အခန်း (၁၉၆၇-၁၉၆၈)

အခန်း (၁၉၆၇) - ငါ အကုန်သဘောပေါက်သွားပြီ

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း အပြည့်ဖြင့် ဝေဝါးစိုက်ကြည့်နေကြသော အကြည့်ပေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသည့် ဓားရိပ်ဓားယောင်များပေါ်သို့ ကျရောက်နေတော့သည်။

အချို့သူများမှာမူ မိမိတို့ အိပ်စက်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၍ မျက်စိထဲတွင် ဝေဝါးကာ စိတ်မှားမျက်စိမှား ဖြစ်နေခြင်းလောဟုပင် သံသယဝင်နေကြသည်။

သို့သော်... ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီးနောက်၊ ရေအေးအေးဖြင့် မျက်နှာကို သေသေချာချာ ဆေးကြောကြည့်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ကောင်းကင်ယံထက်၌ ဓားရိပ်များ ဝေ့ဝဲနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။ ဤသို့ဖြင့် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ တကယ့် အမှန်တရား ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိသွားကြတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထိုဓားရိပ်များသည် ကောင်းကင်အမြင့်ပိုင်းတွင် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့နှင့် အလွန်တရာ ဝေးကွာလှပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက... ထိုပျံသန်းဓားမြှောင် တစ်စင်းချင်းစီမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဖိအားအရှိန်အဝါများကြောင့်ပင် ၎င်းတို့မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ဆီးဝမ်းမထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

လမ်းမကြီး

“ဒါ... ဒါကမှ တကယ့် နတ်ဘုရားရဲ့ နည်းလမ်းပဲ...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ယူခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးနှင့် ယခုနှစ်များအတွင်း တွေးခေါ်မြော်မြင် သိရှိခဲ့သမျှ သိုင်းပညာရပ် အားလုံးသည်... ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ ဥဿုံ တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ သိုင်းပညာ၏ အဆုံးအစွန်ထိ ရောက်ရှိသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး၊ သိုင်းပညာမှတစ်ဆင့် ကျင့်စဉ်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အသက်ရာကျော် ရှင်သန်နေသည့်တိုင်အောင် မအိုမင်းမပျက်စီးဘဲ အသက်ရှင်နေသော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဟု ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ... သူမသည် ဤမျှလောက်များပြားလှသော နှစ်ကာလပတ်လုံး တွင်းအောက်က ဖားသူငယ်တစ်ကောင်ပမာ လောကကြီးကို အပေါ်ယံမျှသာ မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ... ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ဆည်းကပ်ဖို့ ဆန္ဒ ရှိရဲ့လား...”

လန်တောက်ချွန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုနေရာမှာတင် တရားဝင် ဒူးထောက်ကာ ဆရာတင် ဂါရဝပြုလိုက်တော့သည်။

တုန်းရှန့်နိုင်ငံအတွင်း အမြဲတမ်း ကြားနေအဖြစ်သာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည့် စာပေပညာရှိကြီး တစ်စုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လျက် မှင်သက်သွားကြသည်။

ဒီလိုမျိုးသာ ဆိုရင်... ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာ အသုံးချလို့ရမယ့် လူ ဘယ်သူများ ကျန်ဦးမှာလဲ။

ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်မှာမူ... အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ၎င်းတို့ ရပ်နေသည့် နေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေကြပြီး ရှေ့တိုးရမလို နောက်ဆုတ်ရမလိုဖြင့် ဗာဟီရ ဖြစ်နေကြတော့သည်။

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရား တစ်ယောက်တည်းနှင့်တင် ၎င်းတို့တစ်ဖွဲ့လုံးကို အလွယ်တကူ ရှင်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ယခုအခါ ၎င်းတို့နှစ်ယောက်အပြင် ထိုက်အာနန်းတော် သခင်၊ လီအမတ်ကြီး၏ သမီးဖြစ်သူ လီယွီအာ၊ ထို့ထက်မက ပိုမို နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားဟု ယူဆရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦးပါ ရှိနေသေးရာ... ၎င်းတို့အနေဖြင့် လီကော်ကျူးကို ရှန်ဝူးဌာနသို့ 'ဖိတ်ခေါ်' ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်က ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းကာ လမင်းကို ဆွတ်ခူးရန် ကြံစည်သကဲ့သို့ပင် ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

ကြားနေစာပေပညာရှိများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရုတ်တရက် လီကော်ကျူးထံသို့ လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“လီအမတ်ကြီး... အခုအချိန်က ရန်သူကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပါပဲ...”

