အခန်း ၁၅
Vol. 2 Ch. 15
အခန်း (၁၅) - လက်နက်အဆင့်အတန်းများ
လင်းဖန်သည် ဓားကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဆိုင်အကူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ခေတ္တမျှကြာသော် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ဖြေလျှော့လိုက်ကာ တင်းမာမှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။
ဆိုင်အကူသည် သူ၏အပေါ်တွင် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိကြောင်း စနစ်က သတိပေးချက်ထုတ်ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို သတိထားမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“ကျွန်တော်က ဒီ ဟယ်ရှန်းလက်နက်ဆိုင်က ဆိုင်အကူ ဖေထုံပါဗျ”
ဆိုင်အကူက မိမိကိုယ်မိမိ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ရှိမရှိ သိနိုင်ရန် ဘယ်ညာဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ဓားကို ဓားအိမ်ထဲပြန်ထည့်ပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး”
လင်းဖန်သည် ဓားကိုင်ထားသော လက်ကို အောက်ချလိုက်ကာ ဖေထုံ၏နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။
“ဒီဘက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ”
ဖေထုံက လင်းဖန်ကို ကောင်တာနောက်ဘက်ရှိ တံခါးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဆိုင်နောက်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
ဆိုင်နောက်ဘက်တွင် လက်နက်များကို ကိုင်တွယ်ကာ အသေအချာ စစ်ဆေးနေကြသော အဖိုးအိုအချို့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့သည် ရံဖန်ရံခါတွင် မှတ်စုများကိုလည်း ရေးမှတ်နေကြသေးသည်။
“ဒီလူတွေက ရောင်းဖို့ရှိတဲ့ လက်နက်တွေကို တန်ဖိုးဖြတ်နေကြတာပါ။ လက်နက်အဆင့်အတန်းပေါ် မူတည်ပြီး ဈေးနှုန်းတွေကလည်း ကွာခြားမှုရှိတယ်လေ”
လင်းဖန်က ထိုလူများကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေထုံက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“မတူညီတဲ့ အဆင့်အတန်းတွေ ဟုတ်လား”
လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းက အဲဒါတွေကို မသိဘူးလား။ ငါသိသလောက်ဆိုရင် လူသားအဆင့်၊ ဝိညာဉ်အဆင့်နဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့် ဆိုပြီး ရှိတယ်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့်ထက် မြင့်တာတွေလည်း ရှိဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချက်အလက်တွေကိုတော့ ငါလည်း မသိနိုင်ဘူးလေ။”
“ဒီအဆင့်သုံးခုကြားမှာ ဘာတွေကွာခြားလဲဆိုတာ သိပါရစေ”
လင်းဖန်သည် ဤကမ္ဘာအကြောင်း ပိုမိုသိရှိနိုင်ရန် ထပ်ဆင့်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“လူသားအဆင့်လက်နက်တွေကတော့ ဒီမှာ အများဆုံးရှိတဲ့ အမျိုးအစားတွေပေါ့။ သာမန်လူတွေနဲ့ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေ သုံးကြတယ်။ သံ ဒါမှမဟုတ် သံမဏိလိုမျိုး သာမန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ပဲ လုပ်ထားတာဆိုတော့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ မပါဝင်ဘူး။”
“ဝိညာဉ်အဆင့်လက်နက်တွေကိုတော့ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေကပဲ သွန်းလုပ်ပြီး အသုံးပြုကြတာ။ အဲဒါတွေက ပိုပြီးတော့ ထက်မြက်တယ်၊ ခိုင်ခံ့တယ်။ ပြီးတော့ လျှပ်စီးစွမ်းအင်ပါတဲ့ ဓားမကြီးတွေလိုမျိုး အသေးစား ဒြပ်စင်စွမ်းအားတွေလည်း ပါတတ်သေးတယ်”
“လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့်လက်နက်တွေကိုတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ သုံးလေ့ရှိတယ်။ ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အင်းကွက်တွေ၊ စာသားတွေနဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်ထားတာမျိုးပေါ့။ အဲဒီလက်နက်တွေမှာ ဒဏ်ရာပြန်ပျောက်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ အသိဉာဏ်မျိုးလိုမျိုး ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်တွေတောင် ပါတတ်ကြတယ်။”
ဖေထုံသည် လက်နက်အဆင့်အတန်းများကို လင်းဖန်အား စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြနေလေသည်။
“ဒီဓားကကော ဘယ်အဆင့်လဲ”
လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။
“ဪ... မင်းရဲ့ဓားလား”
“မင်း တော်တော်လေး ကံကောင်းတာပဲလို့ ပြောရမယ်”
“ဒီဓားက တိမ်တိုက်စီးဆင်းခြင်းဂိုဏ်းက ပစ္စည်းပဲ။ မင်းက ကြည့်ရတာ အဲဒီဂိုဏ်းက တပည့်မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ဒီဓားကို ကိုင်ထားတာက မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာတွေ ဖိတ်ခေါ်နေသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်”
ဖေထုံက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
‘တိမ်တိုက်စီးဆင်းခြင်းဂိုဏ်း...’
