အခန်း ၂၀၃

အခန်း (၂၀၃) မင်းတစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

နောက်ဆုံး ကမ္ပည်းစာလုံးများ ကျဆင်းလာချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် ဆေးဖိုဖျက်ဆီးခြင်း သန့်စင်သောမီးတောက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ အများအပြားကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီက လူလေးယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ပေးမယ့်အရာတွေကို ဖန်တီးပြီးပြီ... ငါက ဖုံးကွယ်ခြင်း ကမ္ပည်းစာတွေကိုပါ ထည့်သွင်းပေးထားလို့ သာမန်ပုံစံပဲ ပေါက်နေလိမ့်မယ်... မင်းတို့ဘာသာ ယူလိုက်ကြ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး..."

သူတို့လေးယောက်လုံး အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ရင်ဖုံးများနှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်များကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့လေးယောက်လုံးသည် သူတို့၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို ကိုက်ကာ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ရတနာ နှစ်ခုကို သွေးစက်ချ၍ သခင်အသိအမှတ်ပြုခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

ရင်ဖုံးနှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်တို့သည် သူတို့၏ တန်တျန်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ကြပြီး အခြားသော ဝိညာဉ်ရတနာများကို ဆက်လက်ရယူကာ သွေးစက်ချ၍ သခင်အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

အချိန်မကြာမီမှာပင် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းထဲ၌ ယခုလေးတင် ဖန်တီးထားသော အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာများ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီး လူလေးယောက်၏ လှပသော မျက်နှာများပေါ်ရှိ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့နောက် သူတို့လေးယောက်လုံး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်သွေးဖြာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။

......

အချိန်ကာလများ ကြာညောင်းသွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်တစ်နေ့ ညသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး အဓိကစံအိမ်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားရန် လိုအပ်ပြီး ထို့နောက်မှသာ မသေနိုင်သော ကောင်းကင်မီးအိမ်ကို သွားရောက်ဖန်တီးရပေမည်။

ထိုကြွက်ကလေးနှစ်ကောင်က ရိုးသားမှုမရှိမှတော့ သူတို့လည်း ကောင်းကောင်း နေရမည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် အဓိကစံအိမ်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မဏ္ဍပ်အောက်တွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်မရွှယ်... ရောက်လာတာ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပြောတာလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမက မျက်လုံးပင့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ငါ မယ်တော်နဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်တယ်... အဲ့ဒါနဲ့ မင်းကို လွမ်းလာလို့ လာကြည့်တာ..."

"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အနီးတွင် အကျင့်ပါနေသလို ထိုင်လိုက်သည်။

"တကယ်လား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

"မသိမသာနဲ့ ရှောင်ယွီတောင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲ... တကယ်တော့ မင်းလည်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝလေး ရှိသင့်နေပါပြီ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ် အနေဖြင့် ချွန်းကျီတို့အဖွဲ့၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို တွေ့ရှိသွား၍ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် ဤစကားကို ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို အကျင့်ပါနေသလို ဖက်ထားကာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရွှယ်... ကျွန်တော်က ကိုယ်ပိုင်ဘဝ ရှိနိုင်ပေမဲ့ အစ်မ မပါဘဲနဲ့တော့ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နန်ကုန်းရိုရွှယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အသံထွက် ရယ်မောလိုက်မိပြီး သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ နဖူးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကတော့ စကားတတ်နေပြီ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားကာ မေးလိုက်၏။

"အစ်မရွှယ်... ဒီရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ... ယဲ့ကျင်းလင်နဲ့ စကားခဏ ပြောနေလို့ အခုမှ ရောက်လာတာ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ နားလည်သွားခဲ့သည်။ နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အမှန်တကယ် သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူသည် များများစားစား တွေးတောမနေခဲ့ပေ။ ‘သိသွားလည်း သိသွားတာပေါ့လေ…’

ထို့ပြင် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် နှိုးဆွခံရသော်လည်း ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ သူက ယခု မျိုသိပ်ထားသောဆန္ဒကို လွှတ်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် လွှတ်ချနိုင်ပြီဆိုလျှင် သဘာဝကျကျပင် သူ ငြင်းဆိုမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် မှီလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... ချွန်းကျီတို့ လေးယောက်လုံးက ဒုတိယ ဒေါ်လေးဘေးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ကြတာဆိုတော့ သစ္စာရှိမှုအကြောင်း ပြောစရာမလိုတော့ပါဘူး... အခု မင်းနောက်ကို လိုက်နေပြီဆိုတော့ မင်းမှာ အကြံအစည် တစ်ခုခုရှိရင် သူတို့ကို တစ်ခုနှစ်ခုလောက် ကူညီပေးလိုက်ပါ..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရွှယ် မပြောရင်တောင် နောက်ကျရင် သူတို့ကို ကူညီပေးဖို့အတွက် မယ်တော်နဲ့ တိုင်ပင်ဦးမှာပါ... ချောမွေ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးမယ်လို့ မပြောနိုင်ရင်တောင် သူတို့လည်း ထာဝရ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"အင်း..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားကာ ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ယွီ... မင်းအကြောင်း ငါ ဂရုမစိုက်နိုင်သလို ဂရုလည်း မစိုက်ချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ဆက်ပြောသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

"ချွန်းကျီတို့က ကောင်းကြပါတယ်... သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်က သန့်စင်တယ်... ပိုင်ချီချီ ဆိုရင်တောင် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ မြေမှုန့်တွေ ပေကျံနေတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးကိုတော့ မထိပါနဲ့... ဟုတ်ပြီလား..."

ဤစကားများ ကျဆင်းသွားပြီးနောက် စံအိမ်အတွင်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး ဤအကြီးဆုံး မင်းသမီး အစ်မတော်က သူ့အား ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အစ်မရွှယ် စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

"အင်း..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသော်လည်း သူမက အလျင်အမြန် ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... အစ်မက မင်းအတွက် ကောင်းစေချင်လို့ပါ... ချွန်းကျီတို့ရဲ့ ခံစားချက်ကိုလည်း မင်း ဂရုစိုက်ရမယ်လေ... ဟုတ်တယ်မလား…”

"အင်း... ကျွန်တော် သိပါတယ်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ပင် တွေးထားခဲ့သည်။

ပိုင်ချီချီကို ထိတွေ့ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို ဖွဖွကိုက်လိုက်ပြီး အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း များများစားစား တွေးတောမနေခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီထားရသဖြင့် သူမသည် စိတ်အေးချမ်းမှု တစ်ခုကိုသာ ခံစားနေရပြီး ဤကဲ့သို့ ထာဝရ တည်ရှိနေခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြဘဲ ဤငြိမ်းချမ်းသော အခိုက်အတန့်လေးကို ခံစားနေကြသည်။

တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ယခင်က ယဲ့ကျင်းလင် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်တွေးတောလိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ ရုန်းကန်နေပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... မင်းသာ သဘောကျမယ်ဆိုရင် သားရဲနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ကြားတယ်... ပိုင်ဝမ်လင်းတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တောင်မှပဲ..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူမ ဆိုလိုသည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်မရွှယ်... ဒီနေ့ အစ်မတော် တစ်ခုခု အတော်လေး တခုခုဖြစ်နေတာပဲ"

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် သူ့ကို မကြည့်ရဲသဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မှီချလိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေပေသည်။

သူမသည် အံများကို အနည်းငယ် ကြိတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မမှားပါဘူး... ရှောင်ယွီ ပျော်နေသရွေ့ အစ်မလည်း ပျော်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ဒီလို ခံစားလွယ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ဆက်မပြောကြရအောင်..."

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ ခါးသက်သက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်မရွှယ်... ကျွန်တော်က တကယ်တော့ အဲ့ဒီလောက် အများကြီး မတောင်းဆိုပါဘူး... မိသားစုနဲ့ ထာဝရ အတူတူ ရှိနေရသရွေ့ အရမ်းကောင်းနေပါပြီ..."

"အင်း... အစ်မလည်း အတူတူပါပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးသားမှာ အများကြီး သက်သာသွားခဲ့ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

နန်ကုန်းယွီသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရွှယ် သီချင်းနားထောင်မလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်လုပ်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲတချို့ကို စားချင်လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ကာ သူမ၏လည်ချောင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွား၏။

"နှစ်ခုလုံး ရနိုင်မလား..."

"နှစ်ခုလုံး လိုချင်တာလား... အစ်မရွှယ်က အရမ်း လောဘကြီးတာပဲ..."

နန်ကုန်းယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး စနောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး သူမက ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ... အစ်မ သဘောကျအောင် ဘယ်သူက လုပ်ထားလို့လဲ... ရတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ... ဟုတ်တယ်မလား..."

"ကောင်းပါပြီ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစာစားချင်စိတ်ကို ပြေပျောက်ဖို့အတွက် အရင်ဆုံး ဟင်းပွဲ နှစ်ပွဲ သုံးပွဲလောက် လုပ်လိုက်မယ်... ပြီးမှ အစ်မရွှယ်ကို သီချင်းတစ်ပုဒ် တီးပြမယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး လှပသော မျက်နှာလေးထက်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းခြုံနေပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြသော်လည်း မီးဖိုချောင်သို့ မသွားဘဲ နောက်ဘက် ဥယျာဉ် မဏ္ဍပ်ဆီသို့သာ လာခဲ့ကြသည်။