အခန်း ၉၇

အပိုင်း (၉၇)

ဆည်းဆာအလင်းရောင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခင်တွင် ရှောင်းလိသည် သမားတော်ထောင်တို့ အမြေးအဘိုးနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လယ်သမားအိမ်ခြံဝင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ဝင်ရောက်နားခိုလိုက်၏။

ထိုခြံဝင်းမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ဟန်တူပြီး ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျိုးပဲ့နေသော မြေအိုးများပေါ်တွင် ဖုန်တထပ်ကြီး ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

အိမ်ရှင်သည် မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်ကာ စစ်ဘေးရှောင်တိမ်းသွားသည်လား၊ သို့မဟုတ် ကျင်းချန်ဘက်မှ အတင်းအဓမ္မ စစ်သားနှင့် လုပ်အားပေးအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရသည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိနိုင်ချေ။ အခန်းတွင်းရှိ သယ်ဆောင်လို့မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် အသုံးအဆောင် ပရိဘောဂအချို့မှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ဗီရိုတံခါးများမှာလည်း ပွင့်ဟနေပြီး မီးတုတ်အလင်းရောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် ဘာမှမရှိတော့သည်ကို တွေ့မြင်နိုင်၏။

ကုတင်ပေါ်တွင်လည်း ပိုးစားထားသော အပေါက်များ အပြည့်ရှိသည့် ပျဉ်ပြားအချို့သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။ ရှောင်းလိသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လက်ထောက်ကာ ခိုင်ခံ့မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် အနှံ့အပြား ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ စောင်နှင့် အိပ်ရာခင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ အဝတ်စ တစ်ထွာလောက်ကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ သူသည် ထင်းရုံဘက်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထင်းရုံထဲတွင် မီးမွှေးရန်အတွက် မြက်ခြောက်များ အများအပြား ပုံထားပြီး မြက်ကြိုးများဖြင့် သေချာစွာ စည်းနှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်းလိသည် မြက်ခြောက်အစည်းအချို့ကို သယ်ယူကာ အခန်းတွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပျဉ်ပြားများပေါ်တွင် လူကို မနာကျင်စေရန် မြက်ခြောက်များကို ဖြန့်ခင်းပေးလိုက်ပြီးနောက် အားနျိုကို အချက်ပြကာ သမားတော်ထောင်ကို အပေါ်သို့ တင်ခိုင်းလိုက်၏။

မီးဖိုချောင်ရှိ မီးဖိုမှာ အသုံးပြုလို့ ရနိုင်သေးသော်လည်း ဤခြံဝင်းထဲတွင် ချက်ပြုတ်စားသောက်စရာ ဘာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့နိုင်ချေ။ သမားတော်ထောင်သည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာများ ရှိနေသည့်အပြင် အရိုးပေါ်အရေတင် ပိန်ချုံးနေလေသည်။ ဒဏ်ရာများ မြန်မြန်သက်သာလာစေရန်အတွက် အာဟာရဖြည့်တင်းပေးရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်နေသည်။

ရှောင်းလိသည် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အားနျိုကို ခြံဝင်းထဲတွင် နေခဲ့ခိုင်းလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လေးနှင့် မြားကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့၏။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ ပြန်လာချိန်တွင် မြက်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော တောယုန်နှစ်ကောင်ကို လက်တွင် ဆွဲလာခဲ့သည်။

အားနျိုသည် ယုန်များကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ ရှောင်းလိ ဝင်လာကတည်းက သူသည် ရှောင်းလိ၏ အနားတွင် ပျော်ရွှင်နေသော နွားပေါက်လေး တစ်ကောင်လို တဝဲလည်လည် လုပ်နေတော့၏။

ထို့ထက် ဆိုရလျှင် သူသည် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံရပြီး ရှောင်းလိနှင့် တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ ရှောင်းလိကို သူ၏ အဘိုးနှင့် အဘွားကဲ့သို့ပင် မှတ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောင်းလိက သူ၏ အဘိုးအဘွားများထက် များစွာ ပို၍ အင်အားကြီးမားလှပေသည်။ ရှောင်းလိ၏ ဘေးတွင် နေရချိန်၌ သူသည် အတင်းအဓမ္မ စစ်သားစုဆောင်းခံရချိန်က ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများကို နည်းနည်းလေးမှ မခံစားရတော့ချေ။

ရှောင်းလိက ယုန်များကို သူ့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "လုပ်တတ်လား"

အားနျိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ "အားနျိုက အရင်တုန်းကလည်း ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ယုန်တွေ ဖမ်းဖူးတယ်။ အဘွားကို ကူပြီး... သတ်ပေးဖူးတယ်"

သူသည် စကားပြောရင်း ယုန်များကို မ,ကာ ဟန်ရေးပြနေလေသည်။ အရင်က သူသည် သမားတော်ထောင်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ဆေးမြစ်ရှာထွက်စဉ် ထောင်ချောက်များပြုလုပ်ကာ သားကောင်ငယ်လေးများကို ဖမ်းဆီးလေ့ရှိသည်။ ထိုသို့ဖမ်းမိသော သားကောင်များကို သမားတော်ထောင် ဆေးရောင်းထွက်ချိန်တွင် ဈေးသို့ ယူသွား၍ ရောင်းချတတ်သလို အဘွားထောင်က အချိန်အကြာကြီး သိမ်းဆည်းထားနိုင်ရန် အသားခြောက်အဖြစ် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

ရှောင်းလိက ပြောလိုက်သည်။ "ယုန်နှစ်ကောင်လုံးကို သတ်လိုက်"

အားနျိုသည် လက်ထဲရှိ ယုန်နှစ်ကောင်ကို ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ကောင်ကို ချန်ထားချင်နေပုံရသည်။ ယခင်က အဘွားထောင်သည် အသားဟင်းချက်ရာတွင် အလွန်ချွေတာလေ့ရှိသည်။ အားနျိုသည် အသားက ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူတို့မိသားစုက ဆင်းရဲသဖြင့် ဗိုက်ဝအောင် အဝမစားနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤယုန်များကို ရှောင်းလိက ဖမ်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး အဘိုးဖြစ်သူကလည်း အာဟာရဖြည့်တင်းရန် လိုအပ်နေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် စစ်သားများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ခံနေရဆဲဖြစ်ရာ လမ်းခရီးတွင် အသက်ရှင်နေသော ယုန်တစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်သွားရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ အားနျိုသည် သူ၏ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းကြီးကို ရှုံ့မဲ့ကာ အချိန်ခဏကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက် ရှောင်းလိ၏ အမိန့်အတိုင်း ယုန်နှစ်ကောင်လုံးကို ရေတွင်းနားသို့ ယူသွားကာ သတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် သန့်စင်ပြီးသား ယုန်နှစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ ရှောင်းလိကို ရှာရန် မီးဖိုချောင်သို့သွားပြီး ရှောင်းလိကို သွားရှာချိန်တွင် ရှောင်းလိက မီးဖိုပေါ်ရှိ သံချေးတက်နေသော ဒယ်အိုးကြီးကို ပြောင်စင်အောင် ဆေးကြောထားပြီး အသုံးပြုလို့ ရနိုင်သော ပန်းကန်လုံးအချို့ကိုလည်း သန့်စင်ထားပြီးဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များက လုံးဝမရှိချေ။ သမားတော်ထောင်သည် ဒဏ်ရာများ ရှိနေသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ စားသုံးရန် လိုအပ်သည်။ ချက်ပြုတ်လိုက်သော ယုန်သားများ ညီနံ့မပြင်းစေရန် ရှောင်းလိသည် အပြန်လမ်းတွင် မြစ်ကမ်းဘေး၌ တွေ့ခဲ့သော တောချင်းမြစ်အချို့ကို တူးယူလာခဲ့သည်။

ယုန်တစ်ကောင်ကို အတုံးသေးသေးလေးများ တုံးကာ ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်ပြုတ်လိုက်သည်။ ရှောင်းလိသည် သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းကို ချွန်ကာ ကျန်ယုန်တစ်ကောင်ကို တံစိုးထိုးလိုက်ပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ကင်ထားလိုက်၏။ အရသာရှိစေရန် ယုန်သားကင်ပေါ်သို့ သစ်ရွက်ရည်အချို့ကို အချိန်နှင့်အမျှ ညှစ်ချပေးနေ၏။

အားနျိုသည် ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့ကြောင့် နှာခေါင်းကို တရှုံ့ရှုံ့ လုပ်နေတော့သည်။ သူသည် တံတွေးများကို အကြိမ်မည်မျှ မြိုချမိနေမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်းလိသည် ယုန်သားကင်မှ အသားတစ်ဖတ်ကို လှီးထုတ်ကာ သူ့ကို အရသာ မြည်းစမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

အားနျိုသည် ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ နှစ်ချက်သုံးချက်သာ ဝါးပြီးနောက် ချက်ချင်း မြိုချလိုက်တော့၏။ သူသည် လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ပေကျံနေသော အဆီများကိုပါ ပြောင်စင်သွားသည်အထိ လျှာဖြင့် ရက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ"

