အခန်း ၁၀၅

အပိုင်း (၁၀၅.၁)

ည၏ အမှောင်ထုကြားတွင် မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းများပေါ်တွင် ရွေ့လျားသွားလာနေသည်။

မြို့အနောက်ဘက်တွင် မီးလောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လေထုထဲတွင် ဆူညံသံများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ အိမ်များမှာမူ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။

ဖေစုန့်သည် မြင်းလှည်းအတွင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ကာ ထိုင်နေသည်။

မြင်းလှည်းသမားမှာ အရင်က သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးအဖွဲ့ဝင်ဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် မြင်းကို ကျာပွတ်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေးသာ ရိုက်ကာ မောင်းနှင်နေလေသည်။

လမ်းဘေးရှိ မှောင်မိုက်နေသော အိမ်များကြားမှ ထူးဆန်းသော ကျီးကန်းတစ်ကောင် ရုတ်တရက် အော်မြည်လိုက်၏။

မြင်းလှည်းသမားက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တောက်ပနေသော ဓားရှည်တစ်လက်က ထောင့်ဖြတ် အနေအထားဖြင့် ခုတ်ချလာသည်။ သူ၏ သူငယ်အိမ်များက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အလန့်တကြား အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုအရ သူက သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်ထဲက လက်နက်သည် ပါးလွှာသော ရေခဲလို ကွဲအက်သွားပြီး နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။

မြင်းလှည်းသမားသည် တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး တောင်ကိုခွဲ၊ မြစ်ကိုဖြတ်နိုင်သည့် ထိုဓားချက်ကို သီသီလေး ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။ အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ထွက်လာတော့၏။ "သခင့်ကို ကာကွယ်ကြ"

သူ၏ အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လေးပေနီးပါးရှည်သော ဓားသည် အဆက်မပြတ် ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေပြီး မြင်းလှည်း၏ နံရံကို ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။ အရည်အသွေးမြင့်သစ်မာသည် ယခုအခါတွင် ပဲပြားလို နူးညံ့နေသယောင် ဖြစ်သွား၏။ တိုက်ခိုက်သူက ဓားကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် တံခါးဘောင် တစ်ဝက်နှင့် အမိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် အစအနများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လန့်သွားသော မြင်းများသည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးသွားပြီး အထိန်းကွပ်မဲ့ ဟီနေကြသည်။

တဒင်္ဂ ဆူပူမှုအတွင်း ဖေစုန့်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ ဓား၏ အေးစက်သော အလင်းရောင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေဒဏ်ပေးအမိန့်လို သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်သွားသည်။

အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် တိုက်ခိုက်သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြင့်မားသော နံရံများပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူတို့၏ ဓားများကို မြှောက်ထားကြသည်။ သို့သော် မြင်းများက ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားသဖြင့် သူတို့သည် အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။

မြင်းလှည်း၏ အမိုးစွန်းမှ ပြုတ်ကျသွားသော မီးအိမ်တစ်ခုသည် မီးလောင်သွားပြီး တဖျတ်ဖျတ်လက်နေသော မီးတောက်များနှင့် အမှောင်ထုထဲတွင် ဖေစုန့်သည် အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ကျင်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူက မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် သူ့ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများအားလုံး ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် စီးဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များက အနည်းငယ် ကျင်တက်လာခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကံကြမ္မာက သူ့ကို ဤလူနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ဖန်တီးပေးထားသကဲ့သို့ ရှောင်လွှဲမရနိုင်သည့် ခံစားချက်ကြောင့်ပင်။

တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများက ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို နီရဲနေပြီး ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲခုတ်လိုက်၏။ မြင်းလှည်းအခန်းက ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး ဖေစုန့်မှာ သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူက ဓားအိမ်တစ်ခုလုံးကို မြှောက်ကာ ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။

လက်နက်နှစ်ခု ထိခိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖေစုန့်သည် သူ၏ လက်ခုံတွင် ကျင်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မြင်းလှည်းကို အားပြုရန် ကြိုးစားပြီး ကြမ်းပြင်ကို အားကုန်နင်းလိုက်သော်လည်း ကြမ်းပြင်တွင် အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သွားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့၏။ မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းနိုင်ဘဲ အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရပြီး သူ့ကျောပြင်က နောက်ဘက်နံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုက်မိသွားသဖြင့် နံရံတွင် ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဍာန် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာတော့သည်။

ရှောင်းလိ၏ ဓားသည် ဖေစုန့်၏ မျက်နှာနှင့် အလွန် နီးကပ်စွာ ဖိကပ်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အမုန်းတရားများမှာ အလွန် ထင်ရှားလှသဖြင့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်တည်နေသယောင်။ သူက လက်စားချေလိုသော ဝိညာဉ်တစ်ခုလို မေးလိုက်လေသည်။ "မင်း ဘာလို့ ငါ့အမေကို သတ်ရတာလဲ"

ရှောင်းလိ၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်ကြောင့် အစောပိုင်းက မြင်းလှည်းထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သော မြင်းလှည်းသမားသည် ယခုအခါ ပြန်လည် သတိဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ကျိုးနေသော ဓားကို ကောက်ယူပြီး ရှောင်းလိကို ထိုးရန် ပြေးဝင်လာ၏။ ရှောင်းလိက မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ချလိုက်ရာ ထိုသူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိချေလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကြမ်းပြင်များပါ ကွဲကြေသွားကာ မြင်းလှည်းသမားသည် အပျက်အစီးများကြားတွင် လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

မြင်းလှည်း၏ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာက ဖေစုန့်ကို ကန့်သတ်ထားပြီး သူ့ဓားကို အပြည့်အဝ ဆွဲထုတ်လို့ မရနေချေ။ အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူက လက်တစ်ဖက်ကို လွတ်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက် မြင်းလှည်းနံရံကို ထုရိုက်လိုက်ရာ သစ်သားပြားများ အက်ကွဲသွားသည်။ အားပြင်းသော ကန်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် ဘယ်ဘက်နံရံ တစ်ခုလုံးကို အပြင်ဘက်သို့ ပြိုကျသွားစေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှောင်းလိဆီသို့ လွှဲခုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီကိုလာပြီး ငါ့ကို မေးခွန်းထုတ်နေတယ်ဆိုတာကပဲ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပြီ"

အနောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်လာသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် စက်ယန္တရား သံကြိုးများ တပ်ဆင်ထားသည့် ချိတ်များကို စတင် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းနံရံများကို ချိတ်တွယ်ကာ အနီးသို့ ရောက်ရန် ကြိုးစားကြ၏။

ဖေစုန့်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ သွေးဆာလာခဲ့သည်။ သူသည် ဓားအိမ်ကို အသုံးပြုကာ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်လို ဖေစုန့်၏ ဓားချက်ကို ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက် တံတောင်ဆစ်ကို ဖိချကာ ဓားကို လှည့်လိုက်သည်။ ဓားအိမ်တစ်လျှောက် ပွတ်ဆွဲသွားကာ မီးပွားများ လွင့်စဉ်သွားပြီး ဖေစုန့်၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်၏။ ဖေစုန့်သည် ဓားအိမ်ကို အားပြုပြီး ဝင်လာသော ဓားကို အလျင်စလို ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း ရှောင်းလိက သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။ မရှောင်နိုင်တော့သဖြင့် ဖေစုန့်သည် အကန်ခံလိုက်ရပြီး ပြိုကျနေပြီဖြစ်သော မြင်းလှည်းနံရံနှင့်အတူ အနောက်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

မြင်းလှည်း၏ အနောက်ဘက်နံရံတွင် ချိတ်များကို ချိတ်တွယ်ထားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် သူ့နှင့်အတူ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး ဖေစုန့်ကို ကူညီရန် အရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ရှောင်းလိသည် ပျက်စီးနေသော မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအုပ်ဆီသို့ သေမင်းတမန် အကြည့်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့၏။

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး တချို့က သူတို့၏ ဓားများကို သတိထားကာ မြှောက်ထားပြီး သူ့ကို တားဆီးရန် ရွေ့လျားလာကြ၏။ ကန်ချက်ကြောင့် လည်ချောင်းထဲတွင် တက်လာသော သွေးအရသာကို မျိုချလိုက်ပြီး ဖေစုန့်သည် ကိုယ်ရံတော်များ၏ အကူအညီကို ငြင်းပယ်ကာ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "နောက်ဆုတ်နေကြစမ်း"

ကိုယ်ရံတော်များက အရေးတကြီး ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။ "သခင်... သခင်ရဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ မပျောက်သေးဘူး၊ အပြင်းအထန် မတိုက်ခိုက်သင့်ဘူး"

သို့သော် ဖေစုန့်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က သိသာထင်ရှားနေပြီး သူ့ဓားကို မြှောက်ကာ ရှောင်းလိနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

သူသည် စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်လေ့ မရှိသော်လည်း ဤသူက ချင်ယီ ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သေဆုံးမသွားဘဲ မိမိရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ချင်ယီက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် သင်ကြားပေးခဲ့သော "သား"၏ အရည်အချင်း အမှန်ကို ဖေစုန့် မြင်တွေ့ရတော့မည်။

ညလေညင်းက အပူရှိန်ကို သယ်ဆောင်လာပြီး လခြမ်းကွေးလေးက ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ သာနေသည်။ ထိုနှစ်ဦးကြားရှိ တိုက်ခိုက်မှုများက အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ဓားသွားများပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော လရောင်များကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သံမဏိများ ထိခိုက်သံက သူတို့၏ နားထဲတွင် ဆူညံစွာ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

အဝေးမှ မီးလောင်မှုမှ မီးစများသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာပြီး နှင်းပွင့်များလို ကျဆင်းနေ၏။

ရှောင်းလိ၏ ဓားချက်များသည် အထိန်းကွပ်မဲ့ပြီး ရက်စက်ကာ ခုတ်ချက်တိုင်းက တားဆီးမရသော အင်အားများ ပါဝင်နေသည်။ သူက ကာကွယ်ရန် လုံးဝ မကြိုးစားဘဲ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုသော ဒေါသဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ မီးလောင်ထားသော အသားများသည် သူ၏ ကြွက်သားများ တင်းမာလာချိန်တွင် ကွဲအက်သွားပြီး ဓားကို လွှဲလိုက်တိုင်း သွေးများ စိမ့်ထွက်ကာ လွင့်စဉ်နေသည်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းပင်။

ဖေစုန့်၏ အမိန့်အောက်တွင် သေမလောက် တိုက်ခိုက်ရသည့် အတွေ့အကြုံရှိသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများပင် ဤအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။

အဝေးမှနေ၍ ကျိုးစွေနှင့် သူ့လူများကို ရှာဖွေနေသော ပြည်နယ်စစ်တပ်က ဆူညံသံများကို ကြားပြီး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြရာ မြင်းခွာသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကို အဝေးမှပင် ကြားနေရသည်။

တိုက်ခိုက်နေသူ နှစ်ဦးကတော့ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ဒေါသထွက်နေသော ဝံပုလွေ နှစ်ကောင်လို သူသေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရပါက ချက်ချင်း လက်စားချေတတ်ကြ၏။ သို့သော် ရှောင်းလိသည် ထိုညတွင် တိုက်ပွဲ နှစ်ကြိမ် ဆင်နွှဲခဲ့ရပြီးဖြစ်ကာ မပျောက်သေးသော မြှားဒဏ်ရာများနှင့် လတ်တလော မီးလောင်ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်။ အမုန်းတရား တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ တွန်းအားပေးနေသဖြင့် သူက အနားမယူဘဲ ခုတ်ပိုင်းနေကာ သူ၏ ခွန်အားများက လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းနေတော့သည်။

အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ရယူကာ ဖေစုန့်သည် သူ့ဓားကို ရှောင်းလိ၏ ဓားရှည်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး ရှောင်းလိကို ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။ "အဘိုးကြီးဆီကနေ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု သင်လာခဲ့တယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာမှ ထူးခြားပုံ မရပါလား"

"မင်းအမေက ရှင်းလျဲ့ရဲ့ ဓားချက်အောက်မှာ သေသင့်တာ။ ငါက သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့ ဒီနှစ်တွေမှာ အသက်ပိုရှင်ခဲ့ရတာလေ။ ငါပေးခဲ့တဲ့ အသက်ကို ငါ ပြန်ယူလို့ ရတာပေါ့"

ချွေးများနှင့် သွေးများသည် ရှောင်းလိ၏ နားထင်မှတစ်ဆင့် မျက်ခွံပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး ပြင်းထန်စွာ စူးရှနေသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။ ဖေစုန့်ကို ကြမ်းကြုတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သေစေလောက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ဒဏ်ရာနှင့် အပေးအယူ လုပ်လိုက်လေသည်။ သူ့ဓားကို ရုတ်တရက် စောင်းလိုက်ပြီး ဖေစုန့်၏ ကျဆင်းလာသော ဓားကို သူ့ပခုံးသားထဲသို့ နစ်ဝင်ခွင့် ပေးလိုက်၏။ နာကျင်မှုကို မခံစားရသကဲ့သို့ သူသည် ဓားရိုးကို ဖေစုန့်၏ ဘယ်ဘက် ပခုံးရိုးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထုချလိုက်ရာ ဖေစုန့်ထံမှ ညည်းတွားသံ ထွက်လာပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။ ထို့နောက် ရှောင်းလိသည် သူ၏ ဓားသွားကို ဖေစုန့်၏ နှလုံးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

"သခင်"

အနီးရှိ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ရှောင်းလိ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသော ချိတ်များကို အမြန် ပစ်လွှတ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲထားလိုက်ကြသည်။

အရိုးထိအောင် နာကျင်မှုနှင့် အနောက်သို့ ဆွဲငင်သော အင်အားများကြောင့် ရှောင်းလိ၏ ဓားထိုးချက်က တစ်စက္ကန့်ခန့် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ ဖေစုန့်သည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဓားက သူ၏ လက်မောင်းကို ရှပ်ထိသွားဆဲ ဖြစ်၏။ သေသပ်စွာ ပြတ်တောက်သွားသော အဝတ်အစားသည် ချက်ချင်းပင် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားတော့သည်။

ဖေစုန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက အင်မတန် ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းလိသည် ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် ပခုံးရိုးများကို ချိတ်များဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ ချုပ်နှောင်ထားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ယောက်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက သေခါနီး သားရဲတစ်ကောင်လို ဖေစုန့်ကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ငါ မင်းကို သတ်မယ်"

ဖေစုန့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မည်သည့်နေရာမှန်း မသိသော နေရာမှ ဇီးပွင့်ပုံသဏ္ဍာန် မြားတိုတချို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာကြသည်။ သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက အလျင်စလို ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကာကွယ်ရေး စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးပြီး လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို ကာကွယ်လိုက်ကြ၏။

ရှောင်းလိကို ချိတ်ဆက်သံကြိုးများဖြင့် ချုပ်နှောင်ထားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်သည် လည်ချောင်းကို မြားတို စိုက်ဝင်သွားကာ သေဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်ယောက်သည် ရှောင်လွှဲရန် ကပျာကယာ လိမ့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ခေါင်မိုးပေါ်မှ ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီတိုများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို အဝတ်စများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လူနှစ်ယောက် ခုန်ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့က ရှောင်းလိကို ဝန်းရံကာ သူ့ကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများက လိုက်လံဖမ်းဆီးကြသော်လည်း အရိပ်ထဲမှ မြားတိုများနှင့် မြားများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို ဟန့်တားခဲ့သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ် ကယ်ဆယ်သူများထဲမှ တစ်ယောက်က အဖြူရောင် အမှုန့်တစ်ဆုပ်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ အနီးကပ်ဆုံး လိုက်နေသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး နှစ်ယောက်သည် အဆိပ်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရင်က လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမပေါ်သို့ မြင်းတချို့ မထင်မှတ်ဘဲ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ လူနှစ်ယောက်က ရှောင်းလိကို မြင်းပေါ်တင်ပေးပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ စီးနှင်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လေထဲရှိ အဖြူရောင် အမှုန့်များကို မတော်တဆ ရှူရှိုက်မိသွားသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေး တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ထုံးတွေပဲ"

သူတို့ အလှည့်စားခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများ၏ မျက်နှာများသည် ဒေါသနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် နီရဲသွားကြသည်။

ဖေစုန့်က စကားမပြောဘဲ သူ့ဓားကို အနီးရှိ ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက်ထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ရှောင်းလိ၏ ပခုံးကို ချိတ်ဖြင့် ထိုးဖောက်ခဲ့သော ကိုယ်ရံတော်ကို လက်မြှောက်ကာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ "အမတ်ချုပ်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ မလိုအပ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မလုပ်နဲ့"

အရိုက်ခံရသော သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးသည် နှိမ့်ချစွာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မကျေနပ်မှုကို ပြသရန် သတ္တိမရှိခဲ့ချေ။

ထို့နောက် ဖေစုန့်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းကြ"

သိမ်းငှက်အမဲလိုက်ခွေးများသည် ညအမှောင်ထဲတွင် အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ရှာဖွေနေသော ပြည်နယ်စစ်တပ်သည် ထိုအချိန်မှသာ မြင်းများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြင်းပေါ်မှ တပ်စုမှူးသည် ဖေစုန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလျင်စလို ဆင်းလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။ "အမတ်ချုပ်"