လီကော်ကျူးသည် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ ယနေ့ ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေများကို စဉ်းစားဆင်ခြင်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားနေပြီဖြစ်သော ဓားရိပ်များကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ... ဘေးနားရှိ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မင်း တိုက်နိုင်သေးလား...”

“အော်လီ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ အကုန်သဘောပေါက်သွားပြီပဲ၊ ငါကတော့ သဘာဝအတိုင်း တိုက်နိုင်သေးတာပေါ့...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ခပ်ပြုံးပြုံး ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်တို့ အုပ်စုထံသို့ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်ရှိရာသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိမိ စိတ်ကူးထဲတွင် လောက၌ အနှိုင်းမဲ့ နံပါတ်တစ်ဟု သတ်မှတ်ထားသော နန်းတော်သခင်သည်ပင် အခြားသူတစ်ဦး၏ တပည့်အဖြစ် ခံယူသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောပြရခက်သော ခံစားချက်တစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

“မင်းလည်း သွားပြီး ကူညီလိုက်ဦး...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ နန်းတော်သခင်...”

မူလက ရန်သူ ဖြစ်ခဲ့ကြသော အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးသည်... ယခုအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ အုပ်စုတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားကြသဖြင့်၊ မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် မဲ့လိုက်ကာ လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားကို အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင် ပြုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... ထိုရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး သုံးယောက်နှင့် တရားခွင်တွင် ရှိနေသော ရှန်ဝူးဌာန အရာရှိများ၊ ၎င်းတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ ဤကဲ့သို့သော စစ်ခင်းကျင်းမှုကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးကြချေ။ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ယောက်၏ ပြိုင်တူ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ အသက်ရှူပင် မှားချင်သွားကြသည်။

“ငါ အကုန်သဘောပေါက်သွားပြီ ဒါတွေ အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒီလီအာမန်က ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သား ဝူချင်းဖုန်းရဲ့ လူပဲ၊ သူက ဝူချင်းဖုန်းရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပြီး အဲဒီနေ့က သိုင်းသမားတွေကို အတင်းအကြပ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး စစ်ဆေးခဲ့တာ၊ လီအမတ်ကြီးကို မတရားစွပ်စွဲဖို့အတွက် ထွက်ဆိုချက်အတုတွေ ဖန်တီးခဲ့တာပဲငါ အကုန်သဘောပေါက်သွားပြီ”

ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး တစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အရာအားလုံးကို ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာမျိုး ဖော်ပြလိုက်ကာ... လီအာမန်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းရန် လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ကျန်ရှိနေသော ရှန်ဝူးဌာန စစ်သူကြီး နှစ်ဦးသည်လည်း တုံ့ပြန်မှု မနှေးလှပေ။ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် မိမိတို့၏ အမြင်များကို အလုအယက် ပြောဆိုကြတော့သည်။

“ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာချင်နေတာ သေချာတယ်”

“လီကော်ကျူးလိုမျိုး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ အရာရှိကြီးကိုတောင် သူက မတရား စွပ်စွဲရဲတယ်၊ တကယ့်ကို တုန်းရှန့်နိုင်ငံရဲ့ နံပါတ်တစ် အကျင့်ပျက် ခြစားတဲ့ လူယုတ်မာကြီးပဲ”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... ရှန်ဝူးဌာနသည် လီကော်ကျူး၏ ဘက်တော်သားများ ဖြစ်သွားသည့်အလား ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး၊ လီအာမန်ကိုလည်း စစ်သူကြီး သုံးယောက်ကိုယ်တိုင် အတင်းအကြပ် ဖမ်းဆီးချုပ်ကိုင်ကာ လီကော်ကျူးထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲမှ တုတ်တိုကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုသုံးယောက်ကို တားဆီးလိုက်ရင်း လီကော်ကျူးရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

“သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ...”

