အခန်း ၁၀၄

အပိုင်း (၁၀၄.၁)

အနောက်ဘက် လမ်းကြားဟောင်းရှိ ရှောင်းမိသားစု၏ အိမ်သည် လူမနေသည်မှာ နှစ်ဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သော့ခလောက်များတွင် သံချေးများပင် တက်နေavပြီ။

လမ်းကြား၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အိမ်နီးချင်းများ၏ တံခါးများသည်လည်း တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားကြသည်။

ရှောင်းမိသားစုသည် ယခင်ကတည်းက အိမ်နီးချင်းများနှင့် အဆက်အဆံ သိပ်မရှိခဲ့ချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဟော်ခွန်းက စာပျောက်သွားပြီးနောက် ရှောင်းအိမ်သို့ လာရောက်ကာ မြေကြီးကို သုံးပေခန့်အထိ တူးဆွရှာဖွေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လမ်းကြားထဲရှိ အိမ်တိုင်း၏ တံခါးများကို ထုရိုက်ကာ ရှောင်းမိသားစုနေရာကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်နီးချင်းများသည် သူတို့နှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် မလုပ်ရဲတော့ချေ။

အချို့ဆိုလျှင် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် ဤအိမ်ဟောင်းလေးသို့ ပြန်ရောက်လာသော ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် အိမ်နီးချင်းများကို အသိပေးရန် မကြိုးစားခဲ့ချေ။

သူမ သက်သာလာသည့် အချိန်အတွင်း သူမ၏သားဖြစ်သူက နာမည်ကြီး ဖေစစ်သူကြီးတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ဖေစုန့်ထံမှ သူမ သိရှိခဲ့ရ၏။

ယုံချန်မြို့ကို တာဝန်ယူထားသော ဖေစစ်သူကြီးများသည် ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား မရရှိသေးသော်လည်း သူမ၏သားသည် အဓိက သံသယတရားခံ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အလိုရှိနေသူအဖြစ် ကြေညာခံထားရသည်။

သူမ၏ ဒဏ်ရာများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ဖေစုန့်က ကျိုးစွေ၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူမကို ယုံချန်မှ ခေါ်ထုတ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သည်။

သူမက ကျိုးစွေအတွက် ပြဿနာဖြစ်စေမှာ၊ ယုံချန်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော ဖေစစ်သူကြီးများက သူမကို အသုံးချပြီး သားဖြစ်သူကို ခြိမ်းခြောက်လာမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် ဖေစုန့်နောက်သို့ လိုက်ကာ မော့ကျိုးသို့ သွားခဲ့၏။

မော့ကျိုးစစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ဖေစုန့်သည် ရှောင်းဟွေ့နျန်အတွက် အနီးအနားရှိ ရွာတစ်ရွာတွင် နေရာတစ်ခု ရှာပေးခဲ့သည်။ သူမကို မတော်တဆမှု တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်စေရန်အတွက် အစောင့်များကိုလည်း တိတ်တဆိတ် ချထားခဲ့သည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်ကိုတော့ ကျိုးစွေ ပေးအပ်သော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေရကြောင်း သူ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သည်။ ဆယ်ရက် သို့မဟုတ် လဝက်ခန့် ကြာတိုင်း သူမထံသို့ တစ်ကြိမ် လာရောက်လည်ပတ်လေ့ ရှိ၏။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့ကို တစ်ခါမှ သံသယ မဝင်ခဲ့ချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်းဟွေ့နျန်ကို ရှောင်းအိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ရာ၌ ဖေစုန့်က ကိုယ်ရံတော်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူများကို ကျိုးအိမ်တော်မှ အစောင့်များဖြစ်ကြောင်း သူမကို လိမ်ညာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

သူတို့က မြင်းလှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ချရင်း အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ရှောင်းဟွေ့နျန်က ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အိမ်၏ ပင်မတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

ခြောက်ကပ်ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ခြံဝင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းသွားတော့သည်။ "လူမနေတာ နှစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေပြီပဲ"

တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပြန့်ကျဲနေသော မြေအိုးနှင့် မြေထည် အကွဲအစများကို စတင် ကောက်ယူသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဖေစုန့်က သူမနောက်မှ လိုက်ဝင်သွားသည်။ သူ့အကြည့်က ကျဉ်းမြောင်းသော ခြံဝင်းကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏အသံကတော့ ယခင်ကလိုပင် နွေးထွေးနေဆဲ။ "ဒါတွေကို ထားလိုက်ပါ။ လူတွေကိုပဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

ရှောင်းဟွေ့နျန်က မြေထည်အကွဲများကို နံရံဘေးရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံစက်မြိတ်အောက်တွင် မှောက်ကျနေသော ခုံတန်းလေးကို အတည့်ပြန်ထားလိုက်ပြီး ဖုန်များကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်၏။ သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါက ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်မှ မဟုတ်တာ။ ဒီခရီးက ရှင်နဲ့ ရှင့်လူတွေအတွက် တော်တော် ပင်ပန်းသွားပြီ။ ဒီမှာ ဧည့်ခံစရာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်တော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခဏနေရင် ကျွန်မ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထမင်းတစ်နပ် ချက်ကျွေးပါ့မယ်... ရိုးရှင်းလွန်းတယ်လို့တော့ သဘောမထားပါနဲ့..."

ဖေစုန့်သည် ခြံဝင်းထောင့်တွင် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသော ထင်းခွဲဓားတစ်လက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အိမ်သုံးဓား အများစုသည် တုံးသွားပါက ပြန်လည် သွေးလေ့ရှိကြသည်။ သို့သော် ဤဓားတွင် လိပ်နေသော အသွားပေါ်၌ အထစ်များစွာ ရှိနေ၏။ ယင်းက တုံးသွားပြီးနောက် မာကျောသော အရာတစ်ခုကို အားကုန် ခုတ်ပိုင်းရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သူက ထင်းခွဲဓားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနီးကပ် သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသော ရှောင်းဟွေ့နျန်က အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဟွမ်အာ အရင်က သုံးခဲ့တဲ့ ထင်းခွဲဓားလေ"

ဖေစုန့်က သံချေးတက်နေသော အထစ်များပေါ်သို့ လက်မဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဓားသွားက ဒီလောက်တောင် လိပ်နေတာ... ဘာလို့ ပြန်မသွေးဘဲ သုံးခဲ့တာလဲ"

ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိုင်းညို့သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲ့ဒီတုန်းကလေ ဟွမ်အာက လောင်းကစားရုံနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် မြို့ထဲက စစ်တပ်အရာရှိတွေကို ဘယ်လို သွားစော်ကားမိလဲ မသိဘူး။ သူက စစ်သား အများကြီးရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ လက်ထဲမှာ သင့်တော်တဲ့ လက်နက်မရှိလို့ ဒီထင်းခွဲဓားကို အားကိုးပြီး အသက်လုခဲ့ရတာ။ အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်မှာ ဓားက ဒီအခြေအနေအထိ ဖြစ်သွားတာပဲ"

လောင်းကစားရုံပိုင်ရှင်နှင့် ဟော်ခွန်းတို့ကြားက ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ ထို့အပြင် ထိုစာကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ယုံချန် ဘေးအန္တရာယ်တို့မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။

ထိုအချိန်က ဝိန်းယွီ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း လျှို့ဝှက်ထားရန် လိုအပ်နေခဲ့၏။

ရှောင်းဟွေ့နျန် အမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်မှုများ မဖြစ်စေရန်အတွက် ရှောင်းလိက ထိုစာနှင့် ပတ်သက်သည့် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို သူမကို ထုတ်မပြောခဲ့ချေ။

ယနေ့အချိန်အထိ ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် မိသားစု၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုမှာ ရှောင်းလိက လောင်းကစားရုံပိုင်ရှင်အား စာရင်းစာအုပ် ပြန်ယူရန် ကူညီပေးရင်း ရန်သူများ ချထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နေဆဲပင်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖေစုန့်သည် အတွေးပိုနက်သွားပြီး သူက လက်ထဲရှိ ထင်းခွဲဓားကို ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။ "အစိုးရတပ်တွေရဲ့ ဝိုင်းဝန်းထားမှုကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ အစ်ကိုရှောင်းရဲ့ သိုင်းပညာက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ"

အလုပ်များနေသော ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် သူ၏စကားကြောင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေက တခြားသူတွေအတွက် အကြွေးတောင်းရင်း၊ ရန်ဖြစ်ရင်း၊ တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ တိုးတက်လာခဲ့တာပါ။ အစောပိုင်းတုန်းကဆို သူ အိမ်ပြန်လာတိုင်း ခဏခဏ ဒဏ်ရာတွေ ရလာတတ်တယ်။ ကျွန်မ သိသွားမှာကြောက်လို့ သူက သူ့ဒဏ်ရာတွေကို တိတ်တိတ်လေး ကုသလေ့ရှိတယ်..."

သူမ၏သားဖြစ်သူ ဓားသွားပေါ်တွင် အသက်ရှင်ခဲ့ရသော ထိုနေ့ရက်များကို ပြန်လည်သတိရမိချိန်တွင် ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမက မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ခြံထဲမှာ ခဏလောက် ထိုင်ပါဦး။ ကျွန်မ လက်ဖက်ရည် သွားဖျော်လိုက်ဦးမယ်"

ရှောင်းဟွေ့နျန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ဖေစုန့်က လက်ထဲရှိ ထင်းခွဲဓားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မူလနေရာတွင် ပြန်ထားလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် သူမ၏သားက တော်ဝင်အကျဉ်းထောင်ထဲမှ လူတစ်ဦးထံမှ သိုင်းပညာ သင်ယူခဲ့ကြောင်းကို သိဟန်မတူချေ။

သူသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်နှင့် ခြံဝင်းကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေရင်း ရှောင်းဟွေ့နျန်ထံမှ ကြားခဲ့ရသော အတိတ်မှ အပိုင်းအစများနှင့် ယုံချန် အကျဉ်းထောင်အစောင့်များကို စစ်ဆေးမေးမြန်းစဉ် ရရှိခဲ့သော ပြန့်ကျဲနေသည့် အချက်အလက်များကို ပြန်လည်သတိရနေမိသည်။

သူ့ဘက်က စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသေးသော လူငယ်တစ်ဦး၏ မှေးမှိန်နေသည့် အရိပ်အယောင်များသည် ဤပြိုကျလုနီးပါး နံရံများကြားတွင် တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည့်နှယ် ခံစားနေရ၏။

ဖေစုန့်က မြေစိုက်ခြံစည်းရိုး နံရံပေါ်ရှိ လက်သီးဆုပ်ပုံသဏ္ဍာန် ချိုင့်ခွက်တစ်ခုပေါ်သို့ လက်ချောင်းများဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ကပ်ပါလာသော ဖုန်မှုန့်များဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

