အခန်း (၁၉၆၅-၁၉၆၆)

အခန်း (၁၉၆၅) - ဒါဆိုရင် အစ်မ သတိထားပါဦ

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ဝါးမျှော်စင်ပေါ်တွင် စာပေပညာရှိကြီး တစ်စုသည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး အချင်းချင်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

၎င်းတို့သည် တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ အထက်တန်းလွှာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် သိုင်းလောကနှင့်လည်း ဆက်ဆံရေး အတော်အတန် နက်ရှိုင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လောက၏ အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အစွမ်းသတ္တိများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း အနည်းငယ်မျှ သိရှိနားလည်ထားကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့်... စောစောက လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ၎င်းတို့ ကြိုတင်တွက်ဆမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော်... မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လှသော သူပင်လျှင် ထိုက်အာနန်းတော် သခင်၏ ရှေ့မှောက်၌ တစ်ကွက်မျှပင် တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ လွင့်စင်သွားလိမ့်မည်ဟု... ၎င်းတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

ဒီလိုဆိုလျှင်... ဓားထုတ်ခြင်းနှင့် ဓားမထုတ်ခြင်းက ဘာများ ကွာခြားတော့မှာလဲ။

“ကျွန်မ ပြောပြီးပြီလေ... ကျင့်စဉ်လမ်းပေါ်မှာ အဆုံးအစွန်ထိ လျှောက်လှမ်းပြီးပြီလို့...”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးသည် အုတ်ခဲကျိုးများအောက်တွင် ဖိမိနေသည့် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံထဲတွင် မာနထောင်လွှားမှု တစ်မျိုး ကိန်းအောင်းနေပြီး ထိုမျှမက အထီးကျန်ဆန်မှု တစ်ခုကိုပါ ကြားသိနိုင်ပေသည်။

သူမသည် တစ်ဦးတည်း ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေရင်း လောကီလူသား ပုရွက်ဆိတ်များကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး... ဤလောကတွင် သူမနှင့် ရင်ဘောင်တန်း ရပ်တည်နိုင်မည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့သည့်အလား။

ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုစိတ် မရှိဘဲ သက်ပြင်းချရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင်... ဤလောက၏ အထွတ်အထိပ်က ဘယ်နေရာမှာ လမ်းဆုံးမည်ကို လုံးဝ မသိရှိနိုင်ကြချေ။

“နန်းတော်သခင်က... တကယ့်ကို နတ်ဘုရားပဲ...”

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်နေမိပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ အပြည့် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

ရှန်ဝူးဌာနမှ စစ်သူကြီး သုံးယောက်သည် ထိုအချိန်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေမိသော်လည်း လက်အောက်ငယ်သားများကို လီကော်ကျူးအား ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်။

ယခုအခါ လီကော်ကျူး၏ ဘေးတွင်ရှိသော မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ အိမ်တော်တွင်းရှိ သာမန် အစောင့်အရှောက်လေးများက သူ့ကို မည်သို့ ကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မည်နည်း။

ဒါက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။

အရေးကြီးသော ကိစ္စကြီး အောင်မြင်တော့မည့်အလား ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်၏ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လီအိမ်တော်ထဲတွင် ဆိတ်ငြိမ်အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက် ရှိနေသေးကြောင်း သိထားကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အတွင်း ဝူချင်းဖုန်းနှင့် ဘေးရှိလူတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် အံ့ဩမှု၊ လေးနက်မှု၊ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှဉ်တွဲလျက် ပေါ်ထွက်နေသည်။

“ထိုက်အာနန်းတော်သခင်ရဲ့ အခုလက်ရှိ နည်းလမ်းတွေက... တကယ့်ကို နတ်ဆိုးတွေ နတ်ဘုရားတွေလိုပဲ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ၊ တကယ်လို့ သူမသာ နန်းတော်ထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားမယ်ဆိုရင်... မဟုတ်မှလွဲရော...”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူမ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာတာက ငါ့အဖေ ငယ်စဉ်တုန်းက သူမနဲ့ သံယောဇဉ် အနည်းငယ် ရှိခဲ့လို့ပဲ၊ လီကော်ကျူးကို ဖမ်းဆီးဖို့ ကူညီပေးတာက သူမရဲ့ အဆုံးအစွန်ပဲ၊ သူမကို နန်းတော်ထဲအထိ သွားခိုင်းရင် သူမ သွားမှာမဟုတ်ဘူး...”

