အခန်း (၁၉၆၃-၁၉၆၄)

အခန်း (၁၉၆၃) - မလုပ်၊ မနား၊ မပါ

‘အရှိန်အဝါကြီးမားသော လမ်းမ’ ပေါ်တွင် နေထိုင်ကြသူများမှာ အထက်နန်းတော် မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ အရှိန်အဝါ အကြီးမားဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် နန်းတွင်း၏ နိုင်ငံရေး ဦးတည်ရာကို အလွန်ပင် အကဲခတ် မြန်ဆန်ကြပေသည်။ ၎င်းတို့၏ အစေခံများက ဤနေရာကို ရှန်ဝူးဌာနက ဝိုင်းရံထားပြီဖြစ်ကြောင်း ပျာပျာသလဲ လာရောက်သတင်းပို့ကြသည့် အခါတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထက်မြက်စွာ ရိပ်မိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ကြည့်ရတာ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရွှေဝူးမြစ် မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမှုက မပြီးသေးတဲ့ ပုံပဲ...”

“ဒီမီးတောက်က... လီကော်ကျူးရဲ့ အပေါ်ကို ကူးစက်လောင်ကျွမ်းတော့မှာပဲ...”

“အားလုံးပဲ ပြောကြဦး... ဒါက ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင် နောက်ကွယ်ကနေ စီစဉ်ညွှန်ကြားလိုက်တာ ဖြစ်မလား...”

ထိုသို့သော အိမ်ကြီးရခိုင်ကြီးတစ်ခု၏ ဒုတိယထပ် ဝါးမျှော်စင်လေးပေါ်တွင် အသက်ငါးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိကြသော ပညာရှိကြီး ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ထိုင်နေကြသည်။

ဝါးမျှော်စင်၏ အောက်ခြေတွင်မူ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်သော ကိုယ်ရံတော် အစောင့်အရှောက် အယောက်ဆယ်ယောက်ခန့် မတ်တပ်ရပ်လျက် ရှိနေကြသည်။

ထိုစာပေပညာရှိကြီးများသည် မျှော်ကြည့်လိုက်ကြရာ ရှန်ဝူးဌာနက အရှိန်အဝါကြီးမားသော လမ်းမ ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် မြင်ကွင်းကို အတိုင်းသား မြင်တွေ့နေရသဖြင့် တစ်ယောက်က ဖြည်းညင်းစွာ အသံပြု၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကျုပ် လီကော်ကျူးကို သိတယ်... သူက ဒီလိုမျိုး အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး၊ သူ လူငယ်ဘဝတုန်းက သွေးသောက်ရဲတဲ့ လူစွမ်းကောင်း တစ်ယောက်ပဲ၊ ဖြောင့်မတ်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပဲ ရင်ဆိုင်တတ်ပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းကို ဘယ်တော့မှ မသုံးဘူး...”

“ဒါဆိုရင်... ဒါက ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လက်ချက်ပေါ့ ကျုပ် ကြားတာတော့ အဲဒီသိုင်းသမားတွေက... ထိုက်အာနန်းတော်ရဲ့ နောက်ခံရှိကြတယ်တဲ့၊ ဒါဆိုရင် ထိုက်အာနန်းတော်ကလည်း ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ထောက်ခံပြီး ဆန့်လန်နိုင်ငံ စတဲ့ နိုင်ငံတွေနဲ့ စစ်ပြေငြိမ်းဖို့ သဘောတူတယ်ပေါ့...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး စစ်ပြေငြိမ်းဖို့က... ကျုပ်တို့ တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေ လေးပုံတစ်ပုံကို ဖဲ့ပေးရမှာလေ၊ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီး နိုင်ငံရဲ့ အင်အားက ထိခိုက်သွားမှာဖြစ်လို့ ပြန်လည် နာလန်ထူဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်...”

“တကယ်တော့ ဖဲ့ပေးလိုက်ရတဲ့ နယ်မြေတွေက အသုံးမဝင်တဲ့ နယ်မြေတွေပါပဲ၊ ကျုပ်မြင်တာတော့ ပေးလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်၊ ကျုပ်တို့ လူအင်အားကို ပြန်လည်စုစည်းဖို့ ပိုပြီးတော့ လွယ်ကူသွားတာပေါ့၊ အုပ်ချုပ်ရတာလည်း ပိုသက်သာတယ်...”

“လျှောက်မပြောနဲ့ တုန်းရှန့်နိုင်ငံက အထွတ်အထိပ် ရောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကနေ အခုနှစ်ပိုင်းတွေအထိ နယ်မြေတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖဲ့ပေးခဲ့ရပြီးပြီလဲ... ဆန့်လန်နယ်မြေဆိုတာလည်း မူလက တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေပဲလေ အခုတစ်ခါ ထပ်ပြီး ဖဲ့ပေးလိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ တုန်းရှန့်နိုင်ငံက တစစီ အဝါးမြိုခံရမှာ သေချာတယ်...”

“မင်းတို့တွေ မငြင်းကြပါနဲ့တော့၊ အခု တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ငယ်လေးက အာဏာမရှိရှာဘူး၊ ဒါက ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ လီကော်ကျူးတို့ကြားက အားပြိုင်မှုသက်သက်ပဲ၊ လီကော်ကျူးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်ကတော့ မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို ယုံကြည်တာပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒါကလွဲရင် လီကော်ကျူးရဲ့ လက်ထဲက ဖဲချပ်တွေက အလွန်နည်းတယ်၊ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မတူဘူး... သူ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ ဝှက်ဖဲတွေက ရေတွက်လို့ မရဘူး၊ ကျုပ်တို့တောင် သူ့လက်ထဲမှာ အသုံးချနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ကျားကွက် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ သေသေချာချာ မသိနိုင်ကြဘူး။

ဒီနေ့တော့ လီကော်ကျူး ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ...”

“သူ့အိမ်ထဲမှာ သိုင်းလောကကနေ အနားယူနေတဲ့ သိုင်းသမား ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား၊ ကြားတာတော့ အဲဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်က နတ်ဘုရားလိုပဲတဲ့... လောကမှာ အထွတ်အထိပ်ပဲလို့ ဆိုကြတယ်...”

“လောကမှာ အထွတ်အထိပ် ဟုတ်လား ဒီလို ဂုဏ်ပုဒ်မျိုး ရှိတဲ့သူ ကျုပ်တို့ မြို့တော်ထဲမှာတင် ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက် ရှိတယ်၊ အဲဒီထဲက သုံးယောက်က ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ အလွန် ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲ... ဒီလိုမျိုး သိုင်းသမားတွေက နိုင်ငံရဲ့ အခြေခံ အားပြိုင်မှုကို နားမလည်ကြဘူး၊ စွမ်းရည်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထက်မြက်နေပါစေ... အလကားပါပဲ...”

“ဒါနဲ့... သူတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းလို့ မိပြီလား...”

“မမိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး လက်အောက်က ဂိုဏ်းစောင့်ဝိညာဉ်ရဲမတ် တွေလည်း အဲဒီနှစ်ယောက်ကို စုံစမ်းနေကြတယ်၊ တကယ်လို့ သူတို့ တစ်ခုခု စုံစမ်းမိရင် ကျုပ်တို့လူတွေလည်း သိရမှာပဲ...”

စကားကို ခဏမျှ ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်

“အားလုံးပဲ... ကျုပ်တို့ လီကော်ကျူးကို တကယ်ပဲ မကူညီကြဘူးလား...”

“ကျုပ်တို့က အမြဲတမ်း ကြားနေဝါဒကိုပဲ ဆွဲကိုင်ထားတာ... ဘယ်ဘက်ကိုမှ မယိုင်လဲဘူး၊ ဒီရေ အတက်အကျကို တည်ငြိမ်စွာပဲ စောင့်ကြည့်မယ်၊ အခြားအရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့... မလုပ်၊ မနား၊ မပါ ပဲ...”

“မှန်လှပေတယ်...”

လီအိမ်တော် တံခါးရှေ့တွင်မူ...

ရှန်ဝူးဌာန၏ စစ်သူကြီးအဆင့်ရှိသူ သုံးယောက်တောင်မှ ရောက်ရှိနေကြသည်။

လီအာမန်ကဲ့သို့သော ရာအိမ်မှူး များမူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့် ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ လက်အောက်ရှိ အဆင့်ဆင့်သော ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ရဲမတ်များ စုစုပေါင်း ရှစ်ရာကျော်ခန့်က လီအိမ်တော်ကြီးကို ဝိုင်းကြီးပတ်ပတ် ဝိုင်းရံထားကြတော့သည်။

ထိုလမ်းမ၏ မလှမ်းမကမ်းတွင်... ထိုစစ်သူကြီး သုံးယောက်နှင့် ကိုက်သုံးဆယ်ခန့် အကွာအဝေး၌ ထီးအမည်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

သူ၏ ဝတ်စုံမှာလည်း အမည်းရောင် ဖြစ်ပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် ထီးအမည်းကို ဆောင်းကာ ဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်လျက် ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်၌ ရပ်နေသည့် အမူအရာမှာ... ကြည့်ရသည်မှာ ဝေဝါးလှပြီး မည်းမှောင်နေသော အရိပ်တစ်ခုအသွင် ဆင်တူလှပေသည်။

ထို ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်သည် မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ထိုသူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မျက်ရိပ်ပြလိုက်ကြသည်။

လီအာမန်သည် ဤအမှုတွင် ပါဝင်သည့် အဓိကသော့ချက်ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ လီအိမ်တော်၏ တံခါးမကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ တောက်တောက်... ဟု ခေါက်လိုက်တော့သည်။

...

...

“အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရောက်နေပြီ... မင်း ဘယ်လို စီစဉ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ...”

လန်တောက်ချွန်းက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း

“အဆုံးစွန်ထိ ပြောရရင်... ဒီ ကျွယ်မင်ကြယ် ပေါ်က လူသားတွေထဲမှာ ကျွယ်မင်ကျင့်ကြံသူတွေ လူဝင်စားလာကြတာ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်၊ အဲဒီအထဲမှာ ကျွယ်မင်ရဲ့ အဓိကတပည့်တွေလည်း ပါဝင်နေနိုင်တယ်...”

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... လူဝင်စားလာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ကျုပ်နဲ့လည်း မရင်းနှီးဘူး...”

ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း

“ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ ဝင်ရောက်စီစဉ်ဖို့လည်း မလိုပါဘူး၊ လီကော်ကျူးက တုန်းရှန့်နိုင်ငံမှာ ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ ရာထူးနေရာကို ရထားတာ... ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့တွေကို မမွေးမြူထားခဲ့ရင်တောင် စွမ်းရည်အချို့တော့ ရှိရမယ်။

တကယ်လို့ တားမရတော့ဘူးဆိုရင်တောင်... ရှောင်ပန်း ရှိနေတာပဲ...”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ အကြည့်များက နတ်မိမယ်ယွီ၏ အပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ ကျရောက်သွားတော့သည်။

...

...

လီအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်းသည် တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ဝူးဌာန၏ ရဲမတ်များက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းလိုက်ကြပြီး လီအာမန်သည် ကျန်ရှိသော ရဲမတ်များကို ဦးဆောင်ကာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အိမ်တော်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းမှာမူ လန့်ဖျန့်စွာဖြင့်သာ အော်ဟစ်နိုင်တော့သည်။

“မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ မင်းတို့ ဘာလုပ်မလို့လဲ”

ဖြောင်း

ပါးရိုက်သံတစ်ခု သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး မျက်စိထဲတွင် ကြယ်စင်များ လွင့်စင်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာလို့ အော်နေတာလဲ လီအမတ်ကြီးက ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားတာ... မင်းက သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ သတင်းပေးချင်နေတာလား...”

“ကျုပ်တို့ သခင်ကြီးက ဘာပြစ်မှု ကျူးလွန်လို့လဲ မင်းတို့ မတရား စွပ်စွဲတာ ”

သို့သော် ထိုအိမ်တော်ထိန်းက မည်မျှပင် အော်ဟစ်နေပါစေ... ရှန်ဝူးဌာနကလူများကမူ သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ဤလှုပ်ရှားမှုများကို အစဉ်တစိုက် စောင့်ကြည့်နေကြသော အာဏာရှိ လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းများက ရှန်ဝူးဌာန ရဲမတ်များ လီအိမ်တော်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်သွားကြသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြာပြီးနောက်... အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသော ရဲမတ်များသည် တရွေ့ရွေ့နှင့် လီအိမ်တော်ထဲမှ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာထွက်လာကြတော့သည်။

လီအာမန်သည် နောက်ဆုံးလူအဖြစ် လီအိမ်တော်ထဲမှ နောက်ပြန်ဆုတ်လျက် ထွက်လာသည့် အခါတွင်မူ... လူအချို့က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ...”

ဝါးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ စာဆိုကြီးများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ပိုမိုသေသေချာချာ မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက် ခြေဖျားထောက်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်တွင်... သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းသည် လီအိမ်တော်၏ တံခါးမကြီးထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ဝိညာဉ်အရ သိစိတ်အရ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိကြသည်။

ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသည်က သစ်သားတုတ်၊ ထို့နောက်တွင် လက်တစ်ဖက်၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ခြေထောက်တစ်ဖက်...

မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံးကို အမည်းရောင် ပိတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး ဆံပင်များက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွလျက် ရှိကာ မျက်နှာပေါ်တွင် လောကဓံ၏ မုန်တိုင်းဒဏ်များကို ဖြတ်သန်းထားရသော ယောကျာ်းရင့်မကြီး တစ်ဦးသည် လီအိမ်တော်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူက လက်ထဲရှိ တုတ်တိုကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း အရှေ့ရှိ ရှန်ဝူးဌာန ရဲမတ်များကို အဝေးမှ လှမ်း၍ ညွှန်ပြလိုက်ကာ

“လီကော်ကျူးရဲ့ အိမ်တော်ဆိုတာ... မင်းတို့လို ခြကောင်တွေ သရမ်းချင်တိုင်း သရမ်းလို့ရတဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ ဝင်ချင်တယ်ဆိုရင်... အရင်ဆုံး ဂါရဝပြုလွှာကို တင်သွင်းရမယ်၊ လီကော်ကျူးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းအပြည့် ရှိမှသာ ဝင်လို့ရမယ်...”

“အဲဒါ... မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလား...”

“တကယ်ပဲ သူပဲ... သူက ဘာဖြစ်လို့ လီအိမ်တော်မှာ ရှိနေတာလဲ...”

လူအများစုက မှင်တက်အံ့ဩသွားကြသည်။

ဤ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် တုန်းရှန့်နိုင်ငံအတွင်း၌ အလွန်ပင် ကျော်ကြားလှပြီး သူ၏ ‘ဓားနတ်ဘုရား အိမ်တော်’ တွင် ဓားသမား ပေါင်းသုံးရာကျော် ရှိကာ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ လောကတွင် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူကိုယ်တိုင်၏ ဓားပညာမှာမူ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လှပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူသည် ထိုက်အာနန်းတော်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း သွားရောက်ကာ ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲသည် ခုနစ်ရက်၊ ခုနစ်ညတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မည်သူနိုင်၍ မည်သူရှုံးသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။ သိရှိရသည်မှာမူ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် အခါတွင် သူ၏ လက်ထဲရှိ တုတ်တိုတွင် သွေးစများ စွန်းထင်းနေခဲ့သည် ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

“မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား... ဒါက ကျုပ်တို့ နန်းတွင်းရဲ့ အမှုကိစ္စပဲ၊ သိုင်းလောကရဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး၊ မင်းက ရဲရဲတင်းတင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲတယ်ပေါ့...”

ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီးတစ်ဦးက မျက်နှာကို မှောင်ချလိုက်ပြီး ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“သိုင်းလောကက တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲမှာ မရှိလို့လား...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...”

ထိုစစ်သူကြီးက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်

“တကယ်လို့ မင်းက အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ချင်တယ်ဆိုရင်... ကျုပ်တို့ ရှန်ဝူးဌာနကလည်း ပြင်ဆင်မှု မရှိဘဲ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး...”

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက မလှမ်းမကမ်းတွင် ထီးအမည်းကို ဆောင်းထားသော ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်ထံသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

“လူ့ လက်သီးနတ်ဘုရား...”

“လူ့မျိုးနွယ်လည်း ရှိနေတာလား... ကျုပ်ကလည်း တစ်ကိုယ်လုံး ညှော်နံ့တွေ ရနေတယ်လို့ တွေးနေတာ...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက မထိတထိ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အမည်းရောင် ပိတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော်လည်း ထီးအမည်းနှင့် လူငယ်၏ အရှိန်အဝါကို တိကျမှန်ကန်စွာ ပစ်မှတ်ထား သတ်မှတ်လိုက်ကာ ထိုသူရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“လူ့မျိုးနွယ်... မင်းက ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လက်အောက်ကို တကယ်ပဲ ဝင်ရောက်ခိုလှုံတော့မလို့လား... မင်းကိုယ်မင်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဆိုတာကိုတော့ မေ့မပစ်လိုက်နဲ့ဦး...”

