အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အခန်း (၁၇၉) နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် အရှိန်မြှင့်တင်ကြစို့

ထိုစကားတစ်ခွန်းက လင်းရှို့ရှို့၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ပိုမိုနိမ့်ကျသည့် ခံစားချက်တို့ကို ချက်ချင်းပင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

သူက ကသူအကို လိုအပ်နေသည်။ ဤမိသားစုသည် ကျွန်မကို လိုအပ်နေသည်။ ကျွန်မသည် အလကား ထိုင်စားနေသူ တစ်ယောက်မဟုတ်။ ဤမိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှတဆင့် ရောက်ရှိလာသည့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ငိုချင်လောက်အောင်ပင် ကောင်းမွန်သည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိချိန်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်တို့မှာ အဆုံးတွင် လွတ်မြောက်သွားလေသည်။

ပူနွေးပြီး ကြီးမားလှသော မျက်ရည်စက်များက ချန်ရှင်း၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"

ချန်ရှင်းက စကားရပ်လိုက်ပြီး သူမကို မော့ကြည့်သည်။

လင်းရှို့ရှို့က သူမ၏ လက်စွပ်နှင့် မျက်နှာကို အသည်းအသန် သုတ်လိုက်သော်လည်း သုတ်လေလေ မျက်ရည်များ ပိုကျလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချန်ရှင်း ပေးထားသော လက်လိမ်းခရင်မ် ဘူးငယ်လေးကို တန်ဖိုးကြီးလှသည့် ရတနာတစ်ခုကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားမိသည်။

"မ... မဟုတ်ပါဘူး... လေတိုက်လို့ မျက်စိထဲ တစ်ခုခု ဝင်သွားတာပါ"

သူမသည် ရှိုက်သံကို မနည်းထိန်းထားပြီး ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားသည်။ ချန်ရှင်း၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။

"ကျေးဇူးပါ... ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် အကြံပေးချန်..."

ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း မငိုအောင် ကြိုးစားနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်ရင်း အတွင်းစိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကိုမြှောက်၍ လင်းရှို့ရှို့၏ ပိန်သွယ်သော ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“စောစော အိပ်တော့"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်ရှင်းသည် ထပ်မံ နှောင့်နှေးမနေတော့ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားသည်။

လင်းရှို့ရှို့သည် အေးစက်စက် လေပြေထဲတွင် ချန်ရှင်း၏ ကိုယ်အပူချိန် ကျန်ရစ်နေသေးသော လက်လိမ်းခရင်မ် ဘူးလေးကို ကိုင်လျက် ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။ ထပ်မံပိတ်သွားသည့် တံခါးကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုအချိန်တွင် စိတ်ခံစားချက် တစ်ခုက အမြစ်တွယ်၊ အညှောင့်ပေါက်ကာ တောထွက်လာခဲ့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်အနေဖြင့်သာ ရှိနေရပါစေဦးတော့ သူ့ကို ဝေးဝေးကနေပဲ ငေးကြည့်ခွင့်ရပါစေဦးတော့၊ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် သူနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်။

[ဒင်…စွမ်းအင် +၅၀၀]

......

လပြည့်နှစ်လမြောက်၊ (၂၃) ရက်နေ့။

ယခင်နှစ်များကဆိုလျှင် ဤအချိန်တွင် အိမ်တိုင်းသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို မည်သို့ ကျင်းပရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြရမည်ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညတွင် အဖြူရောင် ဂျုံခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပွဲ စားနိုင်ဖို့အတွက်ပင် တစ်လခွဲလောက် ကြိုတင် တွက်ချက်ထားကြရသည်။

သို့သော် ယခုနှစ်မှာမူ ကွဲပြားသည်။ ကြက်မွေးမြူရေးခြံမှရရှိသော အကျိုးအမြတ်များနှင့် ဖန်လုံအိမ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှ ရရှိသော အမြတ်ငွေများကြောင့် လူတိုင်း၏ အိတ်ကပ်များမှာ ပူနွေးနေသော အသားမုန့် နှစ်လုံးကို ထည့်ထားသကဲ့သို့ ဖောင်းကားနေကြသည်။

ချင်းရှေရွာ တစ်ရွာလုံးမှာ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းခြောက်များ အပြည့်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ "ဗုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များကြားမှ အခိုးငွေ့များမှာလည်း အထက်သို့ တလိပ်လိပ် တက်လာသည်။

ရွာထိပ်ရှိ ကျိုင်းပင်ကြီး အောက်တွင်။

"အိုး... ဦးလေးလောင်ကန်း၊ ဒီနှစ်တော့ အသားတွေ ဘယ်လောက်တောင်ရလိုက်လဲ"

အဒေါ်လျူက ဖိနပ်ခြေဖဝါးကို အားတက်သရော ချုပ်နေရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ငါ့မိန်းမက ဝက်တစ်ဝက်လောက်ကို ဝယ်မယ်လို့ အတင်းလုပ်နေတာ ငါကတော့ အကုန်မကုန်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပေမယ့် သူက ဒေါသထွက်ပြီးတော့ အကြံပေးချန်နဲ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာ၊ နှစ်သစ်ကူးမှာတော့ ဆီပြန်အသားလွတ် မစားရရင် ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မလဲလို့ ပြန်ပြောတယ်"

ချန်လောင်ကန်းမှာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆေးတံကို ခေါက်နေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အထင်သေးသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ နှာမှုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်မှာမူ နားရွက်တပ်လုမတတ် ပြုံးနေသည်။

"ဝက်တစ်ဝက်က ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး..ငါ့ရဲ့ ဒုတိယသား ခရိုင်ကနေ အခုပဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ အသားတွေတင်မကဘဲ အကောင်းဆုံး ကော့ဒရွိုင်းအထည်တွေပါ ဝယ်လာတယ်၊ တစ်အိမ်လုံးအတွက် အင်္ကျီအသစ်တွေ ချုပ်ပေးမယ်တဲ့။ အိုး... ပြီးတော့ သူဝယ်လာတာက... မုယောစပါး နို့မှုန့်လေ..အချိုဓာတ်ကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ"

အတိတ်ကာလတွင် ဤကဲ့သို့ ပြောစကားများမှာ ရွာသားများ၏ ဝေဖန်မှု အပြင်းအထန် ခံရမည်ဖြစ်ပြီး မစဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ ကြွားဝါသည်ဟု ပြောကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ရယ်မောရင်း အားကျစွာဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။ ဝေဖန်သူတစ်ယောက်မျှမရှိ။

ဘာကြောင့်လဲ။

အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေရှိလျှင် မတ်မတ်ရပ်နိုင်သည်။ ရွာထဲတွင် အပျင်းဆုံးနှင့် အသုံးမကျဆုံးသူပင်လျှင် ကြက်ချေးရောင်းပြီး ချမ်းသာသွားခဲ့ပြီ။ ချင်းရှေရွာမှာ ယခုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျော်ကြားသော ချမ်းသာသည့်ရွာ ဖြစ်လာပြီး အခြားရွာများမှ မိန်းကလေးများမှာလည်း ဤရွာသို့ အိမ်ထောင်ပြုရန် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ချန်ရှင်းတို့ မိသားစု။

လင်းရှို့ရှို့သည် မြောင်မြောင်နှင့်အတူ စက္ကူများကို ညှပ်နေသည်။ တောက်ပသော အနီရောင် စက္ကူစများမှာ ကတ်ကြေးအောက်တွင် လွင့်ပျံသွားပြီး မကြာမီပင် ပန်းပွင့်ပေါ်ရှိ ကျေးငှက်ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။

ရွှီချင်းချင်းမှာ ဝါဂွမ်းအပြည့်နှင့် ပြုလုပ်ထားသော အိုးကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဗိုက်လုံးလေးဖြင့် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေသည်။

"အစ်မ... အဲ့ဒီ '福' (ကံကောင်းခြင်း) စာတန်းကို ပြောင်းပြန်ကပ်လိုက်ပါ၊ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လေ"

"ဟုတ်ပါပြီ၊ အစ်မ နားလည်ပါတယ်"

