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအချက်ကို သူသိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖေစုန့်၏ အပြုံးသည် ပိုပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ငရဲမှ တွားသွားတက်လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး— ယုတ်မာကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၏။ အကယ်၍ သူ၏အစ်မသာ တူညီစွာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ရက်စက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် ပိုပြီး လိုက်ဖက်ညီမည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းယီချူး ဆေးယူပြီး ပြန်လာစဉ် ဖေစုန့်၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဆေးယူစဉ် သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာများကို ဘေးတိုက် တစ်ချက်သာ ကြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းက သူ၏ သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် မဟုတ်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားရင်း သူမသည် ဖေစုန့်၏ရှေ့တွင် အကြည့်ကို အောက်သို့ချကာ ရပ်လိုက်သည်။ "ကျူကျွင်း... ကျွန်မ ပတ်တီးလဲပေးပါ့မယ်"

ဖေစုန့်သည် သူ့စာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ခုတင်စွန်းတွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထိုင်နေလေသည်။

မော့မကြည့်သော်လည်း ဖေစုန့်၏ အကြည့်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြောင်း ကျန်းယီချူးတစ်ယောက် ခံစားနေရသဖြင့် အလွန် အနေခက်နေ၏။

ဖေစုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေသော ပတ်တီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမသည် ၎င်းကို ဖြည်ရန် စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ရေခဲလို အေးစက်နေပြီး အမှတ်တမဲ့ ထိမိသွားသော အသားအရေကမူ ပူလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းယီချူးသည် သူမ၏ ခေါင်းအထက်တွင် သူ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်ကိုပင် ခံစားနေရ၏။ သူမသည် မော့မကြည့်ရဲဘဲ ပတ်တီးကို ဖြည်နေစဉ် သူမ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လို့နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပတ်တီးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြည်ပေးရန်လိုအပ်သော်လည်း သူက အပြင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သဖြင့် ပတ်တီးကို အနောက်မှ အလွယ်တကူ ဆွဲထုတ် မရနိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ အတည်ငြိမ်ဆုံး အသံဖြင့် ပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်လေးများသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ "ကျူကျွင်းရဲ့ အပြင်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပေးရပါလိမ့်မယ်"

ဖေစုန့်သည် ကျန်းယီချူးကို အခက်မတွေ့စေဘဲ သူ့အပြင်ဝတ်ရုံ ချွတ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

အပြင်ဝတ်ရုံကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယီချူးသည် အလွှာပေါင်းများစွာရှိသော ပတ်တီးများကို အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်၏။ ဖေစုန့်၏ ပခုံးတစ်ခုလုံးနီးပါးကို ပြတ်ရှသွားပြီး ရင်ဘတ်အထိ ရောက်ရှိကာ မည်းနက်သော သွေးခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်လေးများသည် နှစ်ကြိမ်ခန့် တုန်ခါသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်သွားသော်လည်း တုန်ယင်နေသော လက်များကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ဖေစုန့်၏ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ဆေးမှုန့်များ ထပ်ဖြူးပေးလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ ပခုံးနားသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဖေစုန့်သည် ဒဏ်ရာမရသော သူ၏လက်ဖြင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းယီချူးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်ကို ရင်မဆိုင်မိစေရန် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်၏။

"ဆေးက သေချာ မလိမ်းရသေးပါဘူး။ ကျူကျွင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့"

ဖေစုန့်သည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲပင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်များတွင် တွဲခိုနေသော မျက်ရည်စက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ လှောင်ပြောင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်းယီချူး နားမလည်နိုင်သော အမူအရာတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွား၏။ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မက ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

ကျန်းယီချူးသည် မဖြေကြားဘဲ ကြည်လင်သော မျက်ရည် နှစ်စက်ကိုသာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ ကျဆင်းခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။

ဖေစုန့်သည် မျက်ရည်များကို သူ့လက်ညှိုးဖြင့် သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး အရသာခံရန် နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ယူဆောင်သွား၏။ သူသည် ကျန်းယီချူးကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက သူ့အတွက် ငိုပေးမည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ယခင်ကလိုပင် ပေါ့ပျက်ပျက် လေသံဖြင့် သူက မေးလိုက်လေသည်။ "အစ်မက ငါ့အတွက် ဝမ်းနည်းနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာကို မြင်ပြီး လန့်သွားတာလား"

သူသည် ရင်ဘတ်နှင့် ပခုံးကို ဖြတ်သွားသော ဒဏ်ရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ဝေ့ချီရှန်းက ဓားကိုင်တဲ့နေရာမှာ အစွမ်းမကျသေးဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီဒဏ်ရာက ငါ့ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မ မငိုပါနဲ့ - မြင်ရတာ ငါ့ရဲ့ ရင်တွေ နာကျင်ရတယ်"

သူ၏ သနားကြင်နာစကားများသည် သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်က လှောင်ပြုံးကဲ့သို့ပင် မရိုးသားဘဲ ယုံကြည်နိုင်စရာ လုံးဝ မရှိချေ။

ကျန်းယီချူးသည် ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ပုံရ၏။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သော်လည်း မျက်ရည်များကမူ ဆက်လက် စီးကျနေဆဲ။

"ချင်ဟွမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့"

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း ဘယ်သူမှ သူ့ကို ထိုနာမည်ဖြင့် မခေါ်ဆိုခဲ့ချေ။ ဖေစုန့်သည် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြုံးရွှင်သော အမူအရာကို ပြန်ဆောင်ထားလိုက်၏။ "အစ်မ ပြောချင်တာကို ငါ နားမလည်ဘူး"

ကျန်းယီချူးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေလျက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ချင်မိသားစု ခံစားခဲ့ရတာတွေကို မင်းက ဆယ်ဆ၊ အဆတစ်ရာ ပြန်ဆပ်ပြီးသွားပြီ။ မိသားစု ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ မျိုးဖြုတ်သတ်ခံရတယ်၊ ဝိန်းတော်ဝင်မိသားစု အသတ်ခံရတယ်၊ တာ့လျန်တိုင်းပြည်ကြီး ပျက်စီးသွားပြီ - အဲဒါ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

ဖေစုန့်သည် သူမကို လှောင်ပြောင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါဆို ငါက အခု လက်နက်ချပြီး ဝေ့ချီရှန်းနဲ့ ဟန့်ယန်တို့ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရမယ်လို့ အစ်မက ထင်တာလား"

ကျန်းယီချူးသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဖေစုန့်၏ ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ကိုယ်တိုင် မီးမွှေးခဲ့သော စစ်မီးလျှံများထဲတွင် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟုသာ သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမ၏ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော သူမရှေ့က အမျိုးသားကို မုန်းတီးသော်လည်း တစ်ချိန်က ကိုယ့်မောင်လေးအရင်းလို ဆက်ဆံခဲ့သော ဘေးအိမ်က ကောင်လေးကိုတော့ သူမ မမုန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

ချင်မိသားစု သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရသောညက မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အပူတပြင်း အော်ဟစ်သံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရတိုင်း သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲညစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ချင်အိမ်တော် အဝင်ဝမှ စီးဆင်းလာသော သွေးများသည် နောက်တစ်နေ့အထိ မခြောက်သွေ့ခဲ့ချေ။

ချင်ဟွမ်၏ အမုန်းတရားကို သူမ နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လက်စားချေပြီးပြီဖြစ်၍ ဤအမုန်းတရားများကို စွန့်လွှတ်ကာ ယခုအချိန်တွင် ရပ်တန့်သင့်သည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ဖေစုန့်၏ ယခုစကားများက သူမ၏ တောင်းဆိုမှုသည် မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းကြောင်း သူမကို နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် လူတိုင်း၏ မြားတံများ ချိန်ရွယ်ထားသည့် ပစ်မှတ်ဖြစ်နေပြီ။ အာဏာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေသော ဝေ့ချီရှန်းဖြစ်စေ၊ မိသားစု မျိုးဖြုတ်ခံရမှုအတွက် လက်စားချေလိုသော ဝိန်းယွီဖြစ်စေ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်းယီချူး၏ မျက်နှာသည် ပိုပြီးဖြူရော်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြောင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းယီချူးကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မက ငါ့ကို တကယ် သနားနေတာလား"

ဤနားလည်မှုက သူ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပုံရ၏။ သူသည် လက်ကို လှမ်းကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်စများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ အရမ်းဝမ်းသာတာပဲ"

သူ၏ အထိအတွေ့ကို ရှောင်ရှားရန် ကျန်းယီချူးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို တဖက်သို့ လွှဲလိုက်သော်လည်း ဖေစုန့်က သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ စက်ဝိုင်းပုံ အမာရွတ်တစ်ခုအပေါ် ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ ကျန်းယီချူးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူက ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က အစ်မကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ မြားတစ်စင်း အပစ်ခံရတုန်းက အစ်မက ဒီမြားဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး ဒီနေ့လိုပဲ ငိုခဲ့တာ။ ငါ သေတော့မှာမို့လို့ ငါ့အတွက် ဝမ်းနည်းနေတာလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါဆို ငါ ဒဏ်ရာရတာကို မြင်ရင် အစ်မက ဝမ်းနည်းနေဦးမှာပဲပေါ့"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဖျားကြောင့် ပူလောင်နေ၏။ ထိုမြားအမာရွတ်အကြောင်း သူ ထပ်မံပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းယီချူး၏ လက်သည် ထိုအမှတ်အသားကြောင့် အပူလောင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဖေစုန့်က သူမ၏ လက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ရုန်းကန်မှုများမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားရ၏။

ဖေစုန့်က ပိုပြီး အားစိုက်လိုက်သောအခါ ကျန်းယီချူးသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတော့သည်။

သူမသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ဆက်ရုန်းကန်နေသော်လည်း ဖေစုန့်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဖက်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သောအခါ လျင်မြန်စွာ အညံ့ခံလိုက်ရသည်။ မျက်ရည်များသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များမှ နားထင်များဆီသို့ စီးကျနေပြီး သူမက တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။

"လွှတ်"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့စစ်သည်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကျူကျွင်း... ဖိန်ကျိုးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သတင်းပေးဆီကနေ အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာ ပို့လာပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကျန်းယီချူး၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို ပြောလိုက်လေသည်။ "အစ်မက ကိုယ့်ခံစားချက်တွေကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာမှာပါ။ ငါ စောင့်နိုင်ပါတယ်"

ချုပ်နှောင်မှုအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သွားသော ကျန်းယီချူးသည် အလျင်စလို မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဖေစုန့်သည် သတင်းပို့စစ်သည်ကို ဝင်လာရန် ခေါ်လိုက်သည်။ ကျန်းယီချူးသည် သူမ၏ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ဆံနွယ်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလိုက်တော့သည်။ သတင်းပို့စစ်သည်ကို ဖြတ်သွားစဉ် သူမသည် သူ့လက်ထဲရှိ စာအိတ်ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

...