“ကျုပ်က ပထမဆုံး တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒီနောက်မှ တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်တာ။ ဒီနေ့ နေရာကို လာရခြင်းကလည်း လီအမတ်ကြီးကို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှန်ဝူးဌာနက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်နေတာကို အချို့လူတွေက စည်းကမ်းမရှိဘဲ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှာ စိုးလို့... ကျုပ်ကို လာရောက် စောင့်ကြည့်ခိုင်းတာ သက်သက်ပါပဲ...”

ထီးအမည်းနှင့် လူငယ်က မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း

“တကယ်လို့ လီအမတ်ကြီးသာ အပြစ်မရှိရင်... ရှန်ဝူးဌာနကလည်း သူ့ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းအနေနဲ့ ဘေးကို ခဏ ဖယ်ပေးထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ကျုပ် သိရသလောက်တော့... မင်းက အရင်လို အထွတ်အထိပ် အခြေအနေမှာ မရှိတော့ဘူး၊ အဲဒီတုန်းက ထိုက်အာနန်းတော် ခရီးစဉ်က မင်းကို အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ချန်ထားခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”

သူ စကားပြောဆိုနေသည့် အတောအတွင်းတွင်... ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ရာ လူတိုင်းနီးပါးသည် ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ သင်းပျံ့လာမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားလိုက်ကြရတော့သည်။

ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်စလုံးမှာ ကိုယ်တိုင်ပင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း... ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ထို ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါ ၏ ဒဏ်ရာပေးခြင်းကို မခံရစေရန်အတွက် ဘေးဘက်သို့သာ ရှောင်ဖယ်ပေးလိုက်ကြရတော့သည်။

အခန်း (၁၉၆၄) - ကျွန်မက ကျင့်စဉ်လမ်းရဲ့ အဆုံးအစွန်ထိ လျှောက်လှမ်းပြီးပြီ

“ဝူရှုန်း... လီကော်ကျူးကို ဒီလိုမျိုး တိုက်ရိုက်ကြီး လက်ရဲဇင်းရဲ လုပ်လိုက်တာက... သူ့ကို ထောက်ခံနေတဲ့ သိုင်းသမားတွေရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒေါသအမျက်ကို ဆွပေးမိသလို ဖြစ်သွားမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား...”

ဝူချင်းဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး၊ ဒီနေ့အတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေက အစုံအလင်ပဲ... ဒီမျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား တင်မကဘူး၊ သူ့အိမ်ထဲမှာ ခိုအောင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်သာ ထွက်လာရင်လည်း တစ်ပါတည်း ဖမ်းဆီးပစ်ရမယ်။

အစွယ်ကျိုးသွားတဲ့ ကျားတစ်ကောင်က... ဘာများ ကြောက်စရာလိုတော့မှာလဲ...”

ဝူချင်းဖုန်းက သာယာစွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

စကားကို ခဏမျှ ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်

“ဒါနဲ့ မင်းဘက်ကကော... ဂိုဏ်းစောင့်ဝိညာဉ်ရဲမတ်တွေက အဲဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းလို့ မိပြီလား...”

“မမိသေးဘူး... လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသလိုမျိုးပဲ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူတို့တွေ တစ်နေရာရာမှာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီး လမ်းခရီးမှာ ဘယ်နေရာမှာမှ မနားဘဲ မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် လာခဲ့ကြတာ ထင်တယ်...”

“ဒီလိုဆိုရင်တော့... သူတို့တွေ လီကော်ကျူးဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်၊ လီကော်ကျူးက ကျုပ်တို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ရိပ်မိလို့ သူတို့ကို လှမ်းခေါ်ပြီး အကူအညီ တောင်းလိုက်တာပေါ့...

စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ လီကော်ကျူးက... နောက်ကွယ်မှာတော့ သိုင်းလောကက သိုင်းသမားတွေနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေတာ... ကျုပ်အဖေနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ ဒါကို လောကကလူတွေက ကျုပ်အဖေကိုကျတော့ သစ္စာဖောက် အမတ်ယုတ်ကြီးလို့ သမုတ်ကြတယ်...”