လင်းရှို့ရှို့က နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။

ချန်ရှင်း အပြင်မှ ဝင်လာပြီး ဤကြည်နူးဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘဝမှာ တိုးတက်လာပြီ၊ အသားတွေ စားနေရပြီ၊ အဝတ်အစားသစ်တွေ ဝတ်နေရပြီ။ သို့သော် ဤပွဲတော် အငွေ့အသက်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရသည်။ တကယ်တမ်း လေးစားမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည့် အရာတစ်ခုပေါ့။

"ချင်းချင်း"

ချန်ရှင်းသည် ကုလားထိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် နွေးပေးထားသော လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ပေးလိုက်သည်။

"စရှိုးပွဲတစ်ခု ကြည့်မလား"

ရွှီချင်းချင်းသည် လိမ္မော်သီးကို အခွံနွှာကာ တစ်စိတ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ချဉ်ချိုသော အရသာကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းသွားသည်။

"စရှိုးပွဲကြီးလား…ခရိုင်က ပြဇာတ်အဖွဲ့ လာမှာလား"

"ပြဇာတ်အဖွဲ့ဆိုတာ ဘာလဲ"

ချန်ရှင်း လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ပြဇာတ်အဖွဲ့ကို သေတ္တာထဲ ထည့်ထားလို့ရတဲ့ ရတနာတစ်ပါး ကိုယ်ယူလာခဲ့မယ်"

ရွှီချင်းချင်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။

*လူတွေကို သေတ္တာထဲ ထည့်ထားတာလား ဒါက မှော်ပညာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေဇာတ်လမ်းလား*

ချန်ရှင်းက ထပ်မရှင်းပြတော့ဘဲ အခန်းတွင်းသို့ လှည့်ဝင်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ "အလင်းတံခါး ဖွင့်ပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကစားတော့မယ်ဆိုရင် အကြီးစားပဲ ကစားရမှာပေါ့။

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ ရောက်သည်နှင့် ချန်ရှင်းသည် အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်း ဈေးကွက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းပုံစံ စိတ်ကြိုက် ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ ထူးဆန်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ဆိုင်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း CRT မော်နီတာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စကားများ ရှည်မနေတော့ဘဲ ချန်ရှင်းသည် အနီရောင် ငွေစက္ကူထုပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ခေတ်သစ် အတွင်းပိုင်း ကြိုးသွယ်တန်းမှုများ ပါရှိသော ၁၄ လက်မ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရုပ်မြင်သံကြားစက် အသစ်စက်စက်တစ်လုံးကို တောင်းလိုက်သည်။

အပြင်ဘက် အခွံမှာ ဂန္ထဝင် မဟော်ဂနီသစ်သား ပုံစံဖြစ်ပြီး ခလုတ်များမှာလည်း စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထို့အပြင် အချက်ပြမှု မကောင်းခြင်းကို ကာကွယ်ရန် အလူမီနီယမ် အလွိုင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အမြင့်စား ပြင်ပအင်တင်နာနှင့် မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ကြိုးများလည်း ပါဝင်သည်။

လပြည့်နှစ်လမြောက်၊ (၂၈) ရက်နေ့။

ဧရာမကတ်ထူသေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို တင်ဆောင်ထားသော ဂျစ်ကားတစ်စီးမှာ ချင်းရှေရွာအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင် ဝင်ရောက်လာသည်။ ရွာထိပ်တွင် နှင်းများကို တူးဖော်နေသော မျက်စိရှင်သည့် လူငယ်အချို့သည် ချန်ရှင်း၏ ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရှိနေသော ထူးဆန်းသည့် အရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ… သေတ္တာကြီးကလည်း အကြီးကြီးပဲ"

ဂျစ်ကားသည် ချန်ရှင်းတို့ မိသားစု ခြံဝင်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ချန်အယ်တန့်သည် တံခါးဝရှိ နှင်းများကို တံမြက်စည်းကြီးဖြင့် သန့်ရှင်းနေစဉ် ချန်ရှင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ကပျာကယာ အနားသို့ သွားပြီး

"အစ်ကို ဒီတစ်ခါတော့ ဘာရတနာတွေ ယူလာခဲ့ပြန်တာလဲ"

