အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) - လက်စားချေမှတ်များ ထပ်မံရရှိခြင်း

ခဏချင်းတွင်ပင် သူသည် ဒုက္ခသည်နှစ်ဦးကို ထပ်မံ သတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဦးလေးလျိုက သူ၏လေးအတတ်ဖြင့် ရွာသားများဘက်မှ အသာစီးရစေရန် ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။

နေရာအနှံ့မှ လွင့်ပျံလာသော သူ၏မြားများကြောင့် လှည့်လည်သွားလာသူများနှင့် ဒုက္ခသည်များမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြလေသည်။

လှည့်လည်သွားလာသူများနှင့် ဒုက္ခသည်များသည် ရွာသားများနှင့် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ မီတာငါးဆယ်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ထို့နောက် နှစ်ဖက်လုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

“လျို... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ”

“မင်း ရောက်လာတာ ကံကောင်းသွားတာပဲ။ အခုမှပဲ စိတ်အေးရတော့မယ်။”

“လျို... ဒီဓားပြတွေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်မယ့် သင်ခန်းစာမျိုး ပေးလိုက်စမ်းပါ”

ရွာသားများသည် ဦးလေးလျို နောက်ကျမှ ရောက်လာခြင်းကို ဗြစ်တောက်ဗြစ်တောက် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း သူ၏ရောက်ရှိလာမှုနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ကိုမူ ကျေးဇူးတင်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

“ရွာသူကြီး အမိန့်မပေးမချင်း မင်းတို့ စမတိုက်ခိုက်သင့်ဘူး”

“ငါတို့က သူတို့ရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကနေ ဝိုင်းပြီးပိတ်ဆို့ဖို့ ပြင်နေတာ”

“ဘယ်သူက မင်းတို့ကို စတိုက်ခိုင်းတာလဲ”

ဦးလေးလျိုက မကျေမနပ်ဖြစ်နေကာ အဖြေကို သိလိုနေသည်။

ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့မှ ရွာသားများက လင်းခယ့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဦးလေးလျိုက လင်းခယ့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ တတ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် လင်းခယ့်ထံသို့သွားကာ တစ်ချက်လောက် ပညာပေးချင်နေမိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုထက်ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေပေသေးသည်။

သူက လှည့်လိုက်ပြီး လှည့်လည်သွားလာနေသူများနှင့် ဒုက္ခသည်များကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ခုချက်ချင်း လက်နက်ချပြီး ငါတို့ရွာကနေ ထွက်သွားကြစမ်း”

လှည့်လည်သွားလာနေသူများနှင့် ဒုက္ခသည်များမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောကြချေ။

အရှေ့တွင် ရပ်နေသူများက နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သောအခါ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုလူသည် သောင်းကျန်းသူများနှင့် မတူညီကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းကျန်းမာပုံရပြီး လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ဦးလေးလျိုက သူ၏မြားကို လေးကြိုးတွင် တပ်လိုက်ကာ ထိုလူထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ထိုလူက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဦးလေးလျိုထံသို့ ပြေးဝင်လာလေသည်။

ဝှစ်…

ဦးလေးလျိုက မြားကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒေါင်…

လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ထိုလူက သူ၏ဓားဖြင့် မြားကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဦးလေးလျို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရမီမှာပင် ထိုလူက ခုန်ပျံလိုက်ကာ ဦးလေးလျို၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဦးလေးလျိုက ထိုလူကို ဘေးတိုက်ကန်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထိုလူက မရှောင်တိမ်းဘဲ ဦးလေးလျို၏ ကန်ချက်ကို အမိအရ ခံယူလိုက်လေသည်။

ဘုန်း…

“အား...”

ဦးလေးလျိုမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

သူသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကန်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထိုနာကျင်မှုကြောင့် ဦးလေးလျိုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

ရွာသားများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ဆုံးကုန်ကြသည်။

ဦးလေးလျိုမှာ သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုလူကို မရင်ဆိုင်နိုင်ပါက မည်သူမျှ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

ကယ်တင်မည့်သူ မရှိပါက သူတို့အားလုံး သေရပေတော့မည်။

ထိုလူက ဓားကို အောက်သို့ နှိမ့်ကာ ဦးလေးလျိုထံသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရွာသားများမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။

ဘုန်း…

လင်းဖန်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းဖန်က သူ၏အံ့ဖွယ်ခုန်ပျံခြင်းကို အသုံးပြုကာ ထိုလူထံသို့ ပျံသန်းကန်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ကန်ချက်က ဓားကို ထိမှန်သွားကာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် ဓားမှာ ကွေးညွတ်သွားလေသည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ပါ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ‘ဘုန်း’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုလူမှာ ကွင်းပြင်တစ်လျှောက် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ”

ရွာသားများမှာ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ဦးလေးလျိုကို ကယ်တင်လိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားကြရလေသည်။

“လင်းဖန်လား”

“တကယ်ပဲ လင်းဖန်ပါလား”

“ဒါပေမဲ့ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလေးကတင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေလို့လဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ မသေရတော့ဘူး”

ရွာသားများမှာ သူတို့မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်နေကြသည်။

“ဦးလေးလျို... အဆင်ပြေရဲ့လား”

လင်းဖန်က ဦးလေးလျိုကို ထူပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ခြေသလုံးရိုး နည်းနည်း နာသွားတာပါ”

ဦးလေးလျိုတွင် လင်းဖန်ကို မေးစရာ မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ကိစ္စများမှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။