ဝူချင်းဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့၍ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော သရော်လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဝူရှုန်း... မင်းအမြင်အရဆိုရင် လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားက မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...”

“စောင့်ကြည့်ရုံပေါ့...”

...

...

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်သည့် ထိုခြေလှမ်းသည်... တရားဝင် စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မျက်မြင်မတွေ့နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အတွင်းအားအရှိန်အဝါသည် လမ်းမအတိုင်း လိမ့်ဆင်းလာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ပစ်မှတ်မှာ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ တုတ်တိုဖြင့် လေထုထဲသို့ သာသာလေး တစ်ချက် တို့ထိလိုက်သည်။

ထိုပြင်းထန်လှသော အတွင်းအားသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဘေးဘက်သို့ စုတ်ပြဲကွဲထွက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးပတ်ပတ်လည်မှနေ၍ မည်သည့် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား၏ ဆံပင်တစ်ပင်တောင်မှ လှုပ်ခတ်သွားခြင်း မရှိချေ။

“လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား... မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ စွမ်းရည်ရှိတာဆိုရင်တော့... လာတဲ့နေရာကိုပဲ ပြန်လှည့်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ပြုံးလိုက်ရင်း

“မင်းကို တိုက်ဖို့... ကျုပ် ဓားထုတ်ဖို့တောင် မလိုဘူး...”

“ဓားထုတ်ဖို့ မလိုဘူး ဟုတ်လား အတော်လေး ရဲတင်းတာပဲ...”

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည် ရုတ်တရက် လက်ထဲရှိ ထီးအမည်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က လျှပ်စီးလက်သလိုမျိုး မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လူတိုင်း သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာတင်... ထိုနှစ်ယောက်သည် အပြင်းအထန် လုံးထွေး တိုက်ခိုက်မိကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ တိုက်ကွက်တစ်ခုချင်းစီက အသက်အန္တရာယ်ကို ပေးနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော်လည်း... တိုက်ပွဲ၏ နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်ဂေဟာများဆီသို့ မကူးစက်စေရန်အတွက် အပြန်အလှန် ထိန်းသိမ်းပြီး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“အတော်လေး အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေပဲ... ဒီနှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူမဆို ကျုပ်တို့အားလုံးကို အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်တယ်...”

ဝါးမျှော်စင်ပေါ်ရှိ စာပေပညာရှိကြီးများက လေးနက်စွာ ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့တွင်လည်း အဆင့်အတန်းနှင့် အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် ရှိကြပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း သိုင်းလောက သိုင်းသမား အများအပြား ခြံရံထားကြသော်လည်း...

၎င်းတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ဤနှစ်ယောက်ကို နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။

ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးနှင့် လီကော်ကျူးတို့၏ နောက်ခံအင်အား အနက်အရှိုင်းသည်... ၎င်းတို့နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

“လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားက မျိုးဆက်သစ် လူငယ်ပဲ... အသက်ငယ်လွန်းတော့ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်...”

“မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက စီနီယာ ဝါရင့်ကြီး ဖြစ်ပေမဲ့... အဲဒီတုန်းက ထိုက်အာနန်းတော်ကို တက်သွားချိန်မှာ ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်လေ၊ ကျုပ်မြင်တာတော့ လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားက လူပျိုလူရွယ် ခွန်အားအပြည့် ရှိနေတာဆိုတော့... အသက်ကြီးနေတဲ့ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို အနိုင်ယူနိုင်ရင်လည်း ယူနိုင်မှာပဲ...”

“မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ဒီမှာ ရှိနေမှတော့... ဓားနတ်ဘုရား အိမ်တော်ရဲ့ ဓားသမား သုံးရာကျော်ကလည်း မြို့တော်ထဲမှာ ရှိနေရမယ်၊ ဘယ်သူမှ သူတို့ ခိုအောင်းနေတဲ့ နေရာကို မသိကြဘူးလား... တကယ်လို့ ဒီဓားသမားတွေသာ လှုပ်ရှားလာရင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်...”

“ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ဒီကိစ္စကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးပြီဆိုမှတော့... နှိမ်နင်းဖို့ ဝှက်ဖဲတွေ ရှိပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မြို့တော်ကြီး ပရမ်းပတာဖြစ်သွားအောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး... အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ဘူးလေ...”

ထိုအချိန်တွင်... နှစ်ဦးသားသည် တိုက်ကွက်ပေါင်း ရာချီ၍ ဖလှယ်ပြီး ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့မှာမူ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ထိုနှစ်ယောက်၏ တိုက်ပွဲကို ဗြောင်ကျကျပင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် အခြားသူများ ထိုနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက လေဟာနယ်တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကို လုံးဝ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“နယ်မြေကိုးရဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခေတ်က... သိုင်းပညာကို အခြေခံပြီး ဦးဆောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ တော်တော် ခက်တာပဲ...”

လန်တောက်ချွန်းက ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သူတို့တွေက ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ကို မပိုင်ဆိုင်ကြသေးဘူး၊ တကယ်လို့ အဲဒီစွမ်းအင်ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်သွားရင် စွမ်းရည်က အဆမတန် တိုးတက်သွားလိမ့်မယ်...”

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်

“သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ကို အထင်မသေးနဲ့... ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ကိုလည်း အလွယ်မတွေးနဲ့...”

“ဒါပေါ့... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ခံစားရတာတော့ သိုင်းပညာရဲ့ အဝင်အထွက်က ကျင့်စဉ်လမ်းထက် ပိုပြီးတော့ ရိုးရှင်းလွယ်ကူတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ ပြီးခဲ့တဲ့ ခေတ်မှာ သူက အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး...”

လန်တောက်ချွန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်... လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရေးနိမ့်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ တိုက်ကွက်များသည်လည်း အစောပိုင်းကဲ့သို့ အားပါခြင်း၊ ပြတ်သားခြင်း မရှိတော့ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက... အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ ရင်ဆိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် လောက၏ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း... လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားက မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို ဒီလောက်အထိ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်နေရသည်လား။

နောက်ပြီး တစ်ဖက်လူက အခုထိ ဓားကိုတောင် မထုတ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား။

ထိုစဉ်... သစ်သားတုတ်တိုသည် လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ သာသာလေး ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ပေပေါင်း ရာချီ၍ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ... ထို့နောက်တွင် သွေးမြှားတစ်စင်သည် ပါးစပ်ထဲမှ ဝုန်းကနဲ ပန်းထွက်သွားပြီး ပေအတော်ကြာအထိ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“ကျုပ် ပြောပြီးပြီလေ... မင်းကို တိုက်ဖို့ ဓားထုတ်ဖို့တောင် မလိုဘူးလို့...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးဆန်းပြားနေတော့သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်...”

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ဝရန်တာပေါ်တွင် ဝူချင်းဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြာပြီးနောက်... လူရိပ်တစ်ခုသည် လေထဲမှ ဝဲပျံဆင်းသက်လာပြီး လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရောက်လာသူမှာ ဝတ်စုံဖြူကို ဆင်ယင်ထားပြီး သိုင်းလောကသားတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်မိမယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ လှပလွန်းလှပေသည်။

လူအချို့က သတိထားမိလိုက်သည်မှာ... သူမ၏ ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်စလုံးသည် မြေပြင်နှင့် သုံးလက်မခန့် အမြဲတမ်း ကွာဟနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘယ်သူလဲ”

“လောကမှာ ဒီလောက်အထိ အလှပဆုံး အရုပ်အလွှာ ရှိနေတာလား”

“ကြားဖူးတာတော့... ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ရတာ ဝါသနာပါသတဲ့... ဒါဆိုရင်...”

“ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကိုတောင် ပင့်ဖိတ်နိုင်တာလား... တကယ်လို့ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကိုယ်တိုင်သာ လှုပ်ရှားလာရင် ဒီနေ့ကိစ္စကတော့ ဘာမှ ငြင်းခုံစရာ မလိုတော့ဘူး...”

လူအများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည် ထိုအချိန်မှသာ မိမိနောက်ကွယ်ရှိ လူကို ရိပ်မိလိုက်ပြီး ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးထံသို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့်

“နန်းတော်သခင်... ကျုပ် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး...”

