အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)

အခန်း (၂၅၁) ကျောက်တုံးလေး၏ အခြားသောစွမ်းရည်

နောက်ကျသွားလေပြီ။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ယခုအခါ အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ပြီးဖြစ်ကာ ၎င်းသည် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ထံမှ စနစ်ကို ယူလိုက်လေ၏။

“ဟွားဟွား... အခုတော့ ဒီဟာက အသုံးမဝင်တော့ဘူး... ရှောင်ရှူးရှူးနဲ့ ငါ အရာအားလုံးကို ခွဲဝေပြီးပြီ... သူ့ကို ဆီပူထဲကြော်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ..”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်ရာ စနစ်မှာ အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်သွားလေ၏။ ဆီပူထဲကြော်ခြင်းက ၎င်းကို အမှန်တကယ်ပင် ပျက်စီးသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

“ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့.. ငါက အသုံးဝင်ပါသေးတယ်... ငါကိုယ်တိုင် ကံကြမ္မာကို စုပ်ယူနိုင်ရုံသာမက လက်ခံသူဆီကိုလည်း ကံကြမ္မာအားလုံးကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ပါတယ်…”

၎င်းသည် မူလကတည်းက စံမမီသော ထုတ်ကုန်တစ်ခုသာဖြစ်၏။ ၎င်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုပ်ဆောင်ချိန်တွင် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားလာပြီးနောက် ပြန်လာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ဖျက်ဆီးခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများက အမှောင်ထုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

“သူ့ကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်..”

ဘာတွေလာပြောနေသနည်း။ သူမသည် ကံကြမ္မာကို မလိုအပ်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ကပင် အားအကောင်းဆုံးသော ကံကြမ္မာဖြစ်လေ၏။

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ စနစ်ကို ဒယ်အိုးပူထဲသို့ ဖိချလိုက်လေသည်။

“အား…”

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အော်ဟစ်သံများသည် ကြော်နေသည့် တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံများနှင့်အတူ အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားလေ၏။ မကြာမီမှာပင်။

တူးဟောင်းနေသော အနံ့တစ်ခုက လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ လွင့်ပျံလာပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ဖြူးတော့မည့် တရားသူကြီးစုတ်တံမှာ ရပ်တန့်သွားကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

“ကျစ်... ဒင်းက လုံးဝကို ပုပ်ဟောင်းနေပြီ... အခုတော့ ကြော်လိုက်ရင်တောင် အရသာက ဆိုးရွားနေပြီ... ငါအသုံးပြုလိုက်ရတဲ့ ဆီကောင်းတွေ အလကားဖြစ်သွားပြီ..”

အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာမူ…

"အဖေ... အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ ဖရဲသီးစားလို့ ပြီးပြီဆိုတော့ အခု ထွက်သွားသင့်ပြီ မဟုတ်ပါလား..."

ချွေ့ကျင်းချူသည် အခြားသို့ အကြည့်လွှဲကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်၏။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ၏ ညီမဝမ်းကွဲလေးက သူမတို့ ခိုးကြည့်နေသည်ကို မိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ခြေထောက်တွေ ထုံကျင်နေပြီ..."

ချွေ့ဟုန်ယွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထုံကျင်နေသော ခံစားချက်ကြောင့် ပြန်ထိုင်ကျသွားလေသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ချွေ့ရှီယန်၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ နောက်သို့ ဆွဲချလိုက်၏။

ထိုအခါ ချွေ့ရှီယန်ကလည်း သူ၏ သားအကြီးဆုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆွဲချမိလျက်သားဖြစ်သွားပြီး အားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြလေသည်။

အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများက ယွင်ဟွား၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသဖြင့် သူမသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်လေ၏။

"အဖေ... ဒီနေ့ည လရောင်က သာယာလွန်းတာ်... ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး အရက်သောက်ကြရင်ကော..."