လီကော်ကျူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

စစ်သူကြီး သုံးယောက်သည် စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြတော့သည်။

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ဂုဏ်ထူးဆောင်လမ်းမကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားနေပြီး၊ သူ၏ ဦးတည်ချက်သည်ကား မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ထိုလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

စစ်သူကြီး သုံးယောက်သည် အလွန်အမင်း ရိုသေကျိုးနွံသော အမူအရာဖြင့် လီအာမန်ကို လီကော်ကျူး၏ ရှေ့မှောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဖန့်ချန်နှင့် လန်တောက်ချွန်းတို့ နှစ်ဦးကို အရင်ဆုံး ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုကြပြီးမှသာ လီကော်ကျူးကို အရိုအသေ ပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“လီအမတ်ကြီး... ဒီကောင်က လီအာမန်လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ကြားရသလောက်တော့ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးရင်းချာလည်း ဖြစ်ပြီး၊ ဟိုဝူချင်းဖုန်းနဲ့ အတော်လေး နီးစပ်တယ်လို့ သိရပါတယ်...”

“အော်... ငါ့ရဲ့ ဆွေမျိုးရင်းချာ ဟုတ်လား...”

လီကော်ကျူး၏ အကြည့်သည် လီအာမန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

လီအာမန်၏ မျက်နှာသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုံး ကျန်ရှိတော့သည့် မိမိ၏ အသက်ကယ်ကောက်ရိုးမျှင်လေးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည့်အလား အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်တော့သည်။

“လီအမတ်ကြီး... ကျွန်တော်လည်း လီမျိုးနွယ်စုက ဆင်းသက်လာတာပါ၊ မင်းရဲ့ အဝေးသင် ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ပါဗျာ၊ ကျွန်တော် အခုလို လုပ်ခဲ့ရတာတွေ အားလုံးက... ဝူချင်းဖုန်းရဲ့ အတင်းအကြပ် ခြိမ်းခြောက် စေခိုင်းမှုကြောင့်ပါ ”

“မင်းကို ငါ မှတ်မိသွားသလိုပဲ... မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက... ငါ့ဆီမှာ ရာထူးလာတောင်းဖူးတယ်၊ ငါက မပေးခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့အပေါ် အာဃာတ နည်းနည်း ရှိခဲ့တာပဲ...”

လီကော်ကျူးက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီအာမန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ မှတ်ဉာဏ်က ဤမျှလောက်အထိ ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားရတော့သည်။

“ဝူချင်းဖုန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက... ကျွန်မဆီကနေ ထိုက်အာနန်းတော်ရဲ့ အပြင်စည်းတပည့် တစ်စုကို တောင်းခဲ့ဖူးတယ်...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့်... လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ရှာဖွေစရာမလိုဘဲ ထင်ထင်ရှားရှား ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ပေါ်လွင်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝူချင်းဖုန်းကို အရင်ဆုံး ဖမ်းဆီးပြီး အမှုဖွင့် အရေးယူလိုက်ပါ...”

လီကော်ကျူးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ထိုစစ်သူကြီး သုံးယောက်သည် စိတ်အားတက်ကြွသွားကြပြီး၊ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က လီအာမန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

“လီအမတ်ကြီး... ဒါဆိုရင် ဒီကောင်ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ...”

“ဥပဒေအတိုင်း အပြစ်ပေးလိုက်ပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

...

...

ဆိတ်ငြိမ်လှပသော အိမ်တော်ဟောင်းကြီးတစ်ခုအတွင်း၊ ဝူချင်းဖုန်းသည် အလောတကြီးဖြင့် ဧည့်ခန်းမသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ နိုင်ငံ့အရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေသော ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ရှာဖွေလိုက်သည်။

“ချင်းဖုန်း... ကိစ္စတွေ အားလုံး အဆင်ပြေပြေ ပြီးသွားပြီလား...”

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ခပ်ပြုံးပြုံး မေးလိုက်သည်။

တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ အမတ်ကြီး လေးဦးကလည်း ဝူချင်းဖုန်းကို ပြုံးပြုံးကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုလီကော်ကျူးသာ ရှန်ဝူးဌာနထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဆိုလျှင်... ယနေ့ပြီးနောက် တုန်းရှန့်နိုင်ငံတွင် ၎င်းတို့အား တားဆီးပိတ်ပင်မည့်သူ မည်သူမျှ ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

၎င်းတို့ ဘာလုပ်ချင်သည်ဖြစ်စေ... နှုတ်မှ အမိန့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးမြောက်သွားပေလိမ့်မည်။

“အဖေ... ကိစ္စကြီး အကြီးအကျယ် ဖြစ်သွားပြီ...”

