အခန်း ၁၃
Vol. 2 Ch. 13
အခန်း (၁၃) - ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်း
ရိုက်ချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် လင်းခယ့်၏ ညာဘက်ပါးပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ရောင်ကိုင်းသွားလေသည်။
သူ၏ပါးပေါ်တွင် နီရဲနေသော လက်ချောင်းရာများကို အထင်အသား မြင်တွေ့နေရလေသည်။
“ငါ မင်းကို ဘာမှာထားသလဲ။ ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘာမှမလုပ်ဖို့ ငါ မင်းကို မမှာထားဘူးလား”
ရွာသူကြီးဟိုဖူက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ဆေးတံကို လင်းခယ့်အား ချိန်ရွယ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လင်းခယ့်က ပါးကိုလက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပါးစပ်ထဲမှသွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူက လှည့်ကြည့်ကာ ဟိုဖူကို ပြန်လည်အော်ဟစ်တော့သည်။
“အဖိုးကြီး အစုတ်ပလုတ်”
“ခင်ဗျား ဘာတွေကြံစည်နေလဲဆိုတာ ကျုပ်မသိဘူးများ အောက်မေ့နေလား”
“ကျုပ်တို့ကို ဒီမှာစောင့်ခိုင်းပြီး အမြှောက်စာ လုပ်နေတာပဲ။ ခင်ဗျားကတော့ ဦးလေးလျိုနဲ့ ကျုပ်ရဲ့တူတော်မောင်ကို ဘေးကင်းရာမှာ ထားထားတယ်ပေါ့”
“ဒါတင်မကသေးဘူး... ခင်ဗျားက...”
လင်းခယ့်က လင်းဖန်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး လင်းဖန်၏ရင်ဘတ်မှ ဒဏ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက မိဘကိုမရိုသေတဲ့ တူမိုက်ပဲ။ မင်းရဲ့ဦးလေးအရင်းခေါက်ခေါက်က ဒဏ်ရာရနေတာတောင် မင်းက တခြားလူကိုပဲ ပြုစုနေတယ်ပေါ့လေ။”
ရွာသားများအားလုံး လင်းခယ့်ကိုကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။
ထိုတစ်ယောက်မှာ အဘယ့်ကြောင့် လျှောက်ပြောနေသနည်း။
လင်းဖန်အား လယ်ကွင်းပြင်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်းသွားရန် သူကိုယ်တိုင်ပင် တိုက်တွန်းခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
သူတို့သည် လင်းခယ့်က လင်းဖန်အပေါ် မကောင်းပြောဆိုနေသည်ကိုသာ အမြဲကြားခဲ့ရသည်။
လင်းဖန်က သူ့ထံမှ ငွေကြေးများကို လိမ်လည်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်များမှာ အမြဲတစေ ကြားနေရသော စကားများ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အသေအချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပါက လင်းဖန်သည် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။
လင်းဖန်မှ လင်းခယ့်အား တစ်ခုခုပြောခဲ့သည်ကို နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လင်းခယ့်က လင်းဖန်အား အစားအသောက် အကူအညီပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည့် အချိန်က ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က လင်းခယ့်သည် တံမြက်စည်းဖြင့် လင်းဖန်ကို အိမ်ပေါ်မှ မောင်းချခဲ့သေးသည်။
ထိုကိစ္စမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာများ မရှိခဲ့ပေ။
ရွာသားများသည် လင်းဖန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသောအခါ လင်းဖန်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။
လင်းခယ့်ကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် အမျိုးတော်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကံဆိုးလှပေသည်။
“ဟင်း”
လင်းဖန်သည် ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခြင်တစ်ကောင်က သင့်အနီး၌ တဝီဝီလာလုပ်နေလျှင် ၎င်းကို ရိုက်သတ်ပစ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းက သင့်ထံသို့ ထပ်ဖန်တလဲလဲ လာရောက်နှောင့်ယှက်နေပေလိမ့်မည်။
လင်းဖန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းခယ့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မိဘကို မရိုသေဘူး ဟုတ်လား”
“ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားက သေချာပေါက် ပြောနေမှတော့ ကျုပ်က မိဘကိုမရိုသေတဲ့လူ ဟုတ်မဟုတ် ရွာသူရွာသားတွေကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ရအောင်”
“အဖိုးဆုံးတုန်းက ခင်ဗျားပဲ အိမ်ကြီးနဲ့ လယ်ယာကောင်းတွေကို လိုချင်လို့ တောင်းပန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကျုပ်အဖေက ခင်ဗျားမှာ မိသားစုအင်အား ပိုကြီးတာကိုကြည့်ပြီး သဘောတူခဲ့တယ်”
“အဲဒီအချိန်မှာ ခင်ဗျား ဘာလုပ်ခဲ့လဲ”
“ခင်ဗျားက ပျော်ပါးပြီး အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့တာ။ ကျုပ်အဖေကိုပဲ ခင်ဗျားရဲ့လယ်တွေကို ကူလုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်”
“ဒါနဲ့ ကျုပ်အဖေက ဘာပြန်ရခဲ့သလဲ”
“သူ အသည်းအသန် ဖျားနာနေချိန်မှာ ခင်ဗျားဆီက ဘာအကူအညီမှ မရခဲ့ဘူး”
“ကျုပ် ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ခင်ဗျားဆီ အကူအညီတောင်းတော့လည်း ခင်ဗျားက ငြင်းခဲ့တယ်”
“ကျုပ်ဘာသာကျုပ် အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်လာတာကို မြင်တော့လည်း ကျုပ်က ခင်ဗျားကို လိမ်လည်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်ဆိုပြီး မဟုတ်မမှန် သတင်းတွေ လွှင့်ခဲ့သေးတယ်”
လင်းဖန်၏ ဒေါသတကြီး ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်မှုက ရွာသားများနှင့် လင်းခယ့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
“မင်း... မင်း လူလိမ်”
လင်းခယ့်သည် လင်းဖန်၏စကားကို ပြန်လည်ချေပရန် စကားလုံး ရှာမရတော့သဖြင့် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့သာ ပြောနိုင်တော့သည်။
ရွာသားများသည် လင်းခယ့်နှင့် ပတ်သက်မှုမရှိစေရန် သူ၏အနားမှ ဝေးရာသို့ ဖယ်ခွာသွားကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် လင်းခယ့်ကို စတင်ကဲ့ရဲ့ကြတော့သည်။
“လင်းခယ့်... မင်း ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး”
“မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေကို မင်းအဖေကို ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ သွားတွေ့မှာလဲ”
“မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေတော့ မင်းအတွက် ရှက်နေကြတော့မှာပဲ”
လင်းဖန်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ရွာသားများကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
သူတို့အားလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်မရှိဘဲ သူတစ်ပါးပြောသမျှ ယုံလွယ်သော လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဤဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးတွင် သူတို့ပြုမူပုံများက လင်းဖန်အား တစ်စုံတစ်ရာသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပိုမိုသန်မာလာရန် ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်စေခဲ့သည်။
ဤယုံလွယ်သော လူအုပ်ကြီးထံမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ သာမန်လူသားအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။
“တော်တော့”
ဟိုဖူက အားလုံးကို တားဆီးလိုက်သည်။
သူသည် နားထင်ကိုနှိပ်ကာ လင်းခယ့်ကို ပြောလိုက်သည်။
“အခုချက်ချင်း ငါ့မျက်စိရှေ့က ထွက်သွားတော့။ လင်းဖန်ကို ထပ်ပြီးနှောင့်ယှက်တာ ဒါမှမဟုတ် မဟုတ်မမှန် သတင်းလွှင့်တာမျိုး ငါထပ်မတွေ့ပါစေနဲ့”
လင်းခယ့်သည် လူတိုင်းက သူ့ကို ဆန့်ကျင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူသည် ဝေးရာသို့ရောက်သည်အထိ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသွားလေသည်။
“တတ်နိုင်တဲ့လူတွေက ဒဏ်ရာရတဲ့လူတွေကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးကြ”
“ငါ ဖုန်းရှိုးမြို့က နယ်ပိုင်တရားသူကြီးဆီ သွားပြီး အစီရင်ခံရမယ်”
“လင်းဖန်... လျိုကို သူ့အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ဦး။ ပြီးရင် ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့ဦး”
လင်းဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဦးလေးလျိုကို ထူပေးလိုက်သည်။
ဦးလေးလျိုသည် လင်းဖန်၏ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ချိန်တွင် လင်းဖန်၏ ကြွက်သားများ မည်မျှတောင့်တင်းသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကြီးမားသော အဝတ်အစားများအောက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ခွန်အားနှင့် စွမ်းအင်များ ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
ဦးလေးလျိုက လင်းဖန်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်တုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် သန်မာသွားတာလဲ။ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း”
လာချေပြီ။
လင်းဖန်သည် ဤမေးခွန်းကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၌ အဖြေတစ်ခု အသင့်ရှိနေခဲ့သည်။
ပထမဦးစွာ လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို ဝန်ခံလိုက်ပြီးမှ နောက်ထပ် လိမ်ညာမှုတစ်ခုကို စတင်ခြင်းမှာ လင်းဖန်အတွက် အမြဲတစေ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
“အဲဒီတောဝံပုလွေက သေနေတာကို ကျွန်တော်တွေ့တာပါလို့ ပြောခဲ့တာက လိမ်ပြောခဲ့တာပါ”
“တကယ်တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို အပြတ်ရှင်းခဲ့တာ”
“ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော် ဒီလက်ရေးမူကို ရှာတွေ့ခဲ့လို့ပါ”
လင်းဖန်သည် ‘တိမ်တိုက်စီးဆင်းခြင်း ဓားသိုင်း’ ဟု အမည်ရသော လက်ရေးမူကို ထုတ်ယူကာ ဦးလေးလျိုအား ပေးလိုက်သည်။
“ဒီထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို စမ်းကြည့်ရင်းနဲ့ ကျုပ် ကံကောင်းသွားတာ ဖြစ်မှာပါ”
လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ... ဒါကို အမြဲသိမ်းထား။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေနဲ့။ မင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှိနေမှတော့ ဟိုမင်နဲ့အတူ ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းကို ဝင်နိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်စမ်းပါ”
ဦးလေးလျိုက ထိုလက်ရေးမူကို လျှို့ဝှက်ထားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
လင်းဖန်၌ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီ ရှိနေသည်အား သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေမိသည်။
ဒါသည် လင်းဖန်၏ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင် မဟုတ်ပါလား။
“ကျုပ် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဟိုမင်နဲ့အတူ ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းကို ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်မှာပါ။”
လင်းဖန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... နောက်ခါကျရင် အသားတွေကို ကိုယ့်အတွက် ပိုချန်ထားဦး”
“ပါရမီစစ်ဆေးပွဲအတွက် မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရပြည့်အောင် ထားဖို့လိုတယ်”
“ကြားတာတော့ ဟိုမင်က အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ဆေးလုံးတွေနဲ့ အားဆေးတွေ အများကြီး သောက်နေရတယ်တဲ့”
“ငါသာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက် ရှာနိုင်ခဲ့ရင်...”
ဦးလေးလျိုက သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲပုံကို တွေးတောကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ချွမ်မင်းဆက်တွင် ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိပေသည်။ ‘သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်သည် ငွေကြေးနှင့် ဆေးလုံးများပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ပေါ်ထွက်လာရသည်’ ဟုပင်။
“ကျွန်တော့်အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဦးလေးလျို။ ကျွန်တော့်ဘာသာကျွန်တော် ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။ ဦးလေးမှာ လျိုဟန်နဲ့ အန်တီမေဖုန်းတို့ ရှိသေးတယ်လေ”
ဦးလေးလျို၏ စေတနာကို လင်းဖန်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
သူတို့ ဦးလေးလျို၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မေဖုန်းသည် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။