နံရံပေါ်ရှိ လက်သီးရာသည် တစ်ဖက်လူ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် ချင်ယီထံမှ သင်ယူခဲ့သော လက်သီးသိုင်းကို အလွန် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖေစုန့်သည် လက်ချောင်းများပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်၏။

သူ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ကိုယ့်ဟာကို ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖော်ပြရခက်သည့် ဝေဝါးနေသော မနာလိုမှုတစ်ခုက သူ့ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ယင်းကို သူ သေချာ မဖော်ပြနိုင်ချေ။

ဟုတ်တယ်... မနာလိုတာပဲ။

ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ငါ့မှာ ဘာမှမရှိဘူး။ အဲ့ဒီလူမှာကျတော့ သူ့အသက်ထက်တောင် တန်ဖိုးထားချစ်ခင်တဲ့ အမေတစ်ယောက်ရှိနေသလို ငါ့ဆီကနေ အလုခံလိုက်ရတဲ့ အဖေတစ်ယောက်လည်း ရှိနေတယ်။

ငါကျတော့ရော။ အဆုံးမရှိတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေနဲ့ အမုန်းတရားတွေပဲ ကျန်တော့တာလေ။

ဖေစုန့်၏ မျက်လုံးများပေါ်သို့ မှိုင်းညို့သော အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်ခက်ထန်လာတော့သည်။

"မောင်လေးစုန့်..."

"မောင်လေးစုန့်..."

ရှောင်းဟွေ့နျန်က နှစ်ခွန်းခေါ်လိုက်ပြီးနောက်မှ ဖေစုန့်သည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ ထက်မြက်မှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဗျာ..."

သူက မျိုးရိုးနာမည် စုန့် ဖြစ်ပြီး နာမည်မှာ ဖေ ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်းဟွေ့နျန်ကို လိမ်ညာပြောဆိုထားခဲ့သည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုဘက်မှာ သွားထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး။ ထမင်းကျက်ဖို့ အချိန် နည်းနည်း လိုပါသေးတယ်"

ဖေစုန့်က သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်ပြီး ရှောင်းဟွေ့နျန် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ခြံဝင်းထောင့်ရှိ လက်ဖက်ရည်စားပွဲဆီသို့ တွေဝေစွာ လျှောက်သွားခဲ့၏။

စားပွဲမှာ ခေါက်လို့ရသော သစ်သားစားပွဲလေး ဖြစ်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ခုံတန်းရှည်တစ်ခုနှင့် မှီထိုင်ခုံတစ်ခု ရှိနေသည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ ဧည့်ခံမှုကို ခံထားရပြီးဖြစ်သော သူ၏ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ယောက်သည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်များကို ကိုင်ထားကြသော်လည်း မထိုင်ရဲကြချေ။

ဖေစုန့် အနားရောက်လာပြီး ရှောင်းဟွေ့နျန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားချိန်တွင်မှ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်က အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး..."

ဖေစုန့်သည် ပုံမှန်အမူအကျင့်နှင့် ဆန့်ကျင်လျက် အသုံးမဝင်တော့သော ဤအဘွားကြီးကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းရန် အမိန့်မပေးဘဲ အစောပိုင်းက လှည့်စားမှုကို အဘယ်ကြောင့် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရသနည်းဟု သူတို့က စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေကြသော်လည်း မေးခွန်းမထုတ်ရဲကြချေ။

ဖေစုန့်၏ ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေးပြုသူများသည် လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းခြင်း၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်ထားကြသည်။

ထို့အပြင် ရှောင်းကောင်လေးက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကျိုးစွေကိုလည်း မကြာမီ ရှင်းလင်းပစ်တော့မည်ဖြစ်ရာ ထိုအဘွားကြီး အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ သူတို့အတွက် အရေးမကြီးတော့ချေ။

ယခု ခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုရန် ဖေစုန့်ထံမှ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံခြင်းပင်။

အကယ်၍ သူတို့က အချိန်ပိုကြာအောင် နေမည်ဆိုပါက အဘွားကြီးက အပြင်ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ထမင်းအတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်လာလျှင် သူတို့အနေဖြင့် လက်ခံရန် သတ္တိရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သိထားကြ၏။

ဖေစုန့်က စကားမပြောဘဲ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ သူတို့ကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ထိုနှစ်ယောက်သည် အရိပ်များကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန် နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်ထွက်လာပြီး ကျန်နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့က အားနာလွန်းနေကြောင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့၏။

ဖေစုန့်က မီးဖိုချောင် တံခါးဘောင်ကို မှီကာ မီးဖိုဘေးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ရှောင်းဟွေ့နျန်ကို ကြည့်နေရင်း ထိုမြင်ကွင်းက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နေသော သူ့အမေနှင့်ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များနှင့် တူနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက မီးမွှေးပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း ရှောင်းဟွေ့နျန်က မီးဖိုချောင် ကျဉ်းသည်ကို အကြောင်းပြကာ ခြံဝင်းထဲတွင် လေညင်းခံရန် သူ့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့လေသည်။

နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်ပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း တစ်လျှောက်တွင် မီးတောက်များကဲ့သို့ နီရဲနေသော တိမ်တိုက်ကြီးများ ပြန့်ကျဲနေသည်။

မှီထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း ဖေစုန့်သည် လမ်းများပေါ်မှ ခွေးဟောင်သံများ၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းမွှေယောက်မသံများနှင့် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားများကြားမှ ဖြတ်တိုက်သွားသော ညနေခင်းလေပြေ၏ တရှဲရှဲ အသံများကို နားထောင်နေခဲ့၏။

သူ့စိတ်ထဲရှိ တင်းမာမှုများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသယောင်။

အနီးရှိ အပ်ချည်တောင်းထဲတွင် ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့အတွက် ချုပ်ပေးနေသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် အင်္ကျီအသစ်ဆီသို့ သူ၏အကြည့်က ကျရောက်သွားပြီးနောက် အရင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုမျိုးကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်မှာ သူ့အမေ အသက်ရှင်နေသေးချိန်၊ ချင်မိသားစု ဝင်ရောက်စီးနင်းမခံရမီ သူ၏ ကလေးဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ခဏတာ အိပ်ငိုက်သွားခဲ့ခြင်းသာ

သူ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် သူ၏အမေက သူ့ကို ယုယကြင်နာစွာဖြင့် ယပ်ခတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အဖေကလည်း ပုံမှန် ခက်ထန်နေသော မျက်နှာအမူအရာအစား ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့ကြင်နာမှုကို ပြသလိမ့်မည်။

သူ နိုးလာပြီး နံရံပေါ်သို့ တက်ကြည့်လိုက်ပါက ဘေးအိမ်မှ ကောင်မလေး ယီချူးက ခြံဝင်းထဲတွင် သူမ၏ ပန်းပင်များကို ပြုစုနေသည်ကို မြင်တွေ့ရဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူ့ကို မြင်လိုက်သောအခါ သူမက ပန်းထိုးလက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ထုပ်ထားသော မုန့်များကို ထုတ်ယူကာ စားချင်သလားဟု ပြုံးပြီး မေးလိမ့်မည်...

ညနေခင်း လေပြေနှင့် ဆည်းဆာတိမ်တိုက်များကြားတွင် သူ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က တံစက်မြိတ်အောက်တွင် လှန်းထားသော ဂျင်းများကို ယူရန် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြည့်တွင် သူမက မှီထိုင်ခုံ၌ အိပ်ပျော်နေသူကို ရှောင်းလိဟု အထင်မှားသွားပြီး "ဟွမ်အာ" ဟု ခေါ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ဖေစုန့်မှန်း သိလိုက်ရ၏။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်လုံးထောင့်ကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်လေသည်။

နွေရာသီဖြစ်သော်လည်း ညနေခင်း လေပြေက အေးစိမ့်စိမ့် ရှိနေသည်။ သည်လို အိပ်နေလျှင် ဖေစုန့် အအေးမိသွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ စောင်ပါးတစ်ထည်ကို ယူလာပြီး သူ့အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခြုံပေးလိုက်သည်။

သူ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့်လား။ သို့တည်းမဟုတ် ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့ကို အလွန် စိတ်သက်သာရာ ရစေသောကြောင့်လားတော့ မသိ။ အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေးကိုပင် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွယ်တကူ သတိထားမိတတ်သော ဖေစုန့်သည် နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြခဲ့ချေ။

ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု တွေးမိကာ မိဘမရှိတော့ကြောင်း အစောပိုင်းက သူ ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိသဖြင့် မှီထိုင်ခုံတွင် ကာကွယ်ရာမဲ့စွာ အိပ်ပျော်နေသော သူ့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ သားအရင်းကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူမက တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကံဆိုးတဲ့ ကလေး နောက်တစ်ယောက်ပါလား"

ဖေစုန့် နိုးလာချိန်တွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်ပြီး တံစက်မြိတ်အောက်၌ အဝါရောင် မီးအိမ်ဟောင်းများ ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ့ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "နိုးပြီလား။ ဟင်းတွေ ချပြီးတာနဲ့ ရှင့်ကို လာခေါ်မလို့ပဲ"

ဖေစုန့်က သူ့ကို ခြုံထားပေးသော စောင်ပါးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေပြီးနောက် မသိစိတ်က အလိုလို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ "ဒါက... ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်ဒေါ် ခြုံပေးထားတာလား"

သူ၏ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမှုကို သတိမထားမိသော ရှောင်းဟွေ့နျန်က စားပွဲကို ဆက်လက် ပြင်ဆင်နေရင်း တက်ကြွစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "စောစောက ရှင် အိပ်ပျော်နေတာ မြင်တော့ အအေးမိမှာစိုးလို့ စောင်ပါးလေးတစ်ထည် ခြုံပေးထားတာပါ"

"ဪ..." ဖေစုန့်က သာမန်ကာလျှံကာ မေးလိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်လေသည်။ သို့သော် စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများက တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်လာပြီး လက်ဆစ်များမှာ ဖိအားကြောင့် ဖြူဆွတ်သွားတော့၏။

တစ်ဝက်ခန့် ချထားသော မျက်တောင်များအောက်တွင် သူ့မျက်လုံးများသည် မှိုင်းညို့နေသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ငါ့ရဲ့ သတိထားနိုင်စွမ်းက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားသွားခဲ့တာလဲ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များပင် ခြေသုံးလှမ်းအကွာသို့ ချဉ်းကပ်လာပါက သူ့ကို ချက်ချင်း နိုးကြားလာစေနိုင်သည်။။

သို့တိုင်အောင် ယနေ့ညတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင်ပါးတစ်ထည် ခြုံပေးသွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိလောက်အောင် အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။

...

အပိုင်း (၁၀၄.၂)

သည်လိုအခြေအနေက မိမိထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့သည့် ခံစားချက်က ဖေစုန့်ကို ရွံရှာမုန်းတီးစေပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ၏။ သူ့ရင်ထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လိုသော စိတ်များပင် ကိန်းအောင်းလာခဲ့သည်။

ရှောင်းလိကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန်အတွက်သာ သည်အဘွားကြီးကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် အကြံအစည်က အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။ သည်အဘွားကြီး သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ သူ့အပေါ်တွင် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ မရှိတော့ချေ။ သူမကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းက ခွေးလေး ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် ဘာမှမခြားနားပေ။

အစကနေ အဆုံးထိ သူက ငါ အသုံးချပြီးရင် လွယ်လွယ်နဲ့ လွှင့်ပစ်လိုက်လို့ရတဲ့ သနားစရာ အကောင်ငယ်လေး တစ်ကောင်ပါပဲ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့အပေါ် သတိလျှော့ချနိုင်မှာလဲ။

ဒီလို အပေါ်ယံ အားထုတ်မှုလေးကြောင့်ပဲ ငါက ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် စိတ်ပျော့သွားခဲ့တာလား။

ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ဤအဘွားကြီးနှင့်အတူ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် နေရသည်က စိတ်ဝင်စားစရာ အနည်းငယ် ကောင်းနေပြီး သူမဖန်တီးထားသည့် မိခင်မေတ္တာ၏ ယာယီလှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ့အနေဖြင့် အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျလှသည့် အဘွားကြီးတစ်ယောက်အပေါ် မည်သို့များ သတိလက်လွတ် ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ငေးငူကာ ထိုင်နေသည့် ဖေစုန့်ကို မြင်သောအခါ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။ "ဘာလို့ ကြောင်ကြည့်နေတာလဲ။ မြန်မြန် စားလေ"

ဖေစုန့်က ပြန်ထူးလိုက်သော်လည်း တူကို မကိုင်သေးချေ။ သူ၏လက်ဆစ်များက ကုလားထိုင်လက်ရန်းကို အမှတ်တမဲ့ ခပ်ဖွဖွ ခေါက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများကိုတော့ တစ်ဝက်ခန့် မှေးချထားသော မည်းနက်သည့် မျက်တောင်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထား၏။ သူက အစပိုင်းက ချမှတ်ထားခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည့်ပုံပင်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့ကို နွေးထွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ဝက်နံရိုးကြော်ကို မြည်းကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မတို့အိမ်က ဟွမ်အာက အရင်တုန်းက ဒီဟင်းကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။ ကျွန်မ အများကြီး ချက်ထားတာမို့ ပြန်ရင် ရှင် နည်းနည်း ယူသွားပြီး ရှင့်ရဲ့ညီနှစ်ယောက်ကိုပါ ကျွေးလိုက်ဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့အတွက် ဝက်ခြေထောက်စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို အခြားပန်းကန်လုံးအသေးတစ်လုံးဖြင့် ထည့်ပေးကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒီဝက်ခြေထောက်စွပ်ပြုတ်က အရမ်း အားရှိတာ။ ရှင်က အရင်ကထက် ပိုပိန်သွားသလိုပဲ။ အပြင်မှာ သွားလာနေရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဂရုစိုက်ဦး။ ထမင်းကို အချိန်မှန် စားပါ"

ဤသို့ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေမှုများက သူ၏ ထက်ရှပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော ခံစားချက်များကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ငြိမ်ကျသွားစေသည်။

ထိုအခိုက်တန့်တွင် ဖေစုန့်၏ ခေါင်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်လာပြန်သည်။

ဒီအဘွားကြီးကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားပြီး ငါ့အပေါ် အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခိုင်းရင်လည်း မဆိုးပါဘူး...။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်ကို မသိချေ။ သူမရှေ့က သားဖြစ်သူနှင့် အရွယ်တူပြီး အကျင့်စရိုက်လည်း အနည်းငယ် ဆင်တူသည့် ဤလူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း မိခင်မေတ္တာများ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာကာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ "နောက်ပိုင်း အားတဲ့အခါ ကျွန်မဆီကို မကြာခဏ လာလည်ပါဦး။ ဒီနေရာကို ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

ဖေစုန့်သည် ဟင်းရည်သောက်နေရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ရေနွေးပူပူများ စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များအားလုံး နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွား၏။ စောစောက ပေါ်လာခဲ့သော အတွေးက ပိုအားကောင်းလာပြီး သူက မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် ကောင်းပါပြီ ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပိုလို့ပင် ကြင်နာယုယမှုများ ပြည့်နှက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ရှင်ကလေ ကျွန်မရဲ့ ဟွမ်အာနဲ့ တကယ်ကို တူတာပဲ။ ရှင့်ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မမှာ သားတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာသလိုပဲ ခဏခဏ ခံစားရတယ်..."

နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သော စကားဖြစ်သော်လည်း ဖေစုန့်အတွက်တော့ ခေါင်းကို တုတ်ဖြင့် အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး ထိုနွေးထွေးမှုထဲမှ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူက လက်ထဲတွင် ကျန်နေသေးသော ဟင်းရည်တစ်ဝက်ကို ကြည့်ကာ ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ "နှမြောစရာကောင်းတာက ကျွန်တော့်အမေက စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်တွေ့ချင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း မတွေ့နိုင်တော့ပါဘူး"

ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ဖေစုန့်၏ ဝမ်းနည်းစရာကိစ္စကို အစဖော်မိသွားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "ရှင်က ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတာ။ ရှင့်အမေသာ ကောင်းကင်ဘုံကနေ မြင်ရမယ်ဆိုရင် ရှင့်အတွက် ဝမ်းသာနေမှာပါ"

