အခန်း (၁၉၆၁-၁၉၆၂)

အခန်း (၁၉၆၁) - ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသက်ဆတ်ခြင်း

ဝူချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မသိနားမလည်သည့် အမူအရာမျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သိုင်းသမားခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အံ့ဩမှင်သက်မှုများ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။

တစ်ချက်ရုံမျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ကျင့်စဉ်၏ မြစ်ဖျားခံရာ ဇာစ်မြစ်ကို ရိပ်မိနိုင်သည်ဆိုလျှင်... မိမိတို့အရှေ့၌ ရှိနေသော ဤသူသည် ကမ္ဘာလောကကြီးမှ အနားယူကာ လူသူမသိ ဖုံးကွယ်နေထိုင်သည့် လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူကြီး ဖြစ်ကြောင်း ဧကန်မသွေ အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။

“တုန်းရှန့်နိုင်ငံ မှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလို လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူကြီးမျိုး ရှိနေတာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ သိုင်းပညာအခြေခံ အုတ်မြစ်ဟာ ဆန့်လန်နိုင်ငံ ထက် အများကြီး အားနည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တာကို...

ဆန့်လန်နိုင်ငံရဲ့ အင်အားနဲ့တင်... အခုအရှေ့က လူမျိုးကို ရှာဖို့ဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ ရနိုင်လောက်မယ်...”

“ဒါနဲ့... မင်းတို့ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာဖြစ်လို့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေရတာလဲ၊ ဒါဆိုရင် တကယ်တော့ မင်းတို့က တစ်ဖွဲ့တည်းသားတွေ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

လန်တောက်ချွန်းက လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဆွေတော်တို့ နှစ်ယောက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဝူအစ်ကိုက ဒီလို ရက်စက်တဲ့သူတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက ယွီလေးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အသက်ကိုပင် စတေးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာလေ...”

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ရှေ့သို့ထွက်ကာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးလိုက်သည်။

“မှန်တယ်... မှန်တယ်...”

လူတိုင်းက တစ်ခဲနက် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ အခြားအရာတွေကို ခေတ္တဖယ်ထားဦးတော့... ဝူချင်းဖုန်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ သားဖြစ်နေသဖြင့် လောကီလူသားထဲက ဤလျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးက သူ့အပေါ် ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းအောင် စွပ်စွဲပြစ်တင်နေသည်ကို သူတို့ ငြိမ်ခံမနေနိုင်ကြချေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် ဝူချင်းဖုန်း၏ ဘက်မှ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

“စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံး အမြင်မှားတာပါ...”

ဝူချင်းဖုန်းက တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် မရိပ်မိနိုင်လောက်သည့် ပုံစံဖြင့် စကားဝိုင်းကို လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။

“ဒီလူကို စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံးက အရှင်ဖမ်းဆီးပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်၊ ဒါမှသာ သူ့နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနိုင်မှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ကျုပ်ရဲ့ ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပြီး သူတို့ကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ပြီး ခြေမှုန်းပစ်ပါလိမ့်မယ်...”

လူအုပ်ကြီးသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ ရက်စက်ပြတ်သားသော လက်ကွက်များကို တွေးမိသွားကြသဖြင့် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားကြတော့သည်။

လူအနည်းငယ်မျှသာလျှင် ယခုအချိန်အထိ နှုတ်ဆိတ်နေကြပြီး အခြေအနေကို ငြိမ်သက်စွာ အကဲခတ်နေကြသည်။

သူတို့က ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ကို ကြည့်နေသည့် မျက်ဝန်းများထဲတွင် သံသယရိပ်အချို့ စတင် စိမ့်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီနှစ်ယောက်က... လီအမတ်ကြီးဘက်က ငှားရမ်းခေါ်ဆောင်လာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေများလား...

“ဒါဆိုရင်လည်း... အရှင်ပဲ ဖမ်းလိုက်တာပေါ့...”

ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်... သိုင်းသမားခေါင်းဆောင်၏ ထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီးနောက် ‘ဝုန်း’ ကနဲ အသံနှင့်အတူ သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျသွားခဲ့ရသည်။

လတ်ဆတ်သော သွေးစက်အချို့သည် အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာခဲ့ရာ တကယ့်ကို ထင်ရှားလွန်းနေသည်။

“ဒါက...”

တစ်ယောက်က မျက်နှာပျက်သွားပြီး ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးကာ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာရှိသော သက်လတ်ပိုင်း လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသွေးစက်များသည် နီရဲရာမှ ခရမ်းရောင်သို့ သန်းနေပြီး ထူးဆန်းလှသော အနံ့အသက်တစ်ခုကိုပါ ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့်... ပြင်းထန်လှသောအဆိပ်ကို သောက်သုံးကာ သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

“အသေခံစစ်သည် ဟုတ်လား... ဘယ်မိသားစုကြီးက မွေးမြူထားတဲ့ အသေခံစစ်သည်လဲ မသိဘူး၊ ပြတ်သားရုံတင်မကဘဲ... ဆုံးဖြတ်ချက်ကပါ ဒီလောက်အထိ ပြတ်သားရတာလဲ...”

လူတိုင်း၏ စိတ်အမူအရာများ ရှုပ်ထွေးသွားကြတော့သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေသွားတာပဲ...”

ဝူချင်းဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာထားက အတော်လေး ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။

ဤအချိန်ကျမှသာ လူတိုင်းသည် အပြင်ဘက်တွင် အတော်လေး စည်ကားဆူညံနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ကမ်းနားတွင် လူအများအပြားက ဤနေရာသို့ လှမ်းကြည့်နေကြသလို... တစ်စီးပြီးတစ်စီး တဟုန်ထိုး မောင်းနှင်လာကြသည့် လှေငယ်များပေါ်တွင်လည်း လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားကြသည့် ရှန်ဝူးဌာနက ကျွမ်းကျင်သူများ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှန်ဝူးဌာနကလူတွေ ရောက်လာကြပြီ...”

တစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာကို လှေပင့်ရင်း လှမ်းကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“အခုမှ ရောက်လာရလား... တကယ်လို့သာ ဒီစီနီယာ နှစ်ယောက်မရှိရင်... ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေတောင် ရှိပါဦးမလား မသိဘူး...”

အချို့က မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ညည်းညူလိုက်ကြသည်။

“ဒါကလည်း ဝူအစ်ကိုရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ၊ လီယွီလေး ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းသွားတာ... ငါကြည့်ရသလောက်တော့ ဝူအစ်ကိုက အသက်နဲ့လဲပြီး အချိန်ဆွဲပေးခဲ့လို့သာ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီစီနီယာ နှစ်ယောက် လှုပ်ရှားရင်တောင်မှ အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“ဟုတ်တယ်... အဲဒီအတိုင်းပဲ...”

အချို့က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝူချင်းဖုန်း အား ကောင်းချီးဩဘာများ တရဟော ပေးကြတော့သည်။

သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှု၊ သူခိုးအုပ်စုကို တားဆီးကာကွယ်ပေးမှု အစရှိသည်တို့ကို အမွမ်းတင် ချီးမွမ်းနေကြသည်။

အကယ်၍သာ လီအမတ်ကြီး၏ သမီးပျိုသည် ဤအပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပါက တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပျက်သွားပေလိမ့်မည်။

“အားလုံးပဲ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ကုသိုလ်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး...”

ဝူချင်းဖုန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးထံသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ရှေ့သို့တိုး၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဘယ်လိုမျိုး ခေါ်ဝေါ်ရမလဲလို့ မေးပါရစေ...”