ဝူချင်းဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးယောင်သန်းလျက်

“ဒီနေ့ လီကော်ကျူးသာ ရှန်ဝူးဌာနထဲကို ရောက်သွားရင်... ဒီတုန်းရှန့်နိုင်ငံက ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့အဖေ ပြောသမျှ ဖြစ်ရမယ်၊ နန်းတော်ထဲ ဝင်တာ မဝင်တာက ဘာများ ကွာခြားသွားမှာလဲ...”

“အဲဒီ ဆိတ်ငြိမ်အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်ကကော...”

“ဟက်... အမှိုက်တွေ သက်သက်ပါပဲ...”

ဝူချင်းဖုန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

...

...

လီကော်ကျူးသည် မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည့် ရှန်ဝူးဌာန ကျွမ်းကျင်သူများကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ အုတ်ခဲကျိုးများကို ဖယ်ရှားကာ အောက်တွင် ခံနေရသည့် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို တူးဖော်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် သူသည် သိုင်းပညာ လုံးဝ မရှိသော သက်သက်မဲ့ စာပေသမား သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် အုတ်ခဲအနည်းငယ်ကို ဖယ်ပြီးသည်နှင့် အမောတကော ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လီအာမန်သည် လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ လီကော်ကျူး၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ သံကြိုးများ ခတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ခဏလောက် နေပါဦး...”

“နေပါဦး ဟုတ်လား မင်းက...”

လီအာမန်က မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လန်တောက်ချွန်းက မိမိကို ပြုံးပြုံးကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး သိစိတ်အရ ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ထံသို့ လှမ်းကြည့်မိလိုက်သည်။

“နန်းတော်သခင်... လီအိမ်တော်မှာ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက် နေထိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါက အဲဒီနှစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်...”

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား၏ အကြည့်သည် ဖန့်ချန်တို့ အုပ်စုပေါ်သို့ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ထံတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်ရှိ လီယွီအာ နှင့် ဖန့်ရှောင်ပန်း၊ ထို့ပြင် လီအိမ်တော်၏ အိမ်စေများကိုမူ သူက အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ချေ။

လန်တောက်ချွန်းက လက်ကို သာသာလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... အုတ်ခဲကျိုးပုံကြီးသည် ချက်ချင်းပင် လုံးဝ လွင့်စင်သွားပြီး အောက်ရှိ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီကော်ကျူးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို ချက်ချင်း ဖေးမကာ ထူမတ်လိုက်ပြီး လန်တောက်ချွန်း၏ နောက်ကွယ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

လီအာမန်သည် စိတ်ထဲတွင် တော်သေးသည်ဟု ရေရွတ်မိနေသည်၊ ကံကောင်း၍ မိမိ ထိုစကားကို ဆဲဆိုမပစ်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလောင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

“ဒီမိန်းမရဲ့ နည်းလမ်းတွေက... သာမန် မဟုတ်တော့ဘူး...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် သတိပြန်လည်လာပြီး ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ လီကော်ကျူးအား တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း လွတ်အောင်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှာ... ကျုပ် သူ့ကို ထပ်ပြီး တားဆီးနိုင်မလား ကြည့်ရမယ်...”

“မင်း တားဆီးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ကျုပ်တို့ဆီပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါ...”

လန်တောက်ချွန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

လီကော်ကျူး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်သည်။

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် ဆန်းပြားသော အမူအရာဖြင့် လန်တောက်ချွန်းကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး လီကော်ကျူးထံသို့ အမေးအမြန်း သဘောဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လီကော်ကျူးက ခေါင်း ညိတ်ပြသည်ကို မြင်မှသာ... အရှေ့ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်သည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက လီအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်နေထိုင်ခဲ့သည့် ဆိတ်ငြိမ်အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူသည် မူလက ဤနှစ်ယောက်ကို အထင်မမြင်သေးဘဲ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ထည့်မထားခဲ့သော်လည်း... ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့ ထွက်မပြေးဘဲ ရင်ဆိုင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်က မည်သို့ရှိစေကာမူ အနည်းဆုံးတော့ ယောက်ျားကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

“ဆရာတို့နှစ်ယောက်... ဆရာတို့ ရင်ဆိုင်ရမှာက ထိုက်အာနန်းတော် သခင် ဖြစ်တယ်၊ သူမက သိုင်းပညာကနေ ကျင့်စဉ်လမ်းထဲကို ဝင်ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သတိထားကြပါ...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက သတိပေးလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကျုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမှာလည်း မဟုတ်ဘူး...”