ဝူချင်းဖုန်းသည် မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ကိစ္စကြီး အကြီးအကျယ် ဖြစ်သွားပြီ ဟုတ်လား။

ထိုအမတ်ကြီး လေးဦးစလုံး ကြောင်အသွားကြသည်။

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း

“ဘာကိစ္စကြီး ဖြစ်ရမှာလဲ... တည့်တည့်ပဲ ပြောစမ်းပါ၊ ဒီဦးလေး လေးယောက်ကလည်း သူစိမ်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး...”

ဝူချင်းဖုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး၊ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အစအဆုံး အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်ကာ... ချက်ချင်းပင် တိုက်တွန်းလိုက်တော့သည်။

“အဖေ... ငါ ဂိုဏ်းစောင့်ရဲမက် တွေကို ငါတို့ကို မြို့တော်ကနေ ဘေးကင်းအောင် ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ၊ ငါတို့ အပြင်ဘက်မှာ ခဏလောက် သွားပြီး ပုန်းနေကြရအောင်...”

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးသည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြုနိုင်ဘဲ မှင်သက်နေမိသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုအမတ်ကြီး လေးဦးသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး...

၎င်းတို့သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။

“ထိုက်အာနန်းတော် သခင်က... အခြားသူတစ်ယောက်ကို ဆရာတင်လိုက်တယ် ဟုတ်လား၊ အဲဒီလူရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့် သက်ရှိနတ်ဘုရားလိုပဲလား...”

“ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရား ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိမှာလဲ... မျက်လှည့်ပြတာ နေမှာပါ...”

“အဖေ... မသွားရင် မမှီတော့ဘူး၊ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်”

ဝူချင်းဖုန်းက အသံတိုးတက်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ အခန်းအတွင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်လှမ်းနေကာ... ထို့နောက်တွင်မူ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“မကြောက်နဲ့... လီကော်ကျူးက စည်းကမ်းဘောင်အတိုင်း လုပ်တတ်တဲ့သူပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ အားနည်းချက် သက်သေအထောက်အထားတွေ သူ့လက်ထဲမှာ မရှိဘူး၊ သူ ငါ့ကို အရေးယူချင်တယ်ဆိုရင်တောင်... အဲဒီလောက် မလွယ်ကူပါဘူး...”

သို့သော် ဝူချင်းဖုန်းမှာမူ... လီကော်ကျူးက စည်းကမ်းဘောင်အတိုင်း လုပ်မလုပ် ဆိုသည့်အချက်ပေါ်တွင် မိမိ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မပုံအပ်ရဲချေ။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် မြို့တော်မှ ချက်ချင်း ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ချင်စိတ်သာ ရှိတော့သည်။

“အဖေ... အဖေက မသွားဘူးဆိုရင်... ကျုပ် အရင်ဆုံး အပြင်ဘက်ကို သွားပြီး ပုန်းနေရမလား ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိစ္စတော်တော်များများကို... ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှေ့ထွက်ပြီး လုပ်ခဲ့တာမို့လို့ပါ...”

ဝူချင်းဖုန်းက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်း သွားချင်ရင်လည်း သွားပေါ့... ဥတွေအားလုံးကို ခြင်းတောင်းတစ်ခုတည်းထဲမှာတော့ စုပုံမထားသင့်တာ အမှန်ပဲ...”

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“သွားမယ် ဟုတ်လား... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ...”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ... ထီးအမည်းတစ်ချောင်းကို ဆောင်းထားသည့် လူငယ်တစ်ယောက်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးတို့ အုပ်စုသည် ထိုရောက်ရှိလာသော သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်းပင် လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်ယွင်းသွားကြရတော့သည်။

အခန်း (၁၉၆၈) - ဒီပဲလှော်က တော်တော်စားလို့ကောင်းတယ်

“လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား... မင်း မေ့မပစ်နဲ့ဦး၊ အဲဒီတုန်းက မင်း ထိုက်အာနန်းတော်ကို သွားပြီး သိုင်းပညာ သင်ကြားခွင့်ရခဲ့တာ ငါ့အဖေက မင်းကို ထောက်ခံပေးခဲ့လို့ဆိုတာ...”

ဝူချင်းဖုန်းသည် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး စိမ်းပုပ်သွားကာ လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ရင်း အံကြိတ်၍ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအမတ်ကြီး လေးဦးမှာမူ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး... ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လျက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြကာ၊ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြတော့သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေအားလုံး... အခု အကုန်သေကုန်ကြပြီ...”

