အခန်း ၂၀၉

209

အရည်အချင်းရှိသော လက်ထောက်များ ရရှိထားပြီဖြစ်၍ ကျန်းရှန့်နန်သည် သူမ၏ အလုပ်တာဝန်အားလုံးကို ခွဲဝေပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအစီအစဉ် (၄) ကို အချောသတ်ရန်နှင့် လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ပိုမိုအာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကွမ်းစီသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ဘဏ္ဍာရေးစာရင်းများကို လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ရာ သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ တည်းခိုခန်း၏ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေမှာ ကောင်းလွန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် တည်းခိုခန်း၏ ဒေတာများနှင့် အချက်အလက်အားလုံးကို စနစ်တကျ စာရင်းသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ပီပီ လုပ်ငန်းစဉ်များအတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ အသေးစိတ် ဘဏ္ဍာရေးအစီရင်ခံစာများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအစီရင်ခံစာများကို သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ပြီးနောက် ကွမ်းစီမှာ ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် လက်ဝယ်ရှိသော ငွေသားပမာဏမှာ အလွန်ပင် များပြားလှပြီး ပိုမိုကြီးမားသည့် Howard Johnson ဟိုတယ်ထက်ပင် ပိုများနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် တည်းခိုခန်း၏ အကောင့်ထဲရှိ ရန်ပုံငွေမှာ ဂဏန်းရှစ်လုံး အထိ ရှိနေသော်လည်း လစဉ်အသုံးစရိတ်မှာမူ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ကွမ်းစီသည် အသုံးစရိတ် တစ်ခုချင်းစီကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ အသုံးစရိတ်ပုံစံမှာ အလွန်ရိုးရှင်းနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ အသုံးစရိတ်များထဲတွင် ရေခ၊ မီးခ အသုံးစရိတ်မှာ အများဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းနောက်တွင် ဝန်ထမ်းလစာနှင့် နေ့စဉ်သုံး ကုန်ပစ္စည်းအချို့သာ ရှိသဖြင့် အသုံးစရိတ် တည်ဆောက်ပုံမှာ တည့်တည့်လင်းလင်းပင်ရှိလှသည်။ သို့သော်လည်း ဝန်ထမ်းလစာအပိုင်းတွင် ကွမ်းစီတစ်ယောက် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း စုဟယ်၏ ကိုယ်ပိုင်လစာကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ တည်းခိုခန်း၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ စုဟယ်၏ လစာမှာ အဓိက အသုံးစရိတ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူမ ယူဆထားသဖြင့် ဤအချက်မှာ သူမကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူရန်ကူညီပေးနေသော စုဟယ်မှာ သေတ္တာတစ်လုံးကို ချလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်မက များသောအားဖြင့် တည်းခိုခန်းမှာပဲ စား တည်းခိုခန်းမှာပဲ အိပ်တာဆိုတော့ ပိုက်ဆံသုံးစရာ နေရာသိပ်မရှိသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ တည်းခိုခန်းက ကျွန်မပိုင်တာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လစာပေးနေဖို့မလိုဘူး မဟုတ်လား”

ကွမ်းစီ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ သူမသည် အစီရင်ခံစာများကို အမြန်ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဝန်ထမ်းလစာဇယားကို အတည်ပြုနိုင်ရန် ကျန်းရှန့်နန်၊ ရန်လီယွမ်တို့နှင့် အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ရတော့မည်။ ထို့ပြင် ရန်ပုံငွေများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ခွဲဝေနိုင်ရန်အတွက် တည်းခိုခန်း၏ အဓိက ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော အွန်လိုင်းစတိုး၏ အရောင်းခန့်မှန်းချက် ဇယားအသစ်ကိုလည်း သူမ ဖန်တီးရန် လိုအပ်၏။ လုပ်စရာရှိသည်များကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ကွမ်းစီသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်တော့သည်။ အလောတကြီး သွားနေသော ကွမ်းစီသည် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး ဒါရိုက်တာ ရှောင်ယင်းနှင့် ပခုံးချင်း ဝေ့တိုက်လုနီးပါး ဖြတ်ကျော်သွား၏။

စျေးကွက်ရှာဖွေရေး ဒါရိုက်တာ၏ အဓိက တာဝန်မှာ ဟိုတယ်၏ အမှတ်တံဆိပ်ပုံရိပ်ကို မြှင့်တင်ရန်၊ ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်ရန်နှင့် ဈေးကွက်ဝေစု တိုးပွားလာစေရန် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယင်းသည် လတ်တလောတွင် အလုပ်မျိုးစုံကို တစ်ပြိုင်နက် လုပ်ကိုင်နေရပြီး လုပ်ငန်းလည်ပတ်သူရော ဂရပ်ဖစ်ဒီဇိုင်နာအဖြစ်ပါ တာဝန်ယူကာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ တရားဝင်အကောင့်များတွင် စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းအရာများစွာကို ထုတ်ဝေခဲ့၏။ အလုပ်ပမာဏမှာ များပြားလှသော်လည်း ရှောင်ယင်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုလွတ်လပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် ပုံနှင့်စာသားများသာမက ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ဗီဒီယိုတိုတင်သည့်အကောင့်များကိုပါ စတင်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းအရာများမှာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ပုံရိပ်ကို မထိခိုက်သရွေ့ သူမ နှစ်သက်ရာကို တင်နိုင်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ အဆင့်ဆင့် အတည်ပြုချက် ရယူနေစရာ မလိုတော့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမသည် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး အစီအစဉ်အချို့ကို စဉ်းစားမိခဲ့ပြီး ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအသစ်အတွက်လည်း စတင် ကြော်ငြာနေပြီ ဖြစ်၏။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ အကောင့်များတွင် ယခုအခါ နေ့စဉ် စားသောက်ဖွယ်ရာ သို့မဟုတ် လူနေမှုဘဝ ပုံစံများကို တင်ပေးနေပြီး ရှောင်ယင်းသည် တည်းခိုခန်းအသစ် ဖွင့်လှစ်ရန် ကျန်ရှိသည့်ရက်ကိုပါ ထည့်သွင်းဖော်ပြကာ အလားအလာရှိသော ဖောက်သည်များကို တည်းခိုခန်းအသစ်အကြောင်း တဖြည်းဖြည်း အသိပေးနေသည်။ ယနေ့တွင်လည်း သူမသည် ဖုန်းကိုကိုင်ကာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီနေကြသည့် လူအုပ်ကြီးကို ဗီဒီယို ရိုက်ကူးနေပြန်၏။

အလောတကြီး သွားလာနေကြသော လူနှစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီကျီရှုမှာမူ တရားထိုင်နေသည့်အလား ငြိမ်သက်နေပုံရသည်။ ဤအတောအတွင်း သူသည် ထောင့်တစ်ထောင့်ကို ရှာဖွေကာ တစ်နေ့ကုန်အောင် အခြေချနေတတ်၏။ သူသည် ရေနွေးအိုး အကြီးကြီး တစ်လုံးကိုပင် ဝယ်ယူထားပြီး နံနက်ပိုင်းတွင် စားသောက်ခန်းမ၌ ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီးနောက် နေ့လယ်စာနှင့် ညစာအတွက် ဆန်ပြုတ် တစ်အိုးအပြည့် ထည့်ယူထားတတ်သည်။ အကယ်၍ ဂရုစိုက်တတ်သော စုဟယ်သာ လီကျီရှုတစ်ယောက် သုံးနပ်လုံး ဆန်ပြုတ်ပဲ သောက်နေသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ ဝန်ထမ်းထမင်းဝိုင်းတွင် အတင်းဆွဲခေါ် မကျွေးခဲ့ပါက လီကျီရှုသည် သူ၏ ကွန်ပျူတာ၊ ဆန်ပြုတ်တို့နှင့်အတူ အချိန် ခြောက်လလောက်ကို ကုန်ဆုံးပစ်လိုက်လိမ့်မည် ထင်ရ၏။ လီကျီရှုသည် သူ၏ လက်ရှိအလုပ်ကို တကယ်ပင် နှစ်သက်လှသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးမည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ သို့မဟုတ် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အထက်လူကြီးများမရှိပေ။ သူသည် ကွန်ပျူတာပေါ်တွင် သူ၏ နေ့စဉ်အလုပ်များကိုသာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအသစ်အတွက် ကိုယ်ပိုင်စနစ် တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သည်။ လီကျီရှုလုပ်ဆောင်ရမည်မှာ အသင့်သုံးနည်းလမ်းများကို တည်းခိုခန်းနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီမည့် ကိုယ်ပိုင်ဗားရှင်းများဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် တည်းခိုခန်းအသစ်အတွက် ဆာဗာများ၊ ကွန်ပျူတာများ၊ ပရင်တာများနှင့် POS စနစ်များကဲ့သို့သော IT ပစ္စည်းများကိုလည်း ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။ သတ်မှတ်ထားသော ဝယ်ယူရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများကို ကျန်းရှန့်နန်နှင့် ကွမ်းစီတို့မှ ကိုင်တွယ်ကြပြီး လီကျိရှူးမှာ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အကူအညီသာ ပေးရန် လိုအပ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သက်တောင့်သက်သာ လဲလျောင်းရင်း ကွမ်းစီနှင့် တခြားသူများ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို ကြည့်နေနိုင်သည်။

