အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း (၁၈၃) မုဆိုးမ၏ ဦးစီးကွပ်ကဲမှု

ချန်ရှင်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စာရင်းစာအုပ်ကို ကြည့်နေသည်။

တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလှသည်။

ယခုအချိန်မှာ အစပျိုးကာလသာ ရှိသေး၍ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ရုန်းကန်နေနိုင်သေးသည်။ ဝက်များ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တိုးချဲ့မွေးမြူရတော့မည်ဖြစ်ရာ အလုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးရုံသာ တတ်သည့် ချန်အယ်တန့်ကဲ့သို့ ဒေါသကြီးသောလူကိုသာ အားကိုးနေရပါက အရာရာ ရှုပ်ထွေးသွားပေလိမ့်မည်။

ဤနေရာ၌ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။

အသေးစိတ်ကို ဂရုစိုက်နိုင်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိကာ နည်းပညာပိုင်းကိုလည်း နားလည်သော အိမ်တော်ထိန်းမျိုး လိုအပ်သည်။

ချန်ရှင်းသည် စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် လူအချို့၏ ရုပ်ပုံလွှာများ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း ပြတ်သားသော မျက်နှာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်း၌ ရွာလူထုဌာနချုပ် အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဆေးလိပ်ငွေ့များ အူထွက်နေပြီး ဆေးရွက်ကြီး၏ စူးရှသော အနံ့ဆိုးများကြောင့် မျက်လုံးပင် ဖွင့်ရခက်နေ၏။ ရွာလူထုဌာနချုပ်မှ အဖွဲ့ဝင်များအပြင် ကုမ္ပဏီတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည့် အိမ်ထောင်စုများမှ ကိုယ်စားလှယ်များလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှန်းမှာ ငွေကြေး မစိုက်ထုတ်ထားသော်လည်း ရွှီဖူကွေ့မှာ ရှယ်ယာဝင်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူမသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ရောက်ထိုင်နေကာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို စူးစိုက်နားထောင်နေသည်။

ချန်ရှင်းသည် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝက်ခြံမှာ အခု ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ အားလုံးပဲ မြင်ကြမှာပါ..."

ချန်ရှင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

"အခုဟာက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ကူးစက်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးအတွက် သီးသန့်တာဝန်ခံမယ့်သူ လိုအပ်နေတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီပိုက်ဆံတွေက အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"မှန်တယ်... မှန်တယ်..."

"အကြံပေးချန်... ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမလဲ။ မန်နေဂျာအသစ် ရွေးကြမလား..."

အောက်မှ အမျိုးသားများမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြပြီး အတော်အတန် အသက်အရွယ်ရပြီဟု ထင်မှတ်ထားသည့် အမျိုးသားအချို့မှာမူ ရင်ကော့ကာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ "ရွှေဝက်" ရာပေါင်းများစွာကို စီမံခန့်ခွဲရသည့်အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းသော ရာထူးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော အာဏာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်။

ချန်ရှင်းသည် သူတို့ကို စိတ်မရှည်အောင် မစောင့်ခိုင်းတော့ပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက လူအုပ်ကြားကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လံပေးနေသော လင်းရှို့ရှို့ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ကျွန်တော် လင်းရှို့ရှို့ကို ဝက်ခြံရဲ့ ပထမဆုံး မန်နေဂျာအဖြစ် တာဝန်ပေးဖို့ အဆိုပြုပါတယ်။ သူမက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ ခွဲဝေမှု၊ အစာဖော်စပ်မှုနဲ့ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းရေး၊ ရောဂါကာကွယ်ရေး အလုပ်အားလုံးကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမှာပါ"

စကားအဆုံးတွင်…

အစည်းအဝေးခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ခဏလေးကမှ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည့် မျက်နှာများမှာ အေးခဲသွားပြီး အံ့ဩတကြီးဖြစ်ခြင်း၊ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ လက်များမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေနွေးများကို လောင်းချမိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ရှင်းကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ရှို့ရှို့လား..."

ရွာထဲမှ ကျန်းတာ့စွေ့ဟုခေါ်သော လူပျိုကြီးတစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သူ့၏ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများက လင်းရှို့ရှို့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အကြံပေးချန်... ဒါက ဝက်ခြံပါ၊ ယောကျ်ားသားတွေပဲ ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ရတဲ့နေရာလေ။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို စီမံခန့်ခွဲခိုင်းတာက... အထူးသဖြင့် သူမလိုမျိုး... ဟီးဟီး... အဲ့ဒါ နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား..."