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားက ထိုအမတ်ကြီး လေးဦးကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံး ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ ဝူချင်းဖုန်းထံသို့ အကြည့်ကို ပြန်ပြောင်းလိုက်ရင်း

“ဒါက နန်းတော်သခင်ရဲ့ အလိုဆန္ဒပဲ၊ ငါ့ရဲ့ သဘောထားမဟုတ်ဘူး... ငါက သူမရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရုံသက်သက်ပါ...”

“နန်းတော်သခင်ရဲ့ အလိုဆန္ဒ ဟုတ်လား...”

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

“ငါနဲ့သူမနဲ့က ငယ်စဉ်ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့တာ၊ သံယောဇဉ်လည်း မနည်းလှဘူး... သူမက မင်းကို ငါ့ကိုသတ်ဖို့ စေခိုင်းလိုက်တာလား...”

“ဒါတော့ မဟုတ်ပါဘူး...”

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားက ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းသည် စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲမှ နှလုံးသားသည် လည်ပင်းဝအထိ ပြန်လည် ဆောင့်တက်သွားရပြန်သည်။

“နန်းတော်သခင်က ငါ့ကို မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားကို ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့်... ငါက ကူညီပေးဖို့ သက်သက်ပဲ လာခဲ့တာ...”

တောက်... တောက်... တောက်...

တုတ်တိုတစ်ချောင်းသည် တံခါးခုံကို ဖြည်းညင်းစွာ ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ၎င်း၏နောက်တွင်မူ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို အမည်းရောင်ပိတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ကပ်လျက် ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

“ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး... အကုန်သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက်... ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ခဏလောက် ချေးသုံးရလိမ့်မယ်...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားက ရယ်မော၍ ဆိုလိုက်သည်။

“လီကော်ကျူးက မိမိကိုယ်မိမိ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ပြီး အဂတိကင်းတဲ့သူလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုပဲ ဖြစ်ဖြစ်... စည်းကမ်းဘောင်အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်ဆိုပြီးတော့၊ အခုကျတော့ မင်းတို့လို သိုင်းလောကက လူမိုက်တွေကို ငါ့ကို သတ်ဖို့ စေခိုင်းတယ်ပေါ့လေ... သူက တကယ့်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိက္ခာအလွန်အမင်း စောင့်ထိန်းပြနေတာပဲ...”

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးက မထီမဲ့မြင် လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“လီကော်ကျူးက မိမိကိုယ်မိမိ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့သူလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး၊ ဒါတွေအားလုံးက အပြင်လူတွေ သမုတ်ကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ မူလက သူက ဒီလိုမျိုး နိုင်ငံရေး လှည့်ကွက်တွေကို အခုလောက်အထိ အမြန်ကြီး သဘောပေါက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါတွေအားလုံးက ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပဲ၊ မင်းက နောက်ကနေ တွန်းပို့ပေးလိုက်လို့... သူ့ရဲ့ အရိုးစွဲနေတဲ့ ခေါင်းမာမှုတွေအားလုံး လျှိုမြှောင်ထဲကို ကျဆင်းပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ၊ အခု ကျန်ရှိနေတာကတော့... တုန်းရှန့်နိုင်ငံကို ဝံပုလွေအုပ်ကြီးရဲ့ ဝါးမြိုခြင်း မခံရအောင် ကာကွယ်ချင်နေတဲ့ လီကော်ကျူး သက်သက်ပဲ...”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် စကားအဆုံးတွင် ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးရှိရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး၏ မျက်နှာထက်ရှိ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး၊ နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ဆတ်ခနဲ ဆိုသလို... အရိပ်နှစ်ရိပ်သည် ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် တိုးဝင်လာပြီး၊ ၎င်းတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အတွင်းအား အရှိန်အဝါများသည် မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားနှင့် လူ့လက်သီးနတ်ဘုရားတို့ထက်ပင် မနိမ့်လှချေ။

“မင်းတို့ ကောင်နှစ်ကောင်ကိုး”

မျက်မမြင် ဓားနတ်ဘုရားသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုနေရာတွင်တင် တမင်တကာ အရိုက်ခံရန် ရပ်နေသည့်အလား ရပ်တန့်နေလိုက်သည်။

လူ့လက်သီးနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း လေးနက်လှသော ခံစားချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းသော အမူအရာကြောင့် ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဗီဇအရ သိရှိလိုက်သည်။

သို့သော်... မည်သည့် အကြောင်းရင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကိုမူ သူ ချက်ချင်း စဉ်းစား၍မရနိုင်သေးချေ။

လေဟာနယ်ထဲမှနေ၍ နှင်တံတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုတိုးဝင်လာသည့် အရိပ်နှစ်ရိပ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။

ဖျန်း...

ရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်... ထိုအစွမ်းထက်လှသော အရိပ်နှစ်ရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးကာ လေထဲ၌ လွင့်ပြယ်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

“နတ်ရိုက်နှင်တံရဲ့ နည်းစနစ်က တော်တော်လေးတော့ ကျွမ်းကျင်လာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေမှာတော့... နောက်ထပ် အများကြီး ပွတ်သပ်ဖို့ လိုအပ်သေးတယ်...”

ဖန့်ချန်နှင့် နတ်မိမယ်ယွီ တို့သည် ဧည့်ခန်းမအတွင်းသို့ ယှဉ်တွဲလျက် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာကြပြီး၊ ဖန့်ချန်က နတ်မိမယ်ယွီ စောစောက ထုတ်ဖော်လိုက်သည့် နတ်ရိုက်နှင်တံ၏ နည်းစနစ်အပေါ် လမ်းညွှန်ချက်ပေးကာ ဝေဖန်သုံးသပ်လိုက်သည်။

ဝူချင်းဖုန်းသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လုံးဝ ဥဿုံ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“မင်းတို့က တကယ့်ကိုပဲ... ငါတို့ ဝူမိသားစုအတွက် ရှင်သန်ခွင့် လမ်းစလေး တစ်ခုတောင်... ချန်မထားပေးတော့ဘူးပေါ့လေ... ဟုတ်လား...”

သူသည် ခြေမခိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက်လဲကျသွားကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေမိသည်။

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည့် လီယွီအာ ရောက်လာသည်ကိုပင် ထားလိုက်ဦး... ယခုအခါတွင်မူ သက်ရှိနတ်ဘုရားဟု ယူဆရသည့် ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကိုယ်တိုင်ပါ နောက်ကနေ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... ယနေ့ ဝူမိသားစုအတွက် မည်သည့် ရှင်သန်ခွင့် လမ်းစမျိုး ရှိနိုင်တော့မည်နည်း။

“ဖန့်ဆရာက ပြောတယ်... ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး စနစ်တကျ ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်တဲ့၊ ဒါတွေပြီးရင်... ကျွန်မက ဖန့်ဆရာနဲ့အတူ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ပြီး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံရတော့မှာ...”

ယွီနတ်မိမယ်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်

“ဒါကြောင့်... နင်တို့ ဝူမိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ထပ်ပြီး အချိန်မဆွဲချင်တော့ဘူး၊ ဒီနေ့ မင်းတို့ကို အပြစ်ပေးအရေးယူမယ့် နည်းလမ်းတွေ ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက်... မင်းတို့ကို တုန်းရှန့်နိုင်ငံမှာ ဆက်ပြီး အခြေစိုက်ခွင့် မပေးနိုင်တော့တာ သဘာဝပဲ...”

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

ဝူအမတ်ချုပ်ကြီးသည် ရန်သူနှင့် ပူးပေါင်းကာ နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်ဖျက်မှုဖြင့်... သူ၏ မိသားစုဝင် တစ်ရာကျော်နှင့်တကွ မြို့တော်တံခါးပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရကာ အားလုံး ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

၎င်းနှင့်အတူ ကွပ်မျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသူများထဲတွင် ဝူအမတ်ချုပ်ကြီး၏ ရင်းနှီးသော ဘက်တော်သား အရာရှိ အများအပြားလည်း ပါဝင်ပေသည်။

တိုတောင်းလှသော အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် တုန်းရှန့်နိုင်ငံ၏ အခြေအနေမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သဖြင့်... ရန်သူနိုင်ငံများပင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရအားဘဲ မှင်သက်သွားကြရတော့သည်။

...

...

မကြာမီ ဝေးလံသော နေရာသို့ ခရီးထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့်... လီကော်ကျူးသည် နှုတ်ဆက်ပွဲ အခမ်းအနား တစ်ခုကို ပြင်ဆင်ကျင်းပပေးခဲ့သည်။

ဝိုင် သုံးခွက်ခန့် သောက်သုံးပြီးနောက်၊ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ဖန့်ချန်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဖန့်ဆရာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ သမီးက ဆရာနဲ့အတူ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် သွားရောက်ကျင့်ကြံပြီးရင်... နောက်ကျရင် ပြန်လာခွင့် ရှိဦးမလားခင်ဗျာ...”