ချန်ရှင်းသည် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ သေတ္တာကို ပုတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါကို အတွင်းထဲ ရွှေ့ပေးကြပါ… ထိခိုက်မိမှာ စိုးရိမ်ရတယ်..တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းမို့လို့"

ချန်အယ်တန့်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သန်မာသော လူနှစ်ယောက်ကိုခေါ်ကာ သေတ္တာကို သတိကြီးစွာဖြင့် ချပေးလိုက်သည်။ သေတ္တာကို ချလိုက်ချိန်တွင် ဘေးဘက်ရှိ ပုံစံမှာ ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။

စခရင်နှင့် ခလုတ်များ ပါရှိသော လေးထောင့်ကွက် ပုံစံ၊ အောက်တွင် "ရုပ်မြင်သံကြားစက်" ဟု ရေးသားထားသည်။

ထိုစဉ် အနီးမှ ဖြတ်သွားသော ဆရာဝမ်သည် ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အသံပင် ပြောင်းသွားပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရုပ်... ရုပ်မြင်သံကြားစက်… အကြံပေးချန်က ရုပ်မြင်သံကြားစက် ဝယ်လာတာ..”

ထိုအော်သံမှာ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညမှ မီးရှူးမီးပန်းသံများထက်ပင် ကျယ်လောင်လှသည်။

"ဟမ်… ရုပ်မြင်သံကြားစက်လား"

"အထဲမှာ လူလေးတွေ စကားပြောတာ ကြည့်လို့ရတဲ့ သေတ္တာမျိုးလား"

“အံ့ရောဟယ် ဒါက အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေပဲ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ရတနာလေ”

သတင်းမှာ မီးတောက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာမျှပင် မကြာလိုက်ခင်မှာပင် ချင်းရှေရွာတစ်ရွာလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ချန်ရှင်းတို့ မိသားစု ခြံဝင်းထဲတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး တချို့မှာ နံရံပေါ်တက်ကာ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်၍ အိမ်ထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချန်ရှင်းသည် ခြံဝင်းအလယ်တွင်ရပ်ကာ ချန်အယ်တန့်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"တောင်နောက်ဘက်ကနေ ခုတ်လာတဲ့ အရှည်ဆုံး ဝါးလုံးကို သွားဆွဲယူလာခဲ့"

ချန်အယ်တန့်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစာ အချင်းရှိပြီး ၁၀ မီတာကျော် ရှည်လျားသော ဝါးလုံးဟောင်းကြီးကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ချန်ရှင်းက အလူမီနီယမ် အလွိုင်း အင်တင်နာကို ထုတ်ယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ငါးရိုးကြီး တစ်ခုနှင့်တူပြီး ဝါးလုံးထိပ်တွင် ကြိုးဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ထားသည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင် ကြိုးရှည်ကြီးကို ချိတ်ဆက်၍ ဝါးလုံးတစ်လျှောက် အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်သည်။

"မတ်လိုက်ကြ…အရှေ့တောင်ဘက်ကို လှည့်”

ချန်အယ်တန့်နှင့် သန်မာသော လူသုံးယောက်မှာ ကြွေးကြော်သံများဖြင့် "ငါးရိုး" အင်တင်နာ တပ်ဆင်ထားသည့် ဝါးလုံးကြီးကို မတ်မတ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ခြံဝင်းနံရံရှိ ကျိုင်းပင်ကြီးဘေးတွင် စိုက်ထူလိုက်သည်။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ချင်းရှေရွာကို တည်ငြိမ်စေသည့် တိုင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးထွက်နေလေသည်။

အခန်း (၁၈၀) မိုင်ထောင်ချီမြင်သည့်မျက်စိနှင့် လေကိုနားထောင်နိုင်သည့် နား

အိမ်ထဲတွင် ချန်ရှင်းသည် ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကို အဓိကခန်းမဆောင်၌ နေရာချလိုက်သည်။

ကြိုတင်ချိတ်ဆက်ထားသည့် လျှပ်စစ်ပလပ်ပေါက်ကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် အဝိုင်းပုံစံ ခလုတ်ခုံပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။

“ကလစ်”

ညင်သာသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူရာနှင့်ချီသော ပရိသတ်မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြ၊ မည်သူမျှ ချောင်းမဆိုးရဲကြ၊ အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်များပင် မိဘများ၏ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို တင်းတင်းအုပ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ လူရာနှင့်ချီသော မျက်လုံးများမှာ ဖုန်မှုန့်များ ကပ်ငြိနေသည့် ဖန်သားပြင်ဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဖန်သားပြင်မှာ တစ်ခဏမျှ အမည်းရောင်ဖြစ်သွားပြီးနောက် မီးဖြူရောင် လင်းလက်လာကာ ထိုမှတစ်ဆင့် နားကိုအူစေသည့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားစီးဆင်းသံနှင့်အတူ “နှင်းမှုန်” အရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ဘာလို့ ပန်းပွင့်တွေ ပေါက်နေတာလဲ၊ ပျက်နေတာလား”

တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း…ချန်ရှင်းကို ချန်နယ်မပြောင်းခိုင်းနဲ့”

တစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် တိုးတိုးလေး ဆူလိုက်သည်။

ချန်ရှင်းသည် တည်ငြိမ်စွာပင် တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း ခြံထဲရှိ ချန်အယ်တန့်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“အယ်တန့်၊ ဝါးလုံးကို လှည့်… ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်”

“ဟုတ်ကဲ့”

ဝါးလုံးကို ကိုင်ထားသည့် ချန်အယ်တန့်မှာ ဝါးလုံးကို အနည်းငယ်စီ ရွှေ့လိုက်သည်။

ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချန်ရှင်းသည် ကြိမ်နှုန်းချိန်ညှိသည့် ခလုတ်ငယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ နှင်းမှုန်များမှာ ပုံသဏ္ဍာန် ပျက်ယွင်းသွားပြီး လူပုံရိပ်များ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်လာကာ လျှပ်စစ်အသံများမှာ လူ့အသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ရပ်…နည်းနည်းလောက် နောက်ပြန်လှည့်”

ချန်ရှင်းက အော်လိုက်သည်။

ချန်အယ်တန့်မှာ အပ်ဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားသည်။ ချန်ရှင်းသည် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး အာရုံစိုက်ကာ လက်ချောင်းများဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ ချိန်ညှိလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဖန်သားပြင်မှာ ခုန်တက်သွားသည်။ နှင်းမှုန်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျုံရှန်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် တင်ဆက်သူတစ်ဦး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံမှာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဝါး….”

လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုအသံမှာ ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် ချန်ရှင်းတို့ မိသားစု၏ အိမ်သစ်ပင် အမိုးလွင့်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“လူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီ… တကယ်ကြီး လူတစ်ယောက် ပေါ်လာတာပဲ”

“ကောင်းကင်ဘုံ... ဒါက ရွာမှာပြတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေထက်တောင် ပိုရှင်းနေသေးတယ်”

“ဒီသေတ္တာသေးသေးလေးထဲမှာ လူတွေက ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး ဝင်နေတာလဲ..သူတို့က ဘာစားပြီး ဘာသောက်တာလဲ”

အဒေါ်လျူက လူအုပ်ကြား တိုးဝင်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

ကလေးငယ်များမှာ ပျော်လွှန်လွန်း၍ ဟစ်အော်ကာ ခုန်ပေါက်နေကြပြီး တီဗီကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ အချို့မှာ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်လျက်

“မိုင်ထောင်ချီမြင်သည့်မျက်စိ၊ လေကိုနားထောင်နိုင်သည့် နား” ဟု ရေရွတ်ကာ ဤနတ်ပစ္စည်းကို ဒူးထောက်၍ ဦးညွှတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေကြသည်။

နှစ်သစ်ကူး အကြိုညတွင် အိမ်တွင် ညဉ့်နက်သည်အထိ ထိုင်နေရမည့် ရွာသားများမှာ ထိုင်မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ နှစ်သစ်ကူး ညစာကို အမြန်စားပြီးနောက် ခုံများကို ကိုယ်စီထမ်းကာ မိသားစုလိုက် ချန်ရှင်းတို့အိမ်သို့ ချီတက်လာကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချန်ရှင်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ

“အယ်တန့်… တီဗီကို အပြင်ထုတ်လိုက်”

သူနှင့် ချန်အယ်တန့်တို့က ရုပ်မြင်သံကြားစက်နှင့် စားပွဲခုံကို တွဲလျက် အဓိကခန်းမဆောင်သို့ တက်သည့် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ ဖန်သားပြင်မှာ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသဖြင့် အိမ်အပြင်ဘက် ရုပ်ရှင်ရုံငယ်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေသည်။ မှောင်လာသည်နှင့် ချန်ရှင်းတို့ မိသားစု ခြံဝင်းထဲတွင် လူများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ခြံထဲတွင် နေရာမရှိလျှင် နံရံဘေးတွင် ထိုင်ကြသည်။ နံရံဘေးတွင် မရှိလျှင် သစ်ပင်ပေါ် တက်ကြသည်။ ဘာမှမရလျှင် ကိုယ့်နံရံပေါ်တွင် ပေကပ်ထိုင်ကာ ဝေးဝေးကို ငေးကြည့်ကြသည်။ လေအေးများ တိုက်ခတ်နေပြီး နှာရည်များ ယိုနေသော်လည်း မည်သူမျှ မပြန်ချင်ကြပေ။ ချန်ရှင်းသည် အိမ်ထဲမှ ဖရုံစေ့နှင့် မြေပဲ အိတ်နှစ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်လာပြီး အိတ်ကို ဖြေလျော့ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးနေ့ပဲ…အကုန်လုံး လာယူစားကြပါ. ဖရုံစေ့နဲ့ မြေပဲတွေ အများကြီးပဲ…ကြိုက်သလောက် ယူသွားကြ”

ဤခေတ်တွင် ဖရုံစေ့နှင့် မြေပဲမှာ တန်ဖိုးရှိသော မုန့်များဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူးနေ့မှာတောင် ဝအောင် စားဖို့ မလွယ်ကူပေ။

“အကြံပေးချန်က တကယ့်ကို စိတ်သဘောထား ကြီးတာပဲ”

“အကြံပေးချန်က ကမ္ဘာပေါ် ဆင်းသက်လာတဲ့ ဓနနတ်မင်းပဲ၊ ငါတို့က သူ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို ခံစားနေရတာ..”

ရွာသားများမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဖရုံစေ့များကို လက်တစ်ဆုပ်စာစီ ယူကြသည်။ လောဘမကြီးကြဘဲ တစ်အိတ်စီ ပြည့်သွားလျှင် နောက်ကလူကို နေရာပေးကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထိုင်နေကြသည်။ တီဗီ ပြန်ပွင့်လာသည်နှင့် ဆူညံနေသော ခြံဝင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သီချင်းနှင့် အကဖျော်ဖြေပွဲ ပြနေသည်။ ခမ်းနားလှသော စင်မြင့်၊ ကြည်လင်သာယာသော သီချင်းသံများနှင့် မမြင်ဖူးသည့် ကကွက်များမှာ လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရသည့် တောင်သူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေသည်။

ပြပွဲတွင် ကြားဖြတ်ကြော်ငြာသည့် ထရက်တာ ကြော်ငြာကိုပင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။ ချန်အယ်တန့်မှာ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း ဖရုံစေ့ကိုခွဲကာ ဘေးနားရှိ လူများကို ကြွားဝါနေသည်။

“မြင်လား.. အဲ့ဒါ သိပ္ပံပဲ အကြံပေးချန်က အဲ့ဒါကို လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းလို့ ခေါ်တယ်တဲ့ သူက ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့နေရာအထိ ခရီးသွားနိုင်တယ်”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းဆိုသည်မှာ ဘာမှန်း နားမလည်ကြသော်လည်း ချန်အယ်တန့်၏ ကြွားဝါနေသည့် မျက်နှာကိုမြင်ပြီး အားလုံး ခေါင်းညိတ်ကာ လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ချန်ရှင်းကို လေးစားစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤအေးစက်သော နှစ်သစ်ကူးညတွင် ဤ ၁၄ လက်မအရွယ် ဖန်သားပြင်မှာ လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အနွေးထွေးဆုံးနှင့် အတောက်ပဆုံးသော အလင်းအရင်းအမြစ် ဖြစ်လာသည်။

