အခန်း ၁၁၈

အပိုင်း (၁၁၈)

ကျန်းဟွာဆောင်သည် ချန်နိုင်ငံ၏ ယခင်ဘုရင်များ နေထိုင်ရာစံအိမ်ဖြစ်ပြီး တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်းရှိ အခြားနန်းဆောင်များထက် ပိုပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ တည်ဆောက်ထား၏။

သမားတော်ဖန်းသည် မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ခန်းမဆောင်၏ ဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်သန်းလာချိန်တွင် သူ၏နဖူးပေါ်၌ ချွေးအေးများက ခပ်ပါးပါး ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဘုရင်သည် နန်းတက်လာချိန်မှစ၍ တော်ဝင်ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မအီမသာဖြစ်တိုင်း တော်ဝင်ဆေးရုံတော်မှ အခြားသမားတော်များကို ကုသခွင့် မပြုခဲ့ဘဲ ကျန်းဟွာဆောင်တွင် နေထိုင်သော သမားတော်ကိုသာ အမြဲတစေ အားကိုးလေ့ရှိ၏။

ယနေ့တွင် ချန်ဘုရင်က သူ့ကို ရုတ်တရက် ဆင့်ခေါ်လိုက်သောအခါ ဝိန်းယွီဘက်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည့်အတွေးက သမားတော်ဖန်း၏ ခြေထောက်များကို အားပျော့သွားစေခဲ့သော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပိုပြည့်နှက်နေသည်ကတော့ နာကြည်းမှုခံစားချက်ပင်။

သူသည် မိသားစုတစ်စုလုံးကို ထောက်ပံ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဘိုးဘေးများ၏ အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့်သာ တော်ဝင်ဆေးရုံတော်တွင် ရာထူးတစ်ခုကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ အာဏာရှိသူများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြသောအခါ သူကဲ့သို့သော လက်အောက်ငယ်သားများကသာ အမြဲတမ်း ဒုက္ခရောက်ရ၏။

ထိုနေ့က တည်းခိုခန်းတွင် ဝိန်းယွီကသာ သူ့ကို ကာကွယ်ရန် ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခဲ့လျှင် သူသည် ခေါင်းဖြတ်ခံရပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

မယ်တော်ကြီးက ဤစော်ကားမှုကို မျိုသိပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ တော်ဝင်ဆေးရုံတော်တွင် တာဝန်ကျနေသော ဤရက်များအတွင်း သူသည် အမြဲတစေ ထိတ်လန့်နေခဲ့ရ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝိန်းယွီ၏လူများက တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့်သာ သူ၏ဦးခေါင်းသည် လည်ပင်းတွင် လုံခြုံစွာ တွယ်ကပ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့ ကြုံတွေ့ရမည့် ပြဿနာသည် သေရေးရှင်ရေးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည်မှာ သေချာလှ၏။

ချန်ဘုရင်၏ ကြမ်းတမ်းသော စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ခန့်မှန်းရခက်သော စိတ်အပြောင်းအလဲများသည် နန်းတော်အတွင်း လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။ ကျန်းဟွာဆောင်တွင် အမှုထမ်းရန် ရွေးချယ်ခံရသူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ဆုတောင်းနေခဲ့ကြရသည်။ နေရာအနှံ့မှ ကျောထောက်နောက်ခံများကို ရယူထားနိုင်သော မိန်းမစိုးလီကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သည့် အကြံများသူများသာ ချန်ဘုရင်၏အနီးတွင် ခက်ခဲစွာ အသက်ရှူနိုင်ကြသည်။

သမားတော်ဖန်းသည် သူ ကြုံတွေ့ရမည့် ကံကြမ္မာကို ညည်းတွားနေစဉ် လမ်းပြနေသော မိန်းမစိုးက မောက်မာစွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ဒူးထောက်လိုက်စမ်း”

သမားတော်ဖန်းသည် မော့မကြည့်ရဲဘဲ ရပ်နေသည့်နေရာတွင်ပင် အနေရခက်စွာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မှန်ကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ပြောင်လက်နေသည့် ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများပေါ်တွင် ယှက်ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို သူ၏နဖူးနှင့် တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ သူက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်မျိုး... အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

အထက်မှ ချန်ဘုရင်၏ အလွန်သုန်မှုန်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ငါကိုယ်တော် နေလို့မကောင်းဘူး။ သမားတော်... ငါ့ကို ဘာရောဂါ စွဲကပ်နေလဲဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်စမ်း”

ထိုအခါမှသာ သမားတော်ဖန်းသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ဘုရင်၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို သတိထားကာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ ချန်ဘုရင်သည် ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်နှင့် မိန်းမလှတစ်ဦးကို ဖက်ထားသဖြင့် သူသည် သူ၏အကြည့်များကို ဘုရင်၏မျက်နှာပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်စက်မှုနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ချန်ဘုရင်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သမားတော်ဖန်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ယနေ့ ဤနေရာတွင် သူသေရတော့မည်ဟု ယုံကြည်သွားတော့သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ချန်ဘုရင်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။ "မင်း ဘာတွေ တွေ့လဲ။ ငါကိုယ်တော် ဘာရောဂါ ခံစားနေရတာလဲ”

ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ လွှမ်းမိုးနေသော သမားတော်ဖန်း၏ စိတ်သည် လုံးဝကို ဗလာကျင်းသွားခဲ့ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရောဂါကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန်မဆိုထားနှင့်၊ တွေးတောရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။ ကြမ်းပြင်တွင် နဖူးကို ဖိကပ်ထားရင်း သူက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေက မလုံလောက်ပါဘူး။ အကဲခတ်ကြည့်ရုံနဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါကို မရှာဖွေနိုင်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို အနားကပ်ပြီး သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခွင့်ပြုဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

ထိုင်နေသော ချန်ဘုရင်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အကြည့်များသည် ရုပ်လုံးပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သမားတော်ဖန်းသည် မော့မကြည့်သော်လည်း ချန်ဘုရင်၏ အေးစက်သော အကြည့်များက သူ၏ပခုံးနှင့် ကျောပြင်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး အပေါက်နှစ်ပေါက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ပိုပြီး ကြောက်လန့်လာသဖြင့် သူ၏စကားများက မည်သည့် တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်မိသွားမှန်း သူ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် အလျင်စလို ဦးညွှတ်ကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ရင်း သူ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်များ မလုံလောက်ကြောင်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခဲ့သည်။

ချန်ဘုရင်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေသော မိန်းမလှကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သမားတော်ဖန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏အကြည့်မှာ လျှာကို တလစ်လစ်ထုတ်နေသည့် အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်နှယ် အေးစက်နေသည်။

"နန်းတော်က အသုံးမကျတဲ့လူတွေကို မကျွေးမွေးထားဘူး။ နာမည်သာကြီးပြီး ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ရောဂါကို မရှာနိုင်တဲ့လူကို အပြင်ဆွဲထုတ်ပြီး ခေါင်းဖြတ်လိုက်စမ်း”

တော်ဝင်အစောင့်များသည် ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး သမားတော်ဖန်း၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။ သမားတော်ဖန်းသည် သာမန် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ရှိသမျှအားဖြင့် ရုန်းကန်သော်လည်း တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦး၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ငိုယိုကာ အသနားခံရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ်လောက် ပေးသနားတော်မူပါ။ အရှင်မင်းကြီးသာ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါအကြောင်းရင်းကို သေချာပေါက် ရှာဖွေနိုင်မှာပါ..."

ဤအသနားခံသံများကို ကြားသောအခါ ချန်ဘုရင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ပိုပြီး မှောင်မိုက်ကာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းလာတော့သည်။ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ၏လက်ချောင်းများသည် ရွှေနဂါးလက်ရန်းကို အလွန်ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော မိန်းမစိုးလီသည် သူ၏ မြင်းမြီးယပ်ကို အလျင်အမြန် ခါလိုက်ပြီး တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦးကို ဆူပူလိုက်၏။

"ဒီသမားတော်အတုကို ဘာလို့ ပါးစပ် မပိတ်ထားသေးတာလဲ။ သူ့ရဲ့ အော်သံတွေကြောင့် အရှင်မင်းကြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရပြီ”

ပါးစပ်ပိတ်ရန် လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိသဖြင့် တော်ဝင်အစောင့်များသည် သမားတော်ဖန်း၏ မေးရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အဆစ်လွဲအောင်လုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အသံမထွက်နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူတို့က သူ့ကို ခန်းမဆောင်အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားချိန်မှာပင် မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးသည် သတင်းပို့ရန် အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... မိဖုရားခေါင်ကြီးနဲ့ အခြွေအရံတွေ ရောက်လာပါပြီ”

နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချန်ဘုရင်သည် မှိုင်းညို့နေသော ခေါင်းကို မော့လိုက်၏။ စောစောက သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သော ကိုယ်လုပ်တော်အလှလေးသည်လည်း ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ပြသနေ၏။ အမြဲတမ်း ပါးနပ်လှသော မိန်းမစိုးလီသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ချန်ဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... အခု ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဘယ်... ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ”

ချန်ဘုရင်က သရော်လိုက်ကာ "ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ငါကိုယ်တော်က ချန်နန်းတော်က သမားတော်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ လျန်အမျိုးသမီးဆီက ခွင့်ပြုချက် တောင်းနေရဦးမှာလား”

မိန်းမစိုးလီသည် အတင်းပြုံးကာ ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ရုန်းကန်နေရစဉ် ခန်းမဆောင် တံခါးများ၏ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှု မရှိဘဲ အထဲကို ဝင်လို့ မရပါဘူး..."

"ငါတို့ရဲ့ သခင်မက ဇာမဏီတံဆိပ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နန်းဆောင်ခြောက်ခုကို စီမံအုပ်ချုပ်နေတာ။ ဒီနန်းတော်ထဲမှာ သူ သွားလို့မရတဲ့ နေရာ ရှိလို့လား။ ဒီနေ့ အရှင်မင်းကြီး နေမကောင်းဘူးလို့ ကြားလို့ အထူးတလည် လာကြည့်တာ။ နင်လို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်က သူ့လမ်းကို ပိတ်ရပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ”

ဒေါသကြီးပြီး ယခင်က သိုင်းကျွမ်းကျင်သော အစေခံတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည့် ထုန်ချွဲသည် အစောင့်များကို ဆဲဆိုရင်း ချင်းယွင် အမျိုးသမီးအစောင့်များနှင့်အတူ အတင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းဟွာဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ တော်ဝင်အစောင့်များသည် ဝိန်းယွီအား ဓားဆွဲထုတ်ရန် မရဲဝံ့ကြသဖြင့် သူတို့နှင့် လူငယ်မိန်းမစိုးများသည် ထုန်ချွဲနှင့် သူမ၏အဖွဲ့ကြောင့် ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရတော့သည်။

ခန်းမဆောင် တံခါးများ ပွင့်သွားသည်နှင့် တော်ဝင်အစောင့်များနှင့် လူငယ်မိန်းမစိုးများသည် အတွင်းသို့ ယိမ်းယိုင်ဝင်ရောက်လာပြီး ချန်ဘုရင်ထံမှ ခွင့်လွှတ်မှုရရန် အလျင်စလို ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက အတင်းဝင်လာလို့ ကျွန်တော်မျိုးတို့... မတားနိုင်ခဲ့ပါဘူး”

ဝိန်းယွီသည် မှင်ရေးပန်းချီကားများကို အမှတ်ရစေသော ခမ်းနားလှသည့် အပြာရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်တွင် ရပ်နေ၏။ သူမသည် ချန်ဘုရင်ထံသို့ သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်မလိုဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး နေမကောင်းဘူးလို့ ကြားရလို့ အရမ်း စိုးရိမ်သွားပြီး လာကြည့်တာပါ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ခန်းမဆောင်အပြင်မှာ တားဆီးခံလိုက်ရတယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ ကျွန်မရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက နည်းနည်း ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်မိသွားတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဒီအတွက် သူတို့ကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

အလှစစ်ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ယောက်၏ အမှတ်အသားမှာ သူမက မည်သည့်ခံစားချက်မှ မပါဘဲ အမှန်တကယ်ပင် အေးစက်စွာ စကားပြောနေမှန်း သိထားလျှင်တောင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထိုမျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်ရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို ထိန်းမရအောင် တုန်ခါသွားစေနိုင်ခြင်းပင်။

ချန်ဘုရင်သည် ဝိန်းယွီ၏ အလွန်လှပသော်လည်း လုံးဝ အေးစက်နေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အသက်နှစ်ချက်ရှူစာ သတိလွတ်သွားခဲ့၏။ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ရှင်းပြ၍မရသော အမုန်းတရားများ ရောယှက်နေသည့် အေးစက်သော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ "မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ပေးနေတာကို ငါကိုယ်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ။ ကျေးဇူးတင်လွန်းလို့တောင် မဆုံးနိုင်ပါဘူး”

ချန်ဘုရင်၏ တမင်သက်သက် ရန်စနေသော စကားများကို ကြားသော်လည်း ဝိန်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "အဲဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့”

ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသော တော်ဝင်အစောင့်များသည် နေရမလား၊ သွားရမလား မသေချာဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မသေချာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြချိန်တွင် ချန်ဘုရင်၏ဘေး၌ ရပ်နေသော မိန်းမစိုးလီက သူတို့ကို ဆုတ်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအုပ်စုသည် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

သမားတော်ဖန်းသည် ဝိန်းယွီကို မြင်သောအခါ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အကူအညီ တောင်းချင်နေသည်မှာ သိသာလှ၏။ သို့သော် သူ၏မေးရိုး ပြုတ်နေသဖြင့် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ အသည်းအသန်နှင့် နားမလည်နိုင်သော "အား... အား..." ဟူသည့် အသံများကိုသာ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်နိုင်တော့သည်။

သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားသော တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦးက သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆက်လက် ဆွဲခေါ်သွားသော်လည်း သူတို့ ဝိန်းယွီအနီးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူမ၏ အေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "နေဦး”

တော်ဝင်အစောင့်များသည် ရပ်တန့်လိုက်ရပြီး ချန်ဘုရင်ထံသို့ လှမ်းကြည့်ကာ သူ၏ နောက်ထပ် အမိန့်များကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ချန်ဘုရင်သည် ဝိန်းယွီ ရောက်လာသည့် အကြောင်းအရင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပြီး ဖြစ်ကာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပိုပြီးပင် ကြည့်ရဆိုးလာတော့သည်။ သူသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား လျှောကျထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်မောင်းက စောစောက မိန်းမလှကို ဖက်ထားကာ ဝိန်းယွီကို မေးလိုက်၏။ "မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာ ဘာများ လမ်းညွှန်စရာ ရှိလို့လဲ”

ဝိန်းယွီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ချန်ပြည်နယ်ကို စရောက်တုန်းက ရေမြေမတည့်လို့ ခေါင်းခဏခဏ ကိုက်ခဲ့တယ်။ မယ်တော်ကြီးက သမားတော်ဖန်းကို လွှတ်ပြီး ကုသပေးတော့မှပဲ သိသိသာသာ သက်သာလာခဲ့တာ။ တစ်နည်းပြောရရင် သမားတော်ဖန်းက မယ်တော်ကြီး ကျွန်မကို ချီးမြှင့်ထားတဲ့သူပေါ့။ ဒီနေ့ သူက အရှင်မင်းကြီးကို ပြစ်မှားမိတယ်လို့ မြင်ရတော့ မယ်တော်ကြီးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ မေတ္တာကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မ သဘာဝကျကျပဲ မေးရတော့မယ်။ သမားတော်ဖန်းက ဘာပြစ်မှု ကျူးလွန်ထားလို့လဲ”

မိန်းမစိုးလီသည် ချန်ဘုရင်၏ဘေးတွင် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လျက် ရပ်နေသည်။ ဝိန်းယွီက မယ်တော်ကြီးကို အကြောင်းပြလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်ခွံများ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။

ချန်ဘုရင်သည် ဝိန်းယွီကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ "ဘာလဲ။ ဒီသမားတော်အတုက ငါကိုယ်တော် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မရှာနိုင်ဘူးလေ။ ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို သတ်ခွင့် မရှိဘူးလား”

သမားတော်ဖန်းသည် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ရင်ဖွင့်စရာ နာကြည်းချက်များစွာ ရှိနေသည့်အလား ရူးသွပ်စွာဖြင့် "အား... အား..." ဟူသော အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ဝိန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကိုက်ရောဂါက တစ်ခါတလေ ပြန်ပြန်ထတတ်တယ်။ သမားတော်ဖန်းရဲ့ အပ်စိုက်ကုသနည်းနဲ့မှ သက်သာရာရတာ။ စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်လေ 'လူတစ်ကိုယ် အကျွမ်းကျင်ဆုံး အတတ်ပညာ တစ်ခုစီ ရှိကြတယ်' တဲ့။ အရှင်မင်းကြီး ခံစားနေရတဲ့ ရောဂါက သမားတော်ဖန်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ မပါတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အကြောင်းရင်းကို မြန်မြန်သိရပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဝေဒနာကို သက်သာစေဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက တော်ဝင်ဆေးရုံတော်က သမားတော်အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို အတူတူ စစ်ဆေးခိုင်းတာပါပဲ။ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုထင်လဲ”

ချန်ဘုရင်သည် ဝိန်းယွီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မိန်းမလှ၏ ခါးကို ဖက်ထားသော သူ၏လက်ကို တင်းကျပ်ကာ သူမကို ပိုမို နီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်သည်။ မိန်းမလှသည် နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသော်လည်း အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ရဲချေ။ ချန်ဘုရင်က ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ရယ်လိုက်လေသည်။ "ဒါဆို မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဒီသမားတော်အတုရဲ့ အသက်ကို တောင်းဆိုဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံပြီး လုပ်နေတာပေါ့လေ”

ဝိန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တန်ဖိုးထားတာက မယ်တော်ကြီးရဲ့ သတိတရ ဂရုစိုက်ပေးမှုပါ”

ဤစကားက အထိနာသွားစေပုံရသည်။ ဝိန်းယွီကို စိုက်ကြည့်နေသော ချန်ဘုရင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပိုမို မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။ "မယ်တော်ကြီးကို အကြောင်းပြလိုက်ရင် ငါကိုယ်တော်က ကြောက်သွားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”

သူသည် မိန်းမလှ၏ခါးကို ဖက်ထားသည့်လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အဆိပ်ပြင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေ့ ဒီသမားတော်အတုကို ကွပ်မျက်ပစ်ဖို့ ငါကိုယ်တော် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားပဲ”

မိန်းမစိုးလီသည် အနီးတွင် ရပ်နေပြီး ဘာမှမသိဟန်ဆောင်ကာ စကားမပြောရဲဘဲ နေနေ၏။ သို့သော် မကြာသေးမီကမှ ချန်ဘုရင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသော မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးကတော့ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံလိုချေ။ သူက တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦးကို ချက်ချင်း အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ နားပင်းနေလား။ ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်ကို မကြားဘူးလား။ ဒီသမားတော်အတုကို မြန်မြန်ဆွဲထုတ်သွားပြီး ချက်ချင်း ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း”

တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦးသည် သမားတော်ဖန်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ ဝိန်းယွီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေသော်လည်း ချင်းယွင်အဖွဲ့ဝင် အချို့က သူတို့၏လမ်းကို အခိုင်အမာ ပိတ်ဆို့လိုက်ရာ သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားစေသည်။

စောစောက သူ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းကို ချန်ဘုရင်က သဘောတူသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရဲတင်းလာသော မိန်းမစိုးငယ်သည် သူ၏ကျောကို မတ်မတ်ဆန့်လိုက်ပြီး ဝိန်းယွီကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ မယ်မယ်မိဖုရားခေါင်ကြီး”

ဝိန်းယွီသည် အေးစက်စွာဖြင့် မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီမိဖုရားခေါင်ရဲ့ ခေါင်းကိုက်ရောဂါကို သမားတော်ဖန်း တစ်ယောက်ပဲ ကုနိုင်တယ်လို့ ပြောပြီးပြီလေ။ ဒီနေ့ ဒီလူကို ဒီမိဖုရားခေါင်းက သေချာပေါက် ခေါ်သွားရမယ်”

အထက်မှ ဖြည်းညင်းသော လက်ခုပ်တီးသံ ပဲ့တင်ထွက်လာသည်။ ဝိန်းယွီ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အခိုင်အမာ စောင့်ကြပ်နေကြသော ထုန်ချွဲနှင့် အခြားသူများသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဘုရင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ခုပ်တီးနေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်တာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဒူးတစ်ဖက်ပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လျက် သူသည် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ကပ်စေးနှဲပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ဝိန်းယွီကို အကဲခတ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်များ ကိန်းအောင်းလို့နေသည်။ ဝိန်းယွီအား ရှင်းပြ၍မရသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်လေသည်။ "သိပ်ကောင်းတာတယ်။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက ငါကိုယ်တော်ဆီကနေ တစ်ခုခု တောင်းဆိုတာ ရှားပါတယ်။ ဒီနေ့ ဒီသမားတော်အတုကို ခေါ်သွားဖို့ မင်းက အတင်းတောင်းဆိုနေမှတော့ ဟုတ်ပြီလေ... ငါကိုယ်တော့်ကို ဖျော်ဖြေပေးစမ်း”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်သို့ လုံးဝ လှဲချလိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို ဖြဲထားကာ အလွန် ရိုင်းစိုင်းပြီး ကိလေသာဆန်သော အနေအထားဖြင့် နေလိုက်သည်။

အခန်းအတွင်း၌ မိန်းမစိုးများနှင့် တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦး ပြည့်နှက်နေ၏။ သမားတော်ဖန်းပင်လျှင် နောက်ထပ် အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ရဲတော့ဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ ဘယ်သူနှင့်မှ မျက်လုံးချင်း မဆုံမိအောင် ရှောင်ရှားနေသည်။

ဤသည်မှာ ဝိန်းယွီအား ဗြောင်ကျကျ အရှက်ခွဲခြင်းမှလွဲ၍ အခြား မဟုတ်ပေ။

ထုန်ချွဲ ဦးဆောင်သော ချင်းယွင်အဖွဲ့သည် အစောကြီးကတည်းက မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ကျန်းဟွာဆောင်တွင် လက်နက်များ တားမြစ်ထားခြင်း မရှိခဲ့လျှင် သူမသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိမှာ သေချာသည်။

သူ့ကို ညစ်ပတ်နေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုလို ကြည့်နေသည့် ဝိန်းယွီ၏ အေးစက်သော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဘုရင်၏ မျက်နှာသည် ရှင်းပြ၍မရသော အမုန်းတရားဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ သို့သော် သူက သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှ မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်များ ယိုဖိတ်ကျနေသည်။ "ဘာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိဘူးလား”

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော မိန်းမလှထံသို့ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကို ခေါ်သကဲ့သို့ သူမကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အချစ်ကလေး... မိဖုရားခေါင်ကြီးကို သင်ပေးလိုက်စမ်း”

တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဆံနွယ်များနှင့် ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမလှသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး မျက်နှာချိုသွေးသော နှစ်လိုဖွယ်အမူအရာက သူမ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို လွှမ်းခြုံထားပြီး သူမသည် ချန်ဘုရင်ထံသို့ ခြေလေးဖက်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ တွားသွားသွားလေသည်။

ယင်းကို ကြည့်ရင်း ထုန်ချွဲသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ လက်သီးများကို တုန်ခါသွားသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

မိန်းမလှသည် ချန်ဘုရင်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော သူမ၏ ပါးပြင်ကို သူ၏ ဖိနပ်များနှင့် ပွတ်သပ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဝိန်းယွီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ထလိုက်”

မိန်းမလှသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ဝိန်းယွီနှင့် ချန်ဘုရင်ကြားတွင် မရေမရာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် တွေဝေမှုများ တောက်ပလို့နေ၏။

ချန်ဘုရင်သည် ဝိန်းယွီကို လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မိဖုရားခေါင်ကြီး သင်ယူပြီးပြီလား”

ထုန်ချွဲသည် မီးပွင့်ထွက်မတတ် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝိန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ကျွန်မ သင်ယူပြီးပါပြီ”