လူတိုင်းက ဤလျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးက မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုကြသဖြင့် နားစွင့်လိုက်ကြတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးက ဖန့်...”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

လန်တောက်ချွန်းကမူ ဝူချင်းဖုန်းနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရန် စိတ်ကူးမရှိပုံရသဖြင့် နတ်မိမယ်ယွီ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းလျှောက်သွားကာ စကားစမြည် စတင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဖန့်ရှောင်ပန်းက ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်ဘက်မှ မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြသသလို လန်တောက်ချွန်းကလည်း ဖန့်ချန်နှင့်အတူ လာသူဖြစ်သဖြင့် သူမ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဝက်မျှ ကာကွယ်ထားလျက် နတ်မိမယ်ယွီကို မရိပ်မိအောင် စောင့်ရှောက်ပေးထားလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဖန့်စီနီယာကြီးပေါ့...”

ဝူချင်းဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးအိမ်၏ ထောင့်စွန်းမှ လန်တောက်ချွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ သတိမထားမိနိုင်လောက်သည့် မည်းမှောင်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်... ရှန်ဝူးဌာန၏ လှေငယ်များသည် အပျော်စီးသင်္ဘောကြီး၏ ဘေးနားသို့ ဆိုက်ကပ်လာခဲ့ပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာတင် ရာဂဏန်းရှိသော ရှန်ဝူးဌာန ကျွမ်းကျင်သူများက ဝုန်းကနဲ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကမ်းနားရှိ စနစ်တကျ ရှိနေသော အခြေအနေများကိုလည်း ရှန်ဝူးဌာနက ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အကယ်၍သာ အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်တွင် လူမိုက်များ ကျန်ရှိနေဦးမည်ဆိုပါက မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချ၍ပင် လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ၊ ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ရှန်ဝူးဌာနက လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ရှန်ဝူးဌာန ရာအိမ်မှူး လီအာမန်... ဝူသခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ဦးဆောင်လာသူက ဝူချင်းဖုန်း၏ ရှေ့သို့ ကမန်းကတန်း လှမ်းလျှောက်လာပြီး ရိုသေလေးစားစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသည့် သိုင်းသမားများနှင့် ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးကိုပါ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

“လီရာအိမ်မှူး... မင်း လာတာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ...”

ဝူချင်းဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်

“ဒါက မြို့တော်ရဲ့ မြစ်ပြင်ကျယ်ပဲ၊ အချိန်မရွေး မင်းစိုးရာဇာတွေနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုဝင်တွေ လာရောက်အပန်းဖြေတဲ့ နေရာမျိုးကို... မင်းက လူမိုက်တစ်စုကို ပေးဝင်လိုက်ပြီး အမှားကြီးမှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်၊ မင်းမှာ ဘာအပြစ်ရှိလဲ...”

“ကျုပ် အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံပါတယ်...”

လီအာမန်၏ မျက်နှာထား ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လျက် ဆိုလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက ခေါင်းကို မော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တည်ကြည်အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေ အားလုံးကို ဖမ်းဆီးလိုက်စမ်း...”

ရှန်ဝူးဌာန၏ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ကိုပါ ပစ်မှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ်ယောက်က ကမန်းကတန်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီစီနီယာ နှစ်ယောက်က လုပ်ကြံသူတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့က ကူညီပေးခဲ့တဲ့သူတွေပါ...”

“ဝူသခင်လေး...”

လီအာမန်က ဝူချင်းဖုန်း အား ကြည့်ကာ အတည်ပြုချက် ရယူလိုသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သူတို့က တကယ်ပဲ ကူညီပေးခဲ့တာပါ...”

ဝူချင်းဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လန်တောက်ချွန်းက နတ်မိမယ်ယွီနှင့် စကားလက်ဆုံ ကျနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာထက်က အပြုံးများ မပျက်စေဘဲ သူတို့ကြားက စကားဝိုင်းကို ဝင်ရောက်ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံး... ဒီနေ့ ကိစ္စရပ်က စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်ကြောင့် ပြေလည်သွားခဲ့ရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှန်ဝူးဌာနရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ... ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေ အားလုံးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရမှာမို့ စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်အနေနဲ့ အနည်းငယ်မျှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်...”