“သဘာဝအတိုင်း ပြန်လာလို့ ရတာပေါ့...”

“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ...”

“ဖြစ်နိုင်ရင်... နှစ်ပေါင်း ရာချီ ကြာပြီးမှ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“နှစ်ပေါင်း ရာချီ ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော်ကတော့ စောစောကတည်းက မြေကြီးထဲက ပြာမှုန့်တစ်ဆုပ် ဖြစ်နေလောက်ပြီပေါ့...”

လီကော်ကျူးက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်မိမိ ရယ်မောလျက် စိတ်မကောင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် လမ်းကြောင်းက... တကယ့်ကို သံယောဇဉ် ကင်းမဲ့လွန်းလှပါတယ်...”

“ယွီလေးက တုန်းရှန့်နိုင်ငံမှာ ဘဝပေါင်းများစွာ လူဝင်စားခဲ့ပြီးပြီ၊ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ နှစ်ပေါင်း ရာချီ ဆိုတာ ရှည်လျားတဲ့ အချိန် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနဲ့ ယွီလေးရဲ့ ရေစက်က... ဒီဘဝမှာတင် လမ်းခွဲပြီ ဖြစ်တယ်...”

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဘဝပေါင်းများစွာ လူဝင်စားခဲ့တယ် ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင်... ဒါက...”

လီကော်ကျူး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်သက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ငါတို့ သိကျွမ်းခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ရှိနေပြီ...”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“တကယ့်ကို ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ကြည့်ရတာ ယွီအာက အရင်တုန်းကလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးရဲ့ ဖခင် ဖြစ်ခွင့် ရခဲ့တာပေါ့...”

လီကော်ကျူးက မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“မပြောနိုင်ဘူးလေ... မင်းကလည်း အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ရင် ဖြစ်နေမှာပေါ့...”

လန်တောက်ချွန်းက ပြုံးပြုံးကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလို ကိစ္စတွေအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရေစက် ရှိရင်... နောက်ကျရင် ပြန်ဆုံကြဦးမှာပဲ၊ ကဲ... ခွက်ချင်းတိုက်ကြရအောင်...”

ထိုက်အာနန်းတော် သခင်သည် အရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာကာ လူတိုင်းအတွက် ဝိုင်များကို လိုက်လံ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

နတ်မိမယ်ယွီ သည် ယခုအချိန်တွင် ဖန့်ရှောင်ပန်း နှင့်အတူ အပြင်ဘက်မှ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည့် ဝိုင်မြည်းစရာ အမြည်းအချို့ကို ဝယ်ယူပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ... စောစောက ဖန့်ချန်နှင့် လီကော်ကျူးတို့၏ အပြန်အလှန် စကားပြောသံများကို မကြားလိုက်ရချေ။

“ဖန့်ဆရာ... ဒီပဲလှော်က တော်တော်စားလို့ကောင်းတယ်၊ ကျွန်မ သဘောအကျဆုံးပဲ... ဆရာလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး...”

နတ်မိမယ်ယွီ သည် မိမိ ရရှိထားသော ရတနာကို ဆရာ့အား ပေးအပ်သည့်အလား... ပဲလှော်ပန်းကန်ပြားလေးကို ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ယွီလေးသည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လူဝင်စားခဲ့စဉ်ကလည်း... ပဲလှော်စားရသည်ကို လွန်စွာ ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့ဖူးပေသည်။

...

...

ယင်လောက

“ငါ အဝေးကြီးကို ခရီးတစ်ခု သွားရမယ်၊ နှစ်ပေါင်း ရာချီလောက် ကြာလိမ့်မယ်...”

ဖန့်ချန်သည် မော်ထျန်းတီကျန့် နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလျက် ရပ်နေပြီး၊ မြို့အောက်ရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော လူစီးကြောင်းကို ပြိုင်တူ ကြည့်ရှုနေကြရာ... လွန်စွာ စည်ပင်ဝပြောလှသော မြင်ကွင်းကြီး ဖြစ်ပေသည်။

“နှစ်ပေါင်း ရာချီ ဟုတ်လား...နင် ဒီကာလအတွင်းမှာ... ပြင်ပရန်သူတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို မစိုးရိမ်ဘူးလား...”

မော်ထျန်းတီကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း

“ငါ ကျင့်စဉ်လမ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ...”

“ခံစားချက် ရောက်လာပြီလား...”

ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲ...”

“တစ်ခုခုက... ငါ့ရဲ့ အမည်နာမကို လှမ်းခေါ်နေသလိုမျိုးပဲ...”