စကားကို အဆုံးမသတ်သော်လည်း ထို "ဟီးဟီး" ဆိုသည့် အသံတွင် ပါဝင်သော ညစ်ညူးသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ယောကျ်ားသားတိုင်း နားလည်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ..."

အမြဲတမ်း မကောင်းကြံတတ်သည့် အဒေါ်ဝမ်မှာ ချန်ရှင်းကို လက်ပူးလက်ကျပ် မိပြီဟု ထင်ကာ စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု။ မုဆိုးမတစ်ယောက်ကို အပေါ်ကနေ ညွှန်ကြားခိုင်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ။ သိတဲ့သူတွေက အကြံပေးချန်က အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို မြှင့်တင်ချင်လို့ ထင်ကြမှာ၊ မသိတဲ့သူတွေကတော့ သူ့မိန်းမရဲ့ သြဇာညောင်းလွန်းလို့ အရိုးပျော့သွားပြီလို့ ထင်ကြမှာပေါ့..."

"ဟားဟား--"

လူအုပ်ထဲမှ ရယ်မောသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"မုဆိုးမဆိုတာ အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ နေရာပဲ။ သူမကို ငွေစာရင်းတွေ ကိုင်ခိုင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာရင်းဇယား မှန်ကန်နိုင်မှာလဲ..."

"သူမက ယောကျ်ားတွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့ အတတ်ပညာကိုပဲ သုံးနေတာ ထင်တယ်။ အဲ့ဒီကောင်က ဝက်ပဲ၊ တကယ့် ယောကျ်ားမဟုတ်ဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လောက် လွယ်လွယ်နဲ့ အလှည့်ခံရတာလဲ..."

ညစ်ညူးသော စကားလုံးများမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်ကင်းမဲ့သွားပြီး ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ကာ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်ပြီး မြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားချင်စိတ်ပင် ပေါက်မိသည်။ နောက်ကွယ်မှ ပြောဆိုခံရသည့် ထိုရင်းနှီးပြီးသား အရှက်ရဖွယ် ခံစားချက်များက လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ သူမကို ဝါးမြိုသွားသည်။

သူမမှာ မုဆိုးမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်ကာလ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ၎င်းမှာ မူလဇာစ်မြစ် အပြစ်တစ်ခုပင်ဖြစ်၏။ သူမ မည်မျှ ကြိုးစားပါစေ၊ မည်မျှ ရိုးသားပါစေ၊ ယောကျ်ားသားတစ်ယောက်နှင့် နည်းနည်းလေးမျှ ပတ်သက်မိသည်နှင့် ကဲ့ရဲ့သံများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတော့မည်။

သူမ ထွက်ပြေးချင်သည်။

တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြေးထွက်ရန် လှည့်လိုက်စဉ်…

"ဘုန်း..”

မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရှင်းရှေ့ရှိ သစ်သားစားပွဲမှာ သူလက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သောကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ တစ်ပေခွဲလောက် မြင့်တက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွား၏။

"ငါ့ရှေ့မှာ ဘယ်သူထပ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကား ပြောဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ရအောင်လေ..."

ချန်ရှင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ သူ့ထံမှ ရန်လိုသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တစ်မိနစ်ကမှ ဈေးလိုဆူညံနေသော အခန်းမှာ ယခုမူ အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကျန်းတာ့စွေ့မှာ ကြောက်လန့်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ အစောပိုင်းက ရွံစရာကောင်းသော အပြုအမူများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အဒေါ်ဝမ်မှာ လက်ထဲရှိ ဖရဲသီးစေ့များကို မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး ပါးစပ်ကို ဟစရာမရှိအောင် ပိတ်ထားရရှာသည်။

ချန်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ကဲ့ရဲ့သူ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ခြစ်ထုတ်နေသည်။ သူကြည့်လိုက်သူတိုင်းမှာ အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကြရပြီး ကျောရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာလဲ... ခင်ဗျားတို့က တော်နေကြတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား..."

ချန်ရှင်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း အလွန်ပင် အေးစက်နေသည်။

"ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဟပြီး ဘာတွေ သိထားလို့လဲ။ အမိုင်နိုအက်ဆစ်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ကာကွယ်ဆေးမျိုးကွဲတွေဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာရော သိကြရဲ့လား။ ခင်ဗျားတို့ကို တာဝန်ပေးရင် ဝက်စာနဲ့ ကိုယ့်အတွက်ရိက္ခာကိုတောင် ခွဲခြားနိုင်ပါ့မလား..."

ကျန်းတာ့စွေ့မှာ ပါးစပ်ကို ဟနေရင်း မျက်နှာမှာ နီရဲသွားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲတော့ပေ။

"ပြီးတော့ ခင်ဗျား... အဒေါ်ဝမ်..."

ချန်ရှင်းသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ပိုမိုအေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နေကြာစေ့စားပြီး ကဲ့ရဲ့တာကလွဲရင် ခင်ဗျား ဘာတတ်သေးလဲ။ ဝက်ခြံဆိုတာ စီးပွားရေး လုပ်ရမယ့်နေရာ၊ ခင်ဗျားတို့ ရန်ဖြစ်ရမယ့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေး မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ပါးစပ်တွေ ညစ်ပတ်နေရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဆေးကြောပေးဖို့တော့ တုံ့ဆိုင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းရောင်သန်းသွားသည်။ သူမ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ချင်သော်လည်း ချန်ရှင်း၏ လူသတ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲတော့ပေ။

ဟိန်းဟောက်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော လင်းရှို့ရှို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရန်လိုသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြတ်သားမှုနှင့် အားပေးမှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

"အစ်မရှို့ရှို့..."

ချန်ရှင်းက ခေါ်လိုက်သည်။

"မပုန်းပါနဲ့၊ ရှေ့ကို လာခဲ့ပါ"

လင်းရှို့ရှို့သည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေပြီး အရပ်ရှည်သော ထိုလူသားကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်သေးမှုမရှိ၊ မောက်မာမှုမရှိ၊ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုသာ ရှိနေသည်။ သူ တစ်ချိန်က ပြောခဲ့ဖူးသည်၊ ဤမိသားစုမှာ သူမကို လိုအပ်သည်ဟု။ သူမ၏ လက်များမှာ အနှိမ့်ချခံရဖို့ မဟုတ်ကြောင်း သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ထူးဆန်းသော သတ္တိတစ်ခုမှာ မြက်ရိုင်းများကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှင်သန်လာသည်။ ယခုသာ နောက်ဆုတ်လိုက်ပါက ထိုစွပ်စွဲချက်များမှာ အမှန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်၊ ထို့နောက်တွင် ခေါင်းမော့၍ မရနိုင်တော့သလို ချန်ရှင်းမှာလည်း လူကို မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်မိသည့်အတွက် အလှောင်ခံရလိမ့်မည်။

နောက်မဆုတ်ဘူး။

လင်းရှို့ရှို့သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်မောင်းဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရေနွေးအိုးကို ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွန့်နေသော အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်လိုက်ကာ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကြားမှ အဆင့်ဆင့် လျှောက်လှမ်းသွား၍ စင်မြင့်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမသည် ချန်ရှင်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျောပြင်မှာမူ မတ်မတ်ပင် ဖြစ်နေသည်။

"အစ်မ... ဝက်ခြံမှာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်အတွင်း နေ့စဉ် ဝက်စာ ဘယ်လောက် ကုန်သွားလဲဆိုတာ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ပါဦး..."

ချန်ရှင်းက သူမကို သာမန်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်ရှင်း ပေးထားသော "ခေတ်သစ် ဝက်မွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်" ထဲမှ အချက်အလက်များနှင့် သူမ ညတိုင်း စာရင်းအုပ်ထဲတွင် တွက်ချက်ထားသည့် ဂဏန်းများမှာ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဝက်ခြံ အမှတ် (၁) မှာ လန်းဒရေ့စ် ဝက်ကလေး ၅၀ ရှိပါတယ်၊ အခုဆိုရင် ၄၅ ရက်သား ရှိပြီ၊ ပျမ်းမျှ အလေးချိန် ၁၈ ကီလိုဂရမ် ရှိပါတယ်။ မနေ့ကဆိုရင် အစာစပ် ၁၂၀ ပေါင်၊ ပြောင်းဖူးမှုန့် ၃၀၀ ပေါင်နဲ့ အားဖြည့်စာ ၁၅ ပေါင် ကုန်သွားပါတယ်..."

သူမ၏ အသံမှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် ပိုမို၍ ချောမွေ့ရှင်းလင်းလာသည်။

"အကြံပေးချန် ချမှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းအရ အခု အစာပြောင်းလဲနှုန်းက ၂ ဒသမ ၆ နှင့် ၁ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုလိုတာက အစာ ၂ ဒသမ ၆ ပေါင် စားရင် အသား ၁ ပေါင် တိုးတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ဒီကိန်းဂဏန်းက ရွာထဲက ဒေသဝက်တွေထက် သုံးဆလောက် ပိုများနေပါတယ်..."

ခဏတာမျှ အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အခန်း (၁၈၄) မိန်းမသားဆိုတာ ယောက်ျားတွေထက် ညံ့သတဲ့လား

ရွာသူရွာသားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ အစာပြောင်းလဲနှုန်းဆိုတာ ဘာလဲ။

ကြိုတင်ရောစပ်ထားတဲ့ အစာဆိုတာ ဘာလဲ။

လင်းရှို့ရှို့သည် ရပ်မနေဘဲ သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်ကို ထုတ်ကာ ဖွင့်၍ အတွင်းရှိ မှတ်တမ်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ရောဂါကာကွယ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် လက်ရှိဖြစ်ပွားနေတဲ့ ဝက်တုပ်ကွေးက အထိအတွေ့ကနေ တစ်ဆင့်ကူးစက်တာပါ။ ကျွန်မ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းက - ခြံထဲဝင်မယ့်သူတိုင်း ၃ ရာခိုင်နှုန်းပါဝင်တဲ့ ဆိုဒါရေကန်ကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်၊ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလည်း ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်နဲ့ မိနစ် ၃၀ ကြာ ပိုးသတ်ရမယ်..."

"ကျွန်မတို့က ဝက်တွေကို ခြံထဲမှာတင်ထားလျက်နဲ့ပဲ တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ်၊ မနက်တစ်ကြိမ်၊ ညတစ်ကြိမ်၊ ပါရာအက်စီတစ်အက်ဆစ်ကို ၁:၅၀၀ အချိုးနဲ့ ပိုးသတ်ပေးနေတာပါ။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အချိုးမမှန်အောင် ရောစပ်မိရင်တောင် ဝက်တွေရဲ့ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို လောင်ကျွမ်းစေလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဗိုင်းရပ်စ်တွေကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူမသည် အစောပိုင်းက အသံအကျယ်ဆုံး အော်ဟစ်နေခဲ့သည့် ကျန်းတာ့စွေ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကျန်း... ၁:၅၀၀ အချိုးကို ဘယ်လိုရောစပ်ရမလဲဆိုတာ သိလား။ ရေတစ်ပုံးထဲကို ဆေးဘယ်လောက်ထည့်ရမလဲဆိုတာကော..."

သူ၏ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး စကားမထွက်လာတော့ဘဲ ချွေးအေးများပင် ပြန်လာတော့သည်။

သူက ဒီအကြောင်း ဘာသိမှာလဲ။ ဆေးနာမည်တောင် မှတ်မိအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သူပါ။

"ပြီးတော့ အဒေါ်ဝမ်လည်းပဲ..."

လင်းရှို့ရှို့သည် အဒေါ်ဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ယခုအခါတွင် ရွှေ့ရှောင်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်မက ကိုယ်ခန္ဓာအားကို အသုံးချပြီး လုပ်စားနေတာလို့ အဒေါ်ပြောတယ်နော်။ ဟုတ်ပြီ... ကျွန်မ ပြောပြမယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ ဝက်တစ်ကောင်ချင်းစီရဲ့ ဝမ်းအခြေအနေကို ညတိုင်း ကျွန်မ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်။ ဝက်တစ်ကောင်မှာ ဝမ်းလျှောနေသလား၊ ဖျားနေသလားဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ကျွန်မ သိနိုင်တယ်။ အဒေါ်ကော ဒါမျိုး လုပ်နိုင်လို့လား..."

"ဝက်မွေးတယ်ဆိုတာ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်ဟစ်နေဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကုန်းချောနေဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဦးနှောက်သုံးပြီး သေချာဂရုစိုက်ဖို့ လိုတာ..."

နောက်ဆုံးစကားမှာ ပြင်းထန်ပြီး ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

အခန်းတစ်ခုလုံး သေရည်သေချက် ငြိမ်သက်သွားသည်။

လူတိုင်းက လင်းရှို့ရှို့ကို နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သလိုမျိုး အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြ၏။

သူမသည် အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ပြီး အလုပ်ကြမ်းလုပ်တတ်သည့် ကြောက်ရွံ့တတ်သော မုဆိုးမလေး ဟုတ်သေးရဲ့လား။

သူမ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည့် စကားလုံးများမှာ ခရိုင်အရာရှိများထက်ပင် ပို၍ နက်နဲနေသေး၏။

ထိုအချက်အလက်များမှာ ကြောက်ခမန်းလိမ့်အောင် တိကျနေသည်။ တကယ့်အရည်အချင်း မရှိဘဲ ဘယ်သူကများ အလွတ်မှတ်မိနိုင်ပါ့မလား။

ရွှီဖူကွေ့မှာ အောက်တွင် ထိုင်နေရင်း ကြက်ဥတစ်လုံးစာလောက် ဝင်ဆန့်နိုင်မည့် ပုံစံဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ဘေးရှိ ချန်အယ်တန့်ကို တံတောင်ဖြင့် တွန်းကာ -

"အယ်တန့်... ရှို့ရှို့ဆိုတဲ့ ဒီမိန်းကလေး... စာပေနတ်မင်း ဝင်ပူးနေတာလား..."

ချန်အယ်တန့်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာဖြင့် -

"စာပေနတ်မင်းက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အစ်ကို့ဆီကနေ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့တာလေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မက အရမ်းတော်တာ။ ကျွန်တော်က လမ်းညွှန်စာအုပ်ကို ကြည့်ရုံနဲ့ ခေါင်းမူးနေပြီ၊ သူမကတော့ တစ်ညတည်းနဲ့ အကုန်အလွတ်ရသွားတာ..."

ချန်ရှင်းသည် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် တောက်ပနေသော ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်သည့် အပြုံးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်၏။

ဒါက သူ လိုချင်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုပင်။

လင်းရှို့ရှို့သည် ရုပ်ချောရုံသက်သက် မဟုတ်ပါ၊ သူမမှာ ဝှက်ထားတဲ့ ပတ္တမြားတစ်ပွင့် ဖြစ်သည်။ သူမကို နေရောင်ခြည်လေး နည်းနည်းပေးလိုက်ပါက လူတိုင်းကို မိန်းမောသွားအောင် သူမ လုပ်ပြနိုင်လိမ့်မည်။

“အားလုံးပဲ ကြားလိုက်ကြတယ်မဟုတ်လား”

ချန်ရှင်းသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို အကြည့်တစ်ချက် ပို့လိုက်၏။ သူ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ငြင်းမရသည့် အာဏာသက်ရောက်မှုမျိုး ပါဝင်နေသည်။

"လင်းရှို့ရှို့ထက် ဒီအကြောင်းတွေကို ပိုသိတယ်လို့ ထင်တဲ့သူရှိရင် အခုပဲ ရှေ့ထွက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ချက်ချင်း ပေးလိုက်မယ်။ ဘယ်သူစမ်းကြည့်မလဲ..."

ဘယ်သူမှ စကားမဆိုကြပေ။

ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို ငုံးတစ်ကောင်လို ပုထားသည့် အဒေါ်ဝမ်မှာမူ နေကြာစေ့ခွံများကြားတွင်ပင် မျက်နှာကို ဝှက်ထားချင်နေတော့သည်။

နောက်နေတာလား။ ဒါ ဘယ်လိုနှိုင်းယှဉ်ချက်မျိုးလဲ။

အပေါ်တက်သွားပြီး အက်စီတစ်အက်ဆစ်တွေ လိုက်ထမ်းရမှာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မခွဲစမ်းပါနဲ့။

"ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတော့ ဒါပဲပေါ့..."

ချန်ရှင်းက နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး လင်းရှို့ရှို့က ဒီခြံရဲ့ မန်နေဂျာပဲ။ သူမ ပြောတဲ့စကားက ကျွန်တော့်စကားပဲ။ ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ ပြဿနာရှာဖို့ ရဲဝံ့တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်အမိန့်ကို မနာခံတဲ့သူဆိုရင်..."

ချန်ရှင်းက ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ အေးစက်သွား၏။

"ကျွန်တော့်ကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြစ်တင်ပါနဲ့။ ခြံထဲကနေ ထွက်သွားလိုက်”

"ကျွန်တော်တို့ ဝန်ခံပါတယ်…ဝန်ခံပါတယ်…”

"ရှို့ရှို့က တကယ့်ကို တော်တာပဲ၊ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိတာပဲ"

ရွာသူရွာသားများမှာ လက်တွေ့သမားများ ဖြစ်ကြ၏။ လူတိုင်းကို ပိုက်ဆံရအောင် ဦးဆောင်နိုင်သူ၊ အရည်အချင်းရှိသူက သူဌေးပင် ဖြစ်သည်။

လင်းရှို့ရှို့၏ ယခုလေးတင် လုပ်ပြသွားသော အရည်အချင်းမှာ တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှပြီး လေးစားရမည်သာ ဖြစ်၏။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည်။

ရွာသူရွာသားများမှာ နှစ်ယောက်သုံးယောက်စီဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လင်းရှို့ရှို့၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းဆောင်ရည်အကြောင်းကိုပင် စကားပြောနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်နှင့် ကျန်းတာ့စွေ့တို့မှာမူ ရှုံးနိမ့်သွားသော ကြက်ဖနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ငုံ့ရှိုးထွက်သွားကြသည်။

ချန်ရှင်းနှင့် လင်းရှို့ရှို့တို့သာ အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

လင်းရှို့ရှို့မှာ သူမ၏ အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားပုံရပြီး ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်ကာ တည်ငြိမ်စေရန် စားပွဲကိုသာ အားပြုထားရရှာသည်။

သူမ ပြသခဲ့သည့် ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ဝါးများမှာလည်း ချွေးအေးများဖြင့် စိုစွတ်နေ၏။

"ကောင်းတယ်..."

ချန်ရှင်းက လျှောက်လာပြီး သူမကို ရေနွေးတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် ခွက်ကို ယူလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲပင်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေတတ်သည့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါတွင်မူ ထူးထူးခြားခြား တောက်ပနေ၏။

မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မုန်းတီးမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာရခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အကြံပေးချန်..."

သူမ စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တန့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မကို မရွံမရှာတာအတွက်..." ဟုသာ ပြောနိုင်တော့၏။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ချန်ရှင်း ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရှုပ်ပွနေသော သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါကို မှတ်ထားပါ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီရွာမှာ ဘယ်သူမှ မင်းကို အထင်သေးရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက မန်နေဂျာပဲ၊ ဒါကြောင့် ခေါင်းမော့ထားပါ"

လင်းရှို့ရှို့မှာ လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များမှာ ရေခွက်ထဲသို့ ကျဆင်းကာ လှိုင်းထသွားလေသည်။

ချန်ရှင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ကတိပြုလိုက်၏။

ဒီဘဝမှာ ဒီဝက်ရာပေါင်းများစွာကို တစ်ကောင်ချင်းစီ တောင်ပေါ်ကနေ ထမ်းဆင်းရမယ်ဆိုရင်တောင် သူမ ချန်ရှင်းကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်တော့ပါ...။

လင်းရှို့ရှို့မှာ အဓိက မန်နေဂျာဖြစ်လာသည်နှင့် ဝက်ခြံမှာ ချက်ချင်းပင် ပုံစံပြောင်းသွားတော့သည်။

ဒါက တကယ့် စစ်တပ်ပုံစံ စီမံခန့်ခွဲမှုပင်။

ဝင်ရောက်သည့်အခါ ပိုးသတ်ခြင်းမှာ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ဖြစ်၏။

လက်မဆေးဘဲ၊ အဝတ်အစား မလဲဘဲ ဝင်လာရဲသည့်သူ မည်သူမဆိုကို လင်းရှို့ရှို့ဆိုသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော အမျိုးသမီးက တံမြက်စည်းကြီးဖြင့် ချက်ချင်း လိုက်လံရိုက်နှက် မောင်းထုတ်တတ်ပြီး ရွာလူကြီးများကိုပင် မျက်နှာမလိုက်ပေ။

အစာရောစပ်ပုံမှာလည်း ဂရမ်အလိုက် တိကျသည်။

ချန်အယ်တန့်က အရင်ကဆို အကြမ်းဖျင်းသာ ချိန်တွယ်တတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် လင်းရှို့ရှို့က ချိန်ခွင်နှင့် စောင့်ကြည့်နေသဖြင့် တစ်အောင်စလေးတောင် အမှားခံ၍ မရပေ။

သူမသည် ဝက်ခြံ၏ အပူချိန်ကိုပင် နှစ်နာရီတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသေး၏။

ထိုသို့ စေ့စပ်သေချာသော စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် လန်းဒရေ့စ် ဝက်ကောင်ရေ ၃၀၀ ကျော်မှာ လေမှုတ်ထားသကဲ့သို့ အဆမတန် ကြီးထွားလာကြသည်။

တစ်လခွဲအကြာတွင် သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ပေါင် ၁၀၀ သို့ ခုန်တက်တော့မည့် အနေအထား ဖြစ်၏။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရှိန်အဟုန်မှာ တစ်ရွာလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ..တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

"ခဏလေးပဲ ရှိသေးတာလေ…ငါ့အိမ်က တစ်နှစ်နီးပါး မွေးထားတဲ့ ဝက်တွေနဲ့တောင် မခြားတော့ဘူး.."

အစောပိုင်းက ဝက်မွေးမြူရေးတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည့် ရွာသူရွာသားများမှာ ယခုအခါတွင် လုံးဝ စိတ်အေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ တစ်နေ့တာလုံး တောင်နောက်ဘက်ရှိ သံဇကာ အကာအရံများအပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်ကာ ပုပုတိုတို ဖြစ်နေသည့် ဝက်ဖြူကြီးများကို မိမိတို့၏ ရတနာသိုက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြည့်နေကြ၏။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၊ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။

တောင်နောက်ဘက်ရှိ ကျောက်မိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး နံရံအတွင်းမှ တစ်ခါတစ်ရံ ကြားရသည့် ဝက်များ၏ မငြိမ်မသက် အော်သံများသာလျှင် လွတ်လပ်နေသည့် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

အရိပ်မည်းအချို့မှာ နံရံခြေရင်းရှိ ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များကြားမှ တရှုပ်ရှုပ် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို လိုင်ဇီဟု ခေါ်ပြီး ခရိုင်တွင် လူသိများသည့် လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်ကာ ပုံမှန်အားဖြင့် လျူကော်ချန်နောက်သို့ လိုက်ပါ၍ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း ပြုသူဖြစ်သည်။

ယနေ့တော့ အလုပ်ကြီးတစ်ခု ရလိုက်သည်။ ဒါကိုသာ အောင်အောင်မြင်မြင် လုပ်နိုင်ရင် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှ ဆေးလိပ်၊ အရက်မှန်သမျှ အကုန်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"တိတ်တိတ်နေကြ"

လိုင်ဇီက သူ၏နောက်မှ တစ်ယောက်ကို ကန်လိုက်ရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ပိုက်ဆံတွေ၊ မင်းတို့ရဲ့ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ စောင်တွေ မဟုတ်ဘူး"

နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် လူမိုက်နှစ်ယောက်မှာ ရေစိုနေသော အိတ်အချို့ကို ဆွဲယူရန် ရုန်းကန်နေကြရပြီး မခံမရပ်နိုင်စရာ အနံ့ဆိုးများမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေ၏။

၎င်းတို့မှာ ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်ပွားနေသည့် နေရာမှ စုဆောင်းလာခဲ့သော သေဆုံးနေသည့် ဝက်များနှင့် ကြက်များဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ ပုပ်သိုးနေကာ အနည်းငယ် ထိလိုက်ရုံနှင့် ပျက်စီးသွားမည့် ကပ်ရောဂါ၏ အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။

"အစ်ကိုလိုင်... တကယ်ပဲ ဒီထဲကို ပစ်ချမှာလား"

သေးငယ်သည့် လူမိုက်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မှောင်မည်းနေသည့် ဝက်ခြံကို ကြည့်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဒီချန်ရှင်းဆိုတာ တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ အဖမ်းခံလိုက်ရရင်..."