အခန်း ၂၁၁

211

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအသစ် တရားဝင်ဖွင့်လှစ်ရန် (၅) ရက်သာ လိုတော့သည်။ စုဟယ်သည် စနစ်အတွင်းရှိ ကတ်ဆွဲခွင့် (၃) ကြိမ်ကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိ၏။ တည်းခိုခန်းအသစ် ဆောက်လုပ်မှု ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်၍ မှင်စာ အင်ဂျင်နီယာများမှာ စနစ်ထံမှ နောက်ဆုံးငွေပေးချေမှုကို လက်ခံရယူကာ သူတို့၏ နောက်ထပ် ပရောဂျက်အသစ်သို့ သွားရောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်း၏ အမှုဆောင်အရာရှိများသည် သူတို့၏ အဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ကြိုတင်ပြောင်းရွှေ့ ဝင်ရောက်နေထိုင်ကြပြီဖြစ်ပြီး ဝန်ထမ်းအားလုံးသည်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ညှိနှိုင်းပြင်ဆင်ရင်း လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှုများကို စတင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအသစ် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားပြီးနောက် စုဟယ်တစ်ယောက် ‘အိမ်ရာဖျက်သိမ်းမှုကြောင့် ချမ်းသာလာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်’ အဖြစ် ထွက်ပြေးသွားမည်မဟုတ်ကြောင်း စနစ်မှ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် ကတ်ဆွဲခွင့် (၃) ကြိမ်ကို ရက်ရက်ရောရောထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုဟယ်၏ လက်ဖဝါးများသည် စာအုပ်စာမျက်နှာများပေါ်တွင် အသာအယာ တင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ထိပ်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ ဆိုင်ခွဲအသစ် ဖွင့်လှစ်တော့မည့် အခါကံကောင်းခြင်းများ ဆိုက်ရောက်လာပါစေဟု သူမ ဆုတောင်းနေမိ၏။ သူမသည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စကြဝဠာထဲရှိ ကံကောင်းခြင်းစွမ်းအင်များနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နိုင်ရန် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။

“စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားကတ် ရပါစေ၊ စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားကတ် ရပါစေ”

စုဟယ်သည် သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ အကယ်၍ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအသစ်တွင် စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက ဖောက်သည်များမှာ တိမ်တိုက်များနှယ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်ရှိလာမည်မှာ အမှန်ပင်။ တရုတ်လူမျိုးများသည် အစားအသောက်ကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။ လကမ္ဘာပေါ်သို့ ရောက်သွားလျှင်ပင် ထိုနေရာ၌ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးနိုင်မလားဟု အရင်တွေးမည့်သူများ ဖြစ်သည်။ အကွာအဝေးမှာ အရေးမကြီးပေ။ အရသာသာ ကောင်းမွန်ပါစေ။ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ဝါတွေကို ဖြတ်ကျော်ရပါစေဦးတော့ အရသာခံစားလိုသူ များမှာ တန်းစီကာ လာရောက်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ စုဟယ်သည် သူမလက်ထဲရှိ စာအုပ်ကိုကြည့်ကာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိ၏။ တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အစားစားရသည်ကို အလွန်ဝါသနာပါသည်မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ တည်းခိုခန်းတွင် စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိလာပါက သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုညွှန်းကိန်းမှာ နောက်ထပ် (၁၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးလာလိမ့်မည်ဟု စုဟယ် ခံစားနေရသည်။

“စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားရေ ကျွန်မရဲ့ ပန်းကန်ထဲကို ကြွလာပါတော့”

စုဟယ်သည် စာအုပ်ကို လှန်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် စားဖိုမှူးနတ်ဘုရားများ၏ အကြောင်းကို သီးသန့်စုစည်းထားသော စာအုပ်မျိုး ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ ဟင်းချက်နည်းစာအုပ်များမှာလည်း စိတ်မချရပေ။ အကယ်၍ ‘နံနံပင်ဝိညာဉ်’ တစ်ခုခု ဆွဲမိသွားပါက ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် နံနံပင်တွေပဲ ကျွေးနေရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် စုဟယ်သည် နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထူးချွန်ထက်မြက်သူများကို စုစည်းထားသော အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ထိုစာအုပ်ထဲမှ ထူးကဲသော ချက်ပြုတ်မှအတတ်ပညာ ရှိသည့် ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးကို ဆွဲယူနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

“ကတ်ဆွဲနေပါသည်"

စနစ်အသိပေးချက် - ဇာတ်ကောင်ကတ် (၁) ကတ်ရရှိသည်၊ ဂိမ်းသို‌လှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးပါပြီ။

စုဟယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ မျှော်လင့်နေသော စားဖိုမှူးနတ်ဘုရား ရောက်လာပြီလား။ သို့သော် ကတ်ပေါ်ရှိ သရုပ်ဖော်ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုဟယ်မှာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဟင်"

သူမ၏ စားဖိုမှူးနတ်ဘုရား ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ ဘာကြောင့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နေရသနည်း။ ဘုန်းကြီးသည် စားဖိုမှူးလုပ်လို့ရပါသလား။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် သတ်သတ်လွတ် စားသောက်ပွဲတွေပဲ ကျင်းပတော့မည်လား။ စုဟယ်သည် ကတ်ကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားမိသည်။

ဇာတ်ကောင်ကတ် - ကျိပိုင်

ဇာတ်ကောင်မိတ်ဆက် - ‘လောက၏ နံပါတ်တစ် ကုချင်းပညာရှင်’ ဖြစ်သူ ကျူးဝန်ကျိ ၏တပည့်၊ ချင်မင်းဆက်မှ ရဟန်း ကျိပိုင်။

ရှားပါးမှုအဆင့် - အဆင့်မြင့်

လက်ရှိအဆင့် - ကြယ်တစ်ပွင့်

ထူးခြားသောစွမ်းရည် - ကုချင်းတီးခတ် သီဆိုခြင်း

သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ကတ်ဆွဲခွင့် (၂) ကြိမ်သာ ကျန်တော့သော်လည်း စုဟယ်သည် ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခလုတ်ကို နှိပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ တည်းခိုခန်း၏ အဝင်ဝတွင် ရဟန်းတစ်ပါးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။ သူသည် ရိုးရှင်းသန့်ရှင်းသော မီးခိုးဖြူရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုအထည်မှာ အလွန်ရိုးစင်းလှကာ အချိန်ကာလ၏ထိတွေ့မှုကြောင့် အလွန်ပင် နူးညံ့နေပြီး လေအဝေ့တွင် အသာအယာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ သူ့လက်အင်္ကျီစများမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေပြီး မထင်ရှားသော အနက်ရောင် ပန်းနွယ်ပုံစံများမှာ ရေလှိုင်းများနှယ်စီးဆင်းနေကြသဖြင့် သူ၏ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ ရဟန်း၏ မျက်နှာမှာ သွယ်လျပြီး အချိုးအစားကျကာ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြောင်သလင်းခါနေပြီး ရှေးဟောင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား လောကီနှင့်ကင်းကွာသော အေးချမ်းမှုမျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု ရှိနေကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် လောကရှိ အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သည့်အလား ထင်ရသော်လည်း အခြားကမ္ဘာတစ်ခု၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကိုသာ ထိန်းသိမ်းထား၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ နတ်ဘုရားဆန်သော ဂုဏ်ရည်ကို ပိုမိုတိုးပွားစေကာ လူသားများကြားတွင် လျှောက်လှမ်းနေသည့် မေတ္တာနှင့် ပညာကို ဆောင်ထားသော မြင့်မြတ်သည့် ဗုဒ္ဓတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူတစ်ယောက်အား သူ၏ သင်္ကန်းခြေရင်း၌ ဦးတိုက်ကာ မိမိတို့၏ ဒုက္ခသုခများကို ရင်ဖွင့်ပြီး သူ၏ ကယ်တင်မှုကို စောင့်စားလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ သူသည် လူသားတို့၏ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသော ခရီးသည်များကို လမ်းညွှန်ပေးသည့် မီးပြတိုက်တစ်ခုနှင့်တူပြီး လူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်နှင့် ခွန်အားများ ပေးစွမ်းနေ၏။ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ ရိုသေခန့်ညားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင်လည်း နွေးထွေးမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။ သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူတို့သည် မိမိတို့၏ သိမ်ငယ်မှုနှင့် မသိနားမလည်မှုများကို ခံစားရလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသော လုံခြုံမှုနှင့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကိုလည်း ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုရဟန်းသည် ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လူတို့၏ ခြောက်သွေ့နေသော ဝိညာဉ်များကို လန်းဆန်းစေကာ ဆူညံလှသော လောကီလောကအတွင်း၌ အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှု အစအနတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစေနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ထိုရဟန်းသည် ရှေးဟောင်းကုချင်းတစ်လက် ကိုလည်း ပုခုံးတွင် လွယ်ထားသည်။ ကုချင်း၏ကိုယ်ထည်မှာ ရိုးရှင်းလှပြီး သစ်သားအကြောများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ကာ အသုံးများထားသဖြင့် ပြောင်လက်တောက်ပနေ၏။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကုချင်းကြိုးများမှာ နေရောင်အောက်တွင် ငွေရောင် တဖျတ်ဖျတ် တောက်နေပြီး အလွန်ပင်တန်ဖိုးကြီးပုံရသည်။