လင်းဖန်သည် ထိုဂိုဏ်းအကြောင်းကို တွေးတောရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူတို့တွေ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားခဲ့တယ်လေ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီဓားကို ကိုင်ပြီး လူအများကြားထဲ သွားလာနေမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ရန်သူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းသားတွေဆီကနေ ပြဿနာတွေ တက်လာနိုင်တယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ ဒီဓားအတွက် ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပေးနိုင်မလဲ”
လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။
“ကျုပ် ကြေးပြားငါးဆယ်ပဲ ပေးနိုင်မယ်။ ဒီဓားကို လူမြင်ကွင်းမှာ ထုတ်ရောင်းလို့ မရဘူးလေ။ ကျုပ်က မတူညီတဲ့ ဂိုဏ်းတွေက လက်နက်တွေကို စုဆောင်းရတာ ဝါသနာပါလို့ ဝယ်လိုက်တာပါ”
“သဘောတူတယ်”
လင်းဖန်သည် အချိန်အကြာကြီး တွေးမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။
ထိုဈေးနှုန်းသည် ဦးလေးလျို၏ ဒဏ်ရာအတွက် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသေးသည်။
ထို့အပြင် ဖေထုံသည် လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် လင်းဖန်အနေဖြင့် သူနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ထားလိုသည်။
မိမိအား ကူညီပေးနိုင်မည့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူများဖြင့် အဆက်အသွယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် သူ လိုအပ်ပေသည်။
ရန်သူတွေချည်းသာ ရှိနေသော လူတစ်ယောက်သည် ထိပ်ဆုံးသို့ ဘယ်သောအခါမှ မရောက်နိုင်ကြောင်း အတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံများက သူ့ကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။
“ရော့... ဒါက ကြေးပြားငါးဆယ်နဲ့ ညီမျှတဲ့ ငွေစတစ်စပဲ”
ဖေထုံက ငွေစကို လင်းဖန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လင်းဖန်လည်း လှမ်းယူကာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။
“အခု မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိပြီဆိုတော့ မင်း သဘောကျတဲ့ လက်နက်များ ရှိမလား”
လင်းဖန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“သိပ်ပြီး လူမသိသူမသိ ဖြစ်မယ့်ဟာမျိုး၊ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရပြီး မထင်မှတ်ထားတဲ့အချိန်မှာ အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်တဲ့ လက်နက်မျိုး ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ်”
“မင်းအတွက် အံကိုက်ဖြစ်မယ့်အရာ င့ါဆီမှာ ရှိတယ်။ ခဏစောင့်ဦး”
ဖေထုံသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ခါးပတ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ပြန်လာလေသည်။
“ဒါက ခါးပတ်ကြီးလား”
လင်းဖန်က ခါးပတ်ကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ခါးပတ်ဓားလေ”
ဖေထုံက ခါးပတ်ခေါင်းကို ဖိလိုက်ရာ ခါးပတ်အတွင်းမှ ဓားတစ်စင်း ထွက်လာလေသည်။ ကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေသော ဓားသည် အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တဖြောင့်တည်း ဖြစ်သွားလေသည်။
“ရော့... စမ်းကြည့်လိုက်ဦး”
ဖေထုံက ဓားကို လင်းဖန်ထံ ပေးလိုက်သည်။
လင်းဖန်သည် ၎င်းကို ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် တိမ်တိုက်စီးဆင်းခြင်းဂိုဏ်း၏ ဓားလောက် မခိုင်ခံ့သော်လည်း ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက်မူ အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။
လင်းဖန်သည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကာ လိုအပ်မှသာ ရန်သူကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရသည်ကို ပို၍ သဘောကျသည်။