ယခုအခါ အဖွဲ့ဝင်များမှာ တိုးပွားလာပြီး တည်းခိုခန်းအသစ်မှာလည်း ဆောက်လုပ်ဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းရှန့်နန်မှာ အဝေးမှ ညွှန်ကြားကာ ရပ်ကွက်သစ်ရှိ ရုံးအဆောက်အဦတစ်ခု၏ အထပ်တစ်ထပ်ကို ငှားရမ်းလိုက်သည်။ ငှားရမ်းထားသော ရုံးခန်းမှာ တည်းခိုခန်းအသစ်နှင့် အတော်လေး နီးကပ်သဖြင့် လူတိုင်းသည် တည်းခိုခန်းအသစ်၏ ဆောက်လုပ်ရေး အခြေအနေကို အချိန်မရွေး စောင့်ကြည့်နိုင်၏။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအသစ်မှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်ပြောင်းလဲနေသည်။ ဤမျှ အံ့ဩစရာကောင်းသော ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို ဘယ်ကနေ ရှာလာတာလဲ။ လုပ်ငန်းကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးအောင်လုပ်နိုင်ရတာလဲဟု ကျန်းရှန့်နန် စုဟယ်၏ မိဘများကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် စုဟယ်၏ မိဘများမှာ အမြဲတမ်း ဝေဝေဝါးဝါးသာ ဖြေကြားခဲ့သဖြင့် ကျန်းရှန့်နန်မှာ ထိုဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို တည်းခိုခန်း၏ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့အဖြစ် ငှားရမ်းရန် စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်ရတော့၏။

စုချန်နှင့် ယဲ့ချင်းတို့တွင် တကယ်ပင် ပြောမပြနိုင်သော အခက်အခဲများ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို နေ့စဉ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့ ရှိနေချိန်တွင် အရာအားလုံးမှာ သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေကာ သာမန်အဖွဲ့ထက် အနည်းငယ်မျှသာ ပိုမြန်နေသယောင် ရှိ၏။ သို့သော် သူတို့ ထမင်းစားသွားချိန် သို့မဟုတ် အနားယူသွားချိန်များတွင်မူ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်၏ တိုးတက်မှုမှာ အရှိန်မြှင့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့်အလား (၁၀) ဆခန့် အရှိန်မြင့်တက်သွားတတ်သည်။ စုချန်နှင့် ယဲ့ချင်းတို့သည် လုပ်ငန်းခွင်ကို သုံးလတိုင်တိုင် စောင့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်မှုမျိုးကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် ကျန်းစိမ့်နန်၏ မေးခွန်းများကို သဘာဝအတိုင်းပင် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရုံးခန်းငှားရမ်းပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများအဖို့ တည်းခိုခန်းအသစ်၏ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားလာရသည်မှာ ပိုမိုအဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှာ ယခုအခါ အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဝန်ထမ်းများမှာ ငှားရမ်းထားသော ရုံးခန်းနှင့် တည်းခိုခန်းအသစ်ကြားတွင် ကူးချည်သန်းချည်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြတော့သည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအသစ် ဖွင့်လှစ်ရန် ရက်ပေါင်း (၃၀) သာ ကျန်ရှိတော့၏။