အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

အပိုင်း(၁၉၅)

"အင်း... မဆိုးဘူး… အရည်အသွေးက တော်တော်ကောင်းတာပဲ..."

ကျောက်ဆုံနံဘေးတွင် ကျန်းလျိုသည် ကြိတ်ထားသော ဇီယာမှုန့်များကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ညနက်ပိုင်း စားသောက်ဆိုင်များတွင် အေးစက်နေသော ဘီယာကို သောက်ရင်း အသားကင်များ စားခဲ့ရသော သူ၏ ယခင်ဘဝမှ အချိန်များကို ပြန်လည်သတိရမိသဖြင့် ကျန်းလျို၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တံတွေးမျိုချမိသွားလေသည်။

ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် မီးကို သေချာစွာ ညှိပြီးနောက် သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားကာ ဓားမတစ်ချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အဆီနှင့် အသား မျှတစွာ ပါဝင်သော အပိုင်းကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ပါးလွှာသော အလွှာလေးများဖြစ်အောင် လှီးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် စွန်ဝူခုန်းအား သစ်သားတုတ်ချောင်းငယ်လေးများ ချွန်ပေးရန် အကူအညီတောင်းပြီး အသားများကို ထိုတုတ်ချောင်းလေးများပေါ်တွင် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

"ဆရာ… ဒီအသားလွှာက အရမ်းပါးလွန်းတော့… ကျုပ် စွန်ဝူခုန်းရဲ့ သွားကြားညပ်ဖို့တောင် မလောက်ဘူး..."

သစ်သားတုတ်ချောင်းများကို ချွန်နေစဉ် စွန်ဝူခုန်းသည် တုတ်ချောင်းများပေါ်ရှိ ပါးလွှာသော အသားလွှာလေးများကို ကြည့်ကာ မမှတ်ချက်ပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် အသားကင်ရာတွင် လူတို့သည် အသားတုံးကြီးများကိုသာ တိုက်ရိုက် ကင်လေ့ရှိကြသည်။

စွန်ဝူခုန်း၏ စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ မိသားစုမှာ အတော်လေး လန့်ဖြန့်သွားကြ၏။ ကျန်းလျိုက အချိန်အနည်းငယ်ယူကာ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ရသည်။

မိစ္ဆာသတ္တဝါများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ယဉ်ပါးပြီးသား အကောင်များကမူ အထိုက်အလျောက် စိတ်ချရလေသည်။ ၎င်းမှာ ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်သော ခွေးတစ်ကောင်သည် သူ၏ ပိုင်ရှင် အနီးအနားတွင် ရှိနေပါက သိပ်မကြောက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

အသားကင် အချောင်းတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်ကို ထိုးပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းလျိုသည် မီးဖိုဆီသို့ ရွှေ့သွားကာ စတင် ကင်လေတော့သည်။ သူသည် ပုံမှန် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဇီယာမှုန့် ပန်းကန်ငယ်လေး တစ်ခုကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့၏။

"မဟာဆရာတော်… ဒီ ဟစ်ဆော့ပ် ကို စားလို့ရတာလား..."

အနီးနားတွင် ကြိတ်နေသော အမျိုးသားသည် ကျန်းလျို၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ရန် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူက အစပိုင်းတွင် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား အမွှေးအိတ် အနည်းငယ် ပြုလုပ်စေပြီး ရောင်း၍ရမရ စမ်းသပ်ကြည့်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန်းလျိုက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး အများကြီး ရှင်းမပြတော့ဘဲ အသားကင်များကို လှန်လိုက်ကာ ဆားနှင့် ဆော့စ် အချို့ကို ဖြူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျက်ခါနီးဖြစ်နေပြီဟု မြင်သောအခါ သူသည် ဇီယာမှုန့် တစ်ဆုပ်ကို ထပ်မံ ယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ဖြူးချလိုက်လေသည်။

တုတ်ချောင်းများပေါ်ရှိ အသားများကို ပါးပါးလှီးထားခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့သည် အသားတုံးကြီးများထက် များစွာ ပို၍ မြန်မြန် ကျက်သွားလေသည်။

ဇီယာမှုန့်ကို ဖြူးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အသားရနံ့နှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၏ ရနံ့တို့ ရောယှက်သွားကာ လေထုထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကျန်းလျိုအား ယစ်မူးသွားစေလေသည်။

တွေဝေငေးမောနေစဉ်အတွင်း သူသည် ယခင်ဘဝက ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ညနက်ပိုင်း အသားကင်ဆိုင်တွင် ဘီယာသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ရသော အချိန်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အနီးနားတွင် သစ်သားတုတ်ချောင်းများကို ချွန်နေသော စွန်ဝူခုန်းသည် သူ၏ ဓားကို ချလိုက်ပြီး ကျန်းလျို၏ လက်ထဲရှိ အသားကင်များကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အလိုအလျောက် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး...

"ဆရာ… ဒီအသားကင်က ပုံမှန် ကျွန်တော်တို့စားနေကျ အကင်တွေနဲ့ လုံးဝကို ကွာခြားတာပဲ…"

စားပွဲတွင် အိမ်ရှင် ချကျွေးထားသမျှကို အငမ်းမရ စားသောက်နေသော ကျူးပါကျဲသည်လည်း လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေ၏။ သူ၏ နှာခေါင်းက ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းလျို၏ လက်ထဲရှိ အသားကင်များကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေလေတော့သည်။

ပျံ့လွင့်လာသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ရနံ့ကြောင့် ကျူးပါကျဲသည် လက်ရှိ သူစားနေသော အစားအစာများမှာ ပါးစပ်ထဲတွင် ဖယောင်းတုံး ဝါးနေရသကဲ့သို့ အရသာမဲ့သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အနီးနားရှိ အမျိုးသားနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့ပင်လျှင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အနားသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး အရသာရှိသော ရနံ့ကို အဆက်မပြတ် ရှူရှိုက်နေကြလေ၏။

"အမေ… သားတို့လည်း စားချင်တယ်…"

ယောကျာ်းလေး တစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဖြစ်သော ကလေးငယ် နှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ လက်ချောင်းများကို တိတ်တဆိတ် ကိုက်ကာ မီးဖိုပေါ်ရှိ အသားကင်များဆီသို့ သံလိုက်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်ခံနေရသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

"ဆရာတော်… ဒါက တကယ်ကို မွှေးတာပဲ... ဟီးဟီး..."

အသားမည်းမည်းနှင့် အမျိုးသားက ရိုးရှင်းသော အပြုံးဖြင့် ကျန်းလျို၏ လက်ထဲရှိ အသားကင်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ… မင်း ဆက်သာ ကြိတ်ပါ… ခဏနေကျရင် မင်းကို အကင်နည်းနည်း ခွဲကျွေးမယ်… ဒီ ဇီယာမှုန့်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ မင်း သိသွားရင်… အဲဒါကို ရောင်းဖို့အတွက် မင်း ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

ထိုအမျိုးသားအား ပြုံးပြလျက် ကျန်းလျိုက ပြောလိုက်ပြီး စွန်ဝူခုန်းကိုလည်း သစ်သားတုတ်ချောင်းများကို ဆက်ချွန်ရန် ခိုင်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာ… ဝက်အိုကြီး ကျွန်တော် အသားတွေ ထိုးပေးမယ်..."

ကျူးပါကျဲက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လိုလိုလားလား ပြောလိုက်ပြီး အသားလွှာများပါသော ပန်းကန်ပြားကို ယူကာ စွန်ဝူခုန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စွန်ဝူခုန်း၏ နှေးကွေးသော အလုပ်လုပ်နှုန်းကိုလည်း အပြစ်တင် ညည်းတွားနေလေ၏။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အသားကင် တစ်သုတ်မှာ အသင့်ဖြစ်လုနီးပါး ရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းလျိုသည် ပါးစပ်ဟကာ ညင်သာစွာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

အချိုးကျစွာ ဟင်းခတ်ထားပြီး ဇီယာမှုန့်၏ အရသာက အသားအရသာနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် ကျန်းလျိုသည် အလွန် ကျေနပ်သွားကာ သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဆရာ… အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ… ဝက်အိုကြီး ကျွန်တော့်ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး..."

ကျူးပါကျဲသည် ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျဆင်းလာကာ ပထမဆုံး အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ကျန်းလျို၏ လက်ထဲရှိ အသားကင်များကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အားလုံး အရင်ဆုံး အကင် နှစ်ချောင်းစီ ယူကြ… အားလုံး မြည်းကြည့်ကြတာပေါ့… ဒီညတော့ အားလုံးအတွက် လောက်ငလောက်တဲ့ အကင်တွေ ရှိမှာပါ..."

အကင်အချောင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်ကို ခွဲဝေပေးရင်း ကျန်းလျိုက ကြေညာလိုက်သည်။

လက်ခံရန် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေကြသော်လည်း အသားကင်များ၏ အရသာရှိသော ရနံ့က အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသောကြောင့် အနီးနားရှိ အမျိုးသားနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့သည်လည်း မငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဇီယာစေ့ အရသာပါသော အသားကင်များကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ပို၍ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ကြလေသည်။ အသားလှီးသူက လှီးဖြတ်ပြီး၊ တုတ်ချောင်းချွန်သူက ဆက်ချွန်ကာ၊ ဇီယာမှုန့် ကြိတ်သူကလည်း သူတို့၏ အလုပ်များတွင် အလုပ်များနေကြပြီး အားလုံးမှာ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွနေကြ၏။ မူလက ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများကို ယာယီ မေ့လျော့သွားကြပုံရလေသည်။

စားသောက်ပွဲကြောင့် ပိုမို ပျော်ရွှင်တက်ကြွသွားကာ ထိုအမျိုးသားသည် အိမ်လုပ် ဆန်အရက်အိုး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။ အားလုံးက အသားကင်များကို စားသောက်ရင်း အရက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ကာ အခြေအနေမှာ အလွန်တရာ သဟဇာတဖြစ်ကာ ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ဤစားပွဲသည် ညသန်းခေါင်ယံအထိ ဆက်လက်ကျင်းပနေပြီး လူတိုင်းမှာ ဗိုက်ဝကာ ပျော်ရွှင်နေကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အကင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ထပ်မံကင်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ကို စွန်ဝူခုန်းက နဂါးမြင်းဖြူထံသို့ ယူဆောင်သွားလေသည်။

မြင်းတစ်ကောင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် မြက်ကိုသာ စားလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ဇာတိအမှန်မှာ နဂါးဖြူဖြစ်သောကြောင့် အသားအနည်းငယ် စားခြင်းမှာလည်း သူ့အတွက် သင့်လျော်ပေသည်။

ကျန်းလျိုနှင့် အခြားသူများက ညဉ့်နက်သည်အထိ အသားကင်များကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြစဉ် ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျဆင်းနေသော အမွေးဝါဝါနှင့် ကြွက်တစ်ကောင်သည် တစ်ချိန်လုံး ပုန်းကွယ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး တစ်ညလုံး တစ်ကိုက်လောက် စားချင်နေခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ…။

ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ညစာနှင့် ညလယ်စာများကို စားသောက်ပြီးနောက်တွင် ကျန်းလျိုနှင့် အဖော်များသည် အလွန်တရာ ဗိုက်ဝကာ ကျေနပ်နေကြလေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းလျိုသည် အရသာရှိသော အစားအစာကို စားသုံးခဲ့ရရုံသာမက၊ သူ၏ ယခင်ဘဝက ညနက်ပိုင်း အချိန်များတွင် အသားကင်များကို အငမ်းမရ စားသောက်ခဲ့ရသော ခံစားချက်ကိုပါ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သဖြင့် ပို၍ပင် ကျေနပ်နေခဲ့၏။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းမှာ ဗိုက်အလွန်တင်းနေကြသဖြင့် မည်သူကမျှ ရှင်းလင်းသိမ်းဆည်းလိုစိတ် မရှိကြတော့ဘဲ အနားယူရန် အိပ်ရာဝင်သွားကြလေတော့သည်။

အားလုံး အလင်းရောင်များပိတ်ကာ အနားယူသွားကြပြီးနောက် အိမ်ကလေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အရိပ်ထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေသော အမွေးဝါဝါနှင့် ကြွက်တစ်ကောင်သည် သတိကြီးစွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့၏။

မီးငြိမ်းသွားပြီဖြစ်သော မီးဖိုအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်ရာ ကင်ထားသမျှ အသားကင် အချောင်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အားလုံးကို လူအုပ်ကြီးက ပြောင်စင်အောင် စားသောက်သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့ရာတွင် ကျန်းလျို မတော်တဆ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော အသားကင် တစ်ချောင်း ကျန်ရှိနေသေးရာ ၎င်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြွက်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

အမွေးဝါဝါနှင့် ကြွက်သည် ၎င်း၏ နှာခေါင်းကို ရှုံ့မဲ့လိုက်ပြီး သတိထားကာ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်၏။

အဆီနှင့် အသား တစ်လှည့်စီ အလွှာလိုက် ထိုးထားပြီး နှင်းဆား၊ ဆော့စ်များနှင့် ဇီယာမှုန့်ကဲ့သို့သော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ဖြူးထားသည့် အသားကင်သည် ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသားရနံ့နှင့် အဆီ၏ အရသာတို့ ရောယှက်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

အစပိုင်းတွင် သတိထား၍ တစ်ကိုက်မျှသာ ကိုက်စားခဲ့သော်လည်း ထိုအရသာ တစ်ချက်ကပင် ကြွက်အား သူ၏ မူလသတိထားတတ်သော အကျင့်စရိုက်ကို စွန့်လွှတ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့ပြီး အသားကင်ကို နှစ်ကိုက်၊ သုံးကိုက်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် အငမ်းမရ စားသောက်ပစ်လိုက် လေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သစ်သားတုတ်ချောင်းပေါ်၌ ကျန်ရစ်နေသော ဇီယာမှုန့်နှင့် အခြား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကိုပင် မြတ်မြတ်နိုးနိုး လျှာဖြင့် လျက်ပစ်လိုက်သေး၏။

မစားရလျှင်လည်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း အသားကင် တစ်ချောင်းတည်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် စားလိုက်ရပြန်တော့လည်း တပ်မက်မှုများကို ပိုမို ပြင်းထန်လာစေကာ ကြွက်အား အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားစေလေသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကြွက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျန်းလျို၏ အခန်းဆီသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချဉ်းကပ်သွားလေ၏။

အသားကင်၏ အရသာမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လွန်းလှပေသည်။ ဤဘုန်းကြီးကို ဖမ်းဆီးပြီး သူ၏ ဂူထဲတွင် နေ့စဉ် နေ့တိုင်း အသားကင်များ လုပ်ကျွေးရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကြွက်သည် ထိုအသားကင်များကို ရွံရှာသွားသည်အထိ အဝစားပစ်မည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်လေသည်။

အမွေးဝါဝါနှင့် ကြွက်မိစ္ဆာသည် တိတ်တဆိတ် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ အခန်းတွင်းမှ အသံများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။ အထဲရှိလူများ အိပ်မပျော်ကြသေးကြောင်းကို ညွှန်ပြနေ၏။

ကြွက်သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် မှောက်လျက်နေကာ အထဲရှိလူများ အားလုံး အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းဆီးရန် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

***

အပိုင်း(၁၉၆)

ကျန်းလျိုသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး အရက်သောက်ထားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေလေသည်။ သူသည် လေချဉ်တစ်ချက်တက်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်နဂါး ဓမ္မတေးသံ ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း ခေတ်ကာလတွင် အသားကင်များနှင့် တွဲဖက်သောက်ရန် ဘီယာမရှိခြင်းမှာ အလွန် နှမြောစရာကောင်းလှသော်လည်း လယ်သမားများ ချက်လုပ်ထားသော ဆန်အရက်မှာလည်း ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ထို့အပြင်... ဆန်အရက်က အတော်လေး ပြင်းလှ၏။ ကျန်းလျိုသည် မူးယစ်မှုကြောင့် သူ၏ ခေါင်းများ ချာချာလည်နေပြီဟု ခံစားနေရ၏။ သူသည် ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် မူးယစ်နေလေပြီ။

"ဆရာ… ဆရာ့ရဲ့ အရင် အသားကင်က အရမ်းစားကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့… ဒီအသားကင်တွေက ပိုတောင် စားကောင်းနေသေးတယ်… နောင်ကျရင် ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံး အစားအစာက ဒီအသားကင်တွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်… ကျွန်တော်တို့ အဲဒါတွေကို မကြာခဏ စားလို့ရမလား..."

စွန်ဝူခုန်းသည် ဘေးတစောင်းလှဲလျက် အနည်းငယ် ဖောင်းကားနေသော ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူလည်း အနည်းငယ် မူးယစ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်… ဟုတ်တယ်… ဟုတ်တယ်… အစ်ကိုကြီးမျောက် ပြောတာ မှန်တယ် ဆရာ… ဝက်အိုကြီး ကျွန်တော်လည်း ဒါတွေကို သဘောကျတယ်..."

ကျူးပါကျဲက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် စွန်ဝူခုန်းနှင့် တစ်ကြိမ်မျှ သဘောထား တိုက်ဆိုင်သွားလေသည်။

တပည့်များဖြစ်သော စွန်ဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး နှမြောတသဖြစ်နေသည့် ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီအသားကင်တွေက တကယ်ကို စားကောင်းတာပါ… ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ငရုတ်သီးမှုန့်လေး ဖြူးဖို့ လိုနေတာပဲ… အဲဒါသာ ပါရင် ဒီအသားကင်တွေက ဘယ်အရာနဲ့မှ ယှဉ်လို့မရတဲ့ အကောင်းဆုံး အစားအစာ ဖြစ်သွားမှာ..."

"ငရုတ်သီးမှုန့်လား… အဲဒါက ဘာလဲ… ပြီးတော့ ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲ… ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး အနှံ့ ရှာရမယ် ဆိုရင်တောင် ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော် ရှာပေးမယ်..."

ကျန်းလျို၏ နှမြောတသဖြစ်နေမှုကို ကြားသောအခါ စွန်ဝူခုန်းသည် အမြန် ထထိုင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အပြင်ထွက်၍ သွားရှာချင်နေသကဲ့သို့ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် စားကောင်းနေတဲ့ အသားကင်တွေက အခုတောင် ဒီလောက် အရသာရှိနေတာကို… ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရသာ မဟုတ်သေးဘူးလို့ ဆရာက ပြောတာလား… ကျွန်တော် ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး ဖြစ်စဉ်တုန်းကတောင် ဒီလို အစားအစာမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး… ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရသာဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မှန်းတောင် မမှန်းကြည့်တတ်တော့ဘူး..."

ကျူးပါကျဲသည် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံဖြင့် ပါးစပ်မှ တံတွေးများ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်လေသည်။

"ဟေ့ကောင် ငတုံး… မင်းစကားက မဆိုးဘူးပဲ… အရင်တုန်းက မက်မွန်သီးပွဲတော်ကို ငါ ကမောက်ကမ လုပ်ခဲ့တုန်းက… နတ်သုဒ္ဓါတွေ၊ ထူးခြားတဲ့ အစားအစာတွေ၊ နဂါးအသည်းတွေနဲ့ ဖီးနစ်ရိုးတွင်းခြင်ဆီတွေကို အဝစားခဲ့ရပေမဲ့… အဲဒါတွေ ဘယ်တစ်ခုကမှ ဒီနေ့ ဆရာ လုပ်ပေးတဲ့ အသားကင်လောက် စားလို့မကောင်းပါဘူးကွာ..."

စွန်ဝူခုန်းက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးမျောက်… မင်းက တစ်ချက်ခုန်လိုက်တာနဲ့ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီပြီး သွားနိုင်တာပဲ… ဆရာက ငရုတ်သီးမှုန့်အကြောင်း ပြောနေပြီလေ... မြန်မြန် သွားရှာချေပါလား..."

ကျူးပါကျဲက စွန်ဝူခုန်းကို တွန်းကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဂေ့... ဟေ့ကောင် ငတုံး…အရှက်မရှိတဲ့ကောင်..."

စွန်ဝူခုန်းက လေချဉ်တစ်ချက်တက်လိုက်ပြီး ကျူးပါကျဲအား ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

"မင်းက ငါနဲ့ အမြဲတမ်း ငြင်းခုံပြီး ငါ့ကို ကပ်ရောဂါဆွဲနေတဲ့ မျောက်စုတ်လို့ ခေါ်နေကျလေ… အခုကျတော့ ငါ့အကူအညီ လိုလာလို့ အစ်ကိုကြီးမျောက် လို့ ပြောင်းခေါ်နေတာလား..."

"အစ်ကိုကြီးမျောက်ရာ… အငြိုးမထားပါနဲ့ကွာ… စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ငရုတ်သီးမှုန့် ထည့်လိုက်လို့ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းသွားမယ့် အသားကင်တွေက ငါတို့ အခု စားခဲ့ရတာထက် ဘယ်လောက်တောင် ပိုကောင်းသွားမလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား..."

အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုရင်း ကျူးပါကျဲက စွန်ဝူခုန်းအား ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ခဏလေး ပါကျဲ… မင်း... မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် တစ်ခုခုကို ခံစားမိနေသလား... ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ စိတ်ထင်နေတာလား..."

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် အမွေးဝါဝါနှင့် ကြွက်သည် အထဲရှိ လူအားလုံး အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးရန် အကြံအစည်ထုတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အထဲမှ စကားပြောသံများကို ကြားပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေတော့၏။

‘ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ...’

တစ်ယောက်က အတိတ်တုန်းက ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် အကြောင်း ပြောနေပြီး နောက်တစ်ယောက်က မက်မွန်သီးပွဲတော်ကို ကမောက်ကမ လုပ်ခဲ့သည့်အကြောင်း ပြောနေသည်လော။

‘ဒီအထဲမှာ ဘယ်လို အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ပုန်းအောင်းနေကြတာလဲ...’

"ငါ့ကိုများ သိသွားကြပြီလား..."

ကြွက် တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်ကို မသဲမကွဲ ခံစားမိကြောင်း စွန်ဝူခုန်းက ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားလေသည်။ သူသည် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ရဲတော့ဘဲ တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်သွားလေတော့၏။

‘အမလေး... အဲဒီမျောက်က နည်းနည်း မူးနေလို့ တော်သေးတာပေါ့… သူသာ အမူးပြေနေခဲ့ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း သိသွားလောက်တယ် မဟုတ်လား...’

တိတ်တဆိတ် လစ်ထွက်လာပြီးနောက် အမွေးဝါဝါနှင့် ကြွက်သည် မြို့ထဲတွင် ဆက်လက် မနေရဲတော့ချေ။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အနောက်တောင်ဘက်ရှိ လေဝါတောင်ကြောဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ကြွက်သည် မိုင်ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်မျှသာရှိသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းသွားရန် ခဏတာမျှသာ အချိန်ယူလိုက်ရလေသည်။

လေဝါဂူ...

ညဉ့်နက်ယံအချိန်တွင် မိစ္ဆာအမျိုးအစားများစွာတို့သည် အိပ်ရာဝင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား သတ္တဝါတိုင်းသည် ညဘက်၌ ကျက်စားလေ့ရှိကြသည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင်... ညသန်းခေါင်ယံအချိန်၌ မိစ္ဆာသတ္တဝါများစွာသည် ဘုရင်ကြီးက ၎င်းတို့အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်နေကြောင်း အမိန့်များကို ရုတ်တရက် လက်ခံရရှိခဲ့ကြလေသည်။

မည်သည့် မိစ္ဆာသတ္တဝါကမျှ တွန့်ဆုတ်မနေရဲကြချေ။ သူတို့၏ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း လေဝါဂူအတွင်းသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။

လေဝါဂူသည် အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသည်။ လူအသွင်သို့ ပြောင်းလဲထားသော လေဝါမိစ္ဆာသည် ချွန်မြသော မေးစေ့နှင့် မျောက်ကဲ့သို့ ပါးရိုးများရှိသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တူလေသည်။ သူသည် ရောက်ရှိနေသူများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ လူအသွင်ပြောင်းထားသော မိစ္ဆာဘုရင် လေးပါးနှင့် သားရဲခေါင်း၊ လူခန္ဓာကိုယ် ရှိသော မိစ္ဆာစစ်သူကြီး နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း သူ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော အင်အားစုများပင် ဖြစ်သည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဘုရင်ကြီး… ဒီလို ညသန်းခေါင်ကြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်ရတဲ့ ကိစ္စက ဘာများလဲလို့ မေးခွင့်ပြုပါ..."