အမှန်စင်စစ် လင်းဖန်၏ အစွမ်းထက်ဆုံး လက်နက်မှာ သူ၏ သားရဲစွမ်းရည်များသာ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် စိတ်ကျေနပ်သွားသောအခါ မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဘယ်လောက်လဲ”
“ဒါက မင်းအတွက် အခမဲ့လက်ဆောင်ပါ။ ကျုပ် တိမ်တိုက်စီးဆင်းခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဓားကို ရှာနေတာ ကြာပြီ။ ဒါက မင်းအတွက် ကျုပ် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အသေးအမွှားကိစ္စလေးပါပဲ”
ဖေထုံက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လင်းဖန်သည် လက်ယှက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ဖေထုံသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။
“လင်းဖန်... မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”
လက်နက်များကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေသော ဟိုမင်သည် ဆိုင်ထဲတွင် လင်းဖန်ကို မတွေ့တော့သဖြင့် စတင်ရှာဖွေနေတော့သည်။
“ကျုပ်သူငယ်ချင်း လာရှာနေပြီ။ သွားလိုက်ဦးမယ်”
လင်းဖန်သည် ဆိုင်ရှေ့ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဒီမှာကိုး”
လင်းဖန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ဟိုမင်သည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
“ကျုပ်ကိစ္စ ပြီးပြီ။ ဆေးတိုက်ကို သွားကြစို့”
ထို့နောက် ဟိုမင်က လင်းဖန်ကို ချန်ရှို့ဆေးတိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
လက်နက်ဆိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဆေးတိုက်တွင် လူသိပ်မများလှပေ။
ဆေးတိုက်အတွင်းရှိ ဖောက်သည်များသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာသော ကုန်သည်များနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။
သူတို့သည် အစေခံများနှင့်အတူ ဆေးညွှန်းများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
လင်းဖန်သည် ကောင်တာသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် လင်းဖန်၏ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို မြင်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် လင်းဖန်၏ဘေးတွင် ဟိုမင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သွားတော့သည်။
“ဪ... သခင်လေး ဟိုမင်ပါလား။ ချီစုစည်းမှုဆေးလုံးတွေအတွက် လာတာလားခင်ဗျ”
“ဟုတ်တယ်။ အရင်အတိုင်းပဲ ပေးပါ”
ဆိုင်ရှင်သည် သူ၏နောက်ဘက်ရှိ သစ်သားဗီရိုကြီးဆီသို့ လှည့်သွားလိုက်သည်။
ထိုဗီရိုကြီးသည် ဆိုင်၏ အကျယ်အတိုင်း ရှိနေသည်။
အံဆွဲများပေါ်တွင် အတွင်း၌ ရှိသောအရာများကို စာသားများဖြင့် ရေးမှတ်ထားလေသည်။
ဆိုင်ရှင်သည် အံဆွဲတစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်ကာ အနီရောင်အဖုံးပါသော အဖြူရောင်ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပုလင်းကို ဟိုမင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရာ ဟိုမင်က ကြေးပြားနှစ်ဆယ် ပေးချေလိုက်လေသည်။
လင်းဖန်သည် ထိုဆေးလုံး၏ ဈေးနှုန်းကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ကြေးပြားနှစ်ဆယ်သည် ဦးလေးလျိုတို့လို မိသားစုတစ်ခုအတွက် ခြောက်လစာလောက် ရပ်တည်နိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်ပေသည်။
ဟိုမင်က ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုပါပဲဗျာ။ ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုရအောင် လုပ်ရတာပေါ့။ မင်းလည်း မင်းရဲ့ အခြေခံကို မြှင့်တင်ဖို့ ဘာဆေးလုံးမှ မလိုဘဲ စွမ်းရည်စစ်ဆေးပွဲကို အောင်မြင်နိုင်ပါစေလို့ ကျုပ် ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”
လင်းဖန်သည် ဆေးလုံး သို့မဟုတ် ဆေးရည်များမပါဘဲ စွမ်းရည်စစ်ဆေးပွဲကို ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်လိုကြောင်း ဆိုင်ရှင်က ကြားလိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူသည် အော်ဟစ်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိလေတော့သည်။