လန်တောက်ချွန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် ထိုစကားကြောင့် ကြောင်အသွားရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်... ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ပြီး ဖြစ်သည်။

“ဆရာတို့နှစ်ယောက်က တုန်းရှန့်နိုင်ငံမှာ တစ်ခါမှ မျက်နှာမပြဖူးဘူးနော်...”

“ကျုပ်ကတော့ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် လာတာပါ...”

လန်တောက်ချွန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ကျုပ်ကတော့... အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာခဲ့ဖူးတယ်...”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာ၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာခဲ့ဖူးတာ။

လူတိုင်းက ထိုနှစ်ယောက်၏ စကားထဲတွင် တစ်စုံတခုကို ခိုင်းနှိုင်းထားသည့် အနက်အဓိပ္ပာယ် ရှိနေနိုင်သည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

“ဆရာတို့နှစ်ယောက်က ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ... သူလိုမျိုးပဲ ကျွန်မရဲ့အရှေ့မှာ လာပြီး တားဆီးမလို့လား...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားရှိရာသို့ လက်ညှိုး သာသာလေး ထိုးပြလိုက်သည်။

“မင်းကို တားဆီးမှာက... ကျုပ်တို့ မဟုတ်ဘူး...”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဖန့်စီနီယာတို့က အစ်မကို တားဆီးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သမီးက တားဆီးမှာ...”

လီယွီအာ သည် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

ဖန့်ရှောင်ပန်းကလည်း လိုက်မသွားဘဲ နောက်ကနေ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးရိပ်များဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

လီကော်ကျူးသည် ချက်ချင်းပင် ကြောင်အသွားပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် အသံတိုးတက်ဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“ယွီအာ... သမီး ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ပြန်လာခဲ့စမ်း...”

“အဖေ... ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဖန့်စီနီယာက သမီးကို ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းအချို့ သင်ပေးထားတယ်၊ သမီး တကယ်ပဲ ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို တားဆီးနိုင်ရင် တားဆီးနိုင်မှာပါ...”

နတ်မိမယ်ယွီက ဆိုလိုက်သည်။

လီကော်ကျူးသည် လုံးဝ စကားအအ သွားရတော့သည်၊ သူသည် ဖန့်ရှောင်ပန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး ယွီလေးကို သွားရောက်ဆွဲခေါ်ခိုင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း... ဖန့်ရှောင်ပန်းကမူ ကြားရုံမျှသာ ရှိပြီး သူ့ကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားလေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးသည် ယွီလေး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လီကော်ကျူးနှင့် စိတ်ကူးချင်း ဆင်တူနေကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဆန်းပြားသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လျက်... အရှေ့ရှိ မိန်းကလေးသည် တကယ့်ကို အခြေအနေ အချိန်အခါကို နားမလည်လွန်းလှဟု ခံစားမိကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်... မည်သို့ လာရောက် ကစားစရာ လုပ်နေရသနည်း။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်။

“လီယွီအာက အမြဲတမ်း လိမ္မာပါးနပ်တဲ့သူပါ... ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်နေရတာလဲ၊ အဲဒီနှစ်ယောက်ဆီကနေ တစ်ကွက် နှစ်ကွက်လောက် သင်ယူရုံနဲ့... ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား...”

ဝူချင်းဖုန်းသည် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းမိလိုက်သည်။

ဘေးရှိလူကလည်း မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များဖြင့်

“ဖြစ်နိုင်တာက သူမက တမင်သက်သက် လုပ်ပြနေတာနေမှာပါ၊ တကယ်တမ်း လှုပ်ရှားမှာက အဲဒီနှစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်... ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို သတိထားဖို့ လှမ်းပြီး သတိပေးရမလား...”