ချန်ဘုရင်က ဝိန်းယွီကို လူပုံအလယ်တွင် အရှက်ခွဲသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မိန်းမစိုးငယ်သည် တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို ခန့်မှန်းမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူမက မိဖုရားဖြစ်စေ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်စေ ထိုက်တန်သော ဂုဏ်သိက္ခာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဤမျှ နူးညံ့စွာ လိုက်လျောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုက ပိုမို ကြီးထွားလာတော့သည်။ သူ၏လေသံက ပိုမို မောက်မာလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မယ်မယ်မိဖုရားခေါင်... ကြွပါတော့”

သူသည် ဝိန်းယွီအား "အရင်ကြွပါ" ဟူသော အမူအရာကိုပင် ဟန်ဆောင်ပြသလိုက်သေး၏။

ဝိန်းယွီသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထုန်ချွဲသည် သူမ၏ သခင်မက ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းကျသည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘဲ အရေးတကြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီး..."

သို့သော် ဝိန်းယွီသည် တော်ဝင်အစောင့်နှစ်ဦးအနီးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူမသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦး၏ ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သံမဏိက အသားကို ထိုးဖောက်သွားသည့် တုံးတိတိ အသံတစ်သံ ခန်းမဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ဝိန်းယွီ၏ အပြာရင့်ရောင် အခမ်းအနား ဝတ်ရုံပေါ်သို့ သွေးများ ပေကျံသွားပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သူမ၏ ပါးပြင်များပေါ်တွင် နီရဲသော သွေးစက်အနည်းငယ် စွန်းထင်းသွားရာ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ညှို့ငင်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းနေတော့သည်။

ဝိန်းယွီအား လက်ဟန်ပြခဲ့သော မိန်းမစိုးငယ်သည် သူ၏ ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သွေးများအန်ရင်း လဲကျသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲက မောက်မာမှုနှင့် ကဲ့ရဲ့မှုများမှာ အပြည့်အဝ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးချေ။

ရောက်ရှိနေသူတိုင်းသည် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် မှင်သက်သွားကြသည်။

ဝိန်းယွီက ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ဓားထိပ်မှ လွင့်စင်လာသော သွေးစက်များသည် ချန်ဘုရင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။ ထိုအချိန်အထိ အကြောက်လွန်ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သူသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ နိုးလာသကဲ့သို့ လန့်ဖျပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "အစောင့်တွေ။ အစောင့်တွေ။ လျန်အမျိုးသမီးက ဘုရင်ကို လုပ်ကြံချင်နေတယ်”

ဓားဆွဲလုခံလိုက်ရသော တော်ဝင်အစောင့်သည် သမားတော်ဖန်းကို ဆက်လက်ချုပ်နှောင်ထားရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ ယင်းအစား သူသည် ချန်ဘုရင်ကို ဝန်းရံရန် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြ”

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ တော်ဝင်အစောင့်များ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ဝင်ရောက်လာကြပြီး သတိပြန်ဝင်လာသော ထုန်ချွဲသည် ဝိန်းယွီ၏ အရှေ့တွင် အကာအကွယ် တံတိုင်းတစ်ခု ဖွဲ့စည်းရန် ချင်းယွင်အဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် ဦးဆောင်လိုက်သည်။

မိန်းမစိုးလီသည် သေဟန်ဆောင်ပြီး ထပ်မနေရဲတော့ချေ။ ချန်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ကာကွယ်ပေးထားရင်း သူသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ဝိန်းယွီအား စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မယ်မယ်မိဖုရားခေါင်... ပြောစရာရှိရင် သေချာပြောပါ။ ဘာလို့ ဓားဆွဲထုတ်ရတာလဲ..."

ဝိန်းယွီသည် ဓားပေါ်မှ သွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ရာ ဓားထိပ်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက မိန်းမစိုးလီ၏ နှလုံးသားကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားစေသည်။ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

"ဒီမိန်းမစိုးက ဒီမိဖုရားအပေါ် ရိုင်းစိုင်းခဲ့တယ်။ ဒါက ပုံမှန်နေ့ရက်တွေမှာတောင် နန်းတော်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူက ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။ ဒီမိဖုရားက အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်စည်းကမ်းတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ ကူညီပေးပြီး ဥပဒေကို လေးစားမှုမရှိတဲ့ ကျွန်တွေကို သင်ခန်းစာ ပေးရုံသက်သက်ပါ”

...