ဖေစုန့်က ဟင်းများကို စားရင်း အဓိပ္ပာယ်မသဲကွဲသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်အမေကို ဝမ်းသာစေချင်ပါတယ်"

ဝက်ခြေထောက်စွပ်ပြုတ် တစ်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးသွားသောအခါ ရှောင်းဟွေ့နျန်က ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သွားထည့်ပေးသည်။ ဖေစုန့်က သူမ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ခဏ အတွေးနယ်ချဲ့နေမိ၏။

ရှောင်းဟွေ့နျန်က ပန်းကန်လုံးကို ပြန်ယူလာပြီး သူ့ကို ဆက်စားရန် ပြောသောအခါ သူက ရှောင်းဟွေ့နျန်ဘက်က ပန်းကန်လုံးကို ယူကာ ဟင်းရည်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒေါ်ဒေါ်လည်း သောက်ပါဦး"

ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် သိသိသာသာ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ လှမ်းယူလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ပါးစပ်က အားနာစရာ မလိုကြောင်း ပြောနေသော်လည်း ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ ဟင်းရည်အနည်းငယ်ကို ဆက်တိုက် သောက်လိုက်သည်။

ထမင်းစားချိန်၏ ဒုတိယပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုက အဆင်ပြေချောမွေ့လာပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့သည့် သားအမိများလိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ရှောင်းဟွေ့နျန်က ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းရန် ပြင်လိုက်၏။ ဖေစုန့်က သူမနှင့်အတူ ခဏထိုင်နေပေးမည်ဟု ပြောသောအခါ ရှောင်းဟွေ့နျန်က ဘေးမှ အပ်ချည်တောင်းကို ယူလိုက်၏။ မီးအိမ်၏ အလင်းရောင်ကို အားပြုကာ သူ့အတွက် အင်္ကျီအသစ်ကို ချုပ်ပေးရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သူ့ကို ရောက်တတ်ရာရာ ပြောနေလေသည်။

ရှောင်းလိအကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ အသံတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မကလေ ဟွမ်အာကို တစ်ဘဝလုံး သာမန်ဘဝလေးနဲ့ ဖြတ်သန်းသွားစေချင်ခဲ့တာ။ သူ အရမ်း အရည်အချင်းရှိဖို့ မလိုပါဘူး။ သူသာ သာမန် ဈေးသည်တစ်ယောက်လို ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ ကျိုးအိမ်တော်မှာ သေသွားခဲ့ရင်တောင် သူက ဖေစစ်သူကြီးကို ဒေါသတကြီးနဲ့ သွားသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုလည်း ဟိုပုန်းဒီပုန်းနဲ့ နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ဖေစုန့်က ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ သေသပ်လှသော အပ်ချည်ကြောင်းများကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။ "သူ့ကို ဒေါ်ဒေါ့်အတွက် ကလဲ့စားမချေစေချင်ဘူးလား"

ရှောင်းဟွေ့နျန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူဆိုတာ အစောကြီးမဟုတ်ရင်တောင် တစ်နေ့တော့ သေရမှာပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေခဲ့တာ အရမ်း များနေပါပြီ။ အဲ့ဒီ ဓားချက်အောက်မှာ သေသွားခဲ့ရင်တောင် သူ့ကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် လျော့ပြီး မြင်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မအတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ သူက အခု အိမ်တောင် ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူး..."

ရှောင်းဟွေ့နျန်က ဝမ်းနည်းစရာကိစ္စကို ပြောနေရင်း ရှိုက်သံကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ လက်ခုံဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မက သူ့ကို သတ္တိကြောင်တဲ့ ငပျော့လေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဘဝလုံး အေးအေးချမ်းချမ်း နေရမှာပေါ့"

ဖေစုန့်က အခိုက်တန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒီလောကက မိခင်တိုင်းက ဒီလိုပဲ တွေးကြတာလား"

ရှောင်းဟွေ့နျန်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အမေဖြစ်တဲ့သူက ကိုယ့်ကလေး ကောင်းစားဖို့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ နေပါ့မလား"

သူမ၏ အမြင်အာရုံများ အနည်းငယ် ဝေဝါးလာသည်။ ရှောင်းဟွေ့နျန်က အလင်းရောင် အရမ်းမှောင်နေသောကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ကာ အပ်ကို နားထင်တွင် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မကလေ အဲ့ဒီကလေးကို ပြန်တွေ့ရပါဦးမလားဆိုတာတောင် မသိတော့ပါဘူး..."

သူမက အိပ်ငိုက်လာသည့်ပုံပင်။ မျက်ခွံများက တဖြည်းဖြည်း မှိတ်ကျလာပြီး ဆံပင်ဖြူများ ရောယှက်နေသော ခေါင်းက အရှေ့သို့ ငိုက်ကျကာ လဲကျတော့မည့် အနေအထား ဖြစ်သွား၏။

ဖေစုန့်က သူမကို ဖမ်းထိန်းထားလိုက်သည်။ သူမကို တိုင်တွင် မှီထားလိုက်ပြီး ထာဝရ အိပ်စက်သွားစေခဲ့သည်။

ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ လက်ထဲမှ အပ်ချည်တောင်းက လွတ်ကျသွားပြီး အထဲမှ အဝတ်စများနှင့် အပ်ချည်လုံးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ဖေစုန့်က ဘေးရှိ ကျောက်လှေကားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ ယခင်အတိုင်း အေးချမ်းနေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒေါ်ဒေါ် ကောင်းကောင်း အိပ်ပါတော့"