“မလိုဘူး... မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားတောင် သူမလက်ထဲမှာ တစ်ကွက်မျှ မခံနိုင်တာ... အဲဒီနှစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကို မှောက်လှန်နိုင်မှာမို့လို့လား...”

ဝူချင်းဖုန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

...

...

“မင်းက ဘယ်တုန်းကမှ သိုင်းမသင်ခဲ့ဘူးပဲ... ဘာကိုသုံးပြီး ငါ့ကို တားဆီးမလို့လဲ...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က နတ်မိမယ်ယွီကို ပြုံးစစဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဖန့်စီနီယာ သင်ပေးထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးမှာပါ၊ ဖန့်စီနီယာ ပြောတာတော့... ဒီနည်းလမ်းကို တတ်မြောက်သွားရင် အနည်းဆုံးတော့ တုန်းရှန့်နိုင်ငံမှာ ပြိုင်ဘက် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ဘူးတဲ့၊ ကံကောင်းချင်တော့ သမီးရဲ့ ပါရမီကလည်း မဆိုးလှဘူးဆိုတော့... ဒီနေ့ပဲ ဒီနည်းလမ်းကို တရားဝင် တတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်...”

နတ်မိမယ်ယွီသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း

“အစ်မက ကြည့်ရတာ အရမ်းလှတာပဲ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက အစ်မက သမီးရဲ့ အဖေနဲ့ ရန်သူဖြစ်နေတယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ သမီးအနေနဲ့ ဖန့်စီနီယာရဲ့ ဆန်းပြားတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးပြီး အစ်မနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ရတော့မှာပေါ့...”

“မင်းပြောတဲ့ ဖန့်စီနီယာဆိုတာ... သူလား...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က ဖန့်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက်... သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းမိလိုက်ပြီး နတ်မိမယ်ယွီကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“လာလေ... မင်းရဲ့ ဆန်းပြားတဲ့ နည်းလမ်းက ဘယ်လောက်အထိ ထူးခြားဆန်းကြယ်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြသလိုက်စမ်းပါ...”

“ဒါဆိုရင် အစ်မ သတိထားပါဦး...”

နတ်မိမယ်ယွီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူထပ်သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံအုပ်မိသွားခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၁၉၆၆) - ကျုပ်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ

အခြားသူများကမူ ယခုအချိန်တွင် နတ်မိမယ်ယွီ၏ အခြေအနေကို မမြင်နိုင်ကြဘဲ သူမအနေဖြင့် ဟန်ရေးပြကာ လူလှည့်စားနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။ သူမနှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ရှိနေသည့် လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ပင် လှောင်ပြောင် သရော်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သို့သော်... ထိုက်အာနန်းတော် သခင်မှာမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်နားလည်ထားပြီးသား ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက်... နတ်မိမယ်ယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းနီးပါးအထိပင် တိုးတက်ချဉ်းကပ်လာနေကြောင်းကို ထက်မြက်စွာ ရိပ်မိလိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး... စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာလျက် ဖန့်ချန်ထံသို့ သိစိတ်အရ လှမ်းကြည့်မိလိုက်တော့သည်။

နဂိုက သိုင်းပညာ လုံးဝ မသင်ကြားဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ဤပုဂ္ဂိုလ်က ရက်ပိုင်းမျှ လမ်းညွှန်ပြသရုံဖြင့် ကျင့်စဉ်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အဆင့်အထိ တကယ်ပဲ ပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့တာလား။

“မဖြစ်နိုင်တာ... ကြည့်ရတာ လီကော်ကျူးရဲ့ သမီးက တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒီနေ့မှာပဲ ကျင့်စဉ်လမ်းထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့တာနေမှာ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ငါနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့... အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်...”

ဤသို့ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ထိုက်အာနန်းတော် သခင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တည်ငြိမ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်မိမယ်ယွီတွင် မည်သည့် နည်းလမ်းမျိုး ရှိသည်ကို ကြည့်ရှုရန် အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

နောက်စက္ကန့်တွင်မူ... နတ်မိမယ်ယွီ၏ လက်ထဲ၌ နတ်ရိုက်နှင်တံ တစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဖျန်း...

