အခန်း ၂

အခန်း (၂) - ဦးလေးလျို

[တောယုန်၏ အကြားအာရုံ ရရှိခြင်း - မီတာ ၅၀၀ အတွင်းရှိ အသံများကို ကြားနိုင်စွမ်း]

[ခြေမြန်စွမ်းရည် ရရှိခြင်း - တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်သော သွက်လက်မှု]

[အံ့ဖွယ်ခုန်ပျံခြင်းစွမ်းရည် ရရှိခြင်း - မီတာ ၅၀ အထိ ခုန်ကူးနိုင်စွမ်း]

[လက်ရှိ သားရဲစွမ်းရည် - ၁]

[တောယုန်စွမ်းရည်အဆင့် - ၁]

[လက်ရှိ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် - ၁ (အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ကလဲ့စားချေအမှတ် ၁၀၀)]

[လက်ရှိ ကလဲ့စားချေအမှတ် - ၀]

လင်းဖန်သည် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချက်အလက်အားလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေတော့သည်။

သူသည် မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး တောယုန်၏ အကြားအာရုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ယခင်က မကြားနိုင်ခဲ့သော အသံပေါင်းစုံသည် သူ၏နားထဲသို့ စုပြုံဝင်ရောက်လာလေသည်။

မြက်ပင်များ လှုပ်ခတ်သံ၊ ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံနှင့် လယ်ကွင်းများသို့ အလုပ်ဆင်းရန် သွားနေကြသော ရွာသားများ၏ တီးတိုးစကားပြောသံများကိုပါ ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူတို့ မည်သည့်အရာများ ပြောနေကြသနည်းဆိုသည်ကို အာရုံစိုက်နားထောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အသံအားလုံး ရပ်တန့်သွားလေသည်။

လင်းဖန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များ စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့သဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အမြန်ထိုင်ချလိုက်ရလေသည်။

[တောယုန်၏ အကြားအာရုံကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ။]

[ပိုင်ရှင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုသည် စက္ကန့် ၃၀ ခန့်သာ အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။]

‘သားရဲစွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုချိန် ပိုကြာလာအောင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်နေပြီပဲ။’

‘ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကလဲ့စားချေအမှတ်တွေကို ဘယ်လိုရှာရမလဲ။’

‘စောင့်ကြည့်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့လေ၊ လောလောဆယ်တော့ စားစရာက ပိုအရေးကြီးတယ်။’

သူသည် နောက်ထပ် လုပ်ရမည့်အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားရင်း ကလဲ့စားချေအမှတ်များအကြောင်းကို ခေတ္တမျှ တွေးတောနေလိုက်သည်။

လင်းဖန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသေးသော ခွန်အားများ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာစေရန် ခေတ္တမျှ အနားယူလိုက်လေသည်။

အင်အားအနည်းငယ် ပြန်ရလာသောအခါ သေဆုံးနေသော တောယုန်အား ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရွာဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

“လင်းဖန်... မင်းကို မြင်ရတာ ဝမ်းသာတယ်ကွာ၊ စောစောစီးစီး ထနေပါလား”

လင်းဖန်ကို မြင်ရမည်ဟု မျှော်လင့်မထားကြသော တံစဉ်ကိုင်ထားသော ရွာသားများက သူ့အား နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် သေဆုံးနေသော တောယုန်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

လင်းဖန်သည် ထိုအမူအရာကို မြင်သဖြင့် သေဆုံးနေသော တောယုန်ကို မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။

“ယုန်ထွက်ပစ်တာ စောစောစီးစီးဆိုတော့ တစ်ကောင်ပဲ ရလိုက်တယ်ဗျ”

လင်းဖန်သည် ရွာသားများအား သူ၏အမဲလိုက်ခြင်း အောင်ပွဲရလဒ်ကို ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ရွာသားများအတွက် ‘လင်းဖန် အသစ်’ တစ်ယောက်အဖြစ် အသားကျလာစေရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကား ယခင်ကကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့နေသည့် လင်းဖန် မဟုတ်တော့ချေ။

ရွာသားများသည် ယုန်ကို မြင်သောအခါ တံတွေးများ မြိုချလိုက်ကြသည်။

သူတို့ အသားမစားရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။

‘ကံကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ’ ဟု သူတို့တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ကြလေသည်။

ဤလင်းဖန်သည် မနေ့ညကပင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခု သူ့ကို ကြည့်စမ်းပါဦး။

“မင်းလည်း ဂရုစိုက်ဦး၊ ဒီအချိန် တောထဲမှာ သိပ်ပြီး ဘေးကင်းတာ မဟုတ်ဘူး။”

“ငါတို့လည်း ကောက်ရိတ်သိမ်းတဲ့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရဦးမယ်၊ ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်သိမ်းခွန် မဆောင်နိုင်လို့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်ကြမ်းဒဏ်တော့ မခံချင်ဘူးကွာ။”

သူတို့က လင်းဖန်ကို ရေရွတ်ပြောဆိုရင်း သူတို့လမ်းသူတို့ ဆက်သွားကြလေတော့သည်။

“ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်သိမ်းခွန်...”