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ၊ လူနဲ့လူကြားမှာ... ကွာခြားချက်ကတော့ ရှိတာပဲလေ၊ အချို့လူတွေက မွေးရာပါကတည်းက ဒီလမ်းစဉ်ပေါ်မှာ အဝေးကြီးအထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြတာ...”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးသည် စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ကို သာသာလေး မြှောက်၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... အေးမြသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်းပင် စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများသည် မျက်ဝါးထင်ထင် သိသာစွာဖြင့် ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

“သိုင်းပညာကနေ ကျင့်စဉ်လမ်းထဲကို ဝင်ရောက်သွားတာပဲ... အတော်လေး ပါရမီပါတာပဲ...”

လန်တောက်ချွန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ဤအမျိုးသမီးသည် သိုင်းသမားများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကလည်း အတွင်းအားထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သိုင်းသမား မဟုတ်တော့ဘဲ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်ကမူ သိပ်မမြင့်မားလှသေးဘဲ ချီသန့်စင်အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် သူမ အသုံးပြုနိုင်သော နည်းလမ်းများသည် ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ကို မသုံးနိုင်သည့် သိုင်းသမားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိပေသည်။

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် ထိုအချိန်တွင် ရင်းနှီးလှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လက်ထဲရှိ သစ်သားတုတ်တိုသည် ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားပြီး အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော ထက်မြက်လှသည့် ဓားသွားတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားနှင့် တိုက်ကွက်ပေါင်းများစွာ ဖလှယ်ခဲ့စဉ်က... သူ ဓားကို လုံးဝ မထုတ်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခု ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီး ရောက်လာသည်နှင့်... သူသည် ဓားအိမ်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး ဓားအရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော လူအပေါင်းသည် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရိုသေခန့်ညားမှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။

တကယ်လို့ ၎င်းတို့ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်... ဒီဝတ်စုံဖြူနဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က တုန်းရှန့်နိုင်ငံမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ရမယ်...

“နန်းတော်သခင်... ကျုပ်ရဲ့ဒဏ်ရာကို ကုသပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရူးသွပ်ရိုသေသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်၊ သူ၏ ကမ္ဘာထဲတွင်... အရှေ့ရှိ ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် လောက၏ နံပါတ်တစ် အားအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်!

“ထိုက်အာ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ လောကီရေးရာ အားပြိုင်မှုတွေထဲမှာ ဝင်ရောက်ပတ်သက်နေရတာလဲ မင်းတို့ ထိုက်အာနန်းတော်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က... ကျင့်စဉ်လမ်းကို လိုက်စားပြီး နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေဖို့ မဟုတ်ဘူးလား...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ကျင့်စဉ်လမ်းရဲ့ အဆုံးအစွန်ထိ လျှောက်လှမ်းပြီးပြီ... ဒါကြောင့်ပဲ ကျုပ် တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့တာ...”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်ရင်း

“မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား... လောကီရေးရာ ကိစ္စတွေကိုတော့ လောကီနည်းလမ်းအတိုင်းပဲ ဖြေရှင်းကြရင် ဘယ်လိုလဲ... ရှန်ဝူးဌာနက လီကော်ကျူးကို ခေါ်ယူပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းချင်တာ... ရှင့်အနေနဲ့ သူ့သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ပါ...”

အတိအကျ ထိုအချိန်တွင်... လီကော်ကျူးသည် လီအိမ်တော်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှသော ဤလီအမတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာအမူအရာများ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

“လီအမတ်ကြီး... မင်း ဘာလို့ ထွက်လာတာလဲ၊ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး အနားယူနေပါ...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ခေါင်းကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျုပ် သူတို့နဲ့ လိုက်သွားမယ်...”

လီကော်ကျူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မဖြစ်ဘူး...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ထဲရှိ ရှည်လျားသော ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ကာ ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက်

“အဲဒီတုန်းက တိုက်ပွဲက မပြီးသေးဘူး... ဒီတစ်ခါ ထပ်ပြီး တိုက်ကြစို့...”

သို့သော် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးကမူ... သူမ၏ အကျီလက်အိုးကို သာသာလေး တစ်ချက်သာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော လေမုန်တိုင်းတစ်ခု ဝုန်းကနဲ တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် မမြင်ရသော ဘီလူးလက်ဝါးကြီးတစ်ခု၏ ဖမ်းဆီးရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသလိုမျိုး... အိမ်နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားခဲ့ပြီး ပျက်စီးသွားသော အုတ်ခဲပုံကြီးအောက်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်နှံသွားခဲ့တော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင်... တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားခဲ့တော့သည်။