ချွေ့ရှီယန်သည် ယွင်ဟွား၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ဖခင် ချွေ့ဟုန်ယွမ်ကို တွဲလျက် စာကြည့်ဆောင်ဆီသို့ ခေါ်သွားလေသည်။

"ချွေးမ... ငါ လက်ကိုင်ပဝါလေး တစ်ထည်လောက် ထိုးချင်ပေမယ့် ငါ့မျက်စိက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး... နင် လိုက်ပြီး ကြည့်ပေးလို့ ရမလား..."

ကျန်းလင်းရှူက ကျင်းမုလန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ အလွန်လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားလေ၏။

ချွေ့ကျင်းချူသည် ကြက်သေသေနေသော ချွေ့ကျင်းရှင်းကို သူမ၏ လက်မောင်းအောက်တွင် ညှပ်ထားလိုက်လေသည်။

"ညီလေး... မင်း အစ်ကို့ကို မေးစရာ အိမ်စာတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား... လာခဲ့... အခုပဲ မင်းကို ရှင်းပြပေးမယ်..."

ချွေ့ကျင်းရှင်းမှာမူ…

ယွင်ဟွားမှာမူ…

သူမသည် သူမ၏ တတိယအစ်မ ယွင်ဝေကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ယွင်ဝေက အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ညီမလေး... အစ်မက အစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့ နေရာကို သွားဖျက်ဆီးချင်တာကနေ လမ်းပျောက်သွားတယ်ဆိုတာ နင် ယုံမလား..."

ယွင်ဟွားသည် ယွင်ဝေအား အဓိပ္ပါယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"တတိယအစ်မ... ခုကိစ္စမှာ ညီမကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ် မဟုတ်လား..."

"ရှိ... ရှိလို့လား..."

ယွင်ဝေသည် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ညီမလေး... အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... အစ်မ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြန်ရဦးမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးသွားလေ၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းနှင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

“ပန်းကလေး... နင့်မိသားစုသာမက တချို့သော တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေနဲ့ အရာရှိတွေပါ အခါအားလျော်စွာ ထူးဆန်းစွာ ပြုမူတတ်တာကို နင် သတိမထားမိဘူးလား..”

၎င်းသည် ဤခံစားချက်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကံကြမ္မာများမှာ ပုံမှန်သာဖြစ်နေသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ယွင်ဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည်လည်း ထိုနည်းတူ ခံစားခဲ့ရ၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် မိသားစုဝင်များနှင့် သူငယ်ချင်းများဖြစ်ပြီး သူမက သူတို့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အဲ့တာက ဘာမှားနေလို့လဲ... ဟွားဟွားက သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးတဲ့နောက် သူတို့က အလွန်စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြစ်လာပြီး သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်ရမယ်... ဥပမာအားဖြင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေကိစ္စက သူတို့ရဲ့ အမြင်ကျယ်သွားစေခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား…”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ငရဲပြည်က လာခဲ့တာဆိုတော့ အသက်လာနုတ်တဲ့သူတွေလို့ ထင်စရာရှိတယ်... ဟွားဟွားရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝကို သူတို့ မြန်မြန်လက်ခံနိုင်လေ သူမရဲ့ တကယ့်ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို သိလာတဲ့အခါမှာ ကြောက်လန့်မှု ပိုနည်းလေဖြစ်မယ်…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ၎င်းကိုယ်၎င်း အလွန်ထက်မြက်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပန်းကလေးထံသို့ ကြွားဝါရန် လျှောက်သွားလေ၏။

"ပန်းကလေး... ငါပြောတာ မှန်တယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား..."