ကြမ်းတမ်းသော ကျားကြီးတစ်ကောင်မှ အသွင်ပြောင်းလာသည့် ကျားမိစ္ဆာတစ်ကောင်က ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးထွက်လာပြီး ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လေဝါမိစ္ဆာအား ရိုသေလေးစားစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ဤအမေးက ဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများအားလုံး၏ ရင်ထဲမှ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများကို ထင်ဟပ်နေလေသည်။ ဘုရင်ကြီးက အားလုံးကို ညဘက်ကြီး ဆင့်ခေါ်ခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပုံရ၏။

လေဝါမိစ္ဆာသည် ချွန်မြသော မေးစေ့နှင့် မျောက်ကဲ့သို့ ပါးရိုးများ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံက ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ ပါးစပ်မှ တွဲလွဲကျနေသော သစ်သားတုတ်ချောင်းလေးက သူ၏ ခန့်ညားသော ဟန်ပန်ကို အနည်းငယ် အကျည်းတန်သွားစေ၏။

သူသည် ထိုတုတ်ချောင်းလေးကို အရသာမရှိတော့သည်အထိ လျက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း လွှင့်ပစ်လိုက်ရန် နှမြောတွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"တကယ်တော့ သိပ်ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး… ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ခေါ်လိုက်ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက တာဝန်တစ်ခု ပေးချင်လို့ပဲ..."

ပါးစပ်ထဲတွင် သစ်သားတုတ်ချောင်းလေးကို ကိုက်ထားလျက် လေဝါမိစ္ဆာက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမိန့်သာ ချမှတ်ပေးပါ ဘုရင်ကြီး… ရေထဲမီးထဲ ဆင်းရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ဘုရင်ကြီး ပေးအပ်တဲ့ တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် ထမ်းဆောင်ပေးပါ့မယ်..."

လေဝါမိစ္ဆာ၏ စကားအဆုံးတွင် ဂူအတွင်းရှိ မိစ္ဆာများက သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် အလုအယက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ… လုနေစရာ မလိုပါဘူး… ဒီတာဝန်က အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်..."

လက်အောက်ငယ်သားများက သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း လေဝါမိစ္ဆာသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူက လက်ကို မြှောက်ကာ ညင်သာစွာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သဖြင့် စိတ်အားထက်သန်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ရောက်ရှိနေသော မိစ္ဆာအုပ်စုကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အမွေးဝါဝါနှင့် ကြွက်က စကားစလိုက်၏။

"ဒီအတွက် လုနေစရာ မလိုပါဘူး… မင်းတို့ကို ငါ လုပ်ခိုင်းချင်တဲ့ တာဝန်က အတော်လေး ရိုးရှင်းတယ်… ပစ္စည်းတစ်ခုကို ငါ့အတွက် ကူရှာပေးရမှာပဲ… မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒါကို ပထမဆုံး ရှာတွေ့ခဲ့ရင် အဲဒါကို ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ပေးမယ်..."

"ဘုရင်ကြီး… ဘုရင်ကြီး ရှာနေတဲ့ ပစ္စည်းက ဘာများလဲ… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြပေးပါဦး..."

ဘေးနားရှိ ကျားမိစ္ဆာက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

အခြား မိစ္ဆာများကလည်း သူတို့၏ နားများကို စွင့်လိုက်ကြ၏။ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘဲ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရုံသက်သက်ပဲတဲ့လား။ ဆိုလိုသည်က မည်သူမဆို အခွင့်အရေး ရှိနေသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။ ကိုယ့်ကံနဲ့ကိုယ် အကောင်းဆုံးဖြစ်လာရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။

"ဒီပစ္စည်းကို ငရုတ်သီးမှုန့်လို့ ခေါ်တယ်..."

လေဝါမိစ္ဆာက သူရှာဖွေနေသော အရာ၏ အမည်ကို ဖော်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။

***