အခန်း ၁၁၀

အပိုင်း (၁၁၀)

“ဒါက...” သမားတော်သည် သူ၏ကံဆိုးမှုကို စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်သည်။ သို့သော် သင်ကြားရေးအထိန်းတော်ကြီး၏ တင်းမာသော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် စမ်းသပ်နေသောလက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီးရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက နူးညံ့ပြီး ညီညွတ်ပါတယ်။ နွေဦးရေခဲတွေ စတင်အရည်ပျော်ကျသလိုပါပဲ။ မင်းသမီးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အများအားဖြင့်တော့ ထိခိုက်မှု မရှိလောက်ပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အထိန်းတော်ကြီးသည် ပြဿနာရှာရန် အကြောင်းပြချက် ရပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထပ်မံစစ်ကြောရန် မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်ချိန်တွင် ဝိန်းယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကြိုတင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီလိုလား"

သူမ၏ သွယ်လျဖြူလျော်သော လက်ချောင်းလေးများသည် စာအုပ်မျက်နှာဖုံးကို ဖိချကာ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်စရာမလိုသော ဩဇာတိက္ကမဖြင့် မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်မကတော့ အရမ်းနေလို့မကောင်းသလို ခံစားနေရတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမားတော်၏ နှလုံးသားသည် လေးလံသွားပြီး ချွေးအေးများသည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို ရေစိမ့်ဝင်သကဲ့သို့ စိုရွှဲသွားစေသည်။

သို့သော် ဝိန်းယွီသည် သူ့ကို မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ အေးစက်စက်လည်းမဟုတ်၊ နွေးထွေးသည်လည်းမဟုတ်သော အကြည့်သည် အထိန်းတော်ကြီးအပေါ်တွင်သာ ရပ်တန့်နေပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသမားတော်က ကျွန်မရဲ့ ရောဂါကို မစမ်းသပ်နိုင်မှတော့ ရှင်က မယ်တော်ကြီးဆီကို ပြန်ပြီး အစီရင်ခံသင့်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို စမ်းသပ်ဖို့ တခြားသမားတော်တစ်ယောက်လောက် တောင်းဆိုပေးပါလား"

အထိန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖန့်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ပြန်လည်ချေပရန် စကားရှာမရ ဖြစ်နေခဲ့၏။

သမားတော်က သူမကို ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက နေမကောင်းဟု အတင်းအကျပ် ပြောနေလျှင် ဤလျန်အမျိုးသမီးက နေမကောင်းဖြစ်ချင် ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု အထိန်းတော်ကြီးက မည်သို့ တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲနိုင်မည်နည်း။

သူမကို ပိုဒေါသထွက်ရစေပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် မွန်းကျပ်နာကျင်စေသောအရာမှာ ဤလျန်အမျိုးသမီးသည် ဟန်ဆောင်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းပင်။ သို့တိုင်အောင် သူမသည် သူတို့၏ ချန်နိုင်ငံအား ဤစော်ကားမှုကို မျိုချစေပြီး သူမတကယ် နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သည်။

မယ်တော်ကြီးသည် ဤလျန်အမျိုးသမီးကို ဖိအားပေးရန်အတွက် သူမနှင့် သမားတော်ကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ခေါင်းမာမှုကို ချိုးနှိမ်ရန်နှင့် နန်းတွင်းစည်းကမ်းများကို သင်ယူခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ရောဂါကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လျန်အမျိုးသမီး၏ လှုပ်ရှားမှုသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်းပင်။ ထိုရိုက်ချက်က သူတို့၏ ချန်နိုင်ငံကိုသာ ပြန်လည် နာကျင်စေခဲ့သည်။

နန်းတော်ထဲတွင် အနှစ် ၂၀ကျော် အမှုထမ်းခဲ့ပြီးနောက် အထိန်းတော်ကြီးသည် ယနေ့ကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရပြီး ဒေါသထွက်ရခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် မကျေနပ်မှုများက သူမကို လည်ပင်းညှစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများအထိ နာကျင်စေခဲ့၏။

သူမသည် သွေးဆုတ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သမားတော်ဖက်သို့လှည့်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ရတော့သည်။ "မယ်တော်ကြီးက ရှင့်ရဲ့ ဆေးပညာကို ယုံကြည်လို့ မင်းသမီးကို စမ်းသပ်ဖို့ အထူးတလည် စေလွှတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ရှင်က သူ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုတောင် မသိနိုင်ဘူးလား။ ရှင်က သမားတော်အတုပဲ၊ ရှင်ရခဲ့တဲ့ လစာတွေနဲ့ လုံးဝ မတန်ဘူး။ အစောင့်တွေ၊ ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို အပြင်ဆွဲထုတ်သွားပြီး ကြိမ်ဒဏ်ပေး သတ်ပစ်လိုက်စမ်း"

သမားတော်သည် ယနေ့တွင် ဘေးဒုက္ခကြုံရမည်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အထိန်းတော်ကြီးက သည်လောက် ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မတရားခံရမှုတို့ကြောင့် သူသည် ဒူးထောက်ကာ မျက်ရည်များဖြင့် တောင်းပန်သည်။ "မင်းသမီးကို အဖြေမှားပေးမိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်ဝလို့ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အောက်မှာ အသက် ၃နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အထက်မှာ အသက် ၇၀ အရွယ် အမေအိုကြီး ရှိပါသေးတယ်။ အထိန်းတော်ကြီးနဲ့ မင်းသမီးတို့ ကျွန်တော့် အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

အထိန်းတော်ကြီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "ဘာစောင့်နေကြတာလဲ။ မင်းသမီးရဲ့ နားတွေ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ခင် သူ့ကို မြန်မြန် ဆွဲထုတ်သွားကြစမ်း"

ချန်ဝမ် နန်းတော်မှ အစောင့် ၂ ယောက်သည် သမားတော်ကို ဖမ်းဆီးရန် ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူသည် မျက်ရည်ကျကာ ခေါင်းကို ကြမ်းနှင့်တိုက်ပြီး သနားညှာတာရန် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်သွားကြ၏။

ထိုအခါမှသာ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်လေသည်။ "ခဏနေဦး"

အစောင့် ၂ယောက်သည် ဝိန်းယွီ၏ အမိန့်ကို လျစ်လျူမရှုရဲကြချေ။ သို့သော် သူမကိုလည်း အသားလွတ်ကြီး မနာခံနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် ညွှန်ကြားချက်အတွက် အထိန်းတော်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဝိန်းယွီ ဘာပြောမည်ကို အထိန်းတော်ကြီးက ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်များကို ရှေ့တွင် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တောင့်တင်းနေသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းလုပ်ယူကာ ဝိန်းယွီကို မေးလိုက်၏။ "မင်းသမီးမှာ ဘာညွှန်ကြားချက်တွေများ ရှိသေးလို့လဲ"

ဝိန်းယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။ "ဒီသမားတော်က မယ်တော်ကြီး တန်ဖိုးထားတဲ့သူ ဖြစ်နေမှတော့ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အလျင်စလို အပြစ်ပေးလို့ ရမှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စမ်းခွင့် ပေးလိုက်ပါ"

အထိန်းတော်ကြီး၏ အတင်းလုပ်ယူထားသော အပြုံးသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားပြီး ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ "ဒီလို သမားတော်အတုကို မင်းသမီးကို ထပ်ပြီး စမ်းသပ်ခွင့် ဘယ်လိုလုပ် ပေးလို့ရမှာလဲ..."

ဝိန်းယွီသည် တစ်ဖက်လူကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ညှိနှိုင်းရန် နေရာမပေးခဲ့ချေ။ "မယ်တော်ကြီးက အရည်အချင်းမရှိတဲ့ သမားတော်တစ်ယောက်ကို ကျွန်မကို ကုသဖို့ စေလွှတ်လိုက်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား။ မယ်တော်ကြီးရဲ့ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို ကျွန်မက နားလည်မှုလွဲတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ဝိန်းယွီ၏ ချေပမှုကြောင့် အထိန်းတော်ကြီးမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရ၏။ သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သူမသည် ငွေရောင်သွားများကို အမှုန့်ကြိတ်လုနီးပါး အံကြိတ်ထားမိပြီး ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်နေခဲ့၏။

'နောက်တစ်ကြိမ် သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခိုင်းတာက သမားတော်ကို သူ တကယ် နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း ကြေညာရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။'

'ဒါက ဒီလျန်အမျိုးသမီးကို သူတို့ချန်နိုင်ငံရဲ့ ဘယ်ဘက်ပါးကို ရိုက်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်ချက် အရိုက်ခံဖို့ ညာဘက်ပါးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ထိုးပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား။'

သို့သော် ဝိန်းယွီသည် မယ်တော်ကြီး၏ စေတနာကို အကာအကွယ်အဖြစ် ပါးနပ်စွာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ရန် အထိန်းတော်ကြီး အသုံးပြုနိုင်သည့် ဆင်ခြေအားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်၏။

အထိန်းတော်ကြီးထံမှ ညွှန်ကြားချက် မရရှိသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ချန်ဝမ်၏ နန်းတော်မှ အစောင့် ၂ ယောက်သည် သမားတော်ကို လွှတ်ပေးရန် တွေဝေနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူ၏ အသက်ရှင်သန်ရေးမှာ ဝိန်းယွီအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသော သမားတော်သည် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီးနောက် အသက်ရှင်လိုစိတ်က လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ သူသည် အစောင့်များ၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ခဲ့ပြီး ဝိန်းယွီ ရှေ့ကပိတ်ပါးကန့်လန့်ကာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီး"

အသက်ရှင်ခွင့်ရသည့်အတွက် သက်သာရာရသွားမှုကို ဖော်ပြနေသော တုန်ယင်နေသည့် လက်များဖြင့် သူသည် သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အထိန်းတော်ကြီးသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်သည့်အလား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေတော့သည်။

ကျောင်းပိုင်နှင့် ထုန်ချွဲတို့သည် ဝိန်းယွီ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြသည်။ ကျောင်းပိုင်သည် ထုံးစံအတိုင်း မျက်နှာသေဖြစ်နေသော်လည်း ထုန်ချွဲကမူ ပြဿနာရှာရန် အထူးတလည် ရောက်လာသော အထိန်းတော်ကြီးနှင့် သူမ၏ နောက်လိုက်များကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရမှုဖြင့် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ ခါးကို သိသိသာသာ မတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သမားတော်သည် အဖြေအသစ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

"မင်းသမီးရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရင် တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်ပေမယ့် သေချာစမ်းသပ်ကြည့်တဲ့အခါ တည်ငြိမ်မှုအောက်မှာ သိမ်မွေ့တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ ဒါက သရက်ရွက်နဲ့ အဆုတ်မှာ စွမ်းအင်တွေ ရပ်တန့်နေပြီး နှလုံးအပူတွေ လွန်ကဲနေတာကို ပြသနေတာပါ။ စုပုံနေတဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေက ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေတာနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတာနဲ့ အသက်ရှူမဝတာတွေကို ခဏခဏ ခံစားရတာကို ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။ ကုသဖို့အတွက် ယင်ဓာတ်ကို အားဖြည့်ပေးဖို့၊ သရက်ရွက်ကို ထိန်းညှိပေးဖို့၊ အသည်းစွမ်းအင်ကို သက်သာစေဖို့ ဂရုတစိုက် နွေးထွေးအောင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အာဟာရဖြည့်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

သို့နှင့် ညာဘက်ပါးကို ရိုက်လိုက်သော ရိုက်ချက်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ချန်နိုင်ငံ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ နန်းတွင်းတွင် လေ့ကျင့်ထားသော တည်ငြိမ်မှုကို အားကိုးကာ အထိန်းတော်ကြီးသည် လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်မည့်အစား နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သင့်တော်သော အပြုအမူကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရသည်။ သူမသည် တင်းမာနေသော ယဉ်ကျေးမှုဖြင့် ဝိန်းယွီကို ပြောလိုက်၏။ "အဲ့ဒီလိုဆိုရင်လည်း မင်းသမီးက သေသေချာချာ အနားယူဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်ပါတယ်"

သူမသည် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများနှင့် အစောင့်များ ပါဝင်သော နောက်လိုက်အဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝိန်းယွီက သူမကို လှမ်းတားလိုက်၏။ "အထိန်းတော်ကြီးက ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးကို မေးမြန်းဖို့ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ခဲ့သလို မယ်တော်ကြီးကလည်း ကျွန်မကို စမ်းသပ်ဖို့ သမားတော်တစ်ယောက်ကိုတောင် စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ တော်ဝင်နက္ခတ်ဗေဒင်ဆရာတွေ တွက်ချက်ထားတဲ့ မင်္ဂလာရက်မြတ်က နီးကပ်လာပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အထိန်းတော်ကြီးနဲ့ မယ်တော်ကြီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားအတွက် စိုးရိမ်နေကြပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးက ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်ကောင်းလာမလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး"

သူမ၏ အကြည့်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လေသံက နူးညံ့နေသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများတွင် နူးညံ့မှု သို့မဟုတ် အားနည်းမှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပါဝင်ခဲ့ချေ။ "အထိန်းတော်ကြီးက ဒီနေ့ နန်းတွင်းအစေခံမလေးတွေ အများကြီး ခေါ်လာတာဆိုတော့ မယ်တော်ကြီးရဲ့ ဆက်တိုက် စိုးရိမ်ပူပန်နေတာကို သက်သာစေဖို့နဲ့ အထိန်းတော်ကြီးရဲ့ အစီရင်ခံစာကို အဆင်ပြေစေဖို့ ရှင်က ဒီအစေခံမလေးတွေကို နန်းတွင်းစည်းကမ်းတွေ သင်ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မက ဘေးကနေ လေ့လာကြည့်ရှုနေပါ့မယ်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အထိန်းတော်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မကျေနပ်မှု သက်သက်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့၏။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ချန်နိုင်ငံကို တိုက်ရိုက် အရှက်ခွဲလိုက်ခြင်းပင်။

ဒေါသများ လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် အထိန်းတော်ကြီးသည် သူမ၏ လေသံကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ဝိန်းယွီကို မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် ခါးသီးသော ရယ်မောမှုတို့ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ သူမက ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ "မင်းသမီးက ရယ်စရာပြောနေတာပဲ။ ချန်ဝမ် နန်းတော်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးပါဘူး"

ဝိန်းယွီက တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော တည်ငြိမ်မှုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီလေ၊ အခုတော့ ရှိသွားပြီပေါ့"

ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေသော အထိန်းတော်ကြီးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မီးတောက်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘဲ တောင့်တင်းစွာဖြင့် တင်းခံနေလိုက်သည်။ "မင်းသမီးက ဒီလို တောင်းဆိုမှတော့ ဒီအစေခံအိုကြီးက မယ်တော်ကြီးဆီကို အစီရင်ခံလိုက်ပါ့မယ်"

ဝိန်းယွီသည် မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ စာအုပ်စာမျက်နှာများကို အမှတ်တမဲ့ လှန်လှောနေလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ကြားက ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံနေရတော့ အခုတောင် ခေါင်းနည်းနည်း မူးနေပြီ။ နောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာနိုင်တယ်။ ကျွန်မမှာ အားအင်နည်းနည်း ရှိနေသေးတဲ့ ဒီနေ့မှာ စည်းကမ်းတွေကို မသင်ယူနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်္ဂလာအခမ်းအနား မတိုင်ခင် ဖျားနာပြီး အိပ်ရာထဲက မထားနိုင်မှာတောင် စိုးရိမ်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက နန်းတွင်းစည်းကမ်းတွေကို မသင်ယူရဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်း အပြုအမူတွေ မသင့်တော်တာမျိုးဖြစ်ပြီး ချန်ဝမ် ဒါမှမဟုတ် မယ်တော်ကြီးကို စော်ကားမိသွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိတယ်လေ"

ဤသည်မှာ ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပင်။

အထိန်းတော်ကြီးအနေဖြင့် ယနေ့ ချန်ဝမ်၏ ကိုယ်ပိုင် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို စည်းကမ်းများ "သင်ပေး”လျှင် သင်ပေး မဟုတ်လျှင်တော့ သင်ကြားရေးကိစ္စကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ဝိန်းယွီက နောက်ပိုင်းတွင် စည်းကမ်းများကို "နားမလည်နိုင်ခဲ့" ၍ ချန်ဝမ်နှင့် မယ်တော်ကြီးအပေါ် ရိုသေလေးစားမှု မရှိခဲ့ပါက ၎င်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ယူခဲ့ရသောကြောင့် မသိနားမလည်မှုအဖြစ် ခွင့်လွှတ်ပေးရလိမ့်မည်။

အထိန်းတော်ကြီးသည် အလွန်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်စိရှေ့တွင် အမည်းစက်များ မြင်လာရပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အလွန်အားနည်းသွားသဖြင့် အနောက်မှ နန်းတွင်းအစေခံမလေးက သူမကို ထိန်းပေးထားရလေသည်။

မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် သူမသည် အံကြိတ်ကာ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ ဒီအစေခံအိုကြီးက မင်းသမီးကို ဒီနေ့ စည်းကမ်းတွေ သင်ပေးပါ့မယ်"

အရှက်ခွဲခံရသဖြင့် အထိန်းတော်ကြီးသည် နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို စည်းကမ်းများ အလျင်စလို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် အရှုံးပေးကာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ ဝိန်းယွီ၏ အခြေအနေကို မယ်တော်ကြီးထံ အစီရင်ခံရန် သူမနှင့်အတူ ပြန်လိုက်ရမည့် သမားတော်မှာမူ ဝိန်းယွီ၏ ရောဂါအကြောင်းပြချက်ဖြင့် ချက်ချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနိုင်ရန်အတွက် ဧည့်ဂေဟာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရသည်။

ကျောင်းပိုင်သည် ဝိန်းယွီကိုယ်စား ဧည့်သည်များကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ အထိန်းတော်ကြီးသည် ဧည့်ဂေဟာမှ တောင့်တင်းစွာဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မြင်းလှည်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဒေါသကြောင့် လဲကျသွားခဲ့သည်ဟု သိရသည်။

ကျောင်းပိုင် သတင်းပို့ရန် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ပင်မခန်းမဆောင်ရှိ ပိတ်ပါးကန့်လန့်ကာများကို မဖယ်ရှားရသေးချေ။ ဝိန်းယွီဘေးတွင် ရပ်နေသော ထုန်ချွဲအပြင် သမားတော်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးချနေခဲ့သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းသမီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဝိန်းယွီသည် သူမ၏ စာအုပ်ကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေပြီး ကန့်လန့်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ လူကို စိတ်ဝင်စားပုံ မရချေ။

"ထပါ"

သမားတော်သည် ဦးချနေသည်ကို ရပ်တန့်ကာ ထရပ်လိုက်သော်လည်း ကန့်လန့်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ လူရိပ်ကို မကြည့်ရဲခဲ့ချေ။ သူသည် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပုံပေါ်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မကြာမီ ဝိန်းယွီ၏ အသံသည် ကန့်လန့်ကာ အနောက်ဘက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တော်ဝင်သမားတော်ဌာနမှာ ရှင် အမှုထမ်းခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

သမားတော်သည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "၇... ၇ နှစ်ခွဲလောက် ရှိပါပြီ"

"ရှင့် မိသားစုထဲမှာ တခြား ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲ" သမားတော်သည် ပိုစိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ "အသက် ၇၀ အရွယ် အမေအိုကြီးရယ်၊ ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးသည် ရှိပါတယ်"

ဝိန်းယွီက ကျောင်းပိုင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "သူတို့အားလုံးကို လောလောဆယ် ဧည့်ဂေဟာကို ခေါ်လာဖို့ လူတစ်ယောက်လွှတ်လိုက်"

ကျောင်းပိုင်သည် အမိန့်ကို လက်ခံကြောင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမားတော်သည် ဝိန်းယွီက သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိလိုက်ရပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ "မင်းသမီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို နောင်ဘဝမှာ နွား ဒါမှမဟုတ် မြင်းဖြစ်လာရင်တောင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝိန်းယွီ၏ လေသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲ။ "ကျွန်မက ချန်နိုင်ငံကို အခုမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ နန်းတွင်းရဲ့ အကြောင်းအရာ တော်တော်များများကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ ရှင့်ရဲ့ အကူအညီကို အခါအားလျော်စွာ လိုအပ်လိမ့်မယ်"

ယနေ့ အဖြစ်အပျက်များအပြီးတွင် မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို မသတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမ၏ ဒေါသက သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သမားတော်က နားလည်ထားသည်။ တော်ဝင်သမားတော်ဌာနရှိ သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိန်းယွီသည် ချန်ဝမ် နန်းတော်၏ သခင်မသစ် ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးလမ်းစကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သောကြောင့် သူသည် ဤအသက်ကယ်ကြိုးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရလိမ့်မည်။ သူသည် မျက်ရည်များ စီးကျလျက် သူမကို တလေးတနက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းသမီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပြန်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကို ပေးရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းသမီးအတွက် အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်သွားပါ့မယ်..."

ကျောင်းပိုင်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ "မင်းသမီးက ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံတွေ့ဆုံရလို့ ပင်ပန်းနေပါပြီ။ ရှင်က ကျွန်မနဲ့အတူ ဘေးကို ထွက်ခဲ့ပြီး ရှင့်ရဲ့ လိပ်စာကို ပေးလိုက်ပါ"

သမားတော်သည် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ အပြည့်ဖြင့် အဓိကခန်းမဆောင်ထဲမှ ကျောင်းပိုင်နောက်သို့ လိုက်သွားစဉ် သူမကို အဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ထုန်ချွဲသည် သူမ၏ပျော်ရွှင်မှုကို ဆက်မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ တော်ဝင်သမားတော် ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမသည် ဝိန်းယွီအတွက် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ကုတင်ကန့်လန့်ကာများကို မတင်ပေးလိုက်ပြီး သိသိသာသာ ကျေနပ်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသမီး၊ သူတို့ မထွက်သွားခင် ချန်ဝမ် နန်းတော်က အစေခံတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေကို မင်းသမီး မမြင်လိုက်ရဘူး။ မယ်တော်ကြီးကျန်းသာ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သိသွားရင် သွေးအန်မတတ် ဒေါသထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝိန်းယွီသည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကြားတွင် စစ်တုရင်ခုံမှ အဖြူရောင် နယ်ရုပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ကာ သူမဘေးရှိ မပြီးဆုံးသေးသော ကစားပွဲပေါ်သို့ ချထားလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ဂရုမစိုက်ဟန် ပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်ကမူ စူးရှပြီး အေးစက်နေသည်။ "လမ်းကြောင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်လိုက်တာပဲ။ မယ်တော်ကြီးကျန်းရဲ့ အရေးတကြီး ဖိအားပေးမှုက ကျွန်မ ချန်နိုင်ငံကို ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ကျွန်မရဲ့ သဘောထားကို အကဲခတ်ဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ နန်ချန်မှာ ကျွန်မ အဖေရဲ့ သူလျှိုတွေ ဘယ်နှစ်ယောက် ကျန်နေသေးလဲဆိုတာကိုလည်း သူက စုံစမ်းနေတာ"

____

ချန်ဝမ် နန်းတော်။

မွန်းလွဲပိုင်း အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အထိန်းတော်ကြီး၏ ရှက်ရွံ့နေသော အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ဗောဓိပုတီးစေ့များကို လှည့်နေခဲ့သည်။

အထိန်းတော်ကြီး၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များသည် သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်ထားပြီး သူမသည် သနားစဖွယ်ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နဖူးကို ကြမ်းပြင်နှင့် ထိကာ ဦးတိုက်ထားလေသည်။ "မယ်တော်ကြီး ကျွန်တော်မျိုးမကို အပြစ်ပေးတော်မူပါ"

နံ့သာပေါင်း အခိုးအငွေ့များ အထက်သို့ လွင့်တက်နေသော အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သည့် ဗုဒ္ဓခန်းမဆောင်ထဲတွင် မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် သူမ၏ ဗောဓိပုတီးစေ့များကို နောက်တစ်ပတ် အပြည့်လှည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "နင် ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

နောက်တစ်ကြိမ် ဦးတိုက်ပြီးနောက် အထိန်းတော်ကြီးသည် ဗုဒ္ဓခန်းမဆောင်ထဲမှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် သူမ၏ ပုတီးစေ့များကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြီး လှည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တွင် သူမသည် ရုတ်တရက် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲငယ်လေးပေါ်ရှိ နံ့သာပေါင်းဖိုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

ကြေးဝါ ကြာပန်းပုံစံ နံ့သာပေါင်းဖိုသည် မြေပြင်နှင့် ထိကာ တုံးတိတိ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးများမှာ တစ်ယောက်မှ အထဲသို့ မဝင်ရဲကြချေ။

ကပ်လျက်အခန်းရှိ ကန့်လန့်ကာကို မတင်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ပိုးထည်ဖိနပ်တစ်ရံသည် ကော်ဇောပေါ်သို့ နင်းချလိုက်သည်။ ကျန်းယွီသည် နံ့သာပေါင်းဖိုကို ကောက်ယူရန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ပြာများကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ဂရုတစိုက် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ"

မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ သားအရင်းကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော တူဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီလျန်အမျိုးသမီးကို ငါ တကယ် အထင်သေးမိသွားတာပဲ။ ဖိန်ကျိုးမှာ သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အကြံအစည်တွေ အားလုံးက သူ့ရဲ့ လျန်အမတ်တွေဆီက လာတယ်လို့ ငါ အစက ထင်ထားခဲ့တာ။ အခု ကြည့်ရတာ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း တော်တော်ကို မာကျောတဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ"

ကျန်းယွီသည် ပြာများပေကျံနေသော လက်ကိုင်ပဝါကို စုစည်းလိုက်ရာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တွင် သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာသွင်ပြင်က ပိုပြီး ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လွှာချကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "လျန်နယ်မြေကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးနဲ့ ဖေစုန့်ကို တိုက်ခိုက်မယ့် စစ်ရေးတွေက စတင်နေပြီလေ။ အခုက ပြင်ပရန်သူတွေကို ဆန့်ကျင်ဖို့ စည်းလုံးညီညွတ်ရမယ့် အချိန်ပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူ့ကို ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ အရှုံးပေးဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေရတာလဲ"

ထိုစကားက မယ်တော်ကြီးကျန်းကို ငုံ့ကြည့်လာစေခဲ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်က စူးရှကာ အာဏာပြည့်ဝနေ၏။ "ငါက သူ့ကို အရှုံးပေးခိုင်းနေတာလား။ သူ့ရဲ့ လျန်နိုင်ငံက အခုဆိုရင် သင့်တော်တဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါတောင်မှ သူက ငါတို့ ချန်နိုင်ငံနဲ့ ဒီမင်္ဂလာမဟာမိတ်ဖွဲ့မှုမှာ တော်တော်လေး မာနထောင်လွှားနေတုန်းပဲ။ နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ချန်လျန်ဝမ်ဆီကနေ စစ်တပ်တွေကို ငှားရမ်းဖို့ လျန်နိုင်ငံကို သွားခဲ့တုန်းက သူ ဘယ်လောက်တောင် ခေါင်းကို နှိမ့်ချခဲ့ရလဲ"

ကျန်းယွီသည် အငြင်းပွားမှုကို ဆက်မလုပ်ဆောင်တော့ဘဲ မယ်တော်ကြီးကျန်းအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့ပေးလိုက်သည်။ "ဒေါသမထွက်ပါနဲ့တော့။ အဒေါ့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးသာ ထိခိုက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာဖြစ်သွားမလဲ"

မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် လက်ဖက်ရည်ကို လက်ခံလိုက်သော်လည်း မလျော့ပါးသော စူးရှမှုဖြင့် ကျန်းယွီကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေခဲ့သည်။ "ယွီအာ... နင်က အဲ့ဒီလျန်အမျိုးသမီးအတွက် စကားတွေ အများကြီး ပြောပေးနေတာပဲ။ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ဖို့ နင့်ကို ငါ စေလွှတ်လိုက်တုန်းက နင်က သူ့ရဲ့ အလှအပမှာ စွဲလန်းသွားခဲ့လို့များလား..."

ကျန်းယွီသည် ပြတ်သားစွာ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ငယ်ရွယ်ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးသော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့ကို ပြသနေလေသည်။ သူသည် အတောင်ပံဖြတ်ခံထားရသော လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်နှယ် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ လေးကြိုးရာများ ထင်နေသော သူ၏ လက်မပေါ်ရှိ သံမဏိလေးသမားလက်စွပ်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ "အဒေါ်"

"ကျွန်တော်က စစ်မြေပြင်ကို သွားချင်တာ၊ မင်္ဂလာအခမ်းအနားတွေမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး၊ နန်းတွင်းထဲမှာလည်း မနေချင်ဘူး"

သူသည် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး နားလည်ထားသော အရာများကို ထုတ်မပြောဘဲ ချန်လှပ်ထားခဲ့ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နန်းတွင်း လုံခြုံသွားတာနဲ့ တပြိုင်နက် ကျွန်တော် စစ်ဆင်ရေးမှာ ပါဝင်လို့ ရပါပြီ"

ထိုစကားများနှင့်အတူ သူသည် နံ့သာပေါင်းဖိုကို ပြန်ထားလိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်လေသည်။

မယ်တော်ကြီးကျန်းသည် ဆုတ်ခွာသွားသော သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထုံးစံအတိုင်း ပြန်လည်ခပ်ထန်သွားတော့သည်။

...