“နင့်လို တုံးအတဲ့ကောင်…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ၎င်းကို ရိုက်ချလိုက်လေ၏။ ၎င်းက စုတ်တံတစ်ချောင်းဖြစ်နေသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ ခေါင်းမှ အမြီးအထိ တစ်ကိုယ်လုံး တုံးအနေခြင်းဖြစ်သည်။

တုံးအလိုက်လေခြင်း။

ငရဲလကျောက်လေးမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အတွေးနက်နေလေ၏။

သူ နိုးထလာပြီးနောက် အားလုံးထံတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ပျက်စီးနေသော ပန်းကလေး၏ ထူးဆန်းမှုကို သူတို့ လက်ခံနိုင်စွမ်းက အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းနေ၏။

ထို့နောက် ငါတို့က တရားသူကြီး၊ ဖြူမည်း သေမင်းတမန်များနှင့် အခြားသူများကို တွေ့ဆုံခဲ့ရချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။

၎င်းမှာ သူတို့က ပန်းကလေး၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အခြားသူများသာဆိုလျှင် သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ပန်းကလေးကို ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ကြဉ်ကြမည်မှာ သေချာလှ၏။

ငရဲလကျောက်သည် ၎င်း၏ မူလစွမ်းရည်များဖြစ်သော ဝိညာဉ်များကို ပုံဖော်ခြင်း၊ ယင်နှင့် ယန်ကို ခြယ်လှယ်ခြင်း၊ နေရာလွတ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် အခြားအရာများကို စဉ်းစားလိုက်မိလေသည်။

နားထောင်ခြင်း စွမ်းအားများပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်…

၎င်းသည် ကောင်းကင်၏ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကြောင့် အရိုက်ခံရပြီး ဝိညာဉ်တစ်စက်အဖြစ်သို့ လျော့ကျသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်း၏ အကန့်အသတ်ရှိသော နေရာလွတ်စွမ်းရည်များမှာ ၎င်းက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် ကျင့်ကြံခဲ့ရသောအရာများ ဖြစ်လေ၏။

၎င်း၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပြန်လည်မကောင်းမွန်သေးသဖြင့် ဝိညာဉ်၊ ယင်ယန် သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ နားထောင်ခြင်းစွမ်းအားဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

၎င်းက အလွန်အကျွံ စဉ်းစားနေမိခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ သေချာပေါက်ပင်။ သူသည် ယခုအခါတွင် ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။ ဒုက္ခိတတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။

ခိုးယူခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် အောင်သွယ်တော်တစ်ဦးဖြစ်ကာ အဆိုးဆုံးမှာ ထိုကလေးမလေးကို အခြားသူများနှင့် ရန်ဖြစ်ရန်နှင့် ကျိန်ဆဲရန် ကူညီပေးရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်ကို ခေတ္တမျှ နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ငရဲလကျောက်လေးသည် ထိုအရာအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်လေ၏။

အစစ်အမှန်ဖြစ်သော ကျိုးမင်ရှီးသည် နောက်တစ်နေ့တွင် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေရာယူခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ကျန်ရှိနေသော မှတ်ဉာဏ်များက သူ့ကို ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ပြောပြနေဆဲပင်။

"ယုံအန်းမင်းသမီးရဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျွန်တော်မျိုး အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်..."

ရက်အနည်းငယ်ကြာ အနားယူပြီးနောက် ကျိုးမင်ရှီးသည် ထွက်ခွာသွားလေ၏။ သူသည် ယခုနှစ်၏ အင်ပါယာစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ရန် ယုံကြည်မှုမရှိသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့သည်။

ယွင်ဟွားသည် ချွေ့မိသားစု၏ အိမ်တော်တွင် ရက်အနည်းငယ် ထပ်မံနေထိုင်ခဲ့ရာ ၎င်းက ချွေ့ဟုန်ယွမ်ကို အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူသည် ယွင်ဟွား၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ ယွင်မိသားစု၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ပစ်ချလိုက်လေ၏။

မထွက်ခွာမီ သူက ကြေညာလိုက်သေးသည်။

"သူမကို ချွေ့မိသားစုဆီ တစ်နှစ်တိတိ လာရောက်လည်ပတ်ခွင့် မပြုဘူး..."

ဘိုးဘေးသည် သူနှင့် ထိုကလေးမလေးကို အမည်ပျက်စာရင်း သွင်းထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ထိုမိန်းကလေးက ဘိုးဘေးခန်းမဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာတိုင်း တံခါးမှာ ချက်ချင်း ပိတ်သွားတတ်ပြီး သူသည်လည်း ညတိုင်း ဘိုးဘေးထံမှ ကောင်းကောင်း အရိုက်ခံရလေ၏။

အကယ်၍ ဤမိန်းကလေးသာ ချွေ့မိသားစုတွင် ဆက်နေမည်ဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ယဉ်ကျေးနေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သတိပေးထားလေသည်။

"အမေ... အဘိုးက လုံးဝကို ချစ်စရာမကောင်းဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူမမိခင်၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်လေ၏။ သူမသည် သူမ၏ မိသားစုကို အတော်လေး လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ သူမသည် သူမဖခင်၏ နာကြည်းချက်များကို သတိမထားမိဘဲ မနေခဲ့ပေ။ ဤမိန်းကလေးက ချွေ့မိသားစုတွင် ဆူပူအုံကြွမှုများစွာကို ဖြစ်စေခဲ့ပုံရ၏။

"သမီး ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်... မနက်ဖြန်က မီးပုံးပွဲတော်ဆိုတော့ သမီး စိတ်ကြိုက် ပျော်လို့ရပြီ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်လား..."

ယွင်ဟွားသည် ရွှင်မြူးစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အခန်းဆီသို့ ခုန်ပေါက်ကာ သွားလေ၏။ သူမအတွက် အလွန်လှပသော ဝတ်စုံတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုနေသည်။

သူမသည် ငရဲခန်းမကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

ယွင်ဟွားက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီငရဲခန်းမကို အမေက သေချာပြင်ဆင်ပြီး ကိုးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ငါလာတုန်းက နံ့သာတိုင်တွေ လောင်ကျွမ်းနေသေးပေမယ့် အခုတော့ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ ပြာတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပါလား..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမက ခါးထောက်လိုက်ကာ ယမမင်း၏ ရုပ်တုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အလွန်ဝင့်ကြွားသွားလေ၏။

"တွေ့လား... နင်လည်း သိပ်ပြီး အခြေအနေမကောင်းပါဘူး... အချိန်သိပ်မကြာသေးပေမယ့် ငါ့အမေက နင့်ကို မေ့သွားပြီ... ဓနနတ်ဘုရားနဲ့ ဗောဓိသတ္တတို့သာ ရေရှည်တည်တံ့တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ..."

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ...နင့်ရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ညီမလေးဟွားက နင့်ကို နံ့သာတိုင်တစ်တိုင်လောက် မတက်တခေါက် ပူဇော်ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ယွင်ဟွားသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် နံ့သာတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်ရာ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်များမှာ လုံးဝကို ပေါ်လွင်နေလေ၏။

“ပန်းကလေး... နင်က ရှောင်ယွမ်ယွမ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကိုသုံးပြီး ယမမင်းကို ဝိုင်းရိုက်နိုင်အောင်လို့ သူ ငါတို့ကို မြန်မြန်ရှာတွေ့ဖို့ လိုလားနေတာလား…”

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေ၏။ တရားသူကြီးကို အနိုင်ယူပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ယမမင်းကို နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဟွားဟွား... ပေပေ့... ဒီနေရာမှာ ငါတို့ စနစ်ဆီကနေ ရထားတဲ့ သံကြိုးလွှတစ်လက် ရှိသည်... 'ဂျစ်...' သူ့ကို အပိုင်းရှစ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ပြန်ချုပ်ကြစို့... ဟားဟားဟား…”

တရားသူကြီးစုတ်တံသည် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲမှ သေနတ်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

“ဟွားဟွား... ကြည့်စမ်း... ဒါတွေအားလုံးက နင့်အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာ... အဲ့စက်ဆုပ်ရွံစရာစနစ်က ဒါကို သေနတ်လို့ ပြောတယ်.. ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပစ်လို့ရတယ်... ပြီးတော့ ဒီကျည်ဆန်… ဒါကို ဒီနေရာကနေ ဆွဲလိုက်ရင် ဘာမှကျန်မှာမဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီအမြောက်ကြီးက အရမ်းကြီးလွန်းတော့ ဒီနေရာမှာ ဆံ့မှာမဟုတ်ဘူး..”