၎င်းမှာ ရုပ်ပုံနှင့် အသံများကို သယ်ဆောင်လာရုံသာမက ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး လယ်ယာလုပ်ငန်းခွင်တွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသူများကို ပြင်ပကမ္ဘာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခွင့် ရစေခဲ့သည်။

ရွှီချင်းချင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရင့်နေသဖြင့် ချန်ရှင်းက လှေကားထစ်ပေါ်ရှိ အကောင်းဆုံးနေရာတွင် အောက်ခံအထူနှင့် ကုလားထိုင်ကြီးကို အထူးစီစဉ်ပေးထားသည်။ သူမသည် သိုးမွှေးစောင်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အခိုးငွေ့များ တလိပ်လိပ်ထွက်နေသော မုယောစပါး နို့မှုန့်ခွက်ကို ကိုင်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေသည်။ ဗိုက်ထဲရှိ ကလေးငယ်မှာ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားသိဟန်တူပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ကန်ကျောက်နေသည်။ ရွှီချင်းချင်းမှာ “အိုး” ခနဲ အသံထွက်သွားသော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခု ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖန်းအာသည် အင်္ကျီအင်္ကျီလက်ပြတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ရွှီချင်းချင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ ယခင်က ပညာတတ်လူငယ် တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် တီဗီပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးမှုရှိသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပန်းခြံထဲ၌ လှေလှော်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်များ၊ ကျယ်ဝန်းသော ကတ္တရာလမ်းများနှင့် လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်နေသည့် ကားများကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မရေမရာ ဖြစ်လာပြီး စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းများမှာ တစ်ချိန်က သူမ၏ မမှီဝဲနိုင်သည့် အိပ်မက်များဖြစ်ပြီး မြို့သို့ ပြန်သွားမှသာ ကြုံတွေ့နိုင်မည့်ဘဝမျိုးဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးထဲတွင်၊ ချန်ရှင်း၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုကမ္ဘာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြားကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တံခါးဘောင်ကို မှီ၍ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည့် ချန်ရှင်းဆီသို့ မျက်လုံးများ ရောက်သွားသည်။

လေအေးများက သူ၏ အင်္ကျီစွန်းကို တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူ၏ တည်ကြည်ခိုင်မာမှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။ ဤယောက်ျားသည် လူတိုင်းကို ဝအောင်စားစေပြီး နွေးထွေးစွာ ဝတ်ဆင်စေရုံသာမက ယခုအခါတွင်လည်း ဤဝေးလံခေါင်ဖျားပြီး ဆင်းရဲသည့် ဒေသသို့ ယဉ်ကျေးမှုကိုပါ ယူဆောင်လာပေးနေသည်။

ကျောက်ဖန်းအာ၏ ရင်ထဲတွင် လေးစားမှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည့် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေသည်။ သူမ ချန်ရှင်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးကပ်သွားပြီး အသံကို လျှော့ချကာ အလွန်လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ရှင်း... နင်က တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ နင်ဟာ ချင်းရှေရွာကို ငါ ဘယ်တော့မှ မတွေးဝံ့တဲ့ နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ”

ချန်ရှင်းသည် ခေါင်းလှည့်၍ တီဗီ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည့် ကျောက်ဖန်းအာ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

“နောင်ဆိုရင် ငါတို့ရွာက အိမ်တိုင်းမှာ တီဗီတွေ.. ကားတွေ ရှိလာမှာပါ အခု မင်းမြင်နေရတာထက်တောင် ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ရောက်လာဦးမှာ”

ကျောက်ဖန်းအာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်နှစ်အကြာကဆိုလျှင် ဤသူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် စကားပြောနေသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မိလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရယ်မောပျော်ရွှင်သံများ ပြည့်နှက်နေသည့် ခြံဝင်း၊ လူတိုင်း၏ လက်ထဲရှိ ဖရုံစေ့များ၊ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသည့် အင်တင်နာတို့ကို ကြည့်ရင်း သူမ ယုံကြည်သွားသည်။ သူမ တကယ်ကို ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။