ယုန်သားကင်မှာ ကျက်တော့မည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းလိသည် သန့်စင်ထားသော ကျူရွက်များဖြင့် ယုန်ပေါင်တစ်ဖက်ကို ရစ်ပတ်ကာ ဆွဲဖြဲပြီးနောက် အားနျိုကို အရင်စားနှင့်ရန် ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဒယ်အိုးထဲတွင် နူးအိနေအောင် ပြုတ်ထားသော ယုန်သားဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူကာ သမားတော်ထောင်ထံသို့ သွားပို့ပေးလိုက်လေသည်။

မြေးအဘိုးနှစ်ဦးသည် ထောင်ကျားရွာမှ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရချိန်မှစ၍ အသားဟင်းနှင့် လုံးဝ မထိတွေ့ခဲ့ရတော့ချေ။ တောချင်းမြစ်များထည့်၍ ပြုတ်ထားသော ယုန်သားဟင်းရည်မှာ အနည်းငယ် ညှီနံ့ထွက်နေသော်ငြားလည်း သမားတော်ထောင်သည် တစ်ပန်းကန်လုံးကို အသားရော အရည်ပါ ပြောင်စင်အောင် စားသောက်လိုက်လေသည်။

ရှောင်းလိက သမားတော်ထောင်ကို သူ့ကျန်းမာရေးအတွက် လိုအပ်သော ဆေးညွှန်းကို ရေးပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် သူသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ကာ ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူရင်း ဆေးဝယ်ရန် ဆေးခန်းသို့ ဝင်လို့ရသည်။

အားလုံးကို စီစဉ်မှာကြားပြီးနောက် ရှောင်းလိသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။ အားနျို၏ လက်ထဲရှိ ယုန်ပေါင်မှာ တစ်ဝက်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အားနျိုသည် ယုန်သားကို တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်၊ ထိုအရာရှေ့သို့ ယုန်ပေါင်ကို တိုးပေးလိုက် လုပ်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း ရေရွတ်နေလေသည်။ "အားနျိုက တစ်လုတ်၊ ခွေးလေးက တစ်လုတ်"

ရှောင်းလိ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လက်ထဲရှိအရာကို တန်ဖိုးတကြီး ပြသလိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီး အားနျိုအတွက် ထုပေးထားတဲ့ ခွေးလေးကို အားနျိုက သေချာလေး မွေးထားတယ်"

မီးရောင်အောက်တွင် ထိုသစ်သားခွေးရုပ်လေးမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကိုင်တွယ်ကစားထားသဖြင့် အလွန်ချောမွတ်နေသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သူသည် ထိုအရုပ်လေးကို အမြဲတစေ ကိုယ်နှင့်မကွာ ဆောင်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ရှောင်းလိက တမင်တကာ မေ့ဖျောက်ထားရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်အချို့သည် ဤသစ်သားခွေးရုပ်လေးကြောင့် ရုတ်တရက် အတားအဆီးမဲ့စွာဖြင့် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် ထူးဆန်းစွာဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားနျိုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် "အင်း" ဟုသာ အသံပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ဖြင့် ယုန်သားတစ်ဖတ်ကို လှီးထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

အားနျိုသည် ကလေးဆန်သော စိတ်ထားရှိသူဖြစ်ရာ ရှောင်းလိ၏ အေးစက်သော တုံ့ပြန်မှုက သူ၏ ပျော်ရွှင်တက်ကြွမှုကို လျော့ကျသွားစေခြင်း မရှိခဲ့သလို တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ကိုလည်း သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူသည် ယုန်ပေါင်ကို ကိုက်စားရင်း ဆက်ပြီး ရေရွတ်နေလေသည်။ "အစ်မကြီးဆီမှာက ငါးလေးရှိတယ်၊ အားနျိုဆီမှာက ခွေးလေးရှိတယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အားနျိုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်နှယ် ရှောင်းလိကို မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကြီးကရော ဘယ်မှာလဲ"

ရှောင်းလိသည် ဓားမြှောင်ဖြင့် ယုန်သားကို လှီးဖြတ်နေသော လက်လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သူ အခု အရမ်း အဆင်ပြေနေပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားနျိုသည် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သို့သော် များမကြာမီမှာပင် သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။ "ဘာလို့ အစ်မကြီးက အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတူတူ မရှိနေတာလဲ"

ဓားချက်က အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားသဖြင့် ယုန်သားပေါ်မှ အဆီများစွာ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ရှောင်းလိသည် ဓားမြှောင်ပေါ်တွင် ပေကျံနေသော အဆီများကို မီးပုံထဲသို့ ခါထုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိတယ်လေ"

အားနျိုသည် ယုန်ပေါင်ကို ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။ သူသည် ခေါင်းကုတ်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီးနောက်မှ မေးလိုက်၏။ "အစ်မကြီးက အစ်ကိုကြီးရဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘူးလား။ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ သူ့ကို မကူညီပေးတာလဲ"

ရှောင်းလိသည် ဓားပေါ်ရှိ အဆီများကို အဝတ်စဖြင့် သုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုစကားကြောင့် သူ၏လှုပ်ရှားမှုများ ထပ်ပြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ထိုအချိန်က သူနှင့် ဝိန်းယွီတို့သည် သမားတော်ထောင်၏ မိသားစုထံမှ ကယ်ဆယ်ခြင်း ခံခဲ့ရစဉ် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ဝိန်းယွီက သူနှင့် ဇနီးမောင်နှံဖြစ်ကြောင်း လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသွားတော့သည်။

သူ၏ ဤကဲ့သို့ ခဏလောက် မှင်သက်တိတ်ဆိတ်သွားမှုအား အားနျိုက ဘာကြောင့်ကူညီပေးရမည်ကို နားမလည်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်သွားတော့သည်။ ထို့ကြောင့် အားနျိုက သူ့ကို အတည်ပေါက်ဖြင့် ဆုံးမစကား ပြောလေတော့၏။ "အဘွားက ပြောတယ်၊ မိန်းမယူပြီးရင် ဂရုစိုက်ပေးရမယ်၊ အလိုလိုက်ရမယ်၊ အလျော့ပေးရမယ်တဲ့။ ပြီးတော့ ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေ၊ ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေကိုလည်း လုလုပ်ပေးရမယ်၊ ငွေရှာလာရင်လည်း မိန်းမကို အပ်ပြီး စုခိုင်းရမယ်တဲ့"

အားနျိုသည် လက်ချောင်းများကို ချိုးကာ တစ်ခုချင်းစီ ရေတွက်နေလေ၏။ သူပြောသည့်စကားများကို ပိုမိုယုံကြည်လာစေရန် ဥပမာတစ်ခုပါ ထပ်ပေးလိုက်သေး၏။ "အစ်ကိုကြီးကျူးနဲ့ မရီးလျန်ချောင်တို့ဆိုရင်လည်း အဲဒီလိုပဲလေ။ အဘွားက ထပ်ပြောသေးတယ်၊ မိန်းမရလာပြီးတော့ ကိုယ့်မိန်းမကို ဂရုမစိုက်တဲ့သူဆိုရင် နောက်ကျရင် မိန်းမက ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်တဲ့"

စကားပြောပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားပြီး ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ရှောင်းလိကို သတိထားကာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှောင်းလိသည် စကားတစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဓားမြှောင်ကိုသာ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော ယုန်သားများကို ကျူရွက်များခင်းထားသော ဝါးဆန်ကာပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "မင်း စားပြီးရင် အခန်းထဲ ပြန်သွားပြီး နားလိုက်တော့။ ဒီည ငါ ကင်းစောင့်မယ်"

အားနျိုသည် ထွက်ခွာသွားသော ရှောင်းလိ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခဏလောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် သစ်သားခွေးရုပ်လေးကို ပိုက်ကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ "ဒုက္ခပါပဲ၊ အစ်ကိုကြီးမှာ မိန်းမ မရှိတော့ဘူးထင်တယ်"

___

ဒီညတွင် လေတိုက်ခတ်နေပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က အလွှာလိုက် တည်ရှိနေသော တိမ်မည်းများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ ရှိနေသော ငွေရောင်လမင်းကြီးမှာ ယခင်နေ့ရက်များထက် ပိုလို့ပင် အေးစက်ကြည်လင်နေသယောင် ထင်ရလေသည်။

ရှောင်းလိသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးလျက် လှဲလျောင်းနေပြီး လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း တွေဝေနေတော့သည်။