ပြင်းထန်လှသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ၎င်းသည် ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ထံသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမှင်များ ထောင်ထွက်သွားရပြီး... ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ အစွယ်များက မိမိ၏ လည်ပင်းနားသို့ ကပ်လာသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူမသည် ဤနတ်ရိုက်နှင်တံ၏ ရိုက်ချက်ကို ခုခံရန်အတွက် မိမိတတ်မြောက်ထားသော ဆန်းပြားသည့် နည်းလမ်းပေါင်းများစွာကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သို့သော်... သူမ၏ နည်းလမ်းများသည် နှင်တံ၏ အရှေ့တွင် ရေထဲကလမင်း၊ မှန်ထဲကပန်းပမာ ဖြစ်သွားပြီး ထိမိရုံမျှဖြင့် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

နှင်တံသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားပြီး သူမအား ပေပေါင်းရာချီ၍ လွင့်စင်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

သူမကို သိစိတ်အရ လှမ်း၍ ဖမ်းထိန်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည်... ထိုက်အာနန်းတော် သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမိရုံရှိသေး၊ သူမထံတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော နှင်တံ၏ လက်ကျန် အရှိန်အဝါကြောင့် ပေပေါင်းရာချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကာ ရှန်ဝူးဌာန ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို ဆောင့်မိသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုရှန်ဝူးဌာန ကျွမ်းကျင်သူများလည်း ထိုလက်ကျန် အရှိန်အဝါ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်မထနိုင်တော့ချေ။

“ဘယ်လိုလုပ်... ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားတစ်ယောက် အလှည့်ကျ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်၏ အစွမ်းသတ္တိက မည်မျှအထိ ပြင်းထန်လွန်းသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။ သို့သော် ယခုအခါ... သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း၏ သမီးဖြစ်သူက သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော နည်းလမ်းတစ်ကွက်တည်းဖြင့် ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို တိုက်ရိုက် အနိုင်ယူပစ်ခဲ့သည် တကား။

လီကော်ကျူး၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်သက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ယွီလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် မိမိမျက်စိရှေ့မှ မိန်းကလေးအား မိမိ ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ကာ ပျိုးထောင်ခဲ့သည့် သမီးဖြစ်သူ ဟုတ်မှဟုတ်ပါစဟု ယောင်ဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဖန့်ချန်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ သမီးကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ခဲ့ဖူးချေ။ သို့ဆိုလျှင်... အခုလက်ရှိတွင် အမှန်တရားမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

တကယ့်ကိုပင် ဤအဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူက ရက်ပိုင်းမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် မိမိ၏ သမီးကို ထိုက်အာနန်းတော် သခင်အား တစ်ကွက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူနိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

“ဒါက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်လို့လား...”

လီကော်ကျူးသည် မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်မေးမြန်းနေမိသော်လည်း မည်သည့် အဖြေမှ ရှာမတွေ့နိုင်ချေ။

ယနေ့ လှုပ်ရှားမှုတွင် နိုင်ဖဲကိုင်ထားရသည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည့် ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်မှာမူ... ယခုအချိန်တွင် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြတော့ချေ။

၎င်းတို့သည် မျက်လုံးများကိုပင် ဟိုဟိုဒီဒီ မကြည့်ရဲကြတော့ဘဲ ယွီလေးကိုလည်း မော့မကြည့်ရဲ၊ ဖန့်ချန်ကိုလည်း တည့်တည့်မစိုက်ကြည့်ရဲကြတော့ချေ။

လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်အသီးသီးတို့မှာလည်း... ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာများတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အကြည့်များကမူ အနည်းငယ် မှင်သက်အူကြောင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ လီကော်ကျူးရဲ့ သမီးကသာ လောကမှာ နံပါတ်တစ် အားအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်... လီအမတ်ကြီးနဲ့ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးတို့ကြားက အားပြိုင်မှုရဲ့ သဘောသဘာဝက လုံးဝ ဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားရတော့မည်။

အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းသတ္တိသည်... အာဏာစက် အရှိန်အဝါ၏ အထက်တွင် မလွဲဧကန် တည်ရှိနေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုလက်ရှိ တုန်းရှန့်နိုင်ငံသည် အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို အမှန်တကယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝါးမျှော်စင်ပေါ်တွင် စာပေပညာရှိကြီးများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ပြီးရင်... တုန်းရှန့်နိုင်ငံမှာ ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ကျုပ်တို့ကော... ဆက်ပြီး ကြားနေပဲ နေကြမှာလား...”