မော်ထျန်းတီကျန့်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်နေတယ် ဟုတ်လား...”

ဖန့်ချန်က စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက်

“ဒါဆိုရင်... မင်းနဲ့ နယ်မြေကိုးခု ကြားထဲမှာ... တစ်စုံတစ်ရာသော ဆက်သွယ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာတာ နေမှာ၊ မင်း အောင်မြင်သွားပြီးရင်...နယ်မြေကိုးခု က မင်းရဲ့ အတွင်းနယ်မြေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

“ငါ ယင်စစ်သည်တွေကို မင်း စေခိုင်းနိုင်ဖို့အတွက် ဒီနေရာမှာ ချန်ထားပေးခဲ့မယ်၊ မင်း တက်လှမ်းတဲ့ အချိန်မှာ... အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးကလည်း မင်းအတွက် အစောင့်အရှောက် ပေးကြလိမ့်မယ်...”

သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက်

“ဒီနှစ်တွေအတွင်း... ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာ တွေနဲ့ နတ်လမ်းစဥ်ဂိုဏ်း ဘက်က... နှောင့်ယှက်တာမျိုး ရှိသေးလား...”

“သဲလွန်စ တချို့တော့ ရှိခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အပြေးမြန်လွန်းတယ်... ငါတို့လူတွေ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ... သူတို့က သဲလွန်စ အားလုံးကို ရှင်းလင်းသွားခဲ့ကြပြီ၊ ဒီလို အစအနလေးတွေကနေ... သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ရှာဖွေဖို့ကတော့ မလွယ်ကူသေးဘူး...”

မော်ထျန်းတီကျန့်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း

“နတ်လမ်းစဥ်ဂိုဏ်းရဲ့ တောင်တံခါးကိုတော့... နင်တို့က တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သလို၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေကလည်း ဘာမှ အဖတ်မတင်တော့တဲ့အတွက်... ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားလောက က... ကျဆုံးမသေမျိုးတွေအုပ်စုကိုတော့... အနည်းငယ် သတိထားဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်၊ ငါတို့လူတွေ ရရှိထားတဲ့ သတင်းအရ... အဲဒီ ဝါ့ထျန်းဧကရာဇ် ရဲ့ အစွမ်းက သေးသေးမွှားမွှား မဟုတ်ဘူး၊ သူက တကယ့်ကိုပဲ အဲဒီ နောက်ဆုံး ခြေလှမ်းကို... အောင်အောင်မြင်မြင် လှမ်းတက်သွားခဲ့ပြီ ထင်တယ်...”

“တကယ်လို့ ရှန်ပိစစ်တပ်ရဲ့ စစ်သူကြီးက ရုတ်တရက် သစ္စာဖောက်ပြီး... ရှန်ပိဓားနဲ့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို ယင်လောကထဲ ဆွဲခေါ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့... ဒါက တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

“နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို အောင်မြင်စွာ လှမ်းတက်သွားတယ် ဟုတ်လား... မင်း ဆိုလိုတာက သူက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား...”

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

“မှန်တယ်...”

မော်ထျန်းတီကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“သူက နတ်လမ်းစဥ်ဂိုဏ်းချုပ်ထက်... နတ်ဆိုးသုဿန် ရဲ့ အနှစ်သာရကို ပိုမို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားပြီး၊ ပိုမို အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်...”

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... ရှောက်မုန့်ယွမ်က ဒီလိုမျိုး မိုက်မဲတဲ့ ကိစ္စကို... လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး...”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထိုက်ချန်းနယ်မြေ

နတ်မိမယ်ယွီသည် နဂါးနက်လှေပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး... အောက်ခြေရှိ မြင်ကွင်းကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေတော့သည်။

“ဖန့်ဆရာ... အောက်မှာ တော်တော်လေး စည်ကားနေတာပဲ...”

သူမ ငုံ့ကြည့်နေသည့် အောက်ခြေရှိ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ တောင်တံခါးအရှေ့တွင်... မရေမတွက်နိုင်သော ကလေးငယ် အမြောက်အမြားသည် ခေါင်းကို မော့လျက်၊ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စစ်ဆေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

ယနေ့သည်ကား... ကျိုရွှမ်မျှော်စင် ၏ တောင်တံခါးကို ဖွင့်လှစ်၍ တပည့်သစ်များ လက်ခံသည့် နေ့ထူးနေ့မြတ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။