အခန်း ၁၂၈

အပိုင်း (၁၂၈)

စာရေးထားသည့် ပိတ်စကို ချည်နှောင်ထားသည့်မြားကို မဖယ်ရှားရသေးပေ။ လီရွှင်သည် ၎င်းကိုယူကာ ကြိုးကိုဖြည်လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသောစာကို ဖြန့်လိုက်၏။ သူ၏မျက်နှာသည် အလန့်တကြား ဖြူဆုတ်သွားတော့သည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို အတည်ပြုရန်အလို့ငှာ သူသည် စာလာပို့သည့်သတင်းပို့သမားကို မေးလိုက်သည်။ "ယွမ်ဖန်းရဲ့ ဝေ့စစ်တပ်က စခန်းကို ပြန်ရောက်ပြီလား"

သတင်းပို့သမားက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဝေ့စစ်တပ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရပါဘူး။ ချန်စစ်တပ်က စခန်းကို ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်မှာလည်း ဘယ်သူမှ သတင်းလာမပို့ပါဘူး"

ဖန့်ယွမ်က သူတို့မဟာမိတ်တပ် ၃ခုအတွက် သတ်မှတ်ထားသည့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများအရ တပ်ဖြန့်ပြီးနောက် စခန်းသို့ပြန်လာသည့် မည်သည့်တပ်ဖွဲ့မဆို ချက်ချင်းသတင်းပို့ရလိမ့်မည်။

ယခုအခါတွင် ချန်စစ်တပ်သည် သူတို့၏တပ်စွဲရာနေရာသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဘယ်သူမှ သတင်းလာမပို့ခဲ့ပေ။ ချန်စစ်တပ်စခန်းအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် ကင်းထောက်များက စောင့်ကြည့်ခြင်းမှတစ်ဆင့်သာ သူတို့ ပြန်ရောက်နေကြောင်းကို သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ လီရွှင်၏ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ သူသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ဖန့်စစ်သူကြီးဆီ ချက်ချင်း သတင်းသွားပို့စမ်း! ဒီကိစ္စကို အသိပေးပြီး သူ့တပ်တွေကို စခန်းဆီ ချက်ချင်းပြန်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်!"

သတင်းပို့သမားသည် အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်းမှ အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားသည်။

လီရွှင်သည် အခြားသတင်းပို့သမားတစ်ယောက်ကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။ "ချန်စစ်တပ်ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထား! ထူးခြားတဲ့လှုပ်ရှားမှုရှိရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့စမ်း!"

ဒုတိယသတင်းပို့သမား အလျင်စလို ထွက်သွားပြီးနောက် လီရွှင်၏လေးနက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် အကြံပေးများသည် ဝိုင်းအုံလာကာ မေးလိုက်ကြသည်။ "လူကြီးမင်းလီ၊ ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ"

လီရွှင်သည် သူတို့ကို သွေးစွန်းနေသောစာကို လက်ဆင့်ကမ်းဖတ်ရန် ပေးလိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းရန်အတွက် စားပွဲကို အားပြုမှီလိုက်၏။ နန်ချန်သည် ဤကြီးလေးသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာတားမြစ်ချက်ကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်းဝေ့နှင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဆက်ဆံရေးများက မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ သူတို့၏မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။

သစ္စာဖောက်ခံခဲ့ရသည့် စစ်သည် ၂၀၀၀၀သည် တရားမျှတမှုကို သေချာပေါက် ရရှိရမည်။

မိမိ၏စိတ်ကို ကြည်လင်နေစေရန် အတင်းအကျပ်ထိန်းချုပ်ရင်း လီရွှင်သည် သွေးစွန်းနေသောစာထဲမှ အချက်အလက်များကို အသည်းအသန် စုစည်းလိုက်၏။ ရိက္ခာများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ကွမ်းမန်ချောက်ကမ်းပါးသို့ စေလွှတ်လိုက်သည့် ဖေစစ်တပ်အင်အားမှာ ၅၀၀၀၀ရှိပေသည်။

စစ်သည် ၂၀၀၀၀သည် ဘယ်ဆီကမှန်းမသိ ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရိက္ခာများနှင့်ပတ်သက်သည့် ကနဦးထောက်လှမ်းရေးသတင်းကို ချန်စစ်တပ်မှ ကင်းထောက်များက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရိက္ခာများကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို မရေးဆွဲမီ လျန်စစ်တပ်နှင့် ဝေ့စစ်တပ် နှစ်ခုလုံးက သတင်းကိုအတည်ပြုရန် ကင်းထောက်များ စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေများအရ ချန်စစ်တပ်နှင့် ဖေစစ်တပ်တို့က ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကို သူတို့ အတည်မပြုနိုင်လျှင်တောင်မှ ချန်စစ်တပ်ကတော့ သေချာပေါက် အပြစ်ကင်းမည် မဟုတ်ပေ။

လီရွှင်သည် ပိုတွေးလေလေ သူ၏ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တင်းကြပ်လာလေလေပင်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူသည် နောက်ထပ်အမိန့်တစ်ခုကို ချက်ချင်းထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ၊ အခု ငါနဲ့အတူ စခန်းကို စွန့်ခွာကြ! ဖန့်စစ်သူကြီး ပြန်ရောက်လာပြီးမှ တိုးကျန့်လျန်ကို တာဝန်ယူခိုင်းကြတာပေါ့!"

ယွမ်ဖန်း၏ သွေးစာကို ဖတ်ပြီးနောက် အကြံပေးများ၏ မျက်နှာများကလည်း ပြာနှမ်းသွားကြသည်။ လီရွှင်၏စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားကြ၏။ အကယ်၍ နန်ချန်က ဖန့်ယွမ်၏ လက်စားချေမှုကို ကြောက်ရွံ့ပြီး အသည်းအသန်ဖြစ်ကာ ဖန့်ယွမ်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် သူတို့ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က ရှေ့တန်းမှ လျန်စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်နှင့် နောက်တန်းကို စီမံကွပ်ကဲနေသည့် ချန်ဝေထံမှ ငွေကြေးနှင့် ရိက္ခာများကို လွတ်လပ်စွာ ခြိမ်းခြောက်တောင်းယူနိုင်လိမ့်မည်။

အကြံပေးများ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်လာတော့သည်။ သူတို့သည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏ပစ္စည်းများကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကာ လီရွှင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး စခန်းစောင့်တပ်သား ၂၀၀၀၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် စခန်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

တိုးကျန့်လျန်သည် သူ၏တပ်များကို တိုက်ခိုက်ရန် ဦးဆောင်လာသောအခါ လျန်စစ်တပ်၏ ကာကွယ်ရေးများက ထူးထူးခြားခြား အားနည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စီးနင်းလိုက်သော်လည်း အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ပိုလို့ပင် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

လျန်စစ်တပ်မှ အရာရှိငယ်တစ်ဦး၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ သူက အေးစက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ "လီရွှင်နဲ့ တခြားလျန်အရာရှိတွေ ဘယ်မှာလဲ"

ယွီဝမ်ကျင်း၏စာတွင် လျန်စစ်တပ်ကို ချေမှုန်းရန် အတွင်းမှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် တောင်းဆိုထားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက တိုးမျိုးနွယ်သည် ယခင်က ဖေစစ်တပ်နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည့် "အထောက်အထား"ကို ဖန့်ယွမ်ထံ ယွီက ဖွင့်ချလိမ့်မည်။

ဝေ့စစ်တပ်၏ သစ္စာဖောက်မှုအတွက် ခိုင်လုံသောအထောက်အထားနှင့် သက်သေအဖြစ် ယွီဝမ်ကျင်းရှိနေသဖြင့် တိုးမျိုးနွယ်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်က ဖေမိသားစုနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ရန် မဟုတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူသည် သူ၏နာမည်ကို ဘယ်တော့မှ ရှင်းလင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန့်ယွမ်က သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်သည်ကို မဆိုထားနှင့်၊ နန်ချန်ဘက်ကပင် သူ့ကို သည်းခံမည် မဟုတ်ချေ။ မိမိကိုယ်မိမိ ကယ်တင်ရန်အတွက် တိုးကျန့်လျန်သည် အံကြိတ်ကာ ဤအမှောင်လမ်းကို အဆုံးအထိ လျှောက်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် စခန်းကို စောင့်ကြပ်နေသည့် အရာရှိငယ်သည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တိုးကျန့်လျန်၏မျက်နှာကို တည့်တည့် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "သစ္စာဖောက် ကျွန်ယုတ်! မင်းကို ငါ တံတွေးနဲ့ထွေးတယ်"

"သေချင်နေတာလား!" တိုးကျန့်လျန်၏မျက်နှာသည် ရက်စက်သော ဟိန်းဟောက်မှုအဖြစ် ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ သူသည် အရာရှိငယ်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ချလိုက်ရာ— တဲနံရံတစ်ဝက်ခန့်အထိ သွေးများ စင်ထွက်သွားသည်။

အခြားတဲများကို ရှာဖွေနေခဲ့သည့် ချန်စစ်တပ်အရာရှိများသည် ထိုအချိန်မှာပင် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ တဲအတွင်း သေဆုံးနေသည့် အရာရှိငယ်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများက မသက်မသာ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ တိုးကျန့်လျန် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့က သတင်းပို့လိုက်ကြသည်။ "စစ်သူကြီး! ဘယ်မှာမှ လူမရှိပါဘူး— လျန်စစ်တပ်တစ်ခုလုံးက အလွတ်ကြီးပါပဲ!"

ထိုအချိန်တွင် တိုးကျန့်လျန်သည် ဒေါသနှင့် အမုန်းတရားများ ရောယှက်ကာ ပေါက်ကွဲနေတော့သည်။ အလွတ်ဖြစ်နေသော လျန်စစ်တပ်၏အဓိပ္ပာယ်မှာ သူတို့က ကြိုတင်သတိပေးချက် ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။ သူ၏ခေါင်းက ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် တွဲလောင်းကျနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဖေစစ်တပ်ထံမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာကတည်းက သူသည် တစ်ခဏမျှ အနားမယူဘဲ တပ်စွဲရာနေရာသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည်ပင်။ လျန်စစ်တပ်ကို ဘယ်သူကများ သတင်းပေးလိုက်တာလဲ။

တိုးကျန့်လျန်၏ အတွေးများသည် တောအုပ်ထဲက တောမီးဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် ပိုလေးလံသွားတော့သည်။

ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်!

ယွမ်ဖန်းမှာ ကြံရာပါတွေ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါက သူထားခဲ့တဲ့ အရန်အစီအစဉ်တစ်ခုလား။

တိုးကျန့်လျန်၏ လေးနက်နေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေမှုကို မြင်သောအခါ အရာရှိငယ်တစ်ဦးက သတိအနေအထားဖြင့် မေးလိုက်၏။ "စစ်သူကြီး၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ တိုးကျန့်လျန်သည် အရာရှိ၏မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ဘာလုပ်ရမလဲ ဟုတ်လား! အဲ့ဒီဖန့်ဆိုတဲ့ ခွေးမသားကို လိုက်ရှာကြ! သူတို့က ငါ့ကို ထွက်ပေါက်မပေးဘူးဆိုရင်၊ ငါ့ဘာသာငါ ဖောက်ထွက်မယ်!"

တပ်စွဲရာနေရာမှ လီအနည်းငယ်ကွာဝေးသော တောင်ကြောတစ်ခုပေါ်တွင် လီရွှင်သည် စခန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးမျှော်စင်က အချက်ပြမီးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပိုပြီးလေးနက်လာ၏။ "အဲ့ဒီလူယုတ်မာ တိုးကျန့်လျန်က တကယ်ကို အသည်းအသန် ဖြစ်သွားပြီပဲ— သူ ငါတို့စခန်းကို တိုက်ခိုက်နေပြီ!"

လီရွှင်သည် သူ၏အကြံပေးများနှင့်အတူ ထွက်မပြေးခင်က တိုးကျန့်လျန် တိုက်ခိုက်လာပါက မီးမျှော်စင်မီးကို ထွန်းညှိရန် စခန်းစောင့်ကျန်ခဲ့သည့် အရာရှိငယ်ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ယခု မီးမျှော်စင်မီး လင်းလာပြီဖြစ်ရာ တိုးကျန့်လျန် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီဟူသည့် အဓိပ္ပါယ်ပင်။

သူ့နောက်ရှိ အကြံပေးများသည် သူ့စကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ "အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

လီရွှင်သည် သတင်းပို့သမားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "ဖန့်စစ်သူကြီးဆီ နောက်ထပ် သတင်းတစ်စောင် ပို့လိုက်! တိုးကျန့်လျန် ပုန်ကန်နေပြီလို့၊ သူ အရမ်းကို သတိထားမှ ရမယ်လို့ ပြောလိုက်စမ်း!"

သတင်းပို့သမားက အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။ ထိုအခါမှသာ လီရွှင်သည် ကိုယ်ရံတော်များ၏ အကူအညီဖြင့် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ သူသည် နေထွက်လာမည့်အရပ်သို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့၏။

ဆောင်းဦးရာသီ၏ မွန်းတည့်ချိန်သည် ပူပြင်းနေနိုင်သော်လည်း နံနက်စောစော တောအုပ်သည် အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အခိုက်တန့်အတွင်းမှာပင် လီရွှင်၏ကိုယ်ဟန်သည် ကိုင်းသွားသလို ထင်ရလေသည်။ သူတို့၏ အလားအလာကောင်းခဲ့သော အခြေအနေသည် ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးမှုများအဖြစ်သို့ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို တွေးတောရင်း သူသည် ဝမ်းနည်းမှုများ လွှမ်းမိုးလာကာ မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

အရာရှိတစ်ဦးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့၏။ "သခင်ကြီး၊ အရမ်း စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အဲ့ဒီချန်ပြည်က သစ္စာဖောက်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက် အယုံကြည်မဲ့ပြီး သစ္စာဖောက်ရဲတယ်။ ဖန့်စစ်သူကြီး ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းမိတာနဲ့ သူ သက်သာမှာ မဟုတ်ဘူး!"

လီရွှင်သည် နာကျင်စွာဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်၏။ "ဒီနောက်ပိုင်းကျရင် မင်းသမီးကို သွားတွေ့ဖို့ ငါ့မှာ မျက်နှာမရှိတော့မှာ စိုးရိမ်မိတယ်! နန်ချန်ကို မထွက်ခွာခင်က ဖေမျိုးနွယ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် သုံးပွင့်ဆိုင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို သူကိုယ်တိုင် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးခဲ့တာ။ အခု တောင်ဘက်နယ်စပ်က ဝေ့စစ်တပ်က ထောင်ချောက်ဆင် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ငါတို့က ဝေ့ချီရှန်းရဲ့ ရန်ငြိုးကို သေချာပေါက် ရယူလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။ တကယ်လို့ တိုးကျန့်လျန်က ဖန့်စစ်သူကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့လျန်စစ်တပ်ရဲ့ အင်အားက အကြီးမားဆုံး ထိခိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဖေစစ်တပ်က..."

ဤနေရာအရောက်တွင် လီရွှင်သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားတော့သည်။

ဟုတ်တယ်! ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ဒီကိစ္စကနေ ဖေစစ်တပ်က အကျိုးအမြတ်အများဆုံး ရသွားမှာပဲ!

တိုးကျန့်လျန်က ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ပါစေ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖေစစ်တပ်ကပဲ အကျိုးအမြတ်တွေကို ရယူဖို့ အရမ်းကို ဝမ်းသာနေမှာပဲ!

ဖန့်ယွမ်၏ တပ်ဖွဲ့များသည် ဖေစစ်တပ်နှင့် ချန်စစ်တပ် နှစ်ခုလုံး၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေ အများဆုံးရှိသည်ဟူသော အတွေးသည် လီရွှင်ကို အလွန်ထိတ်လန့်သွားစေသဖြင့် သူသည် မတ်တတ်ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လက်သီးကို လက်ဖဝါးထဲသို့ ထုလိုက်ရင်း သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။ "ငါတို့တွေ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီ!"

သူသည် နောက်ထပ်လူများကို အလျင်အမြန် တာဝန်ပေးလိုက်ပြီး အရာရှိငယ်ကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်လျန်တောင်ကို အမြန်ဆုံး မြင်းစီးသွားပြီး ဒီကိစ္စကို အမတ်ချုပ်ကြီးဆီ သတင်းပို့ချေ၊ ပြီးတော့ ဖိန်ကျိုးဆီကိုလည်း သတင်းပို့လိုက်စမ်း!"

အရပ်ဘက်အရာရှိများဘက်သို့ လှည့်ကာ သူက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ "မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေပြီး အမိန့်ကို စောင့်နေကြ။ ငါက တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဖန့်စစ်သူကြီးကို သွားကယ်မယ်!"

____

ဝမ်လျန်တောင်

အဝါရောင်သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ လွင့်မျောကျလာ၏။ သူ၏မိတ်ဆွေဟောင်းနှင့်အတူ ကစားပွဲကစားနေသော လီယောင်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် "ဟင်" ဟူသောအသံကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။ "ဒီနှစ် ဒီတောင်တန်းတွေပေါ်မှာ ဆောင်းဦးက တော်တော်စောစော ရောက်လာတာပဲ"

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သူ၏အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သည့် မိတ်ဆွေက ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ နယ်ရုပ်တစ်ခုကို ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရာသီဥတုတွေရဲ့ စည်းချက်က နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မပြောင်းလဲပါဘူး— နွေဦးမှာ ထွန်ယက်မယ်၊ နွေရာသီမှာ ပေါင်းသင်မယ်၊ ဆောင်းဦးမှာ ရိတ်သိမ်းမယ်၊ ဆောင်းရာသီမှာ သိုလှောင်မယ်လေ။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အနားယူခဲ့ပြီးနောက်မှာ ငါက ဒီအေးချမ်းတဲ့ ကျေးလက်ဘဝကို အသားကျနေပြီမို့ နောက်ထပ် ပရမ်းပတာကိစ္စတွေကို မလိုချင်တော့ဘူး။ ဒီကိုလာတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းရဲ့ခရီးစဉ်က အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပုံရတယ်— ဒီစစ်တုရင်ကစားပွဲလေး တစ်ခုအတွက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

လီယောင်၏ အရေးအကြောင်းများရှိနေသော လက်ညိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့က အဖြူရောင်နယ်ရုပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်းကို ခုံပေါ်သို့ချကာ အမည်းရောင်နယ်ရုပ်တစ်စု၏ လွတ်လပ်ခွင့်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း သူ့စကားများသည် ကစားပွဲနှင့် ကင်းကွာနေခဲ့သည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ ပရမ်းပတာကိစ္စတွေကို မရှာဖွေဘူးဆိုရင် မကြာသေးခင်နှစ်တွေက ဘာလို့ နယ်စပ်ကို ကျော်လွန်ပြီး စွန့်စားသွားခဲ့ရတာလဲ"

မိတ်ဆွေဟောင်းက သူ့အလှည့်ကို ကစားရင်း ရယ်မောလိုက်၏။ "ပြည်မကြီးရဲ့ နာမည်ကြီးတောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်ကြီးတွေကို ငြီးငွေ့လာတော့ နယ်စပ်အလွန်က ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရတာ လန်းဆန်းမနေဘူးလား"

လီယောင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အခြားနယ်ရုပ်တစ်ခုကို ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းမှာ နောင်တတွေ ရှိနေတုန်းပဲ!"

အဘိုးအို၏ မျက်နှာသည် အပြုံးကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ယခုအခါတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် စွန်းထင်းနေလေပြီ။ "နောင်တရနေလို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ဒီအရိုးဟောင်းကြီးတွေက ကံကြမ္မာကို မယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့ပါဘူး"

သူသည် လီယောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့— အဲဒီတုန်းက မင်ချန်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘေးမှာ နေဖို့ မင်း အတင်းအကြပ် လုပ်ခဲ့ပြီး ရလဒ်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။ အခု မင်းကို ဘာက တွန်းအားပေးနေတာလဲ"

လီယောင်သည် သူ့လက်များကို ကြံတုတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အဝေးရှိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များသည် တောင်ပေါ်လေပြေထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေ၏။ ပိန်လှီသော အဘိုးအိုတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ခဏတာမျှ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေပုံပေါ်သည်။ "တာ့လျန်ရဲ့ ကံကြမ္မာက မကုန်ဆုံးသေးဘူး။ ဝိန်းမျိုးနွယ်စုမှာ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်"

အဘိုးအိုသည် လီယောင်၏ ရည်ညွှန်းချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားသည်။ "ချန်လျန်ဝမ် အိမ်တော်က အဲဒီကောင်မလေးလား"

လီယောင် ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူသည် မယုံကြည်ကြောင်း သိသာစွာဖြင့် ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်၏။

လီယောင်သည် သူ့မိတ်ဆွေကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို ငါ့ရဲ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားတယ်"

ဤသည်က အဘိုးအိုထံမှ ပိုပြီးလေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ပြီး သူက တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက လူအများ ချီးကျူးကြတဲ့ ချန်လျန်ဝမ်ရဲ့ ဆက်ခံသူ ဟန် ကိုတောင် မင်းက မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ဘူးလေ။ အခု ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကောင်မလေးကို မျက်စိကျသွားရတာလဲ"

လီယောင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒီကျိုးပျက်နေတဲ့ တိုင်းပြည်ကြီးကို သာမန်ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ပခုံးထမ်းတင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏မိတ်ဆွေနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ချိန်တွင် သူ့လေသံတွင် ငြင်းဆို၍မရသော ဂုဏ်ယူမှုများ ပါဝင်နေသည်။ "ဖေစစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ဆင်ရေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားတယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။ တောင်ဘက်နယ်စပ်က သုံးပွင့်ဆိုင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို သူ နန်ချန်ကို မထွက်ခွာခင်ကတည်းက သူ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ညွှန်ကြားခဲ့တာ။ နန်ချန်က မယ်တော်ကြီးကျန်းဖြစ်စေ၊ မြောက်ဘက်နယ်စပ်က ဝေ့ချီရှန်းဖြစ်စေ သူ့ကို အထင်မသေးရဲကြဘူး"

"ငါကိုယ်တိုင်လည်း အသက် ၇၀ ကျော်နေပြီမို့ နောက်ထပ် ရုန်းကန်မှုတွေကို ရှောင်ရှားချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကလေးမလေးအတွက်တော့ ငါက ကံကြမ္မာကို နောက်တစ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်"

အဘိုးအိုသည် သူ၏ရှည်လျားသော မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ပြီး ခဏ စဉ်းစားကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ဒီလိုပြောလာမှတော့၊ မိတ်ဆွေဟောင်း... ဒီနောက်ဆုံး လောင်းကစားပွဲမှာ ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းရတာပေါ့!"

_____

ကျင်းချန်

ဖန့်ယွမ်သည် စစ်ရေးအခင်းအကျင်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နောက်ထပ်တစ်နာရီအတွင်း ချန်စစ်တပ်နှင့် ဝေ့စစ်တပ်တို့က ရိက္ခာများနှင့်အတူ စခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ တကယ်လို့ သူတို့က အဲဒီအချိန်မှာ ပြတ်သားသည့် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်ပြီး ကျင်းချန်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့လျှင်တော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ တိုက်ခိုက်မှု ကျရှုံးခဲ့လျှင် ရိက္ခာများနှင့် စစ်သည်များ နှစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားသော ဖေစစ်တပ်သည် ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုကို ခံစားရလိမ့်မည်။ ရိက္ခာများ ကုန်ခန်းသွားပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် ဆာလောင်မှုကို သည်းခံရပြီးနောက်တွင် မြို့ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခြင်းက ဆွေးမြည့်နေသော မျှော်စင်ကို ဖြိုချရသကဲ့သို့ လွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။

သူက အောက်ဘက်ရှိ အလံကိုင်အရာရှိများကို အမိန့်များ အော်ဟစ်နေပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ လှိုင်းသစ်တစ်ခုဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သတင်းပို့သမားတစ်ယောက်သည် မြင်းပေါ်တွင် အရေးတကြီး ဒုန်းစိုင်းလာသည်။ "စစ်သူကြီး! စစ်သူကြီး! လူကြီးမင်းလီရွှင်သည် စခန်းကို ချက်ချင်းပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်! စစ်တပ်ထဲမှာ ပြဿနာတက်နေပြီ!"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်ယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် သတင်းပို့သမားကို အနားသို့ ခေါ်ယူကာ မေးလိုက်၏။ "ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ"

သတင်းပို့သမားက သွေးစွန်းနေသောစာ ကိစ္စကို ပြန်လည်ပြောပြပြီးနောက်တွင် ဖန့်ယွမ်၏ နားထင်ကြောများက ဒေါသကြောင့် ထောင်တက်လာတော့သည်။ သူသည် တိုးညှင်းပြီး တင်းမာသော လေသံဖြင့် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဆုတ်ခွာဖို့ အချက်ပေးစမ်း!"

စစ်ရထားများပေါ်ရှိ စစ်သည်များသည် ကြေးခေါင်းလောင်းများကို စတင်တီးခတ်ကြပြီး မြို့ရိုးအောက်တွင် ပုရွက်ဆိတ်မည်းများကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသော လျန်စစ်တပ်သည် စတင်ဆုတ်ခွာကြတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်မှ စောင့်ကြည့်နေသော ဖေစုန့်သည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "လျန်စစ်တပ်က ဘာဖြစ်လို့ အချိန်မတိုင်ခင် ဆုတ်ခွာသွားရတာလဲ"

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟန်ချီသည်လည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ သူတို့၏ အစီအစဉ်အရ ချန်စစ်တပ်နှင့် ဝေ့စစ်တပ်တို့က ရိက္ခာများနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်အထိ လျန်စစ်တပ်က သူတို့ကို ဝန်းရံထားသင့်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်က ရိက္ခာများကို ပြန်လည်ရယူရန် စေလွှတ်လိုက်သည့် မည်သည့်တပ်ဖွဲ့ကိုမဆို "ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်"ရန် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူက ပြောလိုက်သည်။ "တိုးကျန့်လျန် စခန်းကို ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာကို သူတို့ သိသွားလို့များလား"

တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသည့် ယွီဝမ်ကျင်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "တကယ်လို့ တိုးကျန့်လျန်သာ ကျွန်တော် ထားခဲ့တဲ့စာကို ဖတ်ပြီးသွားပြီဆိုရင် ဘယ်သတင်းကိုမှ ဖန့်ယွမ်ရဲ့ နားထဲ ရောက်ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အကြောင်းရင်းကို မခွဲခြားနိုင်သဖြင့် ဖေစုန့်သည် ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ချေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ချိတ်မိနေတဲ့ ငါးကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွတ်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ မြို့တံခါးတွေကို ဖွင့်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ကြ"

...