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဝင်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်းဟွေ့နျန်အတွက် ဟင်းရည်ထည့်ပေးစဉ်က အရောင်အဆင်း၊ အနံ့အရသာ မရှိသည့် အဆိပ်ကို ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် သူမက ထိုအရာကို အောင်မြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်မှုများက သူ ခိုးယူထားခဲ့သောအရာများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူနှင့် အတူအလုပ်လုပ်သည်ဟူသော အမည်ခံကို အသုံးပြုပြီးမှသာ သူမ၏ သနားကြင်နာမှုနှင့် နွေးထွေးမှုကို အစားထိုး ရယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ငါက သူ့သားကို သတ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိထားတာ သူသာ သိရင် ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံပါဦးမလား။

အဝေးမှ ကျိုးအိမ်တော်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးရောင်က ညကောင်းကင်ယံ တစ်ဝက်ကို နီရဲသွားစေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖေစုန့်က ကျောက်လှေကားတွင် ခဏ ထိုင်နေပြီးနောက် မီးခြစ်ဆံတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုကာ ရှောင်းမိသားစု၏ အိမ်တစ်ခုလုံးကိုပါ မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

သူသည် မီးရောင်များကြားမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော အပ်ချည်တောင်းနှင့် မချုပ်ရသေးသည့် အင်္ကျီတစ်ထည်တို့မှာလည်း မီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း ခံလိုက်ရ၏။

ဖေစုန့် နောက်သို့ ပြန်မကြည့်တော့ချေ။

သူက သူ့အမေကို လွမ်းဆွတ်နေမိသောကြောင့်သာ ဤအမျိုးသမီးအပေါ် တစ်မူထူးခြားစွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမက သူ့အမေ မဟုတ်ချေ။

ဤပြဇာတ်က ပြီးဆုံးရမည့် အချိန်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

____

ရှောင်းလိသည် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးလာခဲ့သည်။ မြို့အနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လမ်းကြားတစ်ဝက်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော အိမ်များအားလုံး မီးတောက်များ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာက သာမန်အရပ်သားများ နေထိုင်သည့် လမ်းကြားဖြစ်သည်။ ကျိုးအိမ်တော်ဘက်ကဲ့သို့ သီးသန့်အိမ်ကြီးများ မဟုတ်ဘဲ အိမ်ပုလေးများထဲတွင် မိသားစု မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ပြည့်ကြပ်စွာ နေထိုင်ကြလေ့ရှိသည်။ မီးလောင်နေကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် ဆူပူအုံကြွမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ နေရာအနှံ့တွင် ကလေးသူငယ်များ၏ ငိုကြွေးသံများနှင့် မီးငြိမ်းသတ်ရန် အော်ဟစ်နေကြသည့် အသံများ ဆူညံနေတော့သည်။

လမ်းကြားများထဲတွင် လူများ ပြည့်ကြပ်နေသဖြင့် မြင်းက လုံးဝ ပြေးလို့ မရတော့ချေ။ ရှောင်းလိ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မည့်အလား မြန်ဆန်နေ၏။ ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်း သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိချေ။ ယုံချန်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အိမ်သို့အရင် ပြန်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း အိမ်တွင် လူနေထိုင်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ထို့နောက် လက်နက်ကိုင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့သို့ သွားကာ အရင်လောင်းကစားရုံက ညီအစ်ကိုများကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး သူ့အမေ အသက်ရှင်နေသေးသည့်ကိစ္စကို သိသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုများအားလုံးက အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားကြပြီး မသိကြကြောင်း ပြောခဲ့ကြသည်။ မွေးစားအမေများကဆိုလျှင် သူ စိတ်ပူလွန်းပြီး စိတ်ရောဂါများ ရနေပြီလားဟုပင် စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းလာသော ဤမီးကြီးက တကယ့်ကို သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ရှောင်းလိက လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်ကို ရမ်းသမ်းဆွဲယူကာ အော်ဟစ်မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီမီးက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"

ထိုအမျိုးသားက အင်္ကျီကို တစ်ဝက်သာ ဝတ်ရသေးပြီး ခြေထောက်မှ ဖိနပ်များလည်း အနင်းခံရပြီး ကျွတ်ထွက်နေ၏။ သူက ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူးဗျ။ မီးလောင်ပြီလို့ အော်သံကြားလို့ ပြေးထွက်ကြည့်တော့ ရှောင်းမိသားစုဘက်က အိမ်တွေ အကုန် မီးလောင်နေပြီလေ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် စူးရှသွားတော့သည်။ သူက ထိုလူကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး မြင်းကိုပါ ပစ်ထားခဲ့ကာ မီးတောက်များကို လျစ်လျူရှုပြီး အရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်သွားလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် နေထိုင်သော ပြည်သူများက ရေတွင်းထဲမှ ရေကို ခပ်ယူပြီး အပြင်းအထန် လောင်ကျွမ်းနေသော အိမ်များပေါ်သို့ လောင်းချနေကြသည်။ သို့သော် အနီးအနားမှ အပူချိန်က ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အနားသို့ လုံးဝ ကပ်မရပေ။ ရေများက ဘေးဘက်သို့သာ ကျရောက်သွားသဖြင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိလှချေ။

ရှောင်းလိသည် အရှေ့ဆုံးသို့ တိုးထွက်လာပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ လက်ထဲမှ ရေပုံးကို လုယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ပြီး မီးတောက်များ သောင်းကျန်းနေသည့် လမ်းကြားထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားတော့သည်။

ဘေးနားမှ လူများက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "သွားလို့မရဘူး... သွားလို့မရဘူး။ အထဲက ခေါင်မိုးတန်းတွေ အကုန် မီးလောင်ပြီး ပြိုကျနေပြီ"

ရှောင်းလိက ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရေပြားများကို လောင်ကျွမ်းစေလောက်သည့် အပူချိန်၏ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ အထဲသို့သာ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်သွားလေသည်။

မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ပြုတ်ကျလာသော ထုပ်တန်းက လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားသော်လည်း သူက အားကုန်သုံးကာ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖယ်လိုက်သည်။ ပူလောင်နေသော မီးခိုးငွေ့များကြောင့် အဆုတ်များပင် နာကျင်လာ၏။ သူက ရေစိုနေသော အင်္ကျီလက်ဖြင့် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အလွယ်တကူ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ရဲချေ။

နောက်ဆုံးတွင် မီးလောင်နေပြီဖြစ်သော အိမ်တံခါးဝကို ကန်ဖွင့်လိုက်နိုင်၏။ မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တိုင်ကို မှီကာ အိပ်ပျော်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ရှိနေသော လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်းလိ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ သူက နှလုံးကွဲကြေမတတ် အမေဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုလူရိပ်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

သို့သော် ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့ကို ပြန်မထူးနိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို မီးတောက်များက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လောင်ကျွမ်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ မွန်းလွဲပိုင်းကမှ ဖေစုန့်၏ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ယောက် ဖြည့်ထားခဲ့သော ရေစည်ထဲမှ ရေများကို ရှောင်းလိက ကမန်းကတန်း ခပ်ယူလိုက်ပြီး ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များကို ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပူရှိန်ကြောင့် တစ်ဝက်ခန့် ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သော မိမိ၏ အပေါ်ရုံအင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ရေစည်ထဲသို့ နှစ်လိုက်၏။ ထိုအင်္ကျီဖြင့် ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ချီကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ... သားတို့ အခုပဲ အပြင်ထွက်ကြမယ်"

ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် လက်အောက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရှောင်းလိက ခေါင်းငုံ့ကျသွားပြီး သူ့လည်ချောင်းထဲမှ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ရှိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နောက်ထပ် ခေါင်မိုးတန်းများစွာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ပြုတ်ကျလာသည်။ ရှောင်းဟွေ့နျန်ကို ခေါ်ယူနေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ပုံအောပြီး ဝယ်ယူခဲ့ရသော သူ့နောက်ကျောဘက်ရှိ အိမ်လေးမှာ မီးတောက်များကြားတွင် အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

သူက သူမကို မြဲမြံစွာ ပွေ့ချီလိုက်၏။ သူ့အရေပြားများက အပူချိန်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းပြီး အက်ကွဲကာ သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း သူ ပြောထွက်လာသည်က စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ။

"အမေ... သားတို့ အပြင်ထွက်ကြမယ်"

ကျိုးစွေက ရှောင်းလိကို ကူညီရန် စေလွှတ်လိုက်သော လက်အောက်ငယ်သားဟောင်း အနည်းငယ်သည်လည်း ရှောင်းလိကဲ့သို့ မြင်းများကို လုယူကာ မြို့အနောက်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြို့အနောက်ဘက်တွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ရှုပ်ထွေးနေသော လူအုပ်ကြားထဲတွင် အလိုအလျောက် နေရာလွတ်တစ်ခု ဖယ်ပေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့က မြင်းများကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ရှောင်းလိ၏ အဝတ်အစားများမှာ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ဆုတ်ပြဲနေကာ ပေါ်နေသော အရေပြားများအားလုံး အပူလောင်ဖုများ ထနေပြီး သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူသည် ရုပ်အလောင်းတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ ကျောပြင်က နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ထိုလူများအားလုံး ခဏ ရပ်တန့်သွားကြပြီး အရှေ့သို့ ဆက်မသွားရဲတော့ချေ။

လူအုပ်၏ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူတို့နှင့်တော့ မရင်းနှီးချေ။။

မီးရောင်ကို မြင်ပြီး အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည့် စုန့်ချင်၊ ကျန်းဟူနှင့် အခြားလူများပင်။

သူတို့က ရှောင်းလိကို မြင်လိုက်သောအခါ လက်အောက်ငယ်သားများက အစ်ကို(၂)ဟု အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်းလိရှေ့မှ ရုပ်အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး မှင်သက်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် မျက်နှာအမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ကျန်းဟူက မျက်လုံးများ နီရဲသွားကာ လုံးဝကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲ ဒေါ်ဒေါ်လား"

ရှောင်းလိ၏ လက်ဖျံပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုလူများကို ကျောခိုင်းထားလျက် ပြောလိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီး၊ လောင်ဟူ... ကျွန်တော့်အမေကို တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို အရင် ခေါ်သွားပေးပါဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဓားရှည်ကို ကောက်ယူကာ တန်းတန်းမတ်မတ် လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

စုန့်ချင်သည် သူတို့ထဲတွင် အတည်ငြိမ်ဆုံးလူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ဝက်ခန့်က သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် ယခုအချိန်တွင် ယုံချန်၌ ပေါ်လာပြီး ကျိုးမိသားစုကဲ့သို့ လုပ်ကြံခံလိုက်ရခြင်းက သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူက ရှောင်းလိ၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ အလျင်စလို လှမ်း‌ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ညီလေး(၂)... စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်နဲ့"

...