“ငါတို့ အားမအားဘူး...”

လန်တောက်ချွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်မပါသလို ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက အခုထိ မရှင်းပြရသေးဘူးနော်... မင်းကျင့်ကြံထားတဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီသေဆုံးသွားတဲ့လူရဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေရတာလဲ...”

သူက မြေပြင်ပေါ်ရှိ သေဆုံးသွားသော သိုင်းသမားခေါင်းဆောင်၏ ရုပ်အလောင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဝူချင်းဖုန်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“စီနီယာ တကယ်ပဲ အမြင်မှားတာပါ ကျွန်တော်ကျင့်ကြံထားတာက ထိုက်အာနန်းတော် ရဲ့ သိုင်းပညာလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာဖြစ်တဲ့ ကြယ်တာရာကျမ်း ပဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒီလူနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပါဘူး...”

“ဘာ... ထိုက်အာနန်းတော် ဟုတ်လား...”

“ဝူသခင်လေး... မင်းက ထိုက်အာနန်းတော်ထဲကို တကယ်ပဲ ဝင်ရောက်ခွင့် ရခဲ့တာလား... ဒါက တို့တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အစဉ်အလာကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းကြီး မဟုတ်လား...”

လူတိုင်းက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားကြရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုက်အာနန်းတော်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ထူထပ်လှပြီး... လက်ရှိ တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ ကျွမ်းကျင်သူ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ထိုက်အာနန်းတော်မှ ဆင်းသက်လာကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ ပထမဆုံးသော အင်အားကြီးဂိုဏ်းကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံး ဝူသခင်လေးအပေါ် တကယ်ပဲ အမြင်မှားတာပါ၊ တကယ်လို့သာ သူက ဒီလူတွေနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေမယ်ဆိုရင်... သူ့ရဲ့ အသက်ကို စတေးပြီး လီယွီလေးကို ကယ်တင်ပါ့မလား...”

အချို့က ဝူချင်းဖုန်းအတွက် ဝင်ရောက်ရှင်းပြပေးကြသော်လည်း ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးအပေါ်တွင်မူ ရိုင်းစိုင်းရဲခြင်း မရှိကြချေ။

ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူကြီးမျိုးသည်... တစ်ခါတရံတွင် လောကီဥပဒေများကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိကြချေ။

ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေရဲ့ ရာထူးဂုဏ်တွေက ဘယ်လောက်အထိ မြင့်မားနေပါစေဦးတော့... အကယ်၍သာ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ ကာကွယ်မှု မရှိရင် တစ်ဖက်လူက သတ်ချင်ရင် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သလို၊ မြစ်ပြင်ကျယ်ကနေလည်း အေးဆေးစွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်သဖြင့် ရှန်ဝူးဌာနကပင် ဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဒါဆိုရင်လည်း... အမြင်လွဲတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ဝူချင်းဖုန်းက စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“စီနီယာရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

“စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံး မြို့တော်ကြီးထဲမှာ တည်းခိုမယ့်နေရာ ရှိပါသလားဟင်... တကယ်လို့ မရှိသေးရင်... ကျွန်မရဲ့ လီအိမ်တော် မှာ ခေတ္တမျှ လာရောက်တည်းခိုဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ခဲ့ရတာက စီနီယာတို့ရဲ့ ကယ်တင်မှုကြောင့်မို့... ခမည်းတော်ကလည်း စီနီယာတို့နဲ့ သေချာပေါက် တွေ့ဆုံချင်ပါလိမ့်မယ်...”