“တကယ်တော့ ကျုပ်က လီကော်ကျူးရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို တော်တော်လေး ထောက်ခံပါတယ်၊ ကျုပ်တို့ တုန်းရှန့်နိုင်ငံက နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ဘူး၊ အိမ်တိုင်းက အသုဘအဝတ်ဖြူတွေ ဆင်ယင်ရမယ်ဆိုရင်တောင်... ဆန့်လန်နိုင်ငံတို့နဲ့ အဆုံးအထိ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ်...”

“ဒါဆို... ကျုပ်တို့ ဟိုဘက်ကို သွားကြမလား...”

“ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ...”

...

...

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပေါ်တွင် ဝူချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်

“ဝူရှုန်း... ကျုပ် လူတွေကို အရင်လွှတ်ပြီး ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးကို မြို့တော်ကနေ ဘေးကင်းအောင် ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်မယ်၊ ဒီကာလအတောအတွင်း မြို့တော်မှာ ခဏမနေတာ ပိုကောင်းမယ်... နောက်မှ အခြေအနေကို ပြန်ကြည့်ကြတာပေါ့...”

“ထွက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ တကယ်လို့ ထွက်သွားရင်... ဘာအခွင့်အရေးမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဝူချင်းဖုန်းက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ လီယွိအာရဲ့ အခုလက်ရှိ အစွမ်းက...”

“ကိစ္စမရှိဘူး... လီကော်ကျူးက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့သူပဲ၊ သူ့သမီးမှာ ဒီလိုအစွမ်းရှိနေရင်တောင် စည်းကမ်းဘောင်အပြင်ဘက်ကနေ မဆင်မခြင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုပဲ... သိုင်းလောကက အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ သူ အမုန်းဆုံးကလည်း အဲဒီလို သိုင်းလောကက သတ်ဖြတ်မှုတွေကိုပဲ...”

ဝူချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး အခြေအနေမှာ စောစောကလောက် မဆိုးရွားတော့သကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကျုပ်တို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်၊ လီကော်ကျူးက ကျုပ်အဖေကို မတရား စွပ်စွဲထောင်ချောက်ဆင်တာ ဖြစ်ကြောင်း အချက်အလက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ပြနိုင်သရွေ့... ကျုပ်အဖေဘက်က အမတ်တွေက လီကော်ကျူးကို မိမိဘာသာ ရာထူးကနေ အနားယူသွားအောင် ဖိအားပေးနိုင်လိမ့်မယ်...”

“ဒါပဲ မျှော်လင့်ရတော့တာပေါ့...”

...

...

“လီအမတ်ကြီး... ကျုပ်တို့ မင်းကို ကူညီဖို့ လာခဲ့ပါပြီ...”

စာပေပညာရှိကြီး တစ်စုသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ရှန်ဝူးဌာနကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုမောင်းထုတ်ရင်း လီကော်ကျူး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်မှာမူ လုံးဝ ပြန်လည်မချေပရဲကြချေ၊ ၎င်းတို့သည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေမိကြသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤစာပေပညာရှိကြီးများ ပေါ်လာခြင်းသည် အခြေအနေကို လီကော်ကျူးအတွက် ပိုမို အကျိုးရှိသွားစေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းသည် တုန်းရှန့်နိုင်ငံတွင် အထွတ်အထိပ် မဟုတ်ကြသေးသော်လည်း အင်အားစုပေါင်းများစွာကို ကိုယ်စားပြုထားကြသဖြင့် စုစည်းမိသွားချိန်တွင် အလွယ်တကူ လျစ်လျူရှု၍မရသော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လီကော်ကျူးကမူ ထိုစာပေပညာရှိကြီးများကို လောကဝတ်အရ အရောတဝင် မလုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်... ယွီလေးထံသို့ ပြန်လည်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သိချင်စိတ်နှင့်အတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှဉ်တွဲနေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာနည်းလမ်းလဲ...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံမှာ ပျက်စီးရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရအားဘဲ မျက်လုံးများကိုသာ ယွီလေးထံသို့ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူမသည် နှင်တံ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံရသည့် ထိုခဏချင်းမှာပင်... မိမိ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဆရာ သင်ပေးထားတာပါ... နတ်ရိုက်နှင်တံ လို့ ခေါ်တယ်...”