ထိုလူက ပြန်လည်ထရပ်လာကာ သူ၏ဓားကို ဝိုင်းပတ်ယမ်းခါလိုက်သည်။

သူ၏ဓားတစ်ဝိုက်တွင် အဖြူရောင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ စွမ်းအင်တစ်ခု လွှမ်းခြုံလာလေသည်။

လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

[ဒင်]

[ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။]

[ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်ပြီး လက်စားချေမှတ် ၃၀ ရယူပါ။]

လင်းဖန်သည် ယခုရရှိမည့် လက်စားချေမှတ်မှာ ယခင်ကထက် ၁၀ မှတ် ပိုများနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး ရွာသားတွေကို တိုက်ကြ။ ဒီကောင်လေးကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်”

ထိုလူက သောင်းကျန်းသူများကို အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

သောင်းကျန်းသူများမှာ သူ့အား တွေဝေစွာ ကြည့်နေကြသည်။

မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အနီးဆုံးရှိ သောင်းကျန်းသူ တစ်ဦးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဓားဖြင့် ခါးမှနေ၍ ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ထိုလူသည် သောင်းကျန်းသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော သောင်းကျန်းသူများမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“တ... တိုက်ကြဟေ့”

လေလွင့်သူများနှင့် သောင်းကျန်းသူများမှာ အော်ဟစ်ကာ ရွာသားများထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

နှစ်ဖက်လုံးမှာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

လင်းဖန်ကမူ ပါဝင်ခြင်း မရှိချေ။

သူသည် ဤရွာသားများ၏ မျက်နှာများအား မှတ်မိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် သူ့အား ကွင်းပြင်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။

လင်းဖန်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးလူမှာ ဦးလေးလျိုသာ ဖြစ်ပေသည်။

“သတိထား”

ဦးလေးလျိုက အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက သူ၏ဓားဖြင့် လင်းဖန်၏ ဦးခေါင်းကို ရည်ရွယ်ကာ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်သည် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ထိုလူ၏ ဘေးဘက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခြေမြန်စွမ်းရည်မှာ ထိုလူ လိုက်မမီနိုင်လောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။

ထိုလူ၏ ဘေးဘက်မှာ အကာအကွယ်မဲ့နေစဉ် လင်းဖန်သည် သူ၏လက်တစ်ဖက်အား ထိုလူ၏ ခါးအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“အား...”

သံမဏိလက်သည်း စွမ်းရည်ကြောင့် လင်းဖန်၏ လက်ချောင်းများမှာ ထိုလူ၏ ခါးအတွင်းသို့ တို့ဖူးကို ထိုးသွင်းလိုက်သကဲ့သို့ တိုးဝင်သွားသောအခါ ထိုလူမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။

လင်းဖန်သည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုလည်း ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ ထပ်မံထိုးသွင်းလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် သွေးတို့၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရကာ ထိုလူ၏ နှလုံးခုန်သံကိုပါ ခံစားသိရှိနေရလေသည်။

လင်းဖန်က ၎င်းကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကျပ်လိုက်လေသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် ထိုလူမှာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း အချည်းနှီးသာ။

ဖြည်းဖြည်းချင်းပင် ရုန်းကန်မှုများ ရပ်တန့်သွားကာ ထိုလူမှာ လင်းဖန်၏ လက်ထဲတွင် အသက်မဲ့နေသော အသားတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျသွားတော့သည်။

ထိုလူ သေဆုံးသွားသောအခါ သောင်းကျန်းသူများမှာ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်ကြတော့ချေ။

သူတို့သည် လက်နက်များကို ချကာ လှည့်ပြေးကြလေတော့သည်။

လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

[ဒင်၊ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ကို သုတ်သင်နိုင်သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။]

[လက်စားချေမှတ် + ၃၀]

[လက်ရှိ လက်စားချေမှတ် - ၁၆၀]

“ငါ... ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ”

ရွာသားများမှာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

ရွာသားများ အောင်ပွဲခံနေစဉ်မှာပင် လင်းဖန်မှာမူ အသုံးချနိုင်မည့် ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် အလုပ်များနေသည်။

သူက ဓားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဓား၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ကောင်းမွန်လှရာ ဈေးကောင်းရနိုင်ဖွယ် ရှိပေသည်။

လင်းဖန်က ပစ္စည်းများ ရှာဖွေနေစဉ် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နောက်ကျနေရတာလဲ။ ငါတို့ သေသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား”

လင်းခယ့်က သူ၏တူဖြစ်သူကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အခြားရွာသားများဘက်သို့ လှည့်ကာ သူနှင့်အတူ ဝိုင်းပြောကြရန် မျှော်လင့်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် မည်သူမျှ သူ၏ အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။

သူတို့အားလုံးသည် ထိုလူ၏ အကျင့်ကို သိမြင်သွားကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

မိမိ၏ တူဖြစ်သူကို ပစ်ထားခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည် အပြစ်တင်နေသော လူမျိုးမှာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးနည်း။

လင်းဖန်ကမူ လင်းခယ့်ကို လှည့်ပင်မကြည့်ချေ။

သူသည် ဦးလေးလျို၏ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးရန်သာ အာရုံစိုက်နေလေသည်။

ဖြန်း…

ရုတ်တရက် လင်းခယ့်မှာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုပါးရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှရာ သူ၏ သွားတစ်ချောင်းမှာ ပါးစပ်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားလေသည်။

“လင်းခယ့်”