နတ်မိမယ်ယွီက ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးထံသို့ လှမ်း၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံးဟု ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း... သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံကမူ ဖန့်ချန် တစ်ဦးတည်းဆီသို့သာ ကျရောက်နေခဲ့ပြီး ရုန်းထွက်ရခက်ခဲသော ရွှံ့နွံအိုင်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဝူချင်းဖုန်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာထက်က အပြုံးများက အတော်လေး ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း (၁၉၆၂) - ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်

“ကောင်းတာပေါ့... ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လည်း တည်းခိုဖို့နေရာ ရှာမရ ဖြစ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ဒါဆိုရင် မင်းတို့အိမ်မှာပဲ သွားနေကြတာပေါ့”

လန်တောက်ချွန်းက ဘာမှထွေထွေထူးထူး စဉ်းစားမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် သဘောတူ လက်ခံလိုက်တော့သည်။

“ရှောင်ပန်း အစ်မ... ဒါဆို ကျွန်မတို့ သွားကြရအောင်”

နတ်မိမယ်ယွီက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ဝူချင်းဖုန်းမှာမူ ထိုလူအုပ်စု အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကာ လှေငယ်လေးစီး၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း... နောက်ဆုံးတွင်မူ မည်သည့်စကားမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

ရှန်ဝူးဌာန ရာအိမ်မှူး လီအာမန်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ထိုသိုင်းသမားအုပ်စုအား အရှင်ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ရာဂဏန်းရှိသော သိုင်းသမားများထဲမှ ယခုအခါတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူက ဝူချင်းဖုန်း၏ အရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး အသံကိုနှိမ့်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဝူသခင်လေး... ကျုပ် လူတွေကို အရင်ဆုံး ခေါ်သွားလိုက်ပါ့မယ်...”

“အင်း... သေသေချာချာ စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး ကျုပ်တို့ကို အဖြေတစ်ခု ပြန်ပေးပါ”

ဝူချင်းဖုန်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှန်ဝူးဌာနကလူများ ထွက်ခွာသွားကြသည်နှင့်အမျှ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

လူအများစုမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ မပြယ်ကြသေးဘဲ အချို့ကမူ ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် ကမ်းနားရှိလူများကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်း၍ ဆဲရေးတိုင်းထွာနေကြတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် အချိန်မီ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ လာရောက်မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဝူအစ်ကို... အဲဒီကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်က တုန်းရှန့်နိုင်ငံထဲမှာ တစ်ခါမှ ပေါ်မလာဖူးတဲ့ ပုံစံပဲ၊ သိုင်းလောကကနေ အနားယူနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ ဖြစ်ရမယ်။ အခု တုန်းရှန့်နိုင်ငံက ဝံပုလွေအုပ်စုရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရတာ... အထူးသဖြင့် ဆန့်လန်နိုင်ငံက တစ်လှမ်းချင်း ဖိအားပေးလာနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ... တကယ်လို့ သူတို့သာ လီအမတ်ကြီးရဲ့ အိမ်တော်ကို ရောက်သွားပြီး ဒီနှစ်ယောက်ကပါ ရှိနေမယ်ဆိုရင် လီအမတ်ကြီးက ဆန့်လန်နိုင်ငံနဲ့ အဆုံးအထိ သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ရုပ်အမူအရာတစ်ခုက ဝူချင်းဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် စောစောပိုင်းကတည်းက အလွန်ပင် လူမသိသူမသိ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်က သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး လူအုပ်ထဲတွင် ပစ်ထားလျှင်ပင် သတိပြုမိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် စကားပြောဆိုလိုက်သည့် အခါတွင်မူ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဖျောက်ဖျက်၍မရသော မှုံမှိုင်းသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သန်းသွားလေ့ရှိသည်။

“စိတ်ချပါ... ကျုပ်ရဲ့ ခမည်းတော်က တုန်းရှန့်နိုင်ငံကို နောက်ထပ် စစ်မဖြစ်စေရပါဘူး၊ တုန်းရှန့်နိုင်ငံက ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အင်အားမရှိတော့ဘူး...”