ဖေစုန့်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်ထားသည့် လက္ခဏာများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကျိုးစွေကို ကယ်တင်ခဲ့သော အဖွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းကြောင့်ဟု ထင်မှတ်ကာ တပ်စုမှူး၏ ကျောပြင်သည် ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။ အရိုအသေပေးထားသည့် အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း သူသည် ဘာမှမမေးရဲဘဲ ဖေစုန့်၏ တုံ့ပြန်မှုကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။

ရှောင်းလိ၏ ဓားရိုးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဖေစုန့်၏ ပခုံးသွေးကြောများရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းသည် တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသဖြင့် အစက သူသည် နာမည်ပင်မသိသော ဤတပ်စုမှူးငယ်နှင့် ဆက်လက် စကားပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ရှောင်းလိ၏ ကယ်ဆယ်သူများကို ဖမ်းဆီးရန် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပိတ်ဆို့ရန် အမိန့်ပေးတော့မည့်အချိန်တွင် တပ်စုမှူး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျိုးမိသားစုဝင်တွေကို ရှင်းလင်းရေး လုပ်တာ ဘယ်လိုနေပြီလဲ"

သွေးများ ပေကျံနေသော ရှောင်းလိကို စုန့်ချင်၊ ကျန်းဟူနှင့် သူတို့အဖွဲ့က ကျွေးဟုန်ဂေဟာ၏ နောက်ဘက်လမ်းကြားမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ညအချိန်ရောက်ပြီဖြစ်၍ နေရာတိုင်းတွင် ဖယောင်းတိုင်များနှင့် မီးများကို ငြိမ်းသတ်ထားပြီဖြစ်သော်လည်း ကျွေးဟုန်ဂေဟာ ကတော့ လင်းထိန်နေဆဲပင်။

အဆောက်အအုံ၏ အစေခံများကို ရှောင်ရှားကာ သူတို့က ရှောင်းလိကို ဧည့်ခန်းတစ်ခုထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ စုန့်ချင်က သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ရှောင်းလိကို အိပ်ရာပေါ်တွင် မှောက်လျက် အနေအထားဖြင့် ချထားလိုက်ပြီး ကတ်ကြေးကို အသုံးပြုကာ သွေးနှင့် ချွေးများကြောင့် ပခုံးတွင် ကပ်နေသော အဝတ်အစားများကို ညှပ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ချိတ်များကြောင့် အသားများ ပြဲလန်ကာ အရိုးများကို ခပ်ရေးရေး မြင်နေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စုန့်ချင်က သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အလျင်စလို အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ရေတစ်ဇလုံ သွားယူခဲ့"

ကျန်းဟူက မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ "ခွေးမသားတွေ"

လက်အောက်ငယ်သားက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဆူညံသံကို ကြားပြီး ရောက်လာသော မုတန်းနှင့် အံကိုက်ဖြစ်သွားသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် လဲလျောင်းနေသော ရှောင်းလိကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လန့်သွားတော့သည်။

"အားဟွမ် ဘာဖြစ်တာလဲ။ သမားတော် ခေါ်ရမလား"

လောင်းကစားရုံပိုင်ရှင် ဟန်ထန်စုန်းနှင့် ဟယ်မိသားစုတို့ အာဏာကျဆင်းသွားပြီးနောက် ဟန်ထန်စုန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သော ကျွေးဟုန်ဂေဟာကို ယာယီ ပိတ်သိမ်းခဲ့သည်။ ယခင် သခင်မကြီးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်တွင် လူသတ်မှုများပင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် အခြားသူများနှင့်အတူ အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည်။

မုတန်းသည် ကျွေးဟုန်ဂေဟာ၏ ပိုင်ရှင်သစ် ဖြစ်လာခဲ့၏။ သူမက ထွက်သွားလိုသော ပြည့်တန်ဆာများအား လွတ်လပ်ခွင့် စာချုပ်များကို ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ရန် အစေခံအသစ်များကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။

လက်ရှိ ကျွေးဟုန်ဂေဟာသည် ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ သပ်ရပ်လှပသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဖောက်သည်များမှာ အရာရှိများ သို့မဟုတ် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များ မဟုတ်လျှင်ပင် အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများသာ ဖြစ်ကြ၏။

စုန့်ချင် လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်စဉ်ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးသည် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စုန့်ချင်က အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို စတင်ပြီးနောက် အမှောင်လောကမှ သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းရန် ဤအဆောက်အအုံသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ဤအခန်းကို အမြဲတမ်း အစည်းအဝေး နေရာအဖြစ် သီးသန့်ထားခဲ့သည်။

ရှောင်းလိ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးများကို ကမန်းကတန်း သုတ်ပေးပြီးနောက် စုန့်ချင်သည် ပြည်တည်နေသော ပခုံးများပေါ်သို့ အနာကျက်ဆေးမှုန့်များ ဖြူးပေးလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သမားတော်တွေ မလိုဘူး။ ဖေခွေးတွေက ငါတို့ကို နေရာတိုင်းမှာ လိုက်ရှာနေတာ"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ပြည့်တန်ဆာငယ်တစ်ဦးက မုတန်း၏တံခါးကို အလန့်တကြား ခေါက်ကာ စစ်သားများ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာကြောင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း လန့်သွားကြ၏။ မုတန်းက သော့တစ်ချောင်းကို အလျင်အမြန် ယူကာ စုန့်ချင်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူတို့ကို ဆွဲထားလိုက်မယ်။ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ချက်ချင်း သွားပုန်းနေကြ"

လူစုသည် သွေးစွန်းနေသော အိပ်ရာခင်းများကို ယူကာ မြေအောက်ခန်းသို့ အလျင်အမြန် သွားကြသည်။ ကျန်းဟူက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ "ဒီခွေးမသားတွေက ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် ရောက်လာကြတာပဲ"

...

အပိုင်း (၁၀၅.၂)

ရှောင်းလိနှင့်အတူ မြင်းစီးကာ ထွက်ပြေးပြီးနောက် မကြာခင် မြင်းများကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ကျိုးစွေ စေလွှတ်လိုက်သော လက်အောက်ငယ်သားဟောင်း နှစ်ယောက်က ယုံချန်စစ်သည်များကို အာရုံလွှဲကာ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် သူတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ရှောင်းလိကို ကျွေးဟုန်ဂေဟာတွင် ပုန်းအောင်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြ၏။

မြေအောက်ခန်းတံခါး ပိတ်သွားပြီးမှသာ စုန့်ချင်က ရှုံ့မဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သခင်လေးကျိုးကတော့ လွတ်မြောက်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို(၂)ရဲ့ အထောက်အထားကတော့ ဖေစုန့်ဆီမှာ ပေါ်သွားပြီ။ ဒီညတော့ ယုံချန်တစ်မြို့လုံး မြေလှန်ပြီး ရှာခံရတော့မှာ စိုးရတယ်"

ကျန်းဟူက ထိတ်လန့်မှု မပြယ်သေးဘဲ ပြောလိုက်၏။ "အမေယွဲ့ကွေ့နဲ့ တခြားသူတွေကို မြို့ပြင်ကို စောစောစီးစီး ပို့လိုက်နိုင်လို့ တော်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်းသခင်မကြီးကတော့... အဲ့ဒီ အောက်တန်းစား ဖေစုန့်ခွေးကတော့ကွာ"

ရှောင်းမိသားစု မီးလောင်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိချိန်တွင် ကျန်းဟူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာခဲ့လေသည်။

ရှောင်းလိသည် ရှောင်းဟွေ့နျန်အကြောင်းကို ပြန်လည်စုံစမ်းပြီးနောက် သူ၏ မွေးစားအမေ ၃ယောက်ကို ယုံချန်မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သော စုန့်ချင်သည် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ရှိ ဝန်ထမ်းများအားလုံးကို လူစုခွဲလိုက်ပြီး သေဘေးမှ အတူတူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသော ညီအစ်ကိုများကိုသာ ချန်ထားကာ ရှောင်းလိ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ကို ဒုက္ခမရောက်စေရန်အတွက် ရှောင်းလိသည် ဒီည ကျိုးအိမ်တော် မီးလောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ယောက်တည်း သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆေးဝါးများ တိုက်ကျွေးပြီးနောက် လုံးဝ သတိမေ့မြောနေသည့် ရှောင်းလိကို ကြည့်ရင်း စုန့်ချင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ၆လက ရှောင်းသခင်မကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက အစ်ကို(၂)အတွက် ရင်နာစရာ ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ အခု ဒီလို ဘေးဒုက္ခအသစ် ထပ်ကြုံရပြန်ပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စက ဘယ်တော့မှ မပြီးဆုံးတော့မှာ စိုးရိမ်ရတယ်”

—

ရှောင်းလိသည် အိမ်မက်တစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေခဲ့၏။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မီးလောင်တိုက်သွင်းခံရသလို ပူလောင်နေလေသည်။ သူသည် ထရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေစဉ် အသက် ၄နှစ်အရွယ်က သူ ပြုတ်ကျခဲ့ဖူးသည့် မီးဖိုကြီးအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရဲရဲတောက်နေသော မီးသွေးခဲများသည် သူ့ကို နာကျင်စွာ လောင်မြိုက်နေပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်း သူသည် ငိုကြွေးနေမိသည်။ သို့သော် သူ့မျက်လုံးများသည် ခြောက်သွေ့နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ဝေဝါးနေသော မြင်ကွင်းများကြားမှ လွင့်ဝဲနေသော အနီရောင် ပိုးသားစများ လွင့်စင်သွားပြီး ငယ်ရွယ်သော ရှောင်းဟွေ့နျန်သည် သူ့ကို အသာအယာ ပွေ့လိုက်ကာ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ပြီး ရင်နင့်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မငိုနဲ့တော့ ဟွမ်အာ။ အမေ မှုတ်ပေးမယ်... ဒါဆိုရင် နာတာတွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

ယင်းမှာ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ငယ်ရွယ်သည့် ရှောင်းဟွေ့နျန်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်ပေသည်။ ရှောင်းလိ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားခဲ့၏။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ "အမေ"ဟု အသည်းအသန် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း သူ့လည်ချောင်းမှာ သဲများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ အက်ကွဲနေပြီး မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ အသံမှာ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

"မငိုနဲ့တော့... မငိုနဲ့တော့..."

ရှောင်းဟွေ့နျန်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ကာ ချော့မြှူနေ၏။ သို့သော် ထုပ်တန်းမှ လွင့်ကျလာသော အနီရောင် ပိုးသားစများသည် မီးစွဲလောင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မီးတောက်များ ဝါးမျိုနေသည့် အနောက်ဘက်မြို့ရှိ ရှောင်အိမ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"အမေ" သူသည် အိမ်မက်ဆိုးမှ အသည်းအသန် လန့်နိုးလာပြီး အသက်ကို အမောတာကော ရှူနေရကာ မျက်နှာမှာလည်း စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေလေသည်။

ကုတင်ဘေးတွင် ငိုက်မြည်းနေသော ကျန်းဟူမှာ လန့်နိုးသွားပြီး စိတ်သက်သာရာရလွန်းသဖြင့် ငိုပင်ငိုချင်သွားတော့သည်။ "အစ်ကို(၂)... နောက်ဆုံးတော့ မင်း နိုးလာပြီပဲ"

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်းလိသည် ကျန်းဟူကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ "ငါ့အမေ ဘယ်မှာလဲ"