ယွိလေးက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်

“အစ်မက သင်ချင်တယ်ဆိုရင်... ဆရာ့ကို တပည့်အဖြစ် ဂါရဝပြုလိုက်လေ...”

“ဆရာ...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် ခဏမျှ ဝေဝါးအူကြောင်သွားပြီးနောက်... ရုတ်တရက် ဖန့်ချန်၏ ထံသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးကပ်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်၍ ဦးချလိုက်တော့သည်။

“ကျွန်မ ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ... ကျွန်မတစ်သက်လုံး သခင်ခိုင်းသမျှကို ဘေးကနေ ပြုစုလုပ်ကျွေးပါ့မယ်...”

“...”

လူတိုင်းသည် တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ နံပါတ်တစ် အားအကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဟု အများက သတ်မှတ်ထားကြသော ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က... ၎င်းတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ဂါရဝပြုနေသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်... အရာအားလုံးသည် အိမ်မက်ကဲ့သို့ ဝေဝါးဆန်းပြားနေသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

“ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ မင်းကို သင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်...”

ဖန့်စီနီယာက လန်တောက်ချွန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း

“မင်းက ကျင့်စဉ်လမ်းရဲ့ အဆုံးအစွန်ထိ ရောက်ပြီလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ အမှန်ပဲ... မင်းအတွက်တော့ အဆုံးအစွန် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ဒီကမ္ဘာလောကကြီး အတွက်တော့ မင်းက အစပျိုးတဲ့ နေရာမှာပဲ ရှိသေးတာ၊ သင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို ဆရာတင်လိုက်ပေါ့...”

“ငါလား...”

လန်တောက်ချွန်းသည် ဆန်းပြားသော အမူအရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ဤပြဿနာကို ဝင်ရောက်မပတ်သက်ချင်သော်လည်း... ရုတ်တရက် ဤအမျိုးသမီးသည် ကျွယ်မင်နတ်နန်းတော် ၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦး၏ ဝိညာဉ်ဝင်စားခြင်း ဖြစ်နေနိုင်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဖန့်ချန်က မိမိအား ဘာဖြစ်လို့ တပည့်ခံခိုင်းရမည်နည်း။

ဤသို့ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် လန်တောက်ချွန်းသည် ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်လိုက်ကာ

“ဘယ်လိုလဲ... ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ဆည်းကပ်ဖို့ ဆန္ဒ ရှိရဲ့လား၊ ငါ့မှာလည်း နည်းလမ်း အနည်းငယ်တော့ ရှိပါတယ်...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ် မရဲသေးချေ။

လန်တောက်ချွန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် လက်ကို သာသာလေး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... တမုဟုတ်ချင်းမှာပင် ကောင်းကင်ထက်မှ မရေမတွက်နိုင်သော လင်းလက်တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများ ဝုန်းကနဲ လိပ်ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။ လူတိုင်းက ကြယ်ပျံမိုးရွာသွန်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသော်လည်း ထိုအလင်းတန်းများ နီးကပ်လာသည့်အခါမှသာ... ၎င်းတို့သည် ဆန်းပြားလှသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအင်များ တောက်ပနေသည့် ဓားမြှောင် များ ဖြစ်နေကြောင်း အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဆန်းပြားလှသည့် ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီးကြောင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

“ဒါ... ဒါကမှ တကယ့် နတ်ဘုရားရဲ့ နည်းလမ်းပဲ...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပေါ်တွင် ဝူချင်းဖုန်း၏ မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးများသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ ငါ့အဖေ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ အရင်ဆုံး စီစဉ်ပေးပါ... ငါတို့... အပြင်ဘက်မှာပဲ တစ်သက်လုံး သွားပြီး နေထိုင်ကြတော့မယ်...”