ဝူချင်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်

“မင်းရဲ့လူတွေကို အဲဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူတို့ မြို့တော်ထဲကို မဝင်ခင်နဲ့ ဝင်ပြီးနောက်ပိုင်း လှုပ်ရှားမှု သတင်းအချက်အလက် အားလုံးကို ကျုပ် လိုချင်တယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ရုပ်ရည်သာမန်နှင့် လူငယ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ သတိမမူမိစေဘဲ လှေငယ်တစ်စီးကို တစ်ကိုယ်တည်း မောင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူ ကမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ခဏတွင်မူ... ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကိုက်ရာဂဏန်းမျှဝေးသော နေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လီအိမ်တော်သည် တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ အရှိန်အဝါကြီးမားသော လမ်းမ ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။

ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြသူများမှာ တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ မင်းစိုးရာဇာများနှင့် အထက်တန်းစား ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုဝင်များသာ ဖြစ်ကြပြီး နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့သည် လီအိမ်တော်၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး နတ်မိမယ်ယွီကမူ သူမ၏ ခမည်းတော်ကို သွားရောက်ခေါ်ယူရန်အတွက် ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားခဲ့ရာ ဖန့်ရှောင်ပန်း တစ်ဦးတည်းသာ ဤနေရာ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဒါက ဘယ်သူလဲဟင်...”

ဖန့်ရှောင်ပန်းက လန်တောက်ချွန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယရိပ်အချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန့်ချန်သည် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သေချာမသိရသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအား တုန်းရှန့်နိုင်ငံသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“သူက အပြင်လူတော့ မဟုတ်ပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက သူနဲ့ ယွီလေး က မောင်နှမတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ...”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး...”

ဖန့်ရှောင်ပန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးနောက် လန်တောက်ချွန်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထပ်မံ၍ အကဲခတ်နေမိသည်။

“ဖန့်ငရဲမင်း... မင်းမှာ မောင်နှမတွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီး ရှိတာလား...”

လန်တောက်ချွန်းက ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အများကြီးပဲ... အသေးစိတ် ဘယ်လောက်အထိ ရှိလဲဆိုတာကိုတော့ အခု ကျုပ်လည်း သေသေချာချာ မသိတော့ဘူး...”

ဖန့်ချန်က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ကျုပ်လည်း သေသေချာချာ မသိဘူး ဟုတ်လား...

လန်တောက်ချွန်းက စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ထူးဆန်းအံ့ဩနေမိသည်။

ထို့နောက် ဖန့်ရှောင်ပန်းနှင့် ဖန့်ချန်တို့သည် နတ်မိမယ်ယွီ၏ မကြာသေးမီက လူဝင်စားခဲ့သည့် ဘဝအခြေအနေများအကြောင်းကို စကားလက်ဆုံ ပြောဆိုဖြစ်ကြသည်။ ဤအတောအတွင်းတွင် အစေခံအချို့က ဘေးနား၌ မတ်တပ်ရပ်လျက် ပြုစုလုပ်ကျွေးနေကြသော်လည်း... သူတို့သုံးဦး ပြောဆိုနေကြသည့် စကားများကိုမူ မကြားရသကဲ့သို့ ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ ငြိမ်သက်နေကြရာ လုံးဝ ကြားနိုင်စွမ်းမရှိပုံရပေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ ခန့်မျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်... နတ်မိမယ်ယွီသည် မျက်နှာထား တည်ကြည်ပြတ်သားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို ခြံရံလျက် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ခရမ်းရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး အတွင်းဘက်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားကာ လျှောက်လှမ်းလာသည့် အမူအရာမှာပင် ရဲရင့်တည်ကြည်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

သူ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အကြည့်များက ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ နှစ်ဦးထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

“ဖေဖေ... ဒီစီနီယာ နှစ်ယောက်ကပဲ စောစောတုန်းက သမီးကို ကူညီပြီး ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ...”

နတ်မိမယ်ယွီက ပြုံးစိစိဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ရှောင်ပန်း မိန်းကလေး ရှိနေတာပဲ... မင်းကို ဘယ်သူမှ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက စကားဆုံးသည်နှင့် ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးထံသို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့လည်း အဆွေတော်တို့ နှစ်ယောက် တရားမျှတမှုကို လိုလားပြီး လှုပ်ရှားပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါမှသာ အဲဒီသိုင်းသမားတွေက အခြေအနေကို ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်တော့မှာပါ...”

“အားနာစရာမလိုပါဘူး...”

လန်တောက်ချွန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း

“မင်းအနေနဲ့ အဲဒီ ဝူချင်းဖုန်း ကိုတော့ နည်းနည်း သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်၊ သူနဲ့ လုပ်ကြံသူတွေ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကျင့်စဉ်က တစ်ပုံစံတည်း တူနေတာကို... ထိုက်အာနန်းတော်က လာတာလို့ ပြောနေတယ်မလား...”

လီကော်ကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း သူက အများကြီး ထွေထွေထူးထူး မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာသာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျုပ် သိပါပြီ... အဆွေတော်တို့ နှစ်ယောက်အနေနဲ့ လောလောဆယ် လီအိမ်တော်မှာပဲ ခေတ္တ တည်းခိုနေထိုင်ပါ...”

စကားကို ခဏမျှ ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်

“ရှောင်ပန်း... စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံးကို သေသေချာချာ ဧည့်ခံလိုက်ပါဦး...”

“ရပါတယ် အရှင်...”

ဖန့်ရှောင်ပန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း

“ဒီလအတွက် ကျွန်မကို လစာ နည်းနည်းလောက် တိုးပေးပါဦး...”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

“လမ်းထိပ်က ရွှေချီခေါက်ဆွဲ ဈေးတက်သွားလို့လေ...”

“...ကောင်းပြီ...”

လီကော်ကျူးက ခဏမျှ နှုတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူက ဤနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ရာထူးဂုဏ်သရေအရ ဤနေရာသို့ လာရောက်ကာ သိုင်းသမား နှစ်ဦးကို တွေ့ဆုံပေးခြင်းမှာပင် အလွန် မျက်နှာပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ရွှေချီခေါက်ဆွဲက ထပ်ပြီး ဈေးတက်သွားပြန်ပြီလား... ရှောင်ပန်းအစ်မ... တုန်းရှန့်နိုင်ငံက ထပ်ပြီး စစ်ဖြစ်တော့မှာမို့လို့လားဟင်...”

နတ်မိမယ်ယွီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့... စစ်ဖြစ်တိုင်း အပြင်က ပစ္စည်းတွေက အမြဲတမ်း ဈေးတက်လေ့ရှိတာပဲ...”

ဖန့်ရှောင်ပန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဖေဖေ ပြောတာတော့... အခု လူအများကြီးက သူ့ကို ပြဿနာရှာချင်နေကြတာတဲ့၊ အခု အဲဒီပြဿနာက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းပေါ်အထိ ရောက်လာပြီ... တကယ်လို့ ကျွန်မမှာသာ ဘာစွမ်းရည်မှ မရှိရင် ဖေဖေ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ပန်းအစ်မက ကျွန်မကို ပညာသင်မပေးချင်ဘူး...”

နတ်မိမယ်ယွီက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မျက်န်းပွင့်သွားကာ ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“စီနီယာ... ကျွန်မကို ပညာသင်ပေးလို့ ရမလားဟင်...”

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို မမေးတာလဲ...”

လန်တောက်ချွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်မက စီနီယာ လုပ်လိုက်သလိုမျိုး... လက်ကလေးနဲ့ ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရုံနဲ့ လူကို သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုးကို သင်ချင်တာ...”

နတ်မိမယ်ယွီက ဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်...”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

“လက်ကလေးနဲ့ ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရုံနဲ့ လူကို သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ဆိုတာ... မင်းက ပြိုင်ဘက်ထက် အဆမတန် သန်မာလွန်းနေမှသာ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး ဖြစ်တယ်။

ဒါက ပညာရပ်က အစွမ်းထက်လို့ မဟုတ်ဘဲ... မိမိကိုယ်တိုင်က အစွမ်းထက်နေလို့ပဲ...”

“အဲဒီအတိုင်းပဲ... နောက်ထပ် အဓိကအချက်တစ်ခုကတော့ မင်းထက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို သွားပြီး ပြဿနာမရှာနဲ့၊ မင်းထက် အားနည်းတဲ့သူကိုပဲ ရှာရမယ်။

တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းနေရင်... မင်းက လူခေါ်ပြီး ဝိုင်းခိုင်းလိုက်ရုံပဲ၊ ဒါကမှ တကယ့် စွမ်းရည်အစစ် ဖြစ်တယ်...”

လန်တောက်ချွန်းက ရယ်မောလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာ နှစ်ယောက်စလုံး ပြောတာ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်... နေပါဦး... စီနီယာက ကျွန်မကို ပညာသင်ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်တာလား...”

နတ်မိမယ်ယွီက ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဖန့်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြရာ... နှစ်ဦးစလုံးက နတ်မိမယ်ယွီ၏ မျက်ဝန်းအိမ် အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော စဉ်းလဲဉာဏ် အရိပ်အယောင်ငယ်လေးကို ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။

“စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင်ထားပြီး... ငါသင်ပေးတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း အတွင်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်...”

နတ်မိမယ်ယွီ၏ ပါရမီက တကယ့်ကို မဆိုးလှပေ၊ ခဏချင်းအတွင်းမှာတင် အဓိကအချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

လန်တောက်ချွန်းက ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လျက် အတွင်းအားကျင့်ကြံနေသော နတ်မိမယ်ယွီကို ကြည့်ကာ အသံကိုနှိမ့်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“အစီအစဉ် ဆွဲပြီးပြီလား... သူမကို ကျိုရွှမ်မျှော်စင် ဆီ ခေါ်သွားတော့မလို့လား...”

“အင်း...”

ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဘဝတစ်ရာ အစီအစဉ်က ကြာမြင့်မယ့်အချိန်က တကယ့်ကို ရှည်လျားလွန်းတယ်...”

တကယ်လို့ ဤအစီအစဉ်သာ မရှိခဲ့ရင်... သူက နတ်မိမယ်ယွီကို ကျင့်စဉ်လမ်းထဲသို့ ထပ်မံ၍ ဝင်ရောက်ခိုင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင်... ရှန်ဝူးဌာန၌ လီအာမန်သည် ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် ရှိနေကြသော သိုင်းသမားအုပ်စု၏ အရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ၎င်းတို့ ထွက်ဆိုထားကြသော ထွက်ဆိုချက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း မျက်ခုံးများ ကြုတ်နေခဲ့ရသည်။

“ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်လား... လီကော်ကျူးက မင်းတို့ကို လီယွီကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးကို မတရား စွပ်စွဲပြစ်တင်ဖို့ စီစဉ်ခိုင်းတာ ဟုတ်လား...”

“မှန်ပါတယ်... မင်းတို့ စကားတည်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ကျုပ်တို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် လမ်းစတစ်ခု ပေးပါ။ မဟုတ်ရင် လီကော်ကျူးက ကျုပ်တို့ကို ဘယ်လိုမှ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

သိုင်းသမားတစ်ဦးက အားနည်းစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

လီအာမန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး

“အသက်ရှင်ခွင့် လမ်းစကတော့ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်အတွက်ပဲ...”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက လက်အောက်ငယ်သားများကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်အောက်ငယ်သားများက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး... ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုသိုင်းသမားအုပ်စု အားလုံးကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

အုပ်စုလိုက် အုပ်စုလိုက် ရှိနေကြသော ရှန်ဝူးဌာန၏ ကျွမ်းကျင်သူများသည် အရှိန်အဝါကြီးမားသော လမ်းမ ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြပြီး ဝင်ခွင့်သာပြု၍ ထွက်ခွင့်ကို လုံးဝ ပိတ်ပင်ထားလိုက်ကြတော့သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုပေါ်တွင်... ဝူချင်းဖုန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တော့သည်။