သူတို့သုံးဦးသည် အတူတကွထိုင်ကာ ကစားစရာအသစ်များကို လေ့လာနေကြလေ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချွေ့ကျွယ်ထံမှ သတင်းစကားကို ယခုလေးတင် လက်ခံရရှိထားသော ယမမင်းသည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသော ချမ်းစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အခန်း (၂၅၂) ဇနီးသည်ကို လွမ်းဆွတ်နေခြင်းနှင့် ချစ်သူမရှိသော လူပျိုသိုးကြီး

နောက်တစ်နေ့တွင်။

နန်ကုန်းယွမ်နှင့် တတိယမင်းသားတို့သည် ကံမကောင်းသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကဲ့သို့ ကျွေ့ရှန်းမျှော်စင်တွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြလေ၏။ တစ်ဦးက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ သက်ပြင်းချနေလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်ရက်ဝန်းကျင်ခန့်က...

သူတို့သည် သူတို့၏ အနာဂတ်ဇနီးလောင်းများကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရဘဲ အနာဂတ်ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံခဲ့ရလေ၏။

"ငရုတ်သီးလေး ဝေဝေ... မင်းရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းက မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေပြီ..."

တတိယမင်းသားသည် သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်ကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

"တစ်ရက်ခွဲခွာရတာက ဆောင်းဦးသုံးရာသီလောက် ကြာသလို ခံစားရသည်... စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုရင် ငါတို့တွေ ခွဲကွာနေခဲ့တာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီပဲ..."

သူသည် ဆက်လက်၍ ပွစိပွစိ ပြောဆိုနေပြီး သူ၏ ခွက်ထဲသို့ အရက်များ ထပ်မံလောင်းထည့်လိုက်စဉ် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော နန်ကုန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။

"နေပါဦး... အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို တုံ့ပြန်မှုလေး ဘာလေးပေးပါဦး... မင်းက အစ်မကြီးကို မလွမ်းဘူးလား... သူမက ငရုတ်သီးလေး ဝေဝေနဲ့အတူ ချွေ့အိမ်တော်မှာ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... သူမက ငါတို့အကြောင်းကို လုံးဝ မေ့သွားလောက်ပြီ..."

ဤအကြောင်းကို တွေးမိလေ တတိယမင်းသားမှာ ပို၍ စိတ်ဆင်းရဲလေ ဖြစ်လာသည်။

"သူမ အဲ့လိုမလုပ်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် အပေါ်ယံတွင် ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေလေ၏။

သူ၏ ကလေးမလေးက သူ့ကို တကယ်ပဲ မေ့သွားနိုင်သလား။ ဆယ်ရက်ကျော် ကြာသည့်တိုင် သူမသည် သူ့ကို တစ်ခေါက်လေးမျှ လာမတွေ့ခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

“အဲ့တာက ပြောရခက်တယ်..."

တတိယမင်းသားသည် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် စတင်ရေတွက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"အစ်မကြီးအတွက် ပထမက ရွှေလေး... ဒုတိယက အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ... တတိယက လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတော့... ပြီးတော့ မင်းကတော့..."

တတိယမင်းသားသည် သူ့အား ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သရော်လှောင်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက မယ်တော်ကြီး၊ အမေ၊ အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်နဲ့ မင်းရဲ့ မယ်တော်တွေရဲ့ နောက်မှာတောင် အဆင့်သတ်မှတ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်..."

"ငါနဲ့မတူတာက ငရုတ်သီးလေး ဝေဝေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အစ်မကြီးတစ်ယောက်တည်းသာရှိတယ်... ငါက လူတစ်ယောက်ကိုသာ အနိုင်ယူဖို့ လိုအပ်ပေမယ့် မင်းက နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ပြိုင်ဘက်တွေက အရှည်ကြီး စာရင်းပြုစုထားလို့ရတယ်... ဟားဟားဟား..."

"လာပါ... သောက်ကြရအောင်..."

တတိယမင်းသားသည် စားပွဲပေါ်ရှိ သူ၏ အရက်ခွက်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တည်ငြိမ်မှုများ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

*မင်း ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့*

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ယွင်အိမ်တော်၏ တံခါးဝကို စိုက်ကြည့်နေရသူများ၏ လည်ပင်းများက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှည်ထွက်နေလေပြီ။

နန်ကုန်းယွမ်သည် သူ့ကို နက်ရှိုင်းပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အကြည့်ဖြင့်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဟေး... မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ... မင်းတို့ရဲ့ ညည်းတွားသံတွေကို ဧည့်ခန်းမထဲကနေတောင် ငါကြားနေရတယ်..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် ယပ်တောင်ခတ်လျက် အတင်းဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မောက်မာသော လေသံကြောင့် တတိယမင်းသားထံမှ စွေကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

"ကြွားလုံးထုတ်နေတဲ့ကောင်... အေးခဲနေတဲ့ ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ယပ်တောင်ခတ်နေရအောင် မင်း အအေးပတ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်.."

တတိယမင်းသားသည် စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။ ထိုလူယုတ်မာ ရှန်ကွမ်းက အဖွဲ့ထဲဝင်လာကတည်းက သူသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အစ်မကြီးကို သူ၏ မြှောက်ပင့်ဖော်ရွေမှုများက အလွန်ကို ချောမွေ့နေခဲ့သည်။

"ငါက မင်းတို့ပြောတဲ့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ နားလည်လား..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် တတိယမင်းသားကို ရန်စသည့်အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မိခင်က တတိယမင်းသားတွင် သဘောကျနေသူရှိကြောင်း သိသွားပြီးနောက် သူမက နေ့တိုင်း သူ၏ နားရွက်ကိုဆွဲကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေခဲ့၏။

သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဘယ်သောအခါမှ အရှုံးအနိုင် မပေါ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြားတစ်ယောက်က အသာစီးရနေလေပြီ။

တတိယမင်းသားသည် ဤကြွားလုံးထုတ်တတ်သူနှင့် စကားမပြောချင်တော့သဖြင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

"ညီတော်... ဒီလူပျိုကြီးကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကြပါစို့... ဒီနေ့ညမှာ မီးပုံးပွဲတော် ရှိတယ်... ငါတို့တွေ လူသွား လုသင့်တယ်လို့ ထင်လား..."

"ညီတော်က ခြေဆွံ့နေတာလည်း မဟုတ်တော့ဘူး... ပြီးတော့ ကိုယ်ခံပညာတွေကလည်း အံ့မခန်းပဲလေ... ငါ သွားပြီး သူမကို ကယ်တင်နေတုန်း ညီတော်က အနာဂတ်ယောက္ခမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို သွားရောက်ဆွဲဆောင်ထားလိုက်ရင်ကော... ဘယ်လိုလဲ..."

တတိယမင်းသားက မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ယွင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး၏ ကာကွယ်ရေးများသည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းနေပြီး ဤဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တယ်... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် အစောင့်တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှောင်ရှားနိုင်ပြီး ကလေးမလေးကို ခေါ်ထုတ်လာလို့ ရတယ်... မင်းရဲ့ ဗျောက်အိုးလေးအတွက်ကတော့ မင်းဘာသာမင်း ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်.."

တတိယမင်းသားသည် ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ အသံမှာ စူးရှကျယ်လောင်သွားလေ၏။

"ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်ဘူးလား... အနာဂတ်ကျရင်လည်း ငါတို့က မယားညီကိုတွေ ဖြစ်လာကြဦးမှာ မဟုတ်လား... နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါက မင်းရဲ့ တတိယအစ်မရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်နေတုန်းပဲ... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းရဲ့ မဟာမိတ်ကို ခုလိုမျိုး သစ္စာဖောက်နိုင်ရတာလဲ..."

တတိယမင်းသားက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်လေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်ရက်ဝန်းကျင်ခန့်က သူတို့သည် အချင်းချင်း ဖေးမကူညီခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုမှာ သူ့အပေါ် လွယ်လွယ်ကူကူပင် ကျောခိုင်းသွားလေပြီ။

"မင်းရဲ့ဇနီးက ငါ့ဇနီးကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဗျောက်အိုးလေးက သူမရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် လိုက်ပါလာဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားရုံမက ငါ့အိမ်ကိုတောင် လာချင်နေတာ... ဟွန့်..."

သူ၏ ဇနီးလေးက အလွန်ကို တောက်ပလွန်းနေသည်။ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ဝံပုလွေအုပ်စုတစ်စု ရှိနေသဖြင့် သူသည် သတိထားနေရမည်သာဖြစ်၏။

"ဟမ်..."

တတိယမင်းသားက ကျေနပ်သွားပုံရလေသည်။

"ငရုတ်သီးလေး ဝေဝေက ခန်းဝင်ပစ္စည်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာမှာလား... ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့... ငါလည်း ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် လိုက်ခဲ့မယ်.. ဒီနည်းနဲ့ ငါ့ဘေးမှာ ဇနီးလေး ရှိနေရုံသာမက အစ်မကြီးနဲ့လည်း အချိန်မရွေး အတင်းပြောလို့ ရပြီလေ..."

"ညီတော်... ညီတော့်ရဲ့ အိမ်ဘေးမှာ ငါတို့အတွက် ခြံဝင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ငါက ငွေနည်းနည်းလောက် ထည့်ဝင်ပေးရမလား..."

တတိယမင်းသားက မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူနှင့် ငရုတ်သီးလေး ဝေဝေတို့သည် အလွန်လိုက်ဖက်သော အတွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အကြံဉာဏ်များမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တစ်ထပ်တည်း ကျနေလေ၏။

နန်ကုန်းယွမ်…

"မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလား... တွေးတောင် မတွေးနဲ့... ဒီဘဝမှာတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ဘာမှားနေလို့လဲ။

သူ၏ အိမ်တော်က ဖုန်းရွှေ အလွန်ကောင်းမွန်လှလေ၏။

ယခင်က သူ နန်းတော်သို့သွား၍ တိုင်တန်းခဲ့စဉ်က သူ၏ အဘွားဖြစ်သူက သူ၏ ဦးရီးတော်သည် သူ၏ အသက်ကြီးလာချိန်ကို ပထမဆယ်နှစ်ခန့် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွက် သူက မင်းသားစုအိမ်တော်တွင် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်၍ အရိပ်အမြွက် ပြောကြားခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူ သဘောမတူပါက သူမသည် ကလေးမလေးကို အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အထိ ထားရှိရန် သဘောတူညီထားလေ၏။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားလေသည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့၏ တံခါးဝကို စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် ကလေးမလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ထွက်သွားရန်ပင် သူ စဉ်းစားမိလေ၏။

"နေပါဦး... မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ လိုအပ်လို့လား..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က လုံးဝကို အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်စွာဖြင့် ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"တစ်ကိုယ်တည်းနေရတာ မကောင်းဘူးလား... ဇနီးသည်တွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုနဲ့ ကန့်သတ်တာတွေကို ခံရပြီး ငွေလည်းမရှိဘူး... ဘာပဲလုပ်လုပ် သူတို့ရဲ့ သဘောထားကို ထည့်စဉ်းစားနေရတာက မင်းတို့ကို အသက်ရှူကျပ်မနေစေဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွမ်နှင့် တတိယမင်းသားတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်လာကြလေ၏။

"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ... ငါ ပြောတာ တစ်ခုခု မှားသွားလို့လား..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကလိန်ကကျစ်အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ အဖေမှာလည်း မိန်းမကြောက်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။

သူသည် အပြင်ဘက်တွင် အလွန်အရည်အချင်းရှိသော်လည်း အိမ်ရောက်လျှင်မူ သတ္တိကြောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူကတော့ ထိုကဲ့သို့ မဖြစ်ချင်ပေ။

"အိုး..."

နန်ကုန်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"တရားသူကြီးစုတ်တံဆီက ရေကြေးမုံသာ ငါ့ဆီမှာ မရှိတာ အရမ်းနှမြောစရာကောင်းတယ်... မဟုတ်ရင် ဒီစကားတွေကို ငါ သေချာပေါက် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး မင်း မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခံရမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေမှာပဲ..."

"ဇနီးမရှိဘဲ အထီးကျန်နေတဲ့ လူပျိုကြီးဖြစ်နေတာ မင်းနဲ့ တန်တယ်..."

တတိယမင်းသားက ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤအချီ၌ သူ အနိုင်ရသွားလေသည်။

"ဘယ်သူက အထီးကျန်နေတာလဲ..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

"ငါ့ကို ထိန်းချုပ်မယ့် ဇနီးတစ်ယောက်ကို ငါ မလိုချင်ရုံပဲ... ငါက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ... ငါနဲ့ တွဲချင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေဆိုရင် မြို့တံခါးဝအထိတောင် တန်းစီနေတယ်... သိလား..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ကစားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်လို့လား..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

"ငါ မင်းကို ပြောပြပါရစေ... မင်းနောက်ကို လိုက်နေတဲ့ သူတွေက တကယ်တမ်းကျတော့ မင်းမိသားစုရဲ့ ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတွေကို လိုချင်နေကြတာပါ..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က ချက်ချင်းပင် ဆို့နင့်သွားလေသည်။

"ညီတော်... သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်စို့... ဇနီးမရှိတဲ့လူက ငါတို့နဲ့ အတူရှိနေဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး..."

တတိယမင်းသားက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ သူနှင့် သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ အိမ်ရှေ့စံတို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ဇနီးများ ရှိထားပြီဖြစ်ရာ သူတို့က တစ်ဘက်တည်းပင် ဖြစ်လေ၏။

"မင်းကသာ ဇနီးမရှိတဲ့သူ..."

ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေလေသည်။

"မင်း... မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်... တစ်လအတွင်းမှာ မင်းတို့ရှေ့မှာ ကြွားဝါဖို့အတွက် ဇနီးတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ခေါ်လာခဲ့ပြမယ်... ပြရသေးတာပေါ့..."

"ဟွန့်..."

ထိုကြမ်းတမ်းသော စကားများကို ပြောပြီးနောက် ရှန်ကွမ်းဝမ်သော်က လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

ဤသည်မှာ အလွန်ကို ဒေါသထွက်စရာပင်။ လူတွေကို ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံလို့ မရဘူးလေ။

သို့သော်လည်း ကျွေ့ရှန်းမျှော်စင်မှ သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ နောင်တရသွားလေသည်။

တစ်လအတွင်း ဇနီးတစ်ယောက်ကို သူ ဘယ်သွားရှာရမည်နည်း။

တတိယမင်းသားသည် ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ လျှာသပ်လိုက်လေ၏။

"ညီတော်... သူက တစ်လအတွင်း ဇနီးတစ်ယောက်ကို တကယ် ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား..."

နန်ကုန်းယွမ်သည် အခြားသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူသည် လွယ်လွယ်ဖြင့် ကျေနပ်တတ်သောသူ မဟုတ်သကဲ့သို့ မည်သည့် မိန်းမငယ်လေးကိုမဆို သူနှင့်အတူ ဟန်ဆောင်ရန် ဆွဲခေါ်လာမည့်သူလည်း မဟုတ်ပေ။