ဖိန်ကျိုးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် မြောက်ပိုင်းသို့ တောက်လျှောက် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ဖိန်ကျိုးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို များများစားစား မကြားခဲ့ရသော်လည်း ရှင်းကျိုးနှင့် ယီကျိုး ပြည်နယ်နှစ်ခုသည် တောင်ပိုင်းသို့သွားသော လမ်းကြောင်းများကို ဆက်လက်ပိတ်ဆို့ထားခြင်း မရှိတော့ချေ။ တာ့လျန်နှင့် ဝေ့ချီရှန်းတို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုသည် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ဖေစုန့်သည် နန်ချန်၏ စစ်တပ်များ မြောက်ပိုင်းသို့ ချီတက်လာခြင်းကို တားဆီးရန် ကျင်းကျိုးတွင် စစ်တပ်များကို စုစည်းထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းအပေါ် သူ အထူးတလည် အံ့ဩမနေခဲ့ချေ။

တာ့လျန်၏ လက်ရှိ နယ်စပ်သည် ပိုင်ယန်ဂိတ်တွင် တည်ရှိသည်။ သို့သော် ဝေ့ချီရှန်း သစ္စာစောင့်သိခဲ့သော ယခင်မင်းဆက်လက်ထက်တွင်မူ နယ်စပ်မှာ ရှင်းကျိုး၊ ယီကျိုးနှင့် ထောင်ခရိုင်တို့ သုံးခု ဆက်စပ်နေသော သံမဏိတံတိုင်းကြီး တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ နန်ချန်က ပြည်မကြီးကို အုပ်စိုးခဲ့ချိန်တွင်တော့ နယ်စပ်မှာ ရှေးဟောင်းတံတိုင်းကြီး တည်ဆောက်ထားသော ကျင်းကျိုး ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ဖေစုန့်၏ လက်အောက်ခံများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒုက္ခသည်များကို အကြီးအကျယ် ဖမ်းဆီးနေခြင်းမှာ ကျင်းကျိုးရှိ ရှေးဟောင်းတံတိုင်းကြီးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်အတွက် ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နန်ချန်၏ သံချပ်ကာမြင်းတပ်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် ဆောင်းရာသီရောက်သည်အထိ အချိန်ဆွဲနိုင်မည်ဆိုပါက ဝေ့ချီရှန်းအနေဖြင့် ယန်ယွင် ၁၆ပြည်နယ်ကို ကာကွယ်ရန် စစ်တပ်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှသာ ဖေစုန့်ဘက်တွင် အသက်ရှူချောင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိလာလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင် တာ့လျန်၏ ကျန်ရစ်သော အင်အားစုများ၊ နန်ချန်နှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ ဝေ့ချီရှန်း၏ အင်အားစုများသည် ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဖေစုန့်က ကျင်းကျိုးတွင် ချထားသော ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို ဖြိုခွဲရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဖေစုန့်တွင် အခြားသော အစီအစဉ်များ ရှိနေနိုင်သေးသော်လည်း အောင်ပွဲသည် ဝိန်းယွီဘက်သို့ သိသိသာသာ ယိမ်းယိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမက နန်ချန်ကို သည်လောက် ပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသည် မှန်ကန်လိမ့်မည်ဟု ရှောင်းလိ တွေးတောလိုက်၏။

သို့သော် သူလည်း သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း မဟုတ်သေးချေ။

အေးစက်သော လမင်းကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပုံပေါ်သော ထိုမျက်ဝန်းတစ်စုံသည် လရောင်အောက်ရှိ မှိုင်းညို့နေသော တိမ်တိုက်များကြားတွင် သူ၏ ရည်မှန်းချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသနေလေသည်။

____

ဖိန်ကျိုး။

ထုန်ချွဲသည် မှိုဖြူစွပ်ပြုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စာကြည့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ဝိန်းယွီသည် နောက်ဆုံး အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို စစ်ဆေးပြီးစီးသွားလေသည်။

ထုန်ချွဲသည် ဝိန်းယွီ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် သူမ ယခင်က နေ့စဉ် ဤသို့ပင် ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်လေ့ရှိသည်ကို မသိခဲ့ချေ။ စွပ်ပြုတ်ရည်ပန်းကန်ကို ချထားလိုက်ရင်း သူမက တိုက်တွန်းလိုက်၏။ "မင်းသမီး နေ့လယ်ကတည်းက အခုချိန်အထိ ကြည့်နေတာ။ မျက်လုံး မနာအောင် ဂရုစိုက်ပါဦး"

မှိုဖြူစွပ်ပြုတ်မှာ အအေးခံထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝိန်းယွီက နှစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပူအိုက်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ များစွာ သက်သာသွားခဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စရပ်အများစုကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချန်နဲ့ လူကြီးမင်းလီတို့ဆီ ခွဲဝေပေးလိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မ တော်တော်လေး အားလပ်သွားပါပြီ"

ကျောင်းပိုင်ကို ထုန်ချွဲတို့အား ကောင်းမွန်စွာ နေရာချထားပေးရန် သူမ ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး အနားယူလိုသူများရှိပါက ငွေကြေးများစွာ ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သော်လည်း ကျိုးအိမ်တော်မှ ကိုယ်ရံတော်များသည် ဘယ်သူမှ ထွက်ခွာသွားလိုခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် သူတို့သည် အသီးသီး တာဝန်များကို ရယူခဲ့ကြသည်။

ထုန်ချွဲသည် ယခင် ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်ခဲ့ရသည့် လမ်းခရီးတွင် ဝိန်းယွီကို အချိန်အတန်ကြာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမ၏ စားသောက်နေထိုင်မှု အလေ့အကျင့်များကို သိရှိထားသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဝိန်းယွီ၏ အနားတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု ဝိန်းယွီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမက မင်းသမီးရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ"

ဝိန်းယွီသည် လက်ကို မြှောက်ကာ အနည်းငယ် ညောင်းညာနေသော လည်ပင်းကို နှိပ်နယ်လိုက်ပြီး စကားမဆက်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။ "ကျောင်းပိုင်ဆီခဲ့က သတင်းရတာ ရှိလား"

ထုန်ချွဲသည် ရှောင်းလိ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို မသိသေးဘဲ ကျောင်းပိုင်သည် ဝိန်းယွီအတွက် အလုပ်ကိစ္စ တစ်ခုခု သွားလုပ်နေသည်ဟုသာ သိထားသည်။ သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် နန်ချန်က သံတမန်က ဒီရက်ပိုင်းမှာ စစ်တပ်ထဲကို သိုင်းပညာ ဖလှယ်ဖို့ ခဏခဏ လာနေတယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်း... စစ်သူကြီးရှောင်း ဓားပြနှိမ်နင်းရာကနေ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲလို့ နာမည်တပ်ပြီး မေးနေတယ်။ စစ်တပ်ထဲမှာ သိုင်းပညာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ မရှိလို့ ပွဲပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ရှုံးနေတယ်။ လူကြီးမင်းချန်က ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တော်တော်လေး စိတ်ညစ်နေတယ်။ သူက မင်းသမီးကို စစ်သူကြီးရှောင်းကို အရင်ပြန်ခေါ်သင့်မခေါ်သင့် လာမေးမလို့ လုပ်နေတာကို လူကြီးမင်းလီက ငြင်းလိုက်တယ်လေ"

ဝိန်းယွီ၏ မည်းနက်သော မျက်တောင်များသည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မ သိပါပြီ"

___

နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းစအချိန်တွင် ရှောင်းလိသည် အားနျိုကို လယ်သမားအိမ်ခြံဝင်းတွင် သမားတော်ထောင်အား စောင့်ရှောက်ရန် မှာကြားခဲ့ပြီးနောက် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန်နှင့် သတင်းစုံစမ်းရန်အတွက် မြို့ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်ဖူးသော ကျင်းကျိုးမှ စစ်သားများအားလုံးသည် သူ့ဓားချက်အောက်တွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်းလိ ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက် ပထမဆုံး သူသတ်ပစ်ခဲ့သော စစ်သားအဖွဲ့သည် သတင်းပြန်မပို့နိုင်တော့သဖြင့် ကျင်းကျိုးစစ်စခန်းမှ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိသွားပြီး ထိုနေ့က သူ ကယ်တင်ခဲ့သော ဒုက္ခသည်များကို ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးရာမှ သူရှိနေကြောင်းကို သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နောက်ဆက်တွဲ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြေအနေများ ရှုပ်ထွေးနေချိန်တွင် အကျပ်အတည်းကြုံနေရသော ပြည်သူများသည် တောခိုကာ ဓားပြတိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပုန်ကန်ထကြွခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်မှာ မနည်းလှချေ။ စစ်စခန်းမှ လွှတ်လိုက်သော စစ်သားအဖွဲ့ငယ်အချို့ သေဆုံးသွားခြင်းသည် ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုနေ့က သူသည် ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသဖြင့် ဘယ်ဒုက္ခသည်ကမှ သူ့ရုပ်ရည်ကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူ အသုံးပြုခဲ့သော မြောင်ဓားရှည်မှာ အလွန်ထင်ရှားလွန်းပြီး မှတ်မိရန် လွယ်ကူလှသည်။

ရှောင်းလိသည် ဤတစ်ကြိမ် အပြင်ထွက်ရာတွင် ထိုမြောင်ဓားရှည်ကို ယူဆောင်မသွားခဲ့ချေ။

နောင်တွင် အားနျိုနှင့် သမားတော်ထောင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရဦးမည်။ မနေ့က စစ်သူကြီးပြောစကားအရ ကျင်းကျိုးမြို့မှ အမတ်ချုပ်သည် အားနျိုကို မြင်ဖူးထားပုံရပြီး သူ၏ စွမ်းရည်ကိုပင် အထင်ကြီးနေသေးသည်။ မိမိ၏ လက်အောက်ခံများကို စေလွှတ်၍ ဖမ်းဆီးခိုင်းသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုအမတ်ချုပ်အနေဖြင့် နောက်ထပ် မည်သို့ လှုပ်ရှားလာမည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် သူသည် သတင်းကြိုတင် စုံစမ်းထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် မြို့တံခါးစောင့်များ၏ စစ်ဆေးမှုမှာ မတင်းကျပ်လှဘဲ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသော ပြည်သူများစွာ ရှိနေ၏။

ကျင်းကျိုးမှ တောင်ပိုင်းရှိ ကျေးရွာများမှာ တစပြင်လိုဖြစ်နေပြီး နေအိမ်၁၀လုံးတွင် ၉လုံးမှာ အလွတ်နေဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျင်းကျိုးမြို့သည် ယုံချန်မြို့ လက်နက်ချပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် လက်နက်ချခဲ့သော မြို့ဖြစ်သည့် အကျိုးကျေးဇူးကြောင့် ဖေစုန့်၏ လက်အောက်ခံများသည် အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်ခြင်းပဲ ဖြစ်စေကာမူ ဒေသခံပြည်သူများကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နှိပ်စက်ခြင်း မရှိကြချေ။ ထို့ကြောင့် စစ်သားနှင့် လုပ်အားပေး ဖမ်းဆီးရာတွင် အခြားနေရာများမှသာ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးလေ့ရှိသည်။ ဒေသခံပြည်သူများသည် လုံလောက်သော ငွေကြေး သို့မဟုတ် စားနပ်ရိက္ခာများကို ပေးသွင်းပြီးနောက် ခါးပတ်ကို တင်းတင်းစည်းကာ သူတို့၏အသက်ကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ထိန်းသိမ်းထားရလေသည်။

ရှောင်းလိသည် အပြင်မြို့ရိုးရှိ ဈေးတန်းတွင် တစ်ပတ်ပတ်ကာ သူ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများနှင့် သမားတော်ထောင်အတွက် ဆေးဝါးများကို အစုံအလင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သမားတော်ထောင်သည် ဤကဲ့သို့ စစ်ပွဲများ ဖြစ်ပွားနေချိန်တွင် ဆေးဘက်ဝင် အပင်များမှာ ရွှေကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးမားပြီး အချို့ဆေးများကို ငွေရှိလျှင်ပင် ဝယ်မရနိုင်ကြောင်းကို သိထားပုံရသည်။ သူ ရေးပေးလိုက်သော ဆေးညွှန်းများထဲတွင် အလွန် သာမန်ဖြစ်သော ဆေးမြစ်များသာ ပါဝင်လေသည်။ သွေးတိတ်စေရန်နှင့် ပြင်ပဒဏ်ရာများအတွက် အသုံးပြုသော ဆေးများ မဟုတ်သဖြင့် စစ်တပ်မှ အများအပြား ဝယ်ယူသိမ်းဆည်းထားခြင်း မရှိရာ ဆေးဆိုင်များတွင်လည်း ပြတ်လပ်မှု မရှိချေ။

နေကလည်း အတော်လေး မြင့်တက်လာပြီဖြစ်ပြီး ဈေးတန်းမှ အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမှ မရရှိခဲ့သဖြင့် ရှောင်းလိသည် အရင် ပြန်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ ဆေးဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး မကြာခင်မှာပင် အရှေ့ဘက် လမ်းထောင့်တွင် လူအများအပြား စုရုံးနေသည်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရ၏။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။ "... ရှေးခေတ်ကတည်းက လောကကြီးရဲ့ အခြေအနေက ဒီအတိုင်းပဲ။ ကွဲကွာတာ ကြာရင် ပြန်ပေါင်းစည်းရသလို၊ ပေါင်းစည်းတာ ကြာရင်လည်း ပြန်ကွဲကွာရစမြဲပဲ။ အခု တာ့လျန်ပြည်ကြီးကို မြောက်ပိုင်းဝေ့၊ တောင်ပိုင်းလျန်၊ အလယ်ပိုင်းဖေခွေးအလို့ ခေါ်ဆိုသင့်တယ်။ မြောက်ပိုင်းဝေ့အကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော် အများကြီး ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ယခင်မင်းဆက်က နာမည်ကြီး စစ်သူကြီး ဝေ့ချီရှန်းကို ယိုးကျိုးကျားလို့ နာမည်ကြီးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဒီကျားကြီးက အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ။ တောင်ပိုင်းလျန်ကတော့ ဝိန်းမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ ချန်လျန်ဝမ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးက အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ထားတယ်။ အခု ကြည့်ရသလောက်တော့ သူက အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ပုံရတယ်။ ယခင်မင်းဆက်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ နန်ချန်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ နောက်ထပ် အင်အားတစ်ခု ရရှိသွားပြီ။ ဒါပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာကတော့ ပြောရခက်သေးတယ်။ အလယ်ပိုင်းက ဖေခွေးအ ကတော့..."

ထိုလူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သတ္တုပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ခေါက်လိုက်ပုံရ၏။ "ကျွန်တော် စကားပြောနေတာ ဒီလောက်တောင် ကြာပြီဆိုတော့ တကယ်ကို လည်ချောင်းတွေ ခြောက်သွေ့နေပါပြီ။ လူကြီးမင်းတို့ ငွေရှိတဲ့သူက ငွေနဲ့ ကူညီပေးပါ၊ ငွေမရှိတဲ့သူကလည်း အားပေးတဲ့အနေနဲ့ ဆက်နားထောင်ပေးပါ။ ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ဖိုးလေး ရတာနဲ့ လူကြီးမင်းတို့ကို ဆက်ပြီး ရှင်းပြပေးပါ့မယ်..."

ဝိုင်းကြည့်နေသူများက ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြပြီး အင်္ကျီလက်ကို ခါကာ လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

ထိုသူက အော်ပြောလိုက်၏။ "ဟေး ဟေး၊ မသွားကြပါနဲ့ဦး။ ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးရမယ်လို့ ကြားတာနဲ့ ထွက်သွားကြပြန်တာလဲ"

ပိတ်ကြမ်းအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သည် ကြေးခွက်ကို နှစ်ချက်ခန့် အချည်းနှီး ခေါက်လိုက်လေသည်။ မိမိ၏ ဈေးဆိုင်ရှေ့တွင် ဝိုင်းအုံနေသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ပုံပြင်ပြောပြတယ်... ဗေဒင်ဟောပေးတယ်ဗျို့..."

လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထွားကြိုင်းသော လူရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူငယ်သည် နှစ်ကြိမ်ခန့် ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ပျင်းရိမှုများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် မြွေပါတစ်ကောင်လို အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ကျေးဇူးရှင်။ ကျေးဇူးရှင်... ခဏလောက် နေပါဦး"

ရှောင်းလိသည် လူအုပ်ထဲရှိ ထိုလူ၏ စကား တစ်ဝက်ခန့် ရောက်ချိန်မှာပင် ဆက်လက် နားထောင်လိုစိတ် မရှိတော့သဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လျှောက်ပြီးချိန်တွင် အနောက်ဘက်မှ အလောတကြီး ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ လူတစ်ယောက် နီးကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူသည် ဘေးသို့ အနည်းငယ် ရှောင်လိုက်လေသည်။ လူငယ်မှာ အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆိုင်ပေါက်ဝရှိ တိုင်ကို ခေါင်းဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

လူငယ်သည် နဖူးကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် ထလာပြီးနောက် ရှောင်းလိကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးရှင်ကို ကျွန်တော် လိုက်ရှာနေရတာ အတော်ကြာပြီ"

ရှောင်းလိသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး လူငယ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်က သူ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသော စာပေပညာရှင် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။

သူက ဖိန်ကျိုးကို သွားမယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဘာဖြစ်လို့ ကျင်းချန်မှာ ပြန်ပေါ်လာရတာလဲ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စစ်သားများက မိမိကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသည်ကို ပြန်လည်သတိရမိသွားသဖြင့် ရှောင်းလိသည် မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မည့်သူများ ရှိမရှိကို အမူအရာမပျက် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်လူ သတိမထားမိနိုင်သော အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ငါ့ကို ဘာလို့ လိုက်ရှာနေတာလဲ"

သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ အလွန် အကင်းပါးလှသည်။ ရှောင်းလိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိသွားသဖြင့် သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ရှောင်းလိကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးဖို့ပါပဲ"

"ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ဒီခရီးစဉ် ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်"

...