လင်းဖန်သည် ထိုစကားစုကို ကြားသောအခါ သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။

ယခု သူရောက်ရှိနေသော ဤချွမ်မင်းဆက်တွင် လူတိုင်းသည် ဧကရာဇ်မင်းထံသို့ ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်သိမ်းခွန်အား မဖြစ်မနေ ပေးဆောင်ကြရပေမည်။

အခွန်မဆောင်နိုင်သူများအား အလုပ်ကြမ်းလုပ်စေခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးလေ့ရှိလေသည်။

အလုပ်ကြမ်းစခန်းမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်သူဆိုသည်မှာ ခပ်ရှားရှားပင် ဖြစ်သည်။

လင်းဖန်သည် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ရာ စပါးကီလို ၅၀ သို့မဟုတ် ငွေတစ်လျန်နှင့် ညီမျှသော တန်ကြေးကို ပေးဆောင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါလေ၊ ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြိုးစားပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပဲ လိုတယ်’

သူက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်လေသည်။

လင်းဖန်သည် သူ၏တဲအိုလေးဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ယုန်သားရေအား အသားနှင့် ဂရုတစိုက် ခွာထုတ်လိုက်သည်။

သူသည် သားရေအား နောက်ပိုင်းတွင် ဝင်ငွေအတွက် ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားပေသည်။

သူ့အတွက် ကံကောင်းသည်မှာ တောယုန်၏ ခေါင်းပိုင်းသည် အနည်းငယ်သာ ပျက်စီးသွားသဖြင့် ပို၍ကောင်းမွန်သော ဈေးနှုန်းကို ရနိုင်ချေရှိလေသည်။

ခလွမ်း...

အူများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ထင်းအချို့ကို စုပုံကာ ယုန်သားကင်ရန် မီးမွှေးလိုက်လေသည်။

အသားများ ကြွပ်ရွကာ ရွှေအိုရောင်သန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်၏ ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာချေတော့သည်။

ဗိုက်ဆာသံ ထွက်လာသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

ကလေးငယ်တစ်ယောက်သည် သူ၏အနီးသို့ ရောက်လာလေသည်။

၎င်းမှာ ဦးလေးလျို၏ ကလေးဖြစ်သော လျိုဟန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အသားကင်၏ ရနံ့မှာ လျိုဟန်အား ဆွဲဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လျိုဟန်သည် သူ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ယုန်ကင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“ဟန်လေး၊ မင်း နည်းနည်းစားမလား။”

လင်းဖန်က လျိုဟန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

လျိုဟန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟင့်အင်း၊ ဒီလောကကြီးမှာ အလကားရတာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ အဖေက ပြောထားတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ ရှာဖွေရမယ်တဲ့”

“ရပါတယ်ကွာ၊ မင်းအဖေက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ၊ အခုက ငါ ကျေးဇူးဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပေါ့”

လင်းဖန်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ဖခင် မည်သို့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပုံများကို တွေးတောနေမိလေသည်။

ထို့နောက် ဦးလေးလျိုမှ သူ့အား အသက်ဆက်နိုင်ရန် စားကြွင်းစားကျန်အချို့ကို တစ်ခါတစ်ရံ မည်သို့ ပေးကမ်းခဲ့ပုံများကိုပါ ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

“ကျွန်တော် တကယ် စားလို့ရတာလားဟင်။”

လျိုဟန်က တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့ကွ၊ ရော့။”

လင်းဖန်က ပြုံးလိုက်ပြီး လျိုဟန်အတွက် အသားအချို့ ဖြတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ ဖြတ်ပေးနေစဉ်မှာပင် အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဒီကောင်လေး၊ မင်းကို ငါ ဘယ်လိုသင်ပေးထားလဲ”

ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ ဦးလေးလျို ဖြစ်သူ လျိုထျန်းမင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

ရွာ၏ မုဆိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဦးလေးလျိုသည် သူသွားလေရာသို့ လေးနှင့်မြားအား သယ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။

“ဟန်လေးအပေါ် သိပ်မတင်းကျပ်ပါနဲ့ဗျာ၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို အတင်းကျွေးနေလို့ပါ။”

“ဒါပေမဲ့လည်းကွာ...”

ဦးလေးလျိုသည် အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး လျိုဟန်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ယုန်တစ်ဝက်ကို ဦးလေးလျို၏ လက်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ယူထားလိုက်ပါဗျာ၊ အရင်က ကူညီပေးခဲ့တာတွေအတွက်ပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်သေးလို့ပါ”

ဦးလေးလျိုသည် သူ၏လက်ထဲမှ အသားကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် လင်းဖန်ကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်လေတော့သည်။

“မင်းအကြောင်းကို ရွာသားတွေ ပြောနေကြတာ ကြားလို့ လာကြည့်တာကွ၊ ကံကောင်းလို့ မင်း အခု ဘာမှမဖြစ်တော့တာပဲ၊ ငါ တတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပေါ့”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလျို၊ ယုန်သားရေ ရောင်းဖို့ ဦးလေးရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လို့ပါ”

လင်းဖန်က ဦးလေးလျိုအား ယုန်သားရေ ပြလိုက်သည်။

ဦးလေးလျိုသည် ၎င်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီအတွက် ကြေးပြားတစ်ပြားတော့ ပေးနိုင်တယ်”

“ကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော် ထပ်ရှာပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်ရော ဦးလေး ထပ်ယူနိုင်ဦးမလား”

“ရတာပေါ့ကွ၊ ဆောင်းတွင်းရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ မုဆိုးဈေးကွက်မှာ သားမွေးနဲ့ သားရေတွေက အရမ်းအရောင်းအဝယ်ဖြစ်တယ်လေ”

လင်းဖန်သည် ဦးလေးလျိုကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်ပြီး ပုံမှန်ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရရှိလာမည့် အလားအလာကြောင့် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေတော့သည်။

သူ အောင်ပွဲခံ၍ ဝမ်းသာနေဆဲမှာပင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ဒင်...]

[မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ထောက်လှမ်းမိပါသည်]

[မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပါက ကလဲ့စားချေအမှတ် ၁၀ မှတ် ရရှိပါမည်]