ကျန်းဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ နာကျင်မှုကြောင့် မှောင်မှိုင်သွားပြီး ပြန်မဖြေနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှောင်းလိသည် သတိအပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိလာပုံရ၏။ သူ၏ ဖြူဖျော့ကာ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှာ မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သော အပြုံးအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပြီး ကျန်းဟူ၏ လက်မောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်သားပဲ... အမေက သေသွားပြီပဲ"

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းဟူ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ရှောင်းလိကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သေလူကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေသော ရှောင်းလိသည် လက်မောင်းများကို အားပြုကာ ထရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျန်းဟူသည် အလျင်အမြန်ပင် သူ့ကို ပြန်လည် ဖိချထားလိုက်သည်။ "အစ်ကို(၂)... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာအဟောင်းတွေအပေါ်မှာ ဒဏ်ရာအသစ်တွေ ထပ်နေတာလေ။ အခု အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထလို့ မဖြစ်သေးဘူး"

ရှောင်းလိက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ "ငါ ဖေစုန့်ကို သတ်ပြီး အမေ့အတွက် ကလဲ့စားချေမယ်"

ကျန်းဟူသည် ရှောင်းလိ၏ခါးကို အမြန်ဖက်ကာ တားဆီးရင်း ကျောက်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အခန်းအပြင်ဘက်သို့ အော်ဟစ် အကူအညီတောင်းလိုက်ပြီး တောင်းပန်နေတော့သည်။

"ကလဲ့စားချေဖို့က ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်တဲ့အထိ စောင့်လို့ ရတယ်လေ။ အဲ့ဒီ အောက်တန်းစား ဖေစုန့်ရဲ့ ဘေးမှာ အခု သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီး ဝန်းရံနေတာ။ ခြင်တစ်ကောင်တောင် အနားကပ်လို့ မရဘူး။ ငါတို့တွေ အဲ့ဒီ ထောင်ချောက်ထဲကို ဒီအတိုင်း ဝင်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ..."

စုန့်ချင်နှင့် ညီအစ်ကိုတစ်စု အမြန်ပြေးဝင်လာကြသည်။ လူ ၇ယောက် ၈ယောက်ခန့်က သူ၏ခြေလက်များကို ဝိုင်းဝန်းဖိထားမှသာ ရှောင်းလိကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများ သတင်းပို့လာပြီးနောက် စုန့်ချင်တို့နှင့် ဆုံတွေ့ရန် ကျွေးဟုန်ဂေဟာသို့ ရောက်ရှိလာသောကျိုးစွေသည် အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်ရုံဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး စုန့်ချင်နှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော် စစ်သူကြီးရှောင်းနဲ့ စကားပြောပါရစေ"

မြေအောက်ခန်းရှိ ကျောက်ခန်းအတွင်းမှ စုန့်ချင်နှင့် သူ့လူများ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ကျိုးစွေသည် ယခုအခါ ကုတင်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော ရှောင်းလိကို ကြည့်ကာ စတင် ပြောလိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးရဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

မိသားစုတစ်ခုလုံး အသတ်ခံရသည့် ဘေးဒုက္ခမှ ယခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူသည်လည်း ပိန်လှီပြီး နွမ်းလျနေလေသည်။

"ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ကဗျည်းတိုင်ရှေ့မှာ ကွယ်လွန်သွားတုန်းက ကျွန်တော်လည်း အရမ်းကို ဝမ်းနည်းခဲ့ရတာပဲ။ အမေ့အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကိုတောင် စတေးဖို့ အသင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်မှ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လာတာက ကျွန်တော့်အသက်ကို ပေးလိုက်ရင်တောင် ဖေစုန့်ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ ဦးလေးဖန်း ပြောခဲ့သလိုပေါ့... တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ သေသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကျိုးမိသားစုက ရာနဲ့ချီတဲ့ လူတွေအတွက် ကလဲ့စားချေပေးမယ့်သူ တကယ်ကို မရှိတော့ဘူး"

သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာတယ်ပဲခေါခေါ် ကြောက်နေတာလို့ပဲခေါ်ခေါ်... အခုတော့ ကျွန်တော်က အသက်ရှင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျိုးမိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်ခဲ့တာက ဖေစုန့် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... လူတွေကို ပုရွက်ဆိတ်တွေလို သဘောထားပြီး ဖိနှိပ်နေတဲ့ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ အာဏာတွေကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့။ ဒီလိုလူမျိုးက ဒီမြေကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ။ ကျွန်တော် ယုံချန်မှာ ပုန်းနေခဲ့တာက မင်းသမီးမြောက်ပိုင်းကို စစ်ချီလာပြီး သူ့ကို ဖြုတ်ချမယ့်နေ့ကို စောင့်နေတာပါ။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော် ပါဝင်နိုင်တာကလည်း ကလဲ့စားချေတာ တစ်မျိုးပါပဲ"

သူသည် ရှောင်းလိကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးက ကျွန်တော့်ထက် အများကြီး ပိုပြီး အရည်အချင်း ရှိတာပါ။ ဒီလို စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်ရပ်မျိုးနဲ့ ကိုယ့်အသက်ကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့။ နောင်တစ်ချိန် စစ်မြေပြင်မှာ ဖေစုန့်ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးတွေကို ဟန့်တားပြီး သူ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ စစ်တပ်ကို အမှုန့်ကြိတ်ပြီးမှ သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ယူတာကလည်း ကလဲ့စားချေတာပဲ မဟုတ်လား"

ရှောင်းလိသည် ကြိုးများကို ရုန်းကန်နေသဖြင့် ပတ်တီးများကြားမှ ဒဏ်ရာများစွာ ပြန်ပွင့်လာပြီး သွေးအသစ်များ စွန်းထင်းလာခဲ့လေသည်။ သူသည် တစ်နေရာတည်းကိုသာ မှင်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ ထုံထိုင်းနေ၏။ ထို့နောက် သူက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ့ကို လွှတ်ပေး"

စုန့်ချင်နှင့် သူ့လူများက ကြိုးများကို တင်းကြပ်စွာ ချည်ထားသဖြင့် ကျိုးစွေက ကြိုးများကို ဖြည်မရဘဲ ဖြစ်နေသဖြင့် စုန့်ချင်တို့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ရသည်။ ကျန်းဟူသည် ရှောင်းလိ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ကာ တွေဝေနေသော်လည်း စုန့်ချင်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြိုးများကို ဖြည်ပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်းလိ၏ မျက်လုံးများမှာ ထုံထိုင်းကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဖေစုန့်ကို ကလဲ့စားချေမည့်အကြောင်း ထပ်မပြောတော့ချေ။ သူသည် စုန့်ချင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ "အစ်ကိုကြီး... စားစရာ ရှိလား"

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။

ရှောင်းလိက ပြောလိုက်၏။ "ငါ နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလို့"

ကျန်းဟူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်သွားပြီး စုန့်ချင်သည်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ရှိတာပေါ့။ ဒီမှာ ခဏစောင့်... ငါ အခုချက်ချင်း သွားယူပေးမယ်"

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် သတိမေ့မြောနေရာမှ နိုးလာပြီးနောက် ရှောင်းလိသည် ထမင်း ၃ ပန်းကန် ကုန်အောင် စားခဲ့လေသည်။ နောက်ရက်များတွင်လည်း သူသည် ထမင်းကို ကောင်းကောင်းစားသော်လည်း စကားမပြောတော့သလောက်ပင်။

သူ၏ အလွန်သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အချိန်မီ အာဟာရ ပြည့်ဝစွာ စားသောက်မှုကြောင့် သာမန်လူဆိုလျှင် ၁၀ရက်၊ ၁၅ရက်ခန့် ကြာမည့် ဒဏ်ရာများသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။

မြို့စောင့်စစ်သည်များသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာကြတော့သည်။ ထွက်ပြေးသွားသူများသည် မြို့ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု ယုံကြည်ထားကြသဖြင့် သူတို့သည် မြို့တံခါး ၄ခုလုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အလိုရှိစာစောင်များ ကပ်ကာ အိမ်တိုင်းစေ့ကို လိုက်လံ ရှာဖွေကြတော့သည်။ သူတို့သည် မြေအောက်ခန်းများ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်အခန်းများကို ရှာဖွေရန် ကြမ်းပြင်များကို ခေါက်ကြည့်ကြလေသည်။

မြို့စောင့်စစ်သည်များ ကျွေးဟုန်ဂေဟာကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှာဖွေနေချိန်တွင် သခင်မကြီးရွှီသည် သူမ၏ယောက်ျားဖြစ်သူ သခင်ကြီးရွှီ၏ ဖောက်ပြန်မှုကို ဖမ်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ သူမသည် မုန့်နယ်သည့် ဒလိမ့်တုံးကို ကိုင်ကာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လံ ရိုက်နှက်နေတော့သည်။ သခင်ကြီးရွှီသည် အဓိက ခန်းမဆောင်အတွင်း ပတ်ပြေးရင်း ဧည့်သည်များနှင့် အစေခံများနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျွေးဟုန်ဂေဟာကို ရှာဖွေနေသည့် အရာရှိနောက်တွင် ပုန်းလိုက်လေသည်။ ဒေါသထွက်နေသည့် သခင်မကြီးရွှီသည် ဒလိမ့်တုံးကို ဘယ်ညာ ဝှေ့ယမ်းကာ ကျိန်ဆဲလိုက်ရာ အမှတ်မထင် အရာရှိ၏ မျက်နှာကို ထိမှန်သွားပြီး မျက်လုံးကို ညိုမဲသွားစေတော့သည်။

ထိုဆူညံသံကြောင့် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ သခင်မကြီးရွှီသည် နောင်တရသွားပြီး ဒလိမ့်တုံးကို အမြန်ချကာ တောင်းပန်နေချိန်တွင် မုတန်းက ထွက်လာပြီး အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ထိန်းညှိပေးလိုက်လေသည်။

အရာရှိသည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သခင်မကြီးရွှီက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရကာ ရွှေတုံး ၂ တုံးကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဒါ့အပြင် သူ့အထက်လူကြီးကလည်း မုတန်းကို တွေ့ရန် ကျွေးဟုန်ဂေဟာသို့ ခဏခဏ လာတတ်သဖြင့် သူသည်လည်း မုတန်း၏ နေရာတွင် ပြဿနာ မရှာဝံ့ချေ။

အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သွားပြီး စစ်သည်များက ရှာဖွေမှုများကို ပြန်လည် စတင်ချိန်တွင် သခင်မကြီးရွှီသည် အရာရှိကို ထပ်မံ တောင်းပန်ပြီးနောက် ဒေါသထွက်ထွက်နှင့် ဒလိမ့်တုံးကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ ယောက်ျားကို မြင်းလှည်းပေါ်သို့ အတင်းတွန်းတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မြင်းလှည်းသမားကို အိမ်သို့ ပြန်မောင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်သည် ယုံချန်တစ်မြို့လုံးတွင် ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် မြို့စောင့်စစ်သည်များသည် ကျွေးဟုန်ဂေဟာကို ပြောင်းပြန်လှန် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။

အမှန်စင်စစ် ရှောင်းလိသည် အဓိက ခန်းမဆောင်အတွင်း သခင်မကြီးရွှီနှင့် သခင်ကြီးရွှီတို့ ဆူညံအောင် လုပ်နေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အစေခံတစ်ယောက်အသွင် ဆောင်ကာ ကျွေးဟုန်ဂေဟာမှ ခိုးထွက်ခဲ့ပြီး ရွှီမိသားစု၏ မြင်းလှည်းအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးစွေရော ရွှီမိသားစုပါ ဝိန်းယွီက ယုံချန်တွင် ချထားခဲ့သည့် အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြပြီး ကျိုးစွေက အလင်းတွင် လှုပ်ရှားကာ ရွှီမိသားစုကတော့ အမှောင်တွင် လှုပ်ရှားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ကျိုးအိမ်တော် စီးနင်းခံရသည့် ညတွင် ကျိုးစွေသည် ရွှီမိသားစု၏ အကူအညီကြောင့် ဖေစုန့်၏ ရှာဖွေမှုမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ချင်နှင့် အခြားသူများကတော့ မြို့စောင့်စစ်သည်များက သူတို့၏ မျက်နှာကို မမြင်ဖူးကြပေ။ ဒါ့အပြင် ဖေစုန့်ကလည်း ထိုညက ရှောင်းလိကို ကယ်ထုတ်သွားသူများသည် ကျိုးစွေ၏ လူများဟုသာ အမြဲ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ မြို့တံခါးများတွင် ကပ်ထားသော အလိုရှိစာစောင်များတွင် ရှောင်းလိနှင့် ကျိုးစွေ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများ၏ ပုံများသာ ပါဝင်လေသည်။ စုန့်ချင်နှင့် ကျန်းဟူတို့သည် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ရုံနှင့် စစ်သည်များ၏ စစ်ဆေးမှုကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်လွှဲနိုင်ကြပေသည်။

ဖေစုန့်က ကျင်းကျိုးသို့ ပထမဆုံးအသုတ် ရိက္ခာများ ပို့ဆောင်သည့်အချိန်တွင် ရှောင်းလိနှင့် ကျိုးစွေတို့သည် ရွှီမိသားစု၏ ကုန်တင်သင်္ဘောဖြင့် ရေလမ်းမှတစ်ဆင့် ယုံချန်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

ဖေစုန့် ယုံချန်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရွှီမိသားစုသည် ယုံချန်ကို အုပ်ချုပ်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဖေစစ်သူကြီးကို အဖိုးတန် လက်ဆောင်များစွာ ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဖေစုန့်က ရိက္ခာများ စုဆောင်းရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ကုန်သည်များကို ဖိနှိပ်ရန် ကြံစည်နေချိန်တွင် သခင်မကြီးရွှီက သူမ စောစောစီးစီး စုဆောင်းထားသည့် ရိက္ခာများကို ပါးနပ်စွာ "လှူဒါန်း" လိုက်သဖြင့် စံပြကုန်သည်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ ယုံချန်ကုန်သည်များကြားတွင် သူမသည် ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များ၏ အထူးယုံကြည်မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်လေသည်။

ယုံချန်မှ ကျင်းကျိုးသို့ စစ်ရိက္ခာများ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် ဖေစုန့်သည် ရွှီမိသားစု၏ သင်္ဘောများအပါအဝင် ကုန်တင်သင်္ဘောများကို ငှားရမ်းခဲ့ရသည်။

ယုံချန်အစိုးရ၏ ရေလမ်းဖြတ်သန်းခွင့် လက်မှတ်များကို အသုံးပြုကာ ရှောင်းလိနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများသည် ကျိုးစွေ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ ရွှီမိသားစု သင်္ဘောပေါ်တွင် ကုန်ထမ်းသမားများအဖြစ် အသွင်ဆောင်ကာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသော နယ်စပ်ကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကုန်တင်သင်္ဘောသည် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုတွင် ခဏ ရပ်နားခဲ့သည်။ ကုန်ထမ်းသမားများက ရိက္ခာများ ဝယ်ယူရန် ကုန်းပေါ်သို့ တက်သွားချိန်တွင် ရှောင်းလိနှင့် ကျိုးစွေတို့ အဖွဲ့သည် ရွှီမိသားစုပိုင် ဆိုင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဆိုင်၏ နောက်ဘက်တံခါးမှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် အားလုံးမှာ သာမန် အရပ်သား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ရွှီမိသားစု၏ အစစ်အမှန် အစေခံများကတော့ ကုန်ထမ်းသမား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ကာ ရိက္ခာများဖြင့် သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားကြလေသည်။

သင်္ဘော ဆိပ်ကမ်းတွင် နှစ်နာရီခန့်သာ ရပ်နားပြီးနောက် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။ ရှောင်းလိနှင့် ကျိုးစွေတို့သည် ချင်းမြစ်တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နိုင်သော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး ယုံချန်သင်္ဘောအုပ်စု အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ရှောင်းလိက ကျိုးစွေဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ယုံချန်မှာ ရှိတုန်းက ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်"

ကျိုးစွေသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ရှောင်းလိအနေဖြင့် သူမ၏ မွေးစားအမေများကို အရင်သွားတွေ့ရဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "စစ်သူကြီးရှောင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားကို ခံယူဝံ့မှာလဲ။ ကျွန်တော် ဖိန်ကျိုးကို အရင်သွားပြီး စစ်သူကြီး လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေပါ့မယ်။ စစ်သူကြီးက သခင်မကြီးတွေကို ခေါ်လာတဲ့အခါကျရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်"

ရှောင်းလိသည် ထွက်ခွာရန် မြင်းဇက်ကြိုးကို စုကိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ကျိုးစွေကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်း ဖိန်ကျိုးမှာ ပြဿနာ မတက်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ယုံချန်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့"

ကျိုးစွေသည် ပိုလို့ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ "စစ်သူကြီးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

သူ့ပခုံးပေါ်မှ ဒဏ်ရာဟောင်းမှာ နာကျင်နေဆဲ။ သို့သော် ယင်းမှာ ကျင်းကျိုးက အဆိပ်မြှားကြောင့်လား။ သို့တည်းမဟုတ် မကြာသေးခင်က ချိတ်ကြိုးကြောင့် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ရှောင်းလိ မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ဇက်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှမ်းပြောလိုက်တော့သည်။ "ဖိန်ကျိုးမှာတော့... ငါက သစ္စာဖောက် စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပဲလေ"

…