စုဟယ်မှာ မှင်သက်ကာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဇာတ်ကောင်ကတ်တွေသည် အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေနဲ့ပါ လာတာလား။ သင်္ကန်းဝတ်ထားသော ကျိပိုင်ကို ကြည့်ရင်း စုဟယ်သည် ယွမ်ဒန်းချူးကို ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရသည့်အချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုစဉ်က ယွမ်ဒန်းချူးသည် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော် ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး တင်းကြပ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့၏။ ဒုက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ယွမ်ဒန်းချူး သည် အတွင်းစိတ် ပဋိပက္ခမျိုး ဘယ်တော့မှ မရှိဘဲ 'ဘာကြောင့်များ သီချင်းဆိုရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းမလျှောက်နိုင်ရမှာလဲ' ဆိုသည့် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိသည်။ ယခု သူမရှေ့မှ ကုချင်းရဟန်းမှာမူ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မည်သည့် ဒုက္ခမျှ သူ၏အနားသို့ မချဉ်းကပ်နိုင်ဘဲ သူ၏ မျက်မှောက်တွင် မည်သည့် အနှောင်အဖွဲ့မျှ မရှိသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ကုချင်းရဟန်း ကျိပိုင်၏ စရိုက်မှာ တကယ်ပင် ထူးခြားလွန်းလှ၏။ စုဟယ်တစ်ယောက်တည်း မှင်သက်သွားရသည်မဟုတ်ဘဲ မုန့်ဝယ်ရန် တန်းစီနေကြသော ဖောက်သည်များပင် ရှေ့သို့တိုးရန် မေ့လျော့ကာ ကုချင်းရဟန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။ တန်းစီနေသော ဖောက်သည်များသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ကျိပိုင်အနားသို့ အလိုလို တိုးကပ်သွားချင်နေကြသည်။

“ဆရာတော်ကလည်း တန်းစီမလို့လား၊ ဆရာတော် ကျွန်တော့်ရှေ့ကနေ ရပ်ပါလား"

“ဆရာတော်က အရမ်းကြည်ညိုဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဆရာတော် ဟီးဟီး ဆရာတော် ကျွန်မမှာ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေရှိလို့ပါ ဘုရား”

ဖောက်သည်အချို့မှာ ကျိပိုင်ထံသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကြသည်။

“ဘုရား‌ရေ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အဝင်ဝမှာ တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးမြင်လိုက်သေးတယ်၊ အခုကျတော့ ရဟန်းတစ်ပါး ကြွလာပြန်ပြီလား”

“မင်းက ဘာမှမသိဘူးပဲ၊ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းရဲ့ မုန့်တွေက ‘တရားဓမ္မအနှစ်သာရ' သဘောတရားတွေပါတယ်လေ၊ ပြီးတော့ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်နဲ့လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာဆိုတော့ အရမ်းအစွမ်းထက်တာပေါ့၊ ဆရာတော်တွေရော တာအိုဘုန်းကြီးတွေရော အကုန်လုံးကြိုက်ကြတာ”

“စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ဆိုင်က မကြာခင် ရပ်ကွက်သစ်ကိုပြောင်းတော့မှာဆိုတော့ အရမ်းဝေးသွားပြီ၊ အဲဒီကျရင် လာဝယ်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး”

“အဲဒါကို ပြောတာပေါ့ ဒါပေမဲ့လည်း ဘာမှတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းရဲ့နံရံမှာ ဖျက်သိမ်းမည်ဆိုတဲ့ စာတောင် ရေးပြီးသွားပြီ၊ ဘေးက အဆောက်အဦနှစ်လုံးဆိုရင် စဖြိုနေပြီ ဟူး"

ဖောက်သည်များမှာ ကုချင်းရဟန်းကျိပိုင်ကို တစ်ချက်တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။ စုဟယ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန်သွားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ကျိပိုင်ကို ဧည့်ခန်းငယ်လေးဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားရင်း သူမ ဆိုလိုက်သည်။

“မစ္စတာကျိပိုင် မင်္